Ортағасыр Англиясындағы scutage салығы: феодалдық міндеттен ақы төлеу арқылы босану. Knight service иелерінен әскери қызмет орнына алынған салық туралы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Орта ғасырдағы ағылшын феодалдық салымы – скутаж. Скутаж – рыцарьдық қызмет бойынша феодалдық жер иеленушілерінен алынатын орта ғасырдағы ағылшын салығы еді. Феодализм кезінде король вассалдары арқылы рыцарьларды қамтамасыз ету үшін жер берді. Рыцарьлар өз кезегінде королге әскери қызмет етуге міндетті болды. Рыцарьлар әскери қызметтен "құтылу" үшін скутаж төлеуге рұқсат етілді (scutum латын сөзінен шыққан, "қалқан" деген мағынаны білдіреді). Уақыт өте келе корольдер скутажды рыцарьдық иеліктерінің иелерінен, олар нағыз рыцарь болса да, болмаса да, талап ете бастады.
Medieval English feudal tax
Scutage was a medieval English tax levied on holders of a knight's fee under the feudal land tenure of knight service. Under feudalism the king, through his vassals, provided land to knights for their support. The knights owed the king military service in return. The knights were allowed to "buy out" of the military service by paying scutage (a term derived from Latin scutum, "shield"). As time passed the kings began to impose a scutage on holders of knight's fees, whether or not the holder was actually a knight.
Жалпы ақпарат
Бұл институт Генрих I (1100-1135 жылдары билік еткен) және Стефан (1135-1154 жылдары билік еткен) тұсында болған, онда ол scutagium, scuagium немесе escuagium деп аталатын. Рыцарьлардың үлесіне түскен міндеттемелердің болуы оның енгізілуін жеделдеткен: мұндай үлеске ие болғандар өз міндеттемелерін тек scutage арқылы өтей алатын. 12 ғасырда жалдамалы әскерлердің көбеюі патшаға ақша төлеуді тиімдірек ететін. Scutage жинау науқандары сол науқандардың атымен аталатын, мысалы, «Тулузаның скутажы» (немесе «үлкен скутаж»), «Ирландияның скутажы» және т.б. Әрбір иеліктен бір марка (13с. 4d., фунттың үштен екісі), бір фунт немесе екі марка талап етілетін, бірақ бір фунттан асып кету Джон (1199-1216 жылдары билік еткен) билікке келгенге дейін ерекше жағдай болып саналды, ол соғыс сылтаусыз көп жылдар бойы екі марканы салыққа салды. Бұл салықтардың тудырған наразылығы 1214 жылы үш марка талап етілгенде шегіне жетті. Scutage арқылы салық салу 1215 жылғы көтеріліске және 1215 жылғы Магна Хартаның жариялануына әкелген көптеген себептердің бірі болды. Оның ережелері патшаға «билігіміздің жалпы кеңесі» болмаса, скутаж жинауға тыйым салды. 1217 жылғы қайта жарияланған Хартада, керісінше, скутаж ставкалары Генрих II билік еткен кезеңдегідей болуы керек делінген. Бірақ іс жүзінде Генрих III (1216-1272 жылдары билік еткен) тұсында скутаж ставкалары көбінесе үш маркаға жететін, бірақ барондардың келісімі қажет болды және алымдар тек қана орын алған жағдайларда ғана жиналатын. Осы арада, мүмкін, Ричард I (1189-1199 жылдары билік еткен) тұсынан бастап, үлкен барондардан науқанға қатыспауға рұқсат алу үшін арнайы «айыппұлдар» қабылдау тәжірибесі пайда болды. Бұл тәжірибе патшаның жеке қызметті талап ету немесе қызмет орнына скутаж қабылдау құқығына негізделген сияқты. Осылайша, ескі скутаж жүйесін көптеп алмастырған арнайы келісімдер жүйесі пайда болды. Алайда, бас иеленушілер мен олардың кіші иеленушілері арасында скутаж төлемдері жалғасты. Субинфеудация шартындағы талаптар, берілген рыцарь үлесінің мөлшерінен гөрі тиісті скутаж квотасын көрсеткенде, көбінесе скутаж ставкалары бекітілді. Кіші иеленушілерден төлем алу үшін бас иеленушілер патшадан de scutagio habendo жарлығын алды. Эдуард I (1272-1307 жылдары билік еткен) тұсында жаңа жүйе осылай толыққандықтан, патшалықтың алты скутаж алымының әрқайсысы иеліктен екі фунтқа дейін жететін, бірақ іс жүзінде тек кіші иеленушілерге қатысты, олардың иелері патшамен үлкен сомалар төлеу арқылы келісім жасады, бірақ олардың номиналды бағасы, біршама түсініксіз, әлдеқайда төмен болды (Рыцарь қызметіне қараңыз). Scutage кіріс көзі ретінде тез ескірді, Эдуард II (1307-1327 жылдары билік еткен) және Эдуард III (1327-1377 жылдары билік еткен) әрқайсысы бір ғана скутаж жинады және салық салудың басқа, біркелкі және тікелей тәсілдеріне сүйенді. Субинфеудацияның кең таралғандығы оның тез құлдырауын да жеделдетті; субинфеудацияның өсуі иеліктің төмендегі тізбегіндегі иеленушілердің төлемге жауапты болуы туралы үнемі даулар мен соттарға әкелді. Оның қаржылық аспектісінен бөлек, ол Брэктонның айтуынша, рыцарь қызметі бойынша иелік етудің сынағы ретінде құқықтық маңызға ие болды, оның төлемі, қаншалықты аз болса да, иеліктің «әскери» екенін дәлелдеді.
The institution existed under Henry I (reigned 1100–1135) and Stephen (reigned 1135–1154), when it occurs as scutagium, scuagium or escuagium. The creation of fractions of knights' fee probably hastened its introduction: the holders of such fractions could only discharge their obligation via scutage. The increasing use of mercenaries in the 12th century would also make a money payment of greater use to the crown. Separate levies of scutage received the names of the campaigns for which they were raised, as "the scutage of Toulouse" (or "great scutage"), "the scutage of Ireland", and so forth. The levy demanded from each fee one mark (13s. 4d., two thirds of a pound), one pound or two marks, but anything above a pound seemed abnormal until John (reigned 1199–1216) imposed levies of two marks in most years without even the excuse of a war. The irritation caused by these exactions reached a climax in 1214, when John demanded three marks. Taxation through scutage became a prominent cause among the many that led to the rebellion of 1215, which culminated in the proclamation of Magna Carta of 1215. Its provisions prohibited the crown from levying any scutage save by "the common counsel of our realm". The reissued Charter of 1217 provided, instead of this, that scutage levies should remain at the rate as of the reign of Henry II. In practice, however, under Henry III (reigned 1216–1272), scutage rates usually amounted to three marks, but required the assent of the barons, and levies occurred only on adequate occasions. Meanwhile, a practice had arisen, possibly as early as Richard I's reign (1189–1199), of accepting from great barons special "fines" for permission not to serve in a campaign. This practice appears to have rested on the crown's right to decide whether to exact personal service or to accept scutage in lieu of service. A system of special composition thus arose which largely replaced the old one of scutage. As between the tenants in chief, however, and their under tenants, the payment of scutage continued. The terms of charters of subinfeudation, which specified the quota of scutage due rather than the proportion of a knight's fee granted, often stereotyped scutage. For the purpose of recouping themselves by levying from their under tenants, the tenants in chief received from the crown writs de scutagio habendo. Under Edward I (reigned 1272–1307) the new system developed so completely that the six levies of the reign, each as high as two pounds on the fee, applied in practice only to the under tenants, their lords compounding with the crown by the payment of large sums, though their nominal assessment, somewhat mysteriously, became much lower (see Knight service). Scutage rapidly became obsolescent as a source of revenue, Edward II (reigned 1307–1327) and Edward III (reigned 1327–1377) imposing only one levy each and relying on other more uniform and direct modes of taxation. The lengths to which subinfeudation had gone also hastened its rapid decay; increasing subinfeudation led to constant dispute and litigation as to which of the holders in the descending chain of tenure remained liable for the payment. Apart from its financial aspect it had possessed a legal importance as the test, according to Bracton, of tenure by knight service, its payment, on however small a scale, proving the tenure to be "military" with all the consequences involved.
Шәкіртақы
Дж. Ф. Болдуиннің "Англиядағы скутедж және рыцарлық қызмет" (1897) диссертациясы Чикаго университетінің баспасында жарық көрген, бұл тақырып бойынша маңызды монография болып табылады (бірақ толығымен қатесіз емес). Мадокстың "Казначейство тарихы" еңбегі бұрынғы стандартты анықтамалық болған. Ж. Х. Раундтың "Феодалдық Англия" (1895) еңбегінде алғаш рет одан заманауи көзқарас ұсынылды. 1896 жылы "Қызыл кітап" (Rolls сериясы) жарық көрді, ол "Жалақы кітабы" (Мемлекеттік архив) және "Түтіктер тізімі" (Рекорд комиссиясы және Түтіктер тізімі қоғамы басылған) кітаптарымен бірге осы тақырып бойынша негізгі деректерді ұсынады; бірақ редактор скутеджлердің көптегенін дұрыс емес мерзімде жазған, ал Ж. Х. Раунд өзінің "Қызыл кітапты зерттеулерінде" (жеке жарияланым) және "Лондон қауымдастығы және басқа зерттеулер" (1899) оның қорытындыларын қатаң сынаған. Сондай-ақ, Полок пен Мэйтлендтің "Ағылшын құқығының тарихы" (1895) және МакКечнидің "Магна Карта" (1905) еңбектерін қараңыз. Скаргилл Бердтің "Скутедж және маршалдық тізімдері" Genealogist (1884), 1-том, кейінгі жазбалардың маңызды мәліметтерін қамтиды.
J. F. Baldwin's The Scutage and Knight Service in England (1897), a dissertation printed at the University of Chicago Press, offers a major monograph on the subject (though not wholly free from error). Madox's History of the Exchequer formerly formed the standard authority. J. H. Round in Feudal England (1895) first set forth a more modern view. In 1896 appeared the Red Book of the Exchequer (Rolls series), which, with the Book of Fees (Public Record Office) and the Pipe Rolls (published by the Record Commission and the Pipe Roll Society), provides the chief record authority on the subject; but the editor misdated many of the scutages, and JH Round in his Studies on the Red Book of the Exchequer (privately issued) and his Commune of London and other Studies (1899) severely criticized his conclusions. See also Pollock and Maitland's History of English Law (1895) and McKechnie's Magna Carta (1905). Scargill Bird's "Scutage and Marshal’s Rolls" in Genealogist (1884), vol. i., has important coverage of later records.