Америкалық пианист Юджин Истомин өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Американдық пианист Юджин Джордж Истомин (26 қараша 1925 – 10 қазан 2003) – американдық пианист. Ол «Левентрит» сыйлығының лауреаты атанды және жеке орындаушы ретінде, сондай-ақ Айзек Стерн мен Леонард Роузбен құралған пианино триосымен бірге көптеген жазбалар жасады.

Мансап

Нью-Йорк қаласында орыс және украиндық еврейлердің отбасында дүниеге келген Истомин бала кезінен-ақ дарынды музыкант болған. Оның алғашқы қоғамдық өнер көрсетуі анасымен бірге алты жасында басталды, ал 13 жасында ол Кертис институтына түсті, оған Александр Силоти мен оның қызы Кириена кеңес берген. Ол Рудольф Серкин мен Мичислав Хоршовскийтің шәкірті болды. Сонымен қатар, Саша Городницкийден де сабақ алды. 1943 жылы 17 жасында Левентрит сыйлығы мен Филадельфия жастар сыйлығын жеңіп алды. Ол Юджин Ормандимен Филадельфия оркестрінде Шопеннің концертін орындап, сол аптаның ішінде Артур Родзинский жетекшілік еткен Нью-Йорк филармониясында Брамстың екінші фортепиано концертін тартты. 1944 жылдың желтоқсанында ол дирижер Родзинскиймен және Нью-Йорк филармониясымен бірге Бетховеннің төртінші фортепиано концертін қайтадан орындады. Оның алғашқы жазбасы, оған үлкен даңқ әкелген, Бахтың ре минорлық концерті болды, оны Busch Chamber Players тобымен бірге орындады. 1950 жылдан бастап Истомин атақты виолончельші Пабло Касалстың ұйымдастырған Прадес фестиваліне тұрақты қатысушы болды. 1956 жылы ол Роджер Сешнстің фортепиано концертіне тапсырыс беріп, премьерасын өткізді. Анри Дютийё және Нед Рорем сияқты бірнеше композиторлар оған музыка жазды. Исаак Стерн мен Леонард Роузбен құрған Истомин-Стерн-Роуз триосы Бетховен, Брамс және Шуберттің шығармаларын көп жазды. 1970 жылы Бетховеннің жазбалары үшін Истомин-Стерн-Роуз триосы «Грэмми» сыйлығын жеңіп алды. Ол сонымен қатар солист ретінде танымал болды, Евгений Орманди, Бруно Вальтер, Леонард Бернштейн, Фриц Райнер, Джордж Сзелл және Леопольд Стоковский сияқты дирижерлермен оркестрлік музыканың көптеген концерттерін өткізді. Ол Columbia (кейін Sony Classical) үшін жеке шығармаларын және камералық музыкасын көп жазды. 2001 жылы ол Жан Бернар Помье басшылығымен Будапешт симфониялық оркестрімен Пол Парадың фортепиано мен оркестрге арналған «Фантазиясын» әлемдік премьерасымен жазды. 1975 жылдың 15 ақпанында Пабло Касалстың жесірі Марта Монтаньес Мартинеске (Марта Касалс Истомин) үйленді. Ол Манхэттен музыка мектебінің бұрынғы президенті және Вашингтондағы Кеннеди өнер орталығының бұрынғы көркемдік директоры. 1980 жылы ол Вашингтонға көшіп келді. Ол жақыннан кітап оқуды және жинауды ұнатты, соңынан Нью-Йорк баспасының магнаты Уильям Джовановичтің қызығушылығын тудырды. 1980 жылы Истомин Харкорт Брейс Джованович баспасымен Джозеф Конрад пен Томас Харди сияқты авторлардың түпнұсқа басылымдарының факсимильдік нұсқаларын шығаруға кеңес беру үшін жұмысқа алынды. 1980 және 1990 жылдары ол өзінің Steinway пианиноларымен және пианиноны баптаушысымен бірге он екі тонналық жүк көлігімен 30 американдық қалаға гастрольдік сапар жасады, көбінесе Орта Батыста. Бұл классикалық музыканың әдеттегі американдықтарға тиесілі екендігіне өмір бойы сенген адамның көрінісі болды. Осыған байланысты ол «Детройт Тайгерс» бейсбол командасының жанкүйері болды. АҚШ-тан гөрі Еуропада жақсы танылған Юджин Истомин 2001 жылы Францияның Құрмет Легионымен марапатталды. Ол 2003 жылы Вашингтондағы үйінде бауыр қатерінен қайтыс болды.

Born in New York City of Russian Jewish and Ukrainian Jewish parents, Istomin was a child prodigy who in his early years studied at the Mannes School of Music. His earliest public performances began at age six with his mother, and at 13 he entered the Curtis Institute, having had earlier advice from Alexander Siloti and his daughter Kyriena. He went on to study under Rudolf Serkin and Mieczysław Horszowski. He also studied with Sascha Gorodnitzki. In 1943, at the age of 17, he won the Leventritt award and the Philadelphia Youth Award. He made his debut with the Philadelphia Orchestra with Eugene Ormandy, playing a concerto by Chopin, and the New York Philharmonic conducted by Artur Rodziński playing Brahms' Piano Concerto No. 2 in the same week in 1943. He performed with the conductor Rodzinski and the New York Philharmonic a second time in December 1944, playing Beethoven's Fourth Piano Concerto. His first recording, which brought him considerable acclaim, was of Bach's D minor Concerto with the Busch Chamber Players. Starting in 1950, Istomin became a regular participant at the Prades Festival organized by the famous cellist Pablo Casals. He commissioned and premiered Roger Sessions' piano concerto in 1956. Several other composers, including Henri Dutilleux and Ned Rorem, wrote music for him. The Istomin Stern Rose Trio he formed with Isaac Stern and Leonard Rose made many recordings, particularly of music by Beethoven, Brahms and Schubert. He won a Grammy Award in 1970 with the Istomin Stern Rose Trio for their recordings of Beethoven. He also was known as a soloist, performing many concerts of orchestral music, with conductors such as Eugene Ormandy, Bruno Walter, Leonard Bernstein, Fritz Reiner, George Szell and Leopold Stokowski. He recorded extensively for Columbia (later Sony Classical), solo works and chamber music. As late as 2001, he made the world premiere recording of Paul Paray's Fantaisie for Piano and Orchestra, with the Budapest Symphony Orchestra under Jean Bernard Pommier. He married Marta Montañez Martinez (Marta Casals Istomin), the widow of Pablo Casals, on February 15, 1975. She is a former president of the Manhattan School of Music and former artistic director of the Kennedy Center for the Performing Arts in Washington, D. C. He moved to Washington in 1980. He was an avid reader and book collector and, eventually, attracted the interest of New York publishing magnate, William Jovanovich. In 1980, Istomin was hired by Harcourt Brace Jovanovich Publishers to advise the company in the publication of facsimile editions of original editions by Joseph Conrad and Thomas Hardy, among others. In the 1980s and 1990s, he toured 30 American cities—largely in the Midwest—in a twelve ton truck with his own Steinway pianos and piano tuner. It was the expression of a lifelong conviction that classical music belonged to the ordinary American. In this same vein, he was an ardent fan of the Detroit Tigers baseball team. Better known in Europe than in the United States, Eugene Istomin received the French Légion d'honneur in 2001. He died of liver cancer in 2003 at his home in Washington.