Корнелиус Кардьюдің «Трактат» шығармасы: Графикалық партитура және интерпретация еркіндігі
Treatise (music)
Корнелиус Кардьюдің «Treatise» шығармасы – дәстүрлі нотациясыз, геометриялық белгілерден тұратын графикалық музыкалық партитура. Витгенштейн философиясымен байланысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
"Трактат" – британдық композитор Корнелиус Кардюдің (1936–81) музыкалық туындысы.
Treatise is a musical composition by British composer Cornelius Cardew (1936–81).
Қорытынды
1963-1967 жылдары жазылған «Трактат» – 193 беттен тұратын, сызықтардан, символдардан және әдеттегі музыкалық нотациядан мүлдем бас тартатын әртүрлі геометриялық немесе абстрактілі пішіндерден құралған графикалық музыкалық партитура. Атауындағы сілтеме Лудвиг Витгенштейннің философиясына жасалған, ол Кардьюға осы туындыны жазу кезінде ерекше шабыт берді. Партитура орындаушыларға жұмысты қалай орындау керектігіне, немесе қандай дыбыс шығару құралдарын қолдану керектігіне қатысты ешқандай нақты нұсқаулармен қоса берілмейді. Әр беттің төменгі жағында екі бес таяқты музыкалық таяқшалар бар болғанымен, бұл фортепиано немесе басқа да пернетақталы аспаптарды білдірмейді, графикалық элементтердің музыкалық екенін, таза көркемдік сипатта еместігін көрсету үшін ғана жасалған. Партитура абсолютті интерпретация еркіндігін ұсынады (ешқандай екі интерпретация бірдей болмайды), бірақ жұмыс әдетте спонтанды түрде орындалмайды, себебі Кардью орындаушылардан жұмысты интерпретациялау және орындау үшін алдын ала өздерінің ережелерін және әдістерін ойлап табуын ұсынған. Дегенмен, «Трактат» туындысын интерпретациялаудың шексіз мүмкіндіктері бар, олар 1960-шы жылдардың соңындағы эксперименталды музыка орындаудың жалпы принциптеріне және ықпалдарына сәйкес келеді, соның ішінде оны көрнекі өнер ретінде немесе картаны оқу тәрізді ұсыну да мүмкін. Британдық композитор Джулиан Андерсон «Трактатты» «музыкалық тұрғыдан қандай қиындық бар, мысалы, «Трактаттың» 10 бетін тек ақ ноталарды немесе тек Дориан ладын қолданып ойнаудың қандай мәні бар?» деп сипаттайды. Қол жетімді жазбалардың саны аз, немесе дәлірек айтқанда, партитураны орындаудың жазбалары, барлығы салыстырмалы түрде баяу темп пен «AMM-ға ұқсас» дыбыстық әлемді қабылдайды. Кейін Кардью маоизмді қабылдап, осы және өзінің авангард кезеңіне жататын басқа да туындыларын толығымен жоққа шығарды. «Трактатты» қатаң сынаған сөздерді Кардью 1972 жылғы қазанда Римде өткен «Қазіргі заманғы музыкалық нотация мәселелері жөніндегі халықаралық симпозиумда» айтқан сөзінен естіуге болады, ол оның өте poleмикалық «Stockhausen Serves Imperialism» (1974) кітабында жазылған. Қызығы, Кардью өзінің бас тартуына қарамастан, «Трактатты» жариялаудан алып тастамады.
Written between 1963 and 1967, Treatise is a graphic musical score comprising 193 pages of lines, symbols, and various geometric or abstract shapes that largely eschew conventional musical notation. Implicit in the title is a reference to the philosophy of Ludwig Wittgenstein, which was of particular inspiration to Cardew in composing the work. The score is not accompanied by any explicit instructions to the performers in how to perform the work, or what sound producing means are to be used. Although the bottom of each page has two five line musical staves, this is apparently not meant to suggest piano or other keyboard instrument(s), only to indicate that the graphic elements are musical and not purely artistic in character. Although the score allows for absolute interpretive freedom (no one interpretation will sound like another), the work is not normally played spontaneously, as Cardew had previously suggested that performers devise in advance their own rules and methods for interpreting and performing the work. There are, however, almost infinite possibilities for the interpretation of Treatise that fall within the implications of the piece and general principles of experimental music performance in the late 1960s, including presentation as visual art and map reading. The British composer Julian Anderson describes Treatise as "very suggestive musically what's wrong with playing, say 10 pages of Treatise only using the white notes, or only using maybe the Dorian mode." The few available recordings, or more accurately, recordings of realisations of the score, all adopt a relative slow tempo and a sonic world, which "sounds like AMM". Subsequently Cardew embraced Maoism and wholeheartedly repudiated this and other works of his avant garde period. A savage indictment of Treatise may be seen in a speech delivered by Cardew at the ‘International Symposium on the Problematic of Today’s Musical Notation’ held in Rome in October 1972, as transcribed in his highly polemical book Stockhausen Serves Imperialism (1974). Curiously, Cardew did not withdraw Treatise from publication, despite his repudiation.
Танымал мәдениетте
Sonic Youth өздерінің SYR4: Goodbye 20th Century (1999) альбомында Treatise еңбегінің 183-ші бетінен 3:29 минуттық бөлімін орындайды.
Sonic Youth play a 3:29 minute excerpt of page 183 of Treatise on their album SYR4: Goodbye 20th Century (1999).