Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Венесуэланың дәстүрлі музыкалық стилі
Traditional Venezuelan musical style
Жоропо, көбінесе Música Llanera деп аталады, фандангоға ұқсас музыкалық стиль және оны сүйемелдейтін би. Бұл стиль Венесуэладан шыққан, африкалық, еуропалық және Оңтүстік Американың жергілікті халықтарының ықпалына ие. Жоропоның түрлі нұсқалары бар: туйеро, орьенталь және льянеро. Бұл Венесуэланың музыка криоласының (креол музыкасының) негізгі жанры болып табылады. Сонымен қатар, бұл ең танымал "халықтық ырғақ": әйгілі "Алма Лланера" әні – Венесуэланың ресми емес ұлттық әнұраны саналатын жоропо. 1882 жылы ол Венесуэланың ұлттық биі және музыкасы ретінде бекітілді. Бұрын испан тіліндегі "жоропо" сөзі "кеш" немесе "партизандық жиын" деген мағынаны білдірген, бірақ қазір ол Венесуэлалықтарды анықтайтын музыка мен би түрін білдіреді. 18 ғасырда льянеролар сол кезде кештер мен билерді білдірген "фанданго" сөзін "жоропо" деп атауды бастады.
The joropo, better known as Música Llanera, is a musical style resembling the fandango, and an accompanying dance. It originated in Venezuela and it has African, European and Native South American influences. There are different joropo variants: tuyero, oriental, and llanero. It is a fundamental genre of Venezuelan música criolla (creole music). It is also the most popular "folk rhythm": the well known song "Alma Llanera" is a joropo, considered the unofficial national anthem of Venezuela. In 1882 it became Venezuela's national dance and music. Formerly, the Spanish word joropo meant "a party", but now it has come to mean a type of music and dance that identifies Venezuelans. In the 18th century, the llaneros started using the word joropo instead of fandango, which was used at the time for party and dance.
Туйеро
Орталық жоропо (lang es) сонымен қатар туйро ("Tuyan"), жоропо туйро ("Tuyan joropo") немесе туйро соққысы ("Tuyan beat") деп те аталады. Венесуэланың орталық штаттарына тән, Арагуа мен Миранда, шығыс Карабобо және солтүстік Гуарико сияқты аймақтарда, орталық жоропо немесе туйро (Туй өзені бойындағы Вальес-дель-Туйда орындалатыны) арпамен (туйра арпасы, кейде гитарамен алмастырылады) және маракастармен сүйемелдеп орындалады. Ланера арфасының нейлон ішектерінен айырмашылығы, орталық жоропо арфасында металл ішектер де қолданылады, бұл оған ерекше дыбыс береді. Орталық жоропо әншісі маракастармен ойнайды және билейді, сондықтан орындауға тек екі музыкант қажет: арфашы және әнші-маракеро. Жоропо арфашылары "арписто" атауын "арписта" – испан тіліндегі "арфашы" деген сөзден гөрі артық көреді. Орталық жоропоға қатысты өтпелі бөлімдер мен соққылы жоропоға қатысты ескертулер де қолданылады, бірақ жылдамдығы сәл төмендеу. Тағы бір маңызды айырмашылық – орталық жоропоның ревуэльтасы, оның тамыры колониялық дәуірге дейін барып жетеді. Ол барокколық сюита сияқты бір-бірімен үзіліссіз байланысқан, белгілі бір формадағы музыкалық бөлімдер тізбегінен тұрады, бірақ күтпеген өзгешеліктерімен толы. Ревуэльтаның бөлімдері "өтпелі" деп аталады; кіріспе немесе шақыру – Ягуазо, Ягуазо және Марисела Гуабина кіріспесі. Кейде оларға Марисела да қосылады, тіпті кішкентай кода да болуы мүмкін. Осылайша, ревуэльта партиялық немесе ауысу биіне тең, ал оның ұзақтығы оның қолданылуының азаюына себеп болуы мүмкін, себебі оны бөлек орындаумен алмастырды. Бұл бөлімдердің орналасуы тізбектелген, ал Лланеро жоропосының соққылары сияқты циклдық емес. Туйро жоропосының ең ерекше бөлігі – Туйра Ревуэльтасы төрт бөлімнен тұрады: көрме (өтпелі), даму (ягуазо және гуабина), Марисела деп аталатын аспаптық кода және "маймыл шақыру" деп аталатын аяқталу. Олар орталық жоропоның гүлдері мен quitapesares соққыларымен байланысты. Туйро жоропосының ең танымал өтпелі бөлімдері: Марио Диасқа тиесілі "Эрмит", Сиприано Морено мен Пабло Идальгоның "Таң туйросы" және Фулгенсио Акиноның "Эль-гато энмочиладо" (Қаптағы мысық). Каракено және орталық музыканттар өздерінің шығармаларында шабыт көзі ретінде орталық жоропоны пайдаланды, мысалы, Себастьян Диас Пенаның "Мариселасы", Педро Элиас Гутьерресдің "Алма Лланерасы", Карлос Бонеттің "Quitapesares" вальсі және тіпті Хуан Баутиста Сквердің креолдық сонатинасы. Орталық жоропоның мәтіні ақылды және сарказмға толы, ал күшті және зорлық-зомбылыққа толы соққылы жороподан өзгеше, оның контрапункттері (контрапункттері) көбінесе ұрыс-дауға әкеп соқтырады. Туйро фольклорының ең ерекше туындысы – "Туйро бүлігі" ("Revuelta tuyera") төрт бөлімнен тұрады: көрме (өтпелі), даму (ягуазо және гуабина), аспаптық кода ("Марисела") және "маймыл шақыру" деп аталатын аяқталу. Туйроның ең танымал үзінділері: Марио Диаздың "Эрмит", Сиприано Морено мен Пабло Идальгоның "Таң туйросы" және Фулгенсио Акиноның "Эль-гато энмочиладо".
Central joropo (lang es) is also known as tuyero ("Tuyan"), joropo tuyero ("Tuyan joropo") or golpe tuyero ("Tuyan beat"). Characteristic of the central states of Venezuela, like Aragua and Miranda, eastern Carabobo and northern Guárico, central joropo, or tuyero (as practiced in the Valles del Tuy along the Tuy River) is sung accompanied by harp (arpa tuyera, sometimes replaced by guitar) and maracas. Unlike the nylon strings of the llanera harp, the central joropo harp also uses metal strings, which gave its unique sound. The central joropo singer also plays the maracas and dances, requiring just two performers: the harpist, and the singer maraquero. Joropo harpists prefer the name "arpisto" rather than arpista, the usual Spanish word for "harpist". The central joropo him the same considerations are applied around the passage and hit burrowing joropo, except speed, which is slightly lower. Another important distinction is that the central joropo revuelta, kind of colonial origin is present, basically consists of a chain of musical sections of fixed forms, in the same tone as a Baroque suite, without interruption, but with surprising twists. The movements of the revuelta are called passage; input or call Yaguazo, Yaguazo, and Marisela Guabina input. Sometimes they can call Marisela added to them, and even a small coda. The revuelta is thus equivalent to the batch or shift dance, and its length is probably the reason for its gradual decline in use, being replaced by the execution of the parts in isolation. The arrangement of these sections is of sequential nature, unlike golpes of Llanero joropo, having a cyclic condition. The most characteristic part of tuyero joropo, the Tuyera Revuelta consists of four sections: the exhibition (passage), development (yaguazo and guabina), the instrumental coda named Marisela, and an end known as "monkey call." They are central joropo own beats flowers and quitapesares. The most famous passages tuyeros are The Hermit Mario Diaz, Dawn tuyero of Cipriano Moreno and Pablo Hidalgo, and El gato enmochilado (Cat in a bag) by Fulgencio Aquino. Caraqueños and central musicians adopted central joropo as inspiration for their works, as in the case of Marisela (Sebastián Díaz Peña), the Alma Llanera (Pedro Elias Gutierrez), the waltz Quitapesares (Carlos Bonet) and even Creole Sonatina Juan Bautista Square. Central joropo lyrics are of a sly, sardonic nature, in contrast to the forceful and violent own burrowing joropo, whose contrapunteos (counterpoints) end up not infrequently in sets and fights. The most characteristic of tuyero folklore piece, "The Tuyero Revolt" ("Revuelta tuyera"), consists of four sections: the exhibition (passage), development (yaguaso and guabina), the instrumental coda ("Marisela") and an end known as "the call monkey". The most famous tuyero passages are "El ermitaño" of Mario Diaz, "Amanecer tuyero" of Cipriano Moreno and Pablo Hidalgo, and "El gato enmochilado" of Fulgencio Aquino.
Шығыс жоропо
Венесуэланың солтүстік-шығыс аймағына, әсіресе Сукре, Нуэва-Эспарта және Ансоатеги мен Монагас штаттарының солтүстігіне тән. Осы жоропо түрінде негізгі әуендік аспап – мандолина. Дегенмен, шығыс мандолинасы (сегіз нейлон ішегі), скрипка, гармоника және "куерета" деп аталатын шағын аккордеон да шығыс музыкалық фольклорында маңызды рөл атқарады. "Қайырмасы бар жоропо" екі бөлімнен тұрады: бірінші бөлім немесе "хит" – дәстүрлі түрде екі немесе одан көп рет қайталанататын ырғақты тұрақты әуен; екінші бөлім немесе "хор" – тұрақты гармониялық ырғақ айналымы бойынша импровизацияланған әуен. Шығыс жоропосындағы куатро мен маракастар басқа венесуэлалық жоропо түрлеріне қарағанда әлдеқайда еркін және күрделі орындалатынын атап өткен жөн. Сондай-ақ, Венесуэланың шығыс аймағының музыкалық дәстүрі шығыс жоропосынан өзге де көптеген формаларды қамтитынын айту маңызды.
Characteristic of the northeastern region of Venezuela, specifically of Sucre, Nueva Esparta and the north of Anzoátegui and Monagas states. In this particular type of joropo, the melodic instrument par excellence is the mandolin. However, the eastern mandolin (eight nylon strings), violin, harmonica and a small accordion called "cuereta" also have a major role in the oriental musical folklore. The so called "joropo with refrain" consists of two sections: the first section or "hit" is traditionally a fixed melody in rhythm that is repeated two or more times; the second section or "chorus" is an improvised melody over a fixed harmonic rhythm cycle is Note that in the eastern joropo, cuatro and maracas are executed in a much freer and more complex than in the rest of Venezuelans joropos way. Likewise, it is important to mention that the musical tradition of the eastern region of Venezuela has many other forms besides the eastern joropo.
Гуаяниялық joropo
Венесуэланың Гуаяна аймағындағы жоропо – ланеролар мен Шығыс Боливар штатының, әсіресе Сиудад-Боливар қаласының өзара әрекеттесуінің нәтижесі. Ол гуаяналық мандолинамен (сегіз металл ішегі), куатро және маракаспен орындалады. Гуаянаның ең танымал жорополарының ішінде – Сейс Гуаянес, Хоса және Ромпелуто ерекше көзге түседі.
Joropo in the Venezuelan region of Guayana is the product of the interaction of llaneros and eastern Bolivar state, specifically in Ciudad Bolívar. It is executed with the Guayanese mandolin (eight metal strings), cuatro and maracas. The Seis Guayanés, the Josa and Rompeluto highlight among the most famous Guyanese joropos.
Голпе Токуяно немесе Лоренс Жоропо
Венесуэланың батыс-орталық аймағынан, негізінен Лара, Португеза (Португеза таулары) және Яракуй штаттарынан шыққан. Төрт, орташа бес, бес және алты ішекті аспаптармен, сондай-ақ тамбора мен маракастардың қосылуы Венесуэланың басқа жорополарынан ерекшеленетін өте ерекше және бірегей дыбыс тудырады. Токуяноның танымал әндері: "Амалия Роза", "Монтилья", "Гавилан Токуяно" және "Ах, әлем! Баркисимето", "Лос Дос Гавилан", "Қорқыныш", "Пахарилло Токуяно", "Гарроте Энкабуллао", "От, от" және тағы да көптеген әндер бар. Биде алты жұп қатысады.
Hailing from the West Central region of Venezuela, mainly the states of Lara, Portuguesa (Sierra de Portuguesa) and Yaracuy. Played by a variety of stringed instruments (Four, Middle Five, Five and Six) together with Tambora and maracas produce a very particular and unique sound among other Venezuelan joropos. Celebrity tocuyanos hits are "Amalia Rosa", "Montilla", "Gavilan Tocuyano" and "Ah mundo! Barquisimeto", "Los Dos Gavilanes", "The Fright", "Pajarillo Tocuyano", "Garrote Encabullao", "Fire Fire", among many others. Dancing in the number of members is six couples.
Қирпа
Аңыз бойынша, осы joropo түрі Хосе Антонио Окендоның құрметіне аталған, оған "Квирпа" деген лақап ат қойылған. Он тоғызыншы ғасырдың соңында пышақтан жарақат алып қайтыс болған, арфада шебер ойнаған музыкант. "Квирпа" үш және тоғыз уақыттық өлшемдерді, кейде оларды біріктіріп, ритм мен музыкалық акценттерді өзгерте отырып қолданады.
Legend says that this type of joropo is named after Jose Antonio Oquendo, who was nicknamed "Quirpa" Burrowing harpist of the late nineteenth century who died of a stab wound The quirpa uses ternary and tertiary bars and sometimes combined, with shifts of rhythm and musical accents .
Жоропо ланеро
ХХ ғасырдың ортасына дейін, әсіресе Венесуэла жазықтары аймағында, "хоропо" сөзі бірнеше сағаттан бір аптаға дейін созылатын әлеуметтік жиынға, шартты түрде айтқанда, жәрмеңкеге қатысты. Оған жергілікті тұрғындар немесе түрлі аймақтардан келген адамдар қатысып, көбінесе саудамен қызығушылық танытатын. Жиынның басты бөлігі – музыка, би және контрпункттер болатын. Хоропо музыкасын негізгі құралдар топтамасымен орындаушылар қамтамасыз ететін: бандола, куатро, маракас және ән салу. Егер бандола болмаса, оны ланер арфасы, мандолина немесе скрипкамен алмастыруға болатын. Хоропоның екі түрі бар: "Пасахе" (Passage) – тыныш әуен, көбінесе автор белгілі. Оның темпі шамамен 152 бпм, гармониялық құрылымы еркін, әдетте екі бөліктен тұрады; және "Хит" (Hit) – авторсыз әуен, бірақ осы үлгілердің көптегені ХХ ғасырдың басындағы композиторларға жатқызылады. "Хит" белгілі мелодиялық өрнектер мен тұрақты гармониялық үлгілерге сәйкес келеді. Ән сөздері буынды, яғни әуеннің әр нотасына бір буын сәйкес келеді. Ырлар сегіз, кейде бес буыннан тұрады, барлығы контрфактум негізінде жасалады, яғни қолданыстағы әуенге жаңа мәтін қойылады. "Хит" темпі "Пасахеден" жоғары (176–192 бпм). Ән оқиға немесе фантазия туралы болса, ол "ран" (RAN) деп аталады, бұл ескі испандық романсқа тең. "Хиттер" екі немесе одан көп қарсыластың арасындағы контрпункттік әндер мен гулдың негізін құрайды. Ең көп таралғандары: "алты заң" (мажор тональность), "құс" (минор тональность), "алты сандық" немесе "алты нумерадо" (төртінші сатыдағы транспозициямен), "Кирпа" немесе "Кирпа", "Гаван" (мажор және минор тональностьтарда), "Сан-Рафаэль", "карнавал", "Чипола", "катир", "гул", сондай-ақ басқа да көптеген әуендер. "Энтреверао" (Entreverao) – екі "хиттің" бірігуі, бір-біріне модуляция жасау арқылы, әдетте екі адам әртүрлі дауыс диапазонымен (баритон және тенор) ән айту үшін. Бидегі ең көп кездесетін қадамдар – "вальсиао", "эскобильяо" және аяқпен қимылдар, онда, орталық хороподан айырмашылығы, аяқтар еденнен көтеріледі. Венесуэладағы ланер арфасы орындаушыларының шежіресі ХІХ ғасырдың соңынан бастап қазіргі уақытқа дейін.
Until the mid twentieth century, and with regard to the region of the plains of Venezuela, the joropo word referring to a social event almost a fair for a period that could vary from a few hours and even a full week. There participating local people or coming from various places, generally attracted by trade, where the central event it was the music, dance and contrapunteos. Burrowing joropo music was provided by a basic set consisting of Bandola, cuatro, maracas and singing. If there was no bandola, it could be replaced by a llanera harp, mandolin or violin. The genera of burrowing joropo are two: Passage: the more sedate, and generally known author. Its speed is approximately 152 bpm, and harmonic structure free, usually in two parts; Y Hit:. Anonymous author, although many of these strokes are attributed to composers of the early twentieth century The coup complies with certain recognizable melodic turns on fixed characteristic harmonic patterns that define its type. Singing is syllabic, that is, to each note of the melody corresponds to a syllable. The verses are octosyllabic and sometimes five syllables, all under contrafactum, ie the replacement of new texts in existing melodies. The stroke speed is greater than the passage (176–192 bpm). When the song is a story of an event or fantasy called the RAN, equivalent to the old Spanish romance. The blows are the basis for the buzzes or hums contrapunteo that between two or more opponents. The most common are the six law (major key), the bird (in a minor key), six numbering or six numerao (with transport augmentations in fourth grade), the Kirpa or quirpa, Gavan (in modes major and minor), the San Rafael, carnival, Chipola, the catira, the buzz buzzing, among the best known. The entreverao is the aggregation of two strokes, with a modulation of each other, usually to sing two people with different tessitura voice (baritone and tenor). As for the steps of the most frequent dance are valsiao, escobillao and footwork, in which, unlike the central joropo, feet off the floor rise. Family tree of performers llanera harp in Venezuela since the late nineteenth century to the present
Билеу
Венесуэланың жоропо халық биі музыканың бай өрнегі ретінде қарастырылады. Бұл би ел халқы тарапынан жоғары бағаланады және ұлттық би, сондай-ақ ұлттың символы саналады. Жоропо – би және ән саласындағы әртүрлілікті қамтитын кең таралған жанр. Музыка – жоропоның маңызды бөлігі және бүгінгі күнге дейін Венесуэла оның танымалдылығына қарсы емес. Жоропода академиялық және халықтық музыка арасында шығармашылық ізденіс жасайтын көптеген әртістер бар. Онда қолмен бұру, аяқ қозғалысы және вальс айналымдары қолданылады. Алдымен, серіктер бір-бірін тығыз ұстап вальс билейді. Содан кейін бір-біріне қарама-қарсы тұрып, еденді сыпырғандай алға-артқа қадам жасайды. Соңында қолдарынан ұстасып, әйел қарқынды қадамдар басқарады, ал ер адам музыканың ырғағымен үйлестіре аяқтарын таптап жүреді. Жоропо – Венесуэланың ұлттық ерекшелігін көрсететін жанр, оның танымалдылығы және елдің көптеген аймақтарында кең таралғандығы осыған дәлел. Жоропо бандола немесе ланера арфасы (арпа ланера), куатро және маракастармен орындалады, полиритмиялық үлгілер, әсіресе гемиола, және өлшемдердің кезектесуі қолданылады. Бастапқыда оны ланеролар, Венесуэланың Льянос (далалар) аймағының халқы орындаған, көбінесе ән салған, сондықтан бұл музыканы музыка ланера деп те атайды. Әнші және арфа немесе бандола негізгі мелодияны орындайды, ал куатро ырғақты, өткір соққы эффектісін қосып, сүйемелдеуші рөл атқарады. Куатро және бандола – испан гитарасының ұрпақтары, төрт тартылған аспаптар. Нағыз соққы аспабы ретінде тек маракастар қолданылады. Жанр мен биден басқа, жоропо сөзі өнер көрсетілімін, шараны немесе оқиғаны да білдіреді.
The Joropo folk dance in Venezuela is seen as a rich musical expression. This dance is greatly cherished and seen as the national dance and symbol of the nation. Joropo's known as an umbrella genre that implements a variety in dance and vocals. Music is a substantive part of Joropo, and till this day, Venezuela is not in opposition to its popularity. Joropo is filled with artists who move between academic and popular music. It is adopted and still uses the hand turn, the movement of the feet, and waltz turns. First, the partners dance a type of waltz holding each other tightly. Then they stand facing each other and make small steps forward and backward as if sweeping the floor. Lastly they hold each other's arms, and the woman does sweeping steps while the man stomps his feet along with the music's rhythm. Joropo is a genre, emerged to represent Venezuela's identity because of its popularity and by how much it was enjoyed across many regions in the nation. The Joropo is played with the bandola or llanera harp (arpa llanera), cuatro, and maracas, making use of polyrhythmic patterns, especially of hemiola, and alternation of and meters. It was originally played, most often also sung, by the llaneros, the Venezuelan Llanos, (plains), and thus also called música llanera (ibid). The singer and the harp or bandola may perform the main melody while a cuatro performs the accompaniment, adding its characteristic rhythmic, sharp percussive effect. The cuatro and the bandola are four stringed instruments which are descendants of the Spanish guitar. The only real percussion instruments used are the maracas. Besides the genre and dance, the name joropo also means the performance, the event or occasion of performance.
Эволюция және жетілдірілген формалар
Қазіргі заманда жоропо өнерлерінде әртүрлі партияларды орындау үшін гитара, флейта, кларнет, фортепиано сияқты тағы бірнеше аспаптар қосылды, тіпті жоропо аранжировкаларын орындайтын толық симфониялық оркестр де пайдаланылады.
In modern times, several other instruments have been added to playing various parts in joropo performances, for instance, guitar, flute, clarinet, piano, and up to a complete symphony orchestra playing joropo arrangements.