Кіріспе
Неміс гуманисті және музыка теоретигі Иоганн Кохлеус (Cochläus) (1479 – 10 қаңтар 1552) – неміс гуманисті, музыка теоретигі және polemist.
Johann Cochlaeus (Cochläus) (1479 – 10 January 1552) was a German humanist, music theorist, and controversialist.
Өмір
Бастапқыда Иоганн Добнек аталған ол, Нюрнберг маңындағы Вендельштайнда кедей отбасында дүниеге келді. Осыдан оған есімге ойнайтын тегі – Кохлеус қосылды, оны кейде Вендельстин деп те атады. 1504 жылы Нюрнбергте гуманист Генрих Гриньенгерден білім алғаннан кейін Кельн университетіне қабылданды. Онда Герман фон Нойенаар, Ульрих фон Хуттен және басқа гуманистермен танысты. Кейіннен папаның жеке кеңесшісі болған Карл фон Мильтицті де жақсы білді. 1507 жылы бітірді, ал 1510 жылдың мамырында Кельннен Нюрнбергке мектеп мұғалімі болып кетіп, бірнеше мектеп оқулықтарын жариялады. 1515-19 жылдары Виллибальд Пиркхаймердің үш жүрегінің ұлдарына тәрбиеші болып Италияға саяхаттады. Оның гуманистік идеялары көптеген католиктердің күдігін тудырды, ал poleмикалық жазбалары реформаторлардың ашуын келтірді. Өзінің алғашқы еңбегін – "Музика" (1507) Вендельштейн атымен жариялады. Оның алғашқы теологиялық еңбектері – "De Utroque Sacerdotio" (1520) және бірқатар кішкентай жазбалары тез арада жарық көрді. Келесі жылдары Лютердің ақталу туралы, ерік бостандығы туралы және католик діні туралы негізгі тезистеріне қарсы трактаттар жазды. Лютер Кохлеуспен тек бір еңбекте – "Adversus Armatum Virum Cocleum" араласты. Кохлеус өзінің "Colloqium Cochlaei cum Luthero" еңбегінде 1521 жылдың 24 сәуірінде Лютермен болған талқылауларын, оның тағдыр туралы ілімінің бастауы, Евхаристия және Киелі кітаптың билігі сияқты мәселелерді баяндады. (Плугбой тропына қараңыз.) Лютердің теологиясының негізгі тақырыптарын талқылайтын бірнеше памфлеттер жазғаннан кейін, Кохлеус Лютермен одан әрі пікір таластырудың мәні жоқ екеніне көз жеткізді. Сондықтан Лютерді көндірудің орнына, Кохлеус 1530 жылы Аугсбургтағы диетада Меланктонмен келісімге келуге тырысты, бірақ көп жетістікке ие болмады. Ол танымал және ықпалды болды. Бұл еңбек кейінгі poleмикалардың үлгісі мен көзіне айналды, ал ондағы протестанттық реформация – доминикандықтар мен августиндіктердің арасындағы кездейсоқ қызғаныштан ғана тұрады деген пікір кеңінен тарады. Ол жас Михаил Серветтің сол кездегі сирек кездесетін естеліктерінің бірін, сондай-ақ 1525 жылы Кельнде Жаңа өсиетін басып шығаруға тырысқан Тиндалдың сәтсіз әрекеті туралы жазбаларды қалдырды.
polemics, and the view expounded in it that the Protestant Reformation was nothing but an incidental jealousy between the Dominican and Augustinian orders had a wide circulation. He left one of the few contemporary notices of the young Michael Servetus as well as notes on Tyndale's abortive attempt to print his New Testament at Cologne in 1525.