Шакья тайпасы – ежелгі Үндістанның темір дәуіріндегі республикалық конфедерация. Географиялық және мәдени аймағы, құрылысы, көрші тайпалар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Темір дәуіріндегі Үндістандағы республикалық тайпалар конфедерациясы, ежелгі топ.
Republican tribe confederacy in Iron Age India
the ancient group
Шакия (Pāḷi: Sakya;) – Оңтүстік Азияның солтүстік-шығыс аймағында болған ежелгі ру, оның Темір дәуірінде өмір сүргені куәландырылған. Шакиялар ганасангха (аристократиялық олигархиялық республика) ретінде ұйымдастырылған, бұл Шакия Республикасы деп те белгілі. Шакиялар географиялық және мәдени тұрғыдан Үлкен Магада мәдени аймағындағы шығыс Үнді-Ганг жазығының шетінде орналасқан.
Shakya (Pāḷi: Sakya; ) was an ancient clan of the northeastern region of South Asia, whose existence is attested during the Iron Age. The Shakyas were organised into a gaṇasaṅgha (an aristocratic oligarchic republic), also known as the Shakya Republic. The Shakyas were on the periphery, both geographically and culturally, of the eastern Indo Gangetic Plain in the Greater Magadha cultural region.
Орналасқан жері
Шакьялар Терай аймағында өмір сүрді, ол Гималай тауларының етегінен оңтүстікке және Индо-Ганга жазығынан солтүстікке орналасқан. Олардың батысында және оңтүстігінде Косала патшалығы, шығысында Рохни өзені арқылы Колия тайпасымен, ал солтүстік-шығысында Кушинагардың Маллака тайпасымен көрші болды. Шакиялардың аумағы солтүстікке қарай Гималай тауларына дейін созылып, солтүстік шекарасын құрайтын орманды аймақтарға жетті. Шакиялардың астанасы Капилавасту қаласы еді.
The Shakyas lived in the Terai — an area south of the foothills of the Himalayas and north of the Indo Gangetic Plain with their neighbors to the west and south being the kingdom of Kosala, their neighbors to the east across the Rohni River being the related Koliya tribe, while on the northeast they bordered on the Mallakas of Kushinagar. To the north, the territory of the Shakyas stretched into the Himalayas until the forested regions of the mountains, which formed their northern border. The capital of the Shakyas was the city of Kapilavastu.
Этимология
Шакьялардың есімі көбінесе пали тіліндегі Сакия және Сакка түрінде, ал санскрит тіліндегі Śākya түрінде кездеседі. Шакьялардың атауы санскрит түбірі śak (शक्) (śaknoti (शक्नोति), сирек śakyati (शक्यति) немесе śakyate (शक्यते)) арқылы туындаған, ол "болуға қабілетті", "лайықты", "мүмкін" немесе "іске асыруға болатын" деген мағынаны білдіреді. Шакьялардың есімі сонымен қатар шака немесе сака ағашының атынан шыққан, Брайан Левман оны теек немесе сала ағашымен байланыстырған, ал бұл сөздің түбі шаха (शाखा) сөзімен байланысты, ол "бұтақ" дегенді білдіреді және шака немесе сака ағашына табыну шамасы шакиялардың дәстүрімен байланысты болған.
The name of the Shakyas is attested primarily in the Pali forms Sakya and Sakka, and the Sanskrit form Śākya. The Shakyas' name was derived from the Sanskrit root śak (शक्) (śaknoti (शक्नोति), more rarely śakyati (शक्यति) or śakyate (शक्यते)) meaning "to be able," "worthy," "possible," or "practicable." The name of the Shakyas was also derived from the name of the śaka or sāka tree, which Bryan Levman has identified with either the teak or sāla tree, which is ultimately related to word śākhā (शाखा), meaning ‘branch,’ and was connected to the Shakyas' practice of worshipping the śaka or sāka tree.
Шығу тегі
Шакьялар – Үлкен Мағадха мәдени аймағындағы Шығыс Ганг жазығының шетінде, географиялық және мәдени тұрғыдан маргиналды орналасқан шығыс Гималай маңы этностық тобы болған. Шакьялар шығыс көршілері – Колия тайпасымен жақын туысқандық байланыста болған және олармен некелесіп, араласып өмір сүрген.
The Shakyas were an eastern sub Himalayan ethnic group on the periphery, both geographically and culturally, of the eastern Gangetic plain in the Greater Magadha cultural region. The Shakyas were closely related to their eastern neighbours, the Koliya tribe, with whom they intermarried.
Альтернативті шығу тегі туралы гипотеза
Майкл Витцель және Кристофер I. Беквит сияқты ғалымдар шакияларды гректер скифтер, Ахеменидтер парсылары сака, ал индо-арийлер шака деп атаған Орталық Азия көшпелілерімен сабақтастырды. Бұл ғалымдар Будданың халқының Ахеменидтердің Инд өзені аңғарын жаулап алу кезінде Дарий I әскерімен бірге Оңтүстік Азияға келген сака сарбаздары болғанын және скиф-сака көшпелілігінде Будданың саяхат аскетизмінің бастауын көруге болатынын ұсынады. Ғалымдар дәлелдердің жетіспеуіне байланысты скифтік гипотезаны сынап, Брайан Левман шакиялардың солтүстік-шығыс Ганг жазығының түпкілікті тұрғындары болғанын және олардың ирандық сакалармен ешқандай байланысы болмағанын айтады.
Scholars such as Michael Witzel and Christopher I. Beckwith have equated the Shakyas with Central Asian nomads who were called Scythians by the Greeks, Sakās by the Achaemenid Persians, and Śāka by the Indo Aryans. These scholars have suggested that the people of the Buddha were Saka soldiers who arrived in South Asia in the army of Darius the Great during the Achaemenid conquest of the Indus Valley, and saw in Scytho Saka nomadism the origin of the wandering asceticism of the Buddha. Scholars criticize the Scythian hypothesis due to a lack of evidence, with Bryan Levman maintaining that the Shakyas were native to the north east Gangetic plain and unrelated to the Iranic Sakas.
Мемлекеттіклік
Біздің заманымыздан бұрынғы VI ғасырда шакиялар, колиялар, мориялар және маллакалар батыста каушалиялар, ал шығыста личчавикалар мен вайдехалардың территориялары арасында өмір сүрді, осылайша ваджика одағын косала патшалығынан бөліп тұрды. Сол кезде шакия республикасы үлкен косала патшалығының қарауындағы мемлекетке айналды. V ғасырдың өзінде шакиялардың билеуші аристократиялық олигархиясының мүшелерінің бірі Суддходана болды. Суддходана колия ақсүйегінің қызы Мая ханшайымға үйленді, ал Суддходана мен Маяның ұлы – тарихи Будда және буддизмнің негізін қалаушы Сиддхартха Гаутама болды. Будданың өмірінде шакиялар мен колиялар Рохини өзенінің суы үшін қарулы қақтығысқа түсті, бұл өзен екі мемлекеттің арасындағы шекараны құрады және олардың егістіктерін суару үшін оған мұқтаж болды. Будданың араласуы осы жағдайға нүкте қойды. Будда қайтыс болғаннан кейін шакиялар Кусинаралық маллакалардан оның дене сүйектерінің бір бөлігін талап етті, себебі ол шакия тегінен шыққан еді.
By the sixth century BCE, the Shakyas, the Koliyas, Moriyas, and Mallakas lived between the territories of the Kauśalyas to the west and the Licchavikas and Vaidehas to the east, thus separating the Vajjika League from the Kosala kingdom. By that time, the Shakya republic had become a vassal state of the larger Kingdom of Kosala. During the fifth century itself, one of the members of the ruling aristocratic oligarchy of the Shakyas was Suddhodana. Suddhodana was married to the princess Māyā, who was the daughter of a Koliya noble, and the son of Suddhodana and Māyā was Siddhartha Gautama, the historical Buddha and founder of Buddhism. During the life of the Buddha, an armed feud opposed the Shakyas and the Koliyas concerning the waters of the river Rohiṇī, which formed the boundary between the two states and whose water was needed by both of them to irrigate their crops. The intervention of the Buddha finally put an end to these hostilities. After the death of the Buddha, the Shakyas claimed a share of his relics from the Mallakas of Kusinārā on the grounds that he had been a Shakya.
Косаланың жаулауы
Будда қайтыс болғаннан кейін көп ұзамай, оның әкесі Пасенадиді тақтан құлатқан Каушалия патшасы Видудабха, Шакия және Колия республикаларына шабуыл жасады. Олардың жерлерін жаулауды мақсат еткені, бұрын Косала мемлекетінің бір бөлігі болғандықтарынан туындады. Ұзақ және қанды соғыстан кейін Видудабха ақыры Шакиялар мен Колияларды жеңіп, олардың мемлекетін өз патшалығына қосты. Кейінгі буддалық әңгімелерде бұл соғыстың мән-жайлары әлдеқайда жоғарылатылып көрсетілді, Видудабханың Шакияларды жаза ретінде жойғанын айтты, себебі олар оның анасы болған құл қызды оның әкесіне үйлендірген еді. Бірақ шындығында, Видудабханың Шакияға жасаған шабуылы, Видудабханың туысы, Магадхи патшасы Аджатасаттудың Ваджжика Одағын жаулап алуымен ұқсас себептерге ие болуы мүмкін. Аджатасатту Ваджжика ханшайымының ұлы болғандықтан, анасының туған жеріне қызығушылық танытқан болатын. Каушалияның шабуылының нәтижесінде Шакиялар мен Колиялар Видудабха патшалығына қосылғаннан кейін саяси маңыздылығын жоғалтты. Бірақ Шакиялар аннексиядан кейін көп ұзамай этникалық топ ретінде жоғалып, Косала халқының құрамына сіңіп кетті, тек шамалы көшіп қонған отбасылар ғана Шакия есімін сақтап қалды. Колиялар да аннексиядан кейін көп ұзамай мемлекеттік құрылым мен тайпа ретінде жойылды. Косаланың Шакия мен Колияны жаулап алған кездегі ауыр шығындары оны осылайша әлсіретті, одан кейін ол Магадха патшалығына қосылды, ал Видудабха Магадхи патшасы Аджатасаттудан жеңіліп, қаза тапты.
Shortly after the Buddha's death, the Kauśalya king Viḍūḍabha, who had overthrown his father Pasenadi, invaded the Shakya and Koliya republics, seeking to conquer their territories because they had once been part of Kosala. Viḍūḍabha finally triumphed over the Shakyas and Koliyas and annexed their state after a long war with massive loss of lives on both sides. Details of this war were exaggerated by later Buddhist accounts, which claimed that Viḍūḍabha exterminated the Shakyas in retaliation for having given in marriage to his father the slave girl who became Viḍūḍabha's mother. In actuality, Viḍūḍabha's invasion of Shakya might instead have had similar motivations to the conquest of the Vajjika League by Viḍūḍabha's relative, the Māgadhī king Ajātasattu, who, because he was the son of a Vajjika princess, was therefore interested in the territory of his mother's homeland. The result of the Kauśalya invasion was that the Shakyas and Koliyas merely lost political importance after being annexed into Viḍūḍabha's kingdom. The Shakyas nevertheless soon disappeared as an ethnic group after their annexation, having become absorbed into the population of Kosala, with only a few displaced families maintaining the Shakya identity later. The Koliyas likewise disappeared as a polity and as a tribe soon after their annexation. The massive life losses incurred by Kosala during its conquest of Shakya and Koliya weakened it significantly enough that it was itself soon annexed by its eastern neighbour, the kingdom of Magadha, and its king Viḍūḍabha was defeated and killed by the Māgadhī king Ajātasattu.
Буддизмде
Буддаға оның ізбасарлары «Шакьялардың данасы» деген лақап атты берді, пали тілінде Сакка муни, ал санскрит тілінде – Сакия муни деп атады. Буддистік космологиядағы тәңірлердің иесі Сакка билеген Трайастримша көктегі іс-шаралардың жүргізілуі Шакья сантагара, яғни жалпы жиналыс залының үлгісімен салынған.
The Buddha was given the epithet of the "Sage of the Shakyas," Sakka muni in Pali and Śākya muni in Sanskrit, by his followers. The functioning of the proceedings in the Trāyastriṃśa heaven ruled by Sakka, lord of the devas in Buddhist cosmology, are modelled on those of the Shakya santhāgāra or general assembly hall.
Түпнұсқалық талап
Үндістан мен Непалдың Тарай аймағындағы Тару халқы Сакиядан тарағандықтарын айтады. Непалдың Катманду аңғарындағы Невар халқының көп бөлігі Шакия тегін қолданады және Шакия тайпасының ұрпақтары екенін мәлімдейді, бұрын Шакьявамса (Sākyavamsa) сияқты Шакия тегіне байланысты атақтар қолданылған. 1823 жылы алғаш жарияланған «Хманнан Язавин» еңбегінде Тагаунг патшалығын және Бирма монархиясын құрған Абияза атты аңыз патша Будданың Шакия тайпасына жатқандығы айтылады. Ол Косала мемлекеті Шакья патшалығын жаулап алғаннан кейін қазіргі Бирмаға көшіп келген. Алдыңғы бирмалық жазбаларда оның Күн рухы мен ажыдаһар ханшайымынан туған Пюсавхтидің ұрпағы екені көрсетілген.
Tharu people of Tarai region of India and Nepal claim descent from Sakya. Significant population of Newars of Kathmandu valley in Nepal use the surname Shakya and also claim to be the descendants of the Shakya clan with titles such as Śākyavamsa (of the Shakya lineage) having been used in the past. According to Hmannan Yazawin, first published in 1823, the legendary king Abhiyaza, who founded the Tagaung Kingdom and the Burmese monarchy belonged to the same Shakya clan of the Buddha. He migrated to present day Burma after the annexation of the Shakya kingdom by Kosala. The earlier Burmese accounts stated that he was a descendant of Pyusawhti, son of a solar spirit and a dragon princess.
Ұлты
Шакьялар қазіргі ғалымдар Үлкен Магада мәдени аймағы деп атап жүрген жерде өмір сүрді, ол Гангга және Ямуна өзендерінің қосылған жерінен шығысқа қарай, Шығыс Ганг жазығында орналасқан. Үлкен Магада аймағының басқа шығыс топтары сияқты, Шакьялар да самкирна йонаях ("аралас текті") болғандықтан, брахмандардан, кхаттиялардан, вессалардан және суддралардан тұратын катурварна әлеуметтік ұйымына кірмеді. Үнді-арийлік емес жергілікті руларға суддра, яғни құл немесе қызметші мәртебесі берілсе, ал үнді-арийлік рулармен ынтымақтасқан жергілікті рулар кхаттия мәртебесіне ие болды. Будда сутралары Будданың мәртебесіне қатысты беймаз, кейде оны кшатрия деп атайды, бірақ көбінесе варна жүйесіне назар бөлмейді. Сонымен қатар, Үлкен Магада халқы Арияварта халқының брахмандарының басымдығын мойындамады, ал кхаттиялар Үлкен Магада қоғамдарында жоғарырақ саналды. Осы себепті, Веда әдебиеті Үлкен Магада халқын Арияварта шегінен тыс жерде өмір сүретін халықтар деп қарастырды. Манусмрити Шакьялардың көршілері болған Вайдехаларды, Магадилерді, Личчавикаларды және Маллакаларды "арий емес" және аралас касталық некелерден туған деп топтастырды, ал Баудхаяна Дхармашастралары осы жерлерге келушілерден тазарту ритуалдарын өтеу ретінде талап етті. Веда халқының Үлкен Магада аймағының халқына деген бұл теріс көзқарасы Шакьяларға да қатысты, Амбатха сутрасында жазылғандай, онда брахмандар Шакьяларды "қатыгез, дөрекі сөйлейтін, аса сезімтал және зорлық-зомбылыққа бейім" деп сипаттады және оларды "төмен текті" болғандықтан брахмандарға құрмет көрсетпеген, сыйламаған, қадірлемеген және құрбандық шалмаған деп айыптады.
The Shakyas lived in what scholars presently call the Greater Magadha cultural area, which was located in the eastern Gangetic plain to the east of the confluence of the Gaṅgā and Yamunā rivers. Like the other eastern groups of the Greater Magadha region, the Shakyas were saṃkīrṇa yonayaḥ ("of mixed origin"), and therefore did not subscribe to the caturvarṇa social organisation consisting of brāhmaṇas, khattiyas, vessas, and sudda. While non Indo Aryan indigenous clans were given the status of suddas, that is of slaves or servants, indigenous clans who collaborated with the Indo Aryan clans were the status of khattiyas. The Buddhist suttas are ambiguous on the status of the Buddha, sometimes calling him a kshatriya, but mostly ignoring the varna system. Additionally, the populations of Greater Magadha did not subscribe to the supremacy of the brāhmaṇas of the peoples of Āryāvarta, and khattiyas were regarded as higher in the societies of Greater Magadha. Vedic literature therefore considered the populations of Greater Magadha as existing outside of the limits of Āryāvarta, with the Manusmṛiti grouping the Vaidehas, Māgadhīs, Licchavikas, and Mallakas, who were the neighbours of the Shakyas, as being "non Aryan" and born from mixed caste marriages, and the Baudhāyana Dharmaśāstras requiring visitors to these lands to perform purificatory sacrifices as expiation. This negative view of the peoples of the Greater Magadha region by the Vedic peoples extended to the Shakyas, as recorded in the Ambaṭṭha Sutta, according to which the brāhmaṇas described the Shakyas as "fierce, rough spoken, touchy and violent," and accused them of not honouring, respecting, esteeming, revering or paying homage to the brāhmaṇas owing to their "menial origin."
Тіл
Шакиялар австроазиялық халық, нақтырақ айтқанда мунда тілдерінде сөйлейтін тайпалар еді. Олардың көптеген ауылдарының аттары мунда тілінен алынғандығы, сондай-ақ олардың руының негізін қалаушысының аты – санскрит тілінде Икшваку, пали тілінде Оккака түрінде сақталған, оның да мунда тіліне қатысы бар екені куәландырылған. Осы ведалық емес мәдени ортада Шраманя қозғалыстары пайда болды, олардың бірі – буддизмді Шакия Сиддхартха Гаутама, тарихи Будда құрды.
The Shakyas were an Austroasiatic people, specifically speakers of Munda languages, as attested by many of their villages having Mundari names, and the name of the founder of their clan, which has been recorded in the Sanskrit form Ikṣvāku and the Pali form Okkāka, being of Munda origin. It was in this non Vedic cultural environment that Śramaṇa movements existed, with one of them, Buddhism, having been founded by the Shakya Siddhartha Gautama, the historical Buddha.
Күнге табыну
Шакья тайпасы Күн құдайына табынып, оны өз ата-бабалары деп есептеген, сондықтан Шакья хатия руы Адикка (санскрит тілінде Адития) готтарынан және Сурьявамша ("Күн әулетінен") тараған деп мәлімдеген.
The Shakyas worshipped the Sun god, whom they considered their ancestor, hence why the Shakya khattiya clan claimed to be of the Ādicca (Āditya in Sanskrit) gotta, and of the Sūryavaṃśa ("Solar dynasty").
Шығуы туралы аңыз
Шакия хатия кланы Күн құдайынан, Оккака (пали тілінде) және Икшваку (санскрит тілінде) деп аталатын оның ұрпағы арқылы тарағанын айтты. Оның сегіз егіз ұл-қызы бір-біріне үйленіп, Шакиялардың астанасын құрды және тайпаның ата-бабалары болды. Бұл – Шакия кланының хатия отбасыларының билік мәртебесінің мифі, олар сантхагарада өкілдік ету құқығына ие болды, көбінесе бір-бірімен туыс болды және жанындағы жерлерге иелік етті, осылайша туыстық байланыс орнатылып, жер меншігінің құқықтарын қалыптастыруға, демек саяси билікке жол ашты. Бұл миф қаланың да негізін салу туралы аңыз болды. Кланның билеуші отбасыларының тұрағы ретінде, саяси және экономикалық өмірдің орталығы болған бұл қала, кланның жанападасымен (аймағымен) байланысты болды және бүкіл жанападаның өзімен теңестірілді. Шакиялардың ата-бабалары төрт жұп үйленген егіздер болған миф, биліктегі Шакия отбасыларының тегін ортақ ата-бабаға дейін жегізетін аңыз, сонымен қатар адамдар жұптар болып туған ертедегі адамзаттың идеалды қоғамы туралы миф еді.
The Shakya khattiya clan claimed descent from the Sun god via his descendant, named Okkāka (in Pāli) and Ikṣvāku (in Sanskrit), and whose eight twin sons and daughters who were married to each other had founded the capital city of the Shakyas and were the tribe's ancestors. This was an origin myth of the ruling status of the khattiya families of the Shakya clan, who had the right to be represented in the santhāgāra, were often related to each other, and possessed adjacent areas of land, thus establishing kinship, which itself helped form rights of landownership, and, therefore, of political authority. This myth was also a foundation myth of the city which, as the residence of the ruling families of the clan, the city, which was the centre of political and economic activity, was associated with that clan's janapada (territory), and was equated with the whole janapada itself. The myth of the Shakyas' ancestors being four pairs of married twin siblings was a myth which traced the origins of the ruling Shakya families to a common ancestor, and was also a myth of an early human utopia where humans were born as couples.
Ағашқа табыну
Буддалық мәтіндерде Саль ағашының Будданың өміріндегі маңызды рөлі, оның Бодхи ағашы ретінде бейнеленуі және дәл осындай ағаштың астында болған оның ағартуы, Шакиялардың ағашқа табыну салтын көрсетеді. Бұл обычай, әдетте, Мунда діни салтына тән қасиетті тоғайларға табынудан туындаған болуы мүмкін, сондай-ақ Саль ағашының олардың дәстүрлеріндегі маңызды орны, оның гүлдеуі Жаңа жыл және Гүл мерекесінің басталуын білдіреді: Сантал тайпасы Саль ағашына табынып, астында жиналып қоғамдық шешімдер қабылдайды. Ерте буддалық мәтіндердегі Пали тіліндегі якхалар мен якхистер (санскритте якшалар мен якшилер) деп аталатын ағаш рухтарының маңыздылығы, осы жандарға якха четияларында табыну фактісін куәландырады. Индо-арийліктерге дейінгі, жергілікті түпкіліктік мәніне ие яхкалар мен яхкилерге табыну Ұлы Магада аймағында кеңінен таралған.
The important role of the Sāl tree in the life of the Buddha according to the Buddhist texts, as well as his representation as a Bodhi tree and his Enlightenment occurring under one such tree, suggest that the Shakyas practised tree worship, a custom likely derived from Munda religious customs of worshipping sacred groves, and the important role in their traditions of the Sāl tree, whose flowering marks the beginning of their New Year and Flower Feast festivals: the Santal tribe worship the Sāl tree and gather to make communal decisions under them Sāl trees. The importance of the tree spirits called yakkhas and yakkhīs in Pali (yakṣas and yakṣīs in Sanskrit) in early Buddhist texts is an attestation of the worship of these beings done at yakkha cetiyas. The worship of yakkhas and yakkhīs, which was of pre Indo Aryan autochthonous origin, was prevalent in the Greater Magadha region.
Жыланға табыну
Нага патшасы Мукалинда буддалық мифологияда Будданы дауыл кезінде мукалинда ағашының астында қорғаған. Ол жылан да, ағаш құдайы да болған, осылайша Оңтүстік Азияның солтүстігіндегі индо-арийлік емес тибет-бирмандық халықтар арасында пайда болған Шакиялардың жыланға табыну дәстүріне ишара жасайды.
The nāga king Mucalinda, who in Buddhist mythology protected the Buddha during a storm under a mucalinda tree, was a both snake and a tree deity, thus alluding to the practice of serpent worship among the Shakyas, which originated from among the pre Indo Aryan Tibeto Burman populations of northern South Asia.
Жерлеу салттары
Будданың жаназасымен байланысты шакиялардың кремация рәсімдері, буддалық мәтіндерде сипатталғандай, оның денесін 500 қабат матаға орап, құрмет белгісі ретінде майға толы темір ыдысқа салуды, содан кейін өртеу алдында тағы бір темір ыдыспен жабуды қамтыды. Бұл рәсімдер шығыс Ганг жазығының үнді-арийлік емес, жергілікті халықтарынан бастау алған, сондай-ақ Будданың денесін ән айту, билеу және музыкамен құрметтеу, оның сүйектерін алтын құмыраға салу, осы қалдықтарға құрмет көрсету және оларды орталық тірегі, тулары, мата байрақтары және қосқыштары бар дөңгелек ступаға жерлеу сияқты амалдар да осы халықтардың үлкен билеушілері үшін орындаған рәсімдері болды.
The cremation rituals of the Shakyas which were performed for the funeral of the Buddha as described by Buddhist texts involved wrapping his body in 500 layers of cloth, placing it in an iron vat full of oil as a mark of honour, and then covering it with another iron pot before being cremated. These rites originated from the pre Indo Aryan autochthonous populations of the eastern Gangetic plains, as were the practices such as honouring the Buddha's body with singing, dancing, and music, as well as placing his bones in a golden urn, the veneration of these remains and their burial in a round stūpa which possessed a central mast, flags, pennants, and parasols at a public crossroads, which were rituals that were performed by the pre Indo Aryan populations for their greater rulers.