АҚШ-тағы алғашқы авторлық құқық заңы – 1790 жылғы заң. Оқуды қолдау мақсатымен авторларға 14 жылға құқық берілді, жаңару мүмкіндігімен. Авторлық құқық, тарих, заң.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-та авторлық құқық туралы алғашқы федералды заңнама
First U. S. federal legislation on copyright
1790 жылғы Авторлық құқық туралы заң – АҚШ-та қабылданған алғашқы федералды авторлық құқық заңы болды. Бірақ, АҚШ штаттарының көпшілігі Тәуелсіздік соғысынан кейін бірден авторлық құқықтарды қорғайтын түрлі заңдарды қабылдаған. Заңның мақсаты – «білім беруді қолдау» еді және ол авторларға өздерінің «карталарының, схемаларының және кітаптарының» көшірмелерін «басып шығаруға, қайта басып шығаруға, жариялауға және сатуға» 14 жылға жалғыз құқық пен мүмкіндік беру арқылы қол жеткізілді. Авторлық құқықты иеленуші тірі болса, осы құқықты тағы 14 жылға ұзартуға болады.
The Copyright Act of 1790 was the first federal copyright act to be instituted in the United States, though most of the states had passed various legislation securing copyrights in the years immediately following the Revolutionary War. The stated object of the act was the "encouragement of learning," and it achieved this by securing authors the "sole right and liberty of printing, reprinting, publishing and vending" the copies of their "maps, charts, and books" for a term of 14 years, with the right to renew for one additional 14 year term should the copyright holder still be alive.
Алғашқы дамуы
1710 жылғы британдық Анна заңы Америка колонияларына қолданылмады. Колониялардың экономикасы көбінесе аграрлық сипатта болғандықтан, авторлық құқық заңдары басымдыққа ие болған жоқ, нәтижесінде 1783 жылға дейін Америкада тек үш жеке авторлық құқық актісі қабылданды. Бірақ Конфедерация мақалаларына сәйкес, Континенттік конгресс авторлық құқық беруге құқылы болған жоқ; Континенттік конгресс шешіміне дейін үш штат 1783 жылы авторлық құқық туралы заңдарды қабылдаған еді.
The 1710 British Statute of Anne did not apply to the American colonies. The colonies' economy was largely agrarian, hence copyright law was not a priority, resulting in only three private copyright acts being passed in America prior to 1783. But under the Articles of Confederation, the Continental Congress had no authority to issue copyright; Three states had already enacted copyright statutes in 1783 prior to the Continental Congress resolution,
1787 жылғы Конституциялық конвенцияда Вирджиниядан Джеймс Мэдисон және Оңтүстік Каролинадан Чарльз К. Пинкни Конгреске белгілі бір мерзімге авторлық құқық беруге өкілеттік беретін ұсыныстар енгізді. Осы ұсыныстар АҚШ Конституциясындағы Авторлық құқық ережесінің бастауы болды, ол авторлық құқықтар мен патенттерді белгілі бір мерзімге беруге, яғни «ғылым мен пайдалы өнерді дамытуға» ықпал ету мақсатында рұхсат береді. Конгрестің екі палатасы 1790 жылғы екінші сессияда авторлық құқық заңын одан да белсенді түрде қарастыра бастады. Олар президент Джордж Вашингтонның 1790 жылғы Мемлекеттік мәлімдемесіне жауап берді, онда ол Конгреске «Ғылым мен әдебиетті дамыту» үшін заң қабылдауға шақырды, осылайша халықты жақсы біліммен қамтамасыз етуге болады. Бұл 1790 жылғы Патент заңына және одан кейін көп ұзамай 1790 жылғы Авторлық құқық заңына әкелді.
At the Constitutional Convention 1787 both James Madison of Virginia and Charles C. Pinckney of South Carolina submitted proposals that would allow Congress the power to grant copyright for a limited time. These proposals are the origin of the Copyright Clause in the United States Constitution, which allows the granting of copyright and patents for a limited time to serve a utilitarian function, namely "to promote the progress of science and useful arts". Both houses of Congress pursued a copyright law more pointedly during 1790's second session. They responded to President George Washington's 1790 State of the Union Address, in which he urged Congress to pass legislation designed for "the promotion of Science and Literature" so as to better educate the public. This led to the Patent Act of 1790 and, shortly thereafter, the Copyright Act of 1790.
Өкілдер Палатасы
Заңның қамтитын жұмыстардың шеңбері және оның эксклюзивтілігі мәжілісте талқыланды. Эданус Берк мәселені қайта көтерген кезде, ол "әдеби мүлік" бойынша авторлық құқық туралы алғашқы заңды қабылдауды ұсынды, бірақ Александр Уайт Джедидая Морс атынан авторлық құқықты жазбалардан асырып кеңейтуді талап етті, өйткені Морс өзінің "Америка географиясының" рұқсатсыз көшірмелері бизнесіне зиян келтіреді деп санады. Бірінші сессияның соңында шешілмеген басқа да мәселелермен қатар, авторлық құқық мәселесін қайта көтеру қажеттігі мәжіліске бұрынғы сессиядан аяқталмаған мәселелерді қайта қарауға бола ма, жоқ па деген нұсқаулық мәселені анықтауды талап етті. Бұл мәселе шешілген соң, мәжіліс 1 ақпанда заң жобасын дайындау комитетін құрды, оның төрағасы Абрахам Болдуин болды.
The scope of what works would be covered by the law's exclusivity was contended in the House. When he reintroduced the matter, Aedanus Burke wanted to establish a first law about copyright regarding "literary property," but Alexander White called for the expansion of copyright beyond writings on the behalf of Jedidiah Morse, who believed unauthorized copying of his American Geography would hurt his business. The need to re raise the copyright issue, among other items left unresolved at the end of the first session, required the House to clarify some order of business problems over whether or not they could reopen unfinished business from a previous session. That settled, the House established a drafting committee for the law on February 1, chaired by Abraham Baldwin.
Заң
Бұл заңға Джордж Вашингтон 1790 жылғы 31 мамырда қол қойды және көп ұзамай бүкіл елде толыққанды жарияланды. Заң авторлық құқықты "авторлық құқық тіркелген күннен бастап он төрт жылға" дейін беруді көздейді, ал автор бірінші мерзім аяқталғанға дейін тірі болса, оны тағы он төрт жылға жаңартуға құқылы болды. Заңда сондай-ақ 1870 жылғы Авторлық құқық туралы заң қабылданғанға дейін қамтылмаған суреттер мен кескіндер туралы ештеңе айтылмаған.
The bill was signed into law on May 31, 1790 by George Washington and published in its entirety throughout the country shortly after. The Act granted copyright for a term of "fourteen years from the time of recording the title thereof", with a right of renewal for another fourteen years if the author survived to the end of the first term. The Act also did not mention paintings or drawings, which were not covered until the enactment of the Copyright Act of 1870.
Қаулылар
Заң 1709 жылғы британдық Анна жарғысынан дерлік сөзбе-сөз алынған. 1790 жылғы заң бұрын жарияланған туындылар үшін тек 14 жылдық мерзім ұсынды.
The Act was copied almost verbatim from the 1709 British Statute of Anne. The 1790 Act only offered a 14 year term for previously published works.
Федералды заң
Сол кезде шығармалар федералды заңмен қорғалуы үшін авторлық құқық туралы заңдық талаптар, мысалы, дұрыс авторлық құқық туралы хабарлама берілуі қажет еді. Егер осы талаптар орындалмаса, шығарма бірден қоғамдық доменге өтетін. 1834 жылы Жоғарғы Сот Wheaton v. Peters ісінде, 1774 жылғы британдық Donaldson v. Beckett ісіне ұқсас, жарияланбаған шығарманың авторының осы шығарманың алғашқы жариялануын бақылауға ортақ құқығы болғанымен, шығарманың алғашқы жариялануынан кейін көбейтуді бақылауға ортақ құқығы жоқ екенін шешті. Бұл акт авторлық құқықты гравюраларға дейін кеңейтті және алғаш рет шығармалардың көшірмелерінде авторлық құқықты тіркеу туралы хабарламаны міндетті етті. Заңда осы хабарламаны қоспаудың салдары нақты көрсетілмеген; алайда, Ewer v. Coxe федералдық ісі хабарламаны қоспау авторлық құқықты жоққа шығаратынын анықтады. Заң 1819 жылдың 15 ақпанында өзгертілді, соның нәтижесінде аудандық соттардың (қазіргі аудандық соттарға ұқсас) патенттер мен авторлық құқықтар бойынша істерді қарау құқығы кеңейтілді.
At the time, works only received protection under federal statutory copyright if the statutory formalities, such as a proper copyright notice, were satisfied. If this was not the case, the work immediately entered into the public domain. In 1834 the Supreme Court ruled in Wheaton v. Peters, a case similar to the British Donaldson v Beckett of 1774, that although the author of an unpublished work had a common law right to control the first publication of that work, the author did not have a common law right to control reproduction following the first publication of the work. extending copyright restriction to etchings and, for the first time, requiring notice of copyright registration on copies of the works. The Act did not specify a consequence of failing to include that notice; however, the federal case Ewer v. Coxe established that the failure to include notice invalidated a copyright. The Act was also amended on February 15, 1819, to expand the jurisdiction of circuit courts (analogous to today's district courts) to allow them to hear cases on patents and copyrights.