Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сезімсіздік күйі немесе эмоцияларды басу
State of indifference, or the suppression of emotions
Апатия – бір нәрсеге деген сезімнің, эмоцияның, қызығушылықтың немесе алаңдаушылықтың жоқтығы. Бұл бейжайлық күйі немесе уайым, қызығушылық, жігер немесе құмарлық сияқты эмоцияларды басу. Апатияға шалдыққан адам эмоциялық, әлеуметтік, рухани, философиялық, виртуалды немесе физикалық өмірге және әлемге қызығушылық танытпайды немесе алаңдамайды. Апатияны адамның мақсаттылықтан айырылуы деп те түсінуге болады. Апатия – жігердің төмендеуінің аз дәрежелі жағына жатады, ал ортасында абулия, ал акинетикалық мутизм апатия мен абулиядан да жоғары дәрежеде болады. Апатияға шалдыққан адам өмірінің мағынасын, құндылығын немесе маңыздылығын сезінбейді. Ауыр апатияға шалдыққан адамдардың өмір сүру сапасы төмендеп, өлім-жітімге және ерте мекемеге жатқызу қаупі артады. Позитивті психологияда апатия адамдардың өзінің қиындыққа қарсы тұру үшін қажетті білік деңгейіне ие емес екенін сезінуінің салдары ретінде сипатталады (яғни «ағын»). Бұл қиындық жоқтығынан туындауы мүмкін (мысалы, қиындық олар үшін маңызды емес немесе керісінше, олар көмекке үмітсіздікке келген). Апатия көбінесе қысқа мерзімде ғана сезіледі, бірақ кейде ұзақ мерзімге немесе тіпті өмір бойына созылып, терең әлеуметтік және психологиялық мәселелерге әкелуі мүмкін. Осыған қатысты аурулардың ішінде деменциямен байланысты нейродегенеративті аурулар, мысалы Альцгеймер, Паркинсон аурулары және шизофрения сияқты психикалық аурулар бар. Патологиялық апатиясы бар көптеген науқастарда депрессия да болады, бірақ бірнеше зерттеулер екі синдромның да бөлек екенін көрсетті: апатия депрессиядан тәуелсіз және керісінше болуы мүмкін. Сондай-ақ, бұл грекше ἀπάθεια (apatheia) сөзінен, ἀπάθης (apathēs, «сезімсіз» – a («сіз, жоқ») және pathos («эмоция») сөздерінен) туындаған. Екі терминді шатастырмау маңызды. Грек тілінде «күшсіздік» немесе «сезімталдық жоқтығы» мағынасын беретін «апатея» термині стоиктермен адамның бақылауынан тыс оқиғалар мен нәрселерге бейжайлық күйін білдіру үшін қолданылған (яғни, олардың философиясына сәйкес, барлық сыртқы нәрселер, адам тек өзінің түйсіктері мен бағалары үшін жауапты). Апатиядан айырмашылығы, апатея, әсіресе православиелік монахтар арасында, ізгілік деп есептеледі. Филокалияда апатияны апатиямен шатастырмау үшін «пассивтілік» сөзі қолданылады.
Apathy is a lack of feeling, emotion, interest, or concern about something. It is a state of indifference, or the suppression of emotions such as concern, excitement, motivation, or passion. An apathetic individual has an absence of interest in or concern about emotional, social, spiritual, philosophical, virtual, or physical life and the world. Apathy can also be defined as a person's lack of goal orientation. Apathy falls in the less extreme spectrum of diminished motivation, with abulia in the middle and akinetic mutism being more extreme than both apathy and abulia. The apathetic may lack a sense of purpose, worth, or meaning in their life. People with severe apathy tend to have a lower quality of life and are at a higher risk for mortality and early institutionalization. In positive psychology, apathy is described as a result of the individuals' feeling they do not possess the level of skill required to confront a challenge (i. e. "flow"). It may also be a result of perceiving no challenge at all (e. g., the challenge is irrelevant to them, or conversely, they have learned helplessness). Apathy is usually felt only in the short term, but sometimes it becomes a long term or even lifelong state, often leading to deeper social and psychological issues. including neurodegenerative conditions often associated with dementia such as Alzheimer's disease, Parkinson's disease, and psychiatric disorders such as schizophrenia. Although many patients with pathological apathy also have depression, several studies have shown that the two syndromes are dissociable: apathy can occur independent of depression and vice versa. and is derived from the Greek ἀπάθεια (apatheia), from ἀπάθης (apathēs, "without feeling" from a ("without, not") and pathos ("emotion")), it is important not to confuse the two terms. Also meaning "absence of passion," "apathy" or "insensibility" in Greek, the term apatheia was used by the Stoics to signify a (desirable) state of indifference toward events and things that lie outside one's control (that is, according to their philosophy, all things exterior, one being only responsible for one's own representations and judgments). In contrast to apathy, apatheia is considered a virtue, especially in Orthodox monasticism. In the Philokalia the word dispassion is used for apatheia, so as not to confuse it with apathy.
Тарих және басқа көзқарастар
Мәсіхшілер тарихта апатияны Құдайға және оның істеріне деген махаббат пен құлшыныштың жетіспеушілігі деп айыптады. Осы түсінік "жалқаулық" деп те аталады және жеті қатты күнәнің бірі саналады. Клемен Александрин бұл терминді ізгілікке ұмтылған гностикалық христиандық философтарды өздеріне тарту үшін пайдаланды. Қазіргі заманғы апатия ұғымы Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін, "ұрысқа байланысты стресс" құбылысының бір түрі ретінде кеңінен танылды. Окоптарда, бомбалау мен пулемет оқтарының арасында өмір сүрген, өлі және мүгедек болған әріптестерін көрген сарбаздар, соғыстан оралғанда, әдеттегі әлеуметтік қарым-қатынасқа деген құрғақ, сезімсіздікке ұшырады. 1950 жылы АҚШ-тың жазушысы Джон Дос Пасос былай деп жазды: "Апатия – тірі организмнің тым күшті немесе тым күрделі күйзелістерге тап болғандағы ерекше жауабы. Апатияны жеңудің жолы – түсіну."
Christians have historically condemned apathy as a deficiency of love and devotion to God and his works. This interpretation of apathy is also referred to as Sloth and is listed among the Seven Deadly Sins. Clemens Alexandrinus used the term to draw to gnostic Christianity philosophers who aspired after virtue. The modern concept of apathy became more well known after World War I, when it was one of the various forms of "shell shock". Soldiers who lived in the trenches amidst the bombing and machine gun fire, and who saw the battlefields strewn with dead and maimed comrades, developed a sense of disconnected numbness and indifference to normal social interaction when they returned from combat. In 1950, US novelist John Dos Passos wrote: "Apathy is one of the characteristic responses of any living organism when it is subjected to stimuli too intense or too complicated to cope with. The cure for apathy is comprehension."
Әлеуметтік шығу тегі
Адамның бейжайлығына басқа да факторлар ықпал етуі мүмкін. Апатия жек көру мен ашудан да жаман нәрсе деп есептеледі. Кейбір адамдар үшін, ешқандай қамқорлықсыз болу, тіпті бір нәрсеге деген ұнамау сезімінен де асқан жамандық. Автор Лео Бускальяның айтуынша: "Махаббаттың қарсысы жек көру емес, бейжайлық. Ешқайсысына да мән бермеу." Хелен Келлер әлемдегі түрлі жамандықтардың арасында апатияны "барлығынан да нашар" деп атады. Француз қоғамдық комментаторы және саяси ойшыл Шарль де Монтескье: "Олигархиядағы билеушінің зұлымдығы демократиядағы азаматтың бейжайлығынан гөрі қоғамдық игілікке кем қауіпті" деді. Осы және басқа да цитаталардан көрініп тұрғанындай, апатияның әлеуметтік салдары зор. Көптеген адамдар қоғам үшін зорлық көрсетуші немесе жек көретін адамдардан гөрі, ешқайсысына да қамқорлықсыз болудың зияндырақ екеніне сенеді.
There may be other factors contributing to a person's apathy. Apathy has been socially viewed as worse than things such as hate or anger. Not caring whatsoever, in the eyes of some, is even worse than having distaste for something. Author Leo Buscaglia is quoted as saying "I have a very strong feeling that the opposite of love is not hate it's apathy. It's not giving a damn." Helen Keller stated that apathy is the "worst of them all" when it comes to the various evils in the world. French social commentator and political thinker Charles de Montesquieu stated that "the tyranny of a prince in an oligarchy is not so dangerous to the public welfare as the apathy of a citizen in the democracy." As can be seen by these quotes and various others, the social implications of apathy are great. Many people believe that not caring at all can be worse for society than individuals who are overpowering or hateful.
Мектеп жүйесінде
Оқушылардың, әсіресе жоғары сынып оқушыларының, бейжайдығы күшейіп келе жатқан мәселе. Бұл мұғалімдерді оқушыларын қызықтыру үшін талаптарды төмендетуге итермелейді. Мектептегі бейжайлықты оқушылардың жігерсіздігімен немесе, көбінесе, сыртқы факторларға қызығу арқылы анықтау оңай. Мысалы, мектепте жақсы оқуға қандай себептер жетеледі деген сұраққа оқушылардың жартысы "жоғары оқуға қабылдану" немесе "жақсы баға алу" сияқты сыртқы себептерді атады. Ал керісінше, тек он төрт пайызы ғана "мазмұнды түсінуге немесе пән материалдарын үйренуге" қызығушылық танытты. Осы сыртқы себептердің нәтижесінде, білімге шын ниеттен құштарлық болмағандықтан, оқушылар көбінесе сабақтағы талаптарды орындау үшін ең төменгі деңгейдегі жұмысты ғана жасайды. Оқушылардың бейжай болуының басқа да себептері: отбасылық жағдайлар, бұқаралық ақпарат құралдарының ықпалы, достардың әсері, мектептегі қиындықтар мен сәтсіздіктер. Бейжай оқушылардың белгілеріне нашар бағалар, сабақтан қалу, жиі ауыру және мектепте де, үйде де мінез-құлқының өзгеруі жатады. Бұл жағдаймен күресу үшін мұғалімдер оқушылардың әртүрлі мотивациялық ерекшеліктері бар екенін білуі керек, яғни оларды әртүрлі факторлар немесе ынталандырулар қозғайды.
Apathy in students, especially those in high school, is a growing problem. It causes teachers to lower standards in order to try to engage their students. Apathy in schools is most easily recognized by students being unmotivated or, quite commonly, being motivated by outside factors. For example, when asked about their motivation for doing well in school, fifty percent of students cited outside sources such as "college acceptance" or "good grades". On the contrary, only fourteen percent cited "gaining an understanding of content knowledge or learning subject material" as their motivation to do well in school. As a result of these outside sources, and not a genuine desire for knowledge, students often do the minimum amount of work necessary to get by in their classes. Other causes of apathy in students include situations within their home life, media influences, peer influences, school struggles and failures. Some of the signs of apathetic students include declining grades, skipping classes, routine illness, and behavioral changes both in school and at home. In order to combat this, teachers have to be aware that students have different motivation profiles; i. e. they are motivated by different factors or stimuli.
Қарап тұрған адам
Қараушы әсері деп те аталатын қараушы апатиясы, төтенше жағдай туғанда, жанында тұрған адамдардың көмектесуге ештеңе жасамауы, керісінше, жай ғана қарай тұруымен сипатталады. Кейде мұның себебі бір адамның басқаларын байқап, олардың әрекеттерін қайталауы болуы мүмкін. Егер басқа адамдар жағдайды шұғыл деп танымайтын болса, онда қалғандары да солай әрекет етеді. Латан мен Дарли осы теорияны зерттеген екі психолог. Олар түрлі тәжірибелер жасады, онда адамдарға араласу немесе ештеңе жасамау мүмкіндігі берілді. Тәжірибеге қатысушылар жеке болды, не бейтаныс адамдармен, не доспен, не серіктеспен бірге болды. Нәтижесінде, төтенше жағдайларда адамның реакциясын немесе жай ғана бейжайлық танытуын анықтайтын көптеген әлеуметтік және жағдайлық факторлар бар деген қорытындыға келді.
Also known as the bystander effect, bystander apathy occurs when, during an emergency, those standing by do nothing to help but instead stand by and watch. Sometimes this can be caused by one bystander observing other bystanders and imitating their behavior. If other people are not acting in a way that makes the situation seem like an emergency that needs attention, often other bystanders will act in the same way. Latane and Darley are the two psychologists who did research on this theory. They performed different experiments that placed people into situations where they had the opportunity to intervene or do nothing. The individuals in the experiment were either by themselves, with a stranger(s), with a friend, or with a confederate. The experiments ultimately led them to the conclusion that there are many social and situational factors that are behind whether a person will react in an emergency situation or simply remain apathetic to what is occurring.
Өлшем
Патологиялық апатияны немесе, соңғы кезде, сау адамдардағы апатияны өлшеу үшін әртүрлі сауалнамалар мен клиникалық әңгімелесу құралдары пайдаланылды.
Several different questionnaires and clinical interview instruments have been used to measure pathological apathy or, more recently, apathy in healthy people.
Апатияны бағалау шкаласы
1991 жылы Роберт Марин жасаған Апатияны бағалау шкаласы (AES) клиникалық популяцияларда апатияны өлшеуге арналған алғашқы әдіс болды. Бағалауға бағытталған шкала, өзін-өзі бағалау немесе сыртқы бағалау түрінде жүзеге асырылуы мүмкін. Тесттің үш нұсқасы бар: өзін-өзі тексеру, туысқан сияқты жақын адамнан алу және клиникалық дәрігер бағалауы. Шкала сұрақтар негізінде құрылған, онда қызығушылық, мотивация, әлеуметтену және адамның уақытын қалай өткізетіні туралы сұралады. Адам немесе жақын адамы "мүлдем жоқ", "аздап", "біршама" немесе "көп" деген бағалау шкаласы бойынша жауап береді. Бағалаудың әрбір сұрағы оң немесе теріс тұрпатта жасалған және танымдық қабілеттер, мінез-құлық және эмоциялармен байланысты. Әрбір сұраққа ұпай қойылады, содан кейін ұпайдың нәтижесіне сүйене отырып, адамның апатия деңгейі анықталады.
Developed by Robert Marin in 1991, the Apathy Evaluation Scale (AES) was the first method developed to measure apathy in clinical populations. Centered around evaluation, the scale can either be self informed or other informed. The three versions of the test include self, informant such as a family member, and clinician. The scale is based around questionnaires that ask about topics including interest, motivation, socialization, and how the individual spends their time. The individual or informant answers on a scale of "not at all", "slightly", "somewhat" or "a lot". Each item on the evaluation is created with positive or negative syntax and deals with cognition, behavior, and emotion. Each item is then scored and, based on the score, the individual's level of apathy can be evaluated.
Апатияның мотивациялық индексі
Апатияның мотивациялық индексі (АМИ) сау адамдарда апатияның әртүрлі көріністерін өлшеу үшін әзірленді. Факторлық талдау апатияның үш бөлек осын анықтады: мінез-құлық, әлеуметтік және эмоционалдық. АМИ кейіннен Паркинсон ауруымен ауыратын пациенттердегі апатияны зерттеу үшін қолданылды, олардың көпшілігі мінез-құлық және әлеуметтік апатия белгілерін көрсетті, бірақ эмоционалдық апатияны көрсетпеді. Альцгеймер ауруы, Паркинсон ауруы, субъективті когнитивтік бұзылу және лимбикалық энцефалитпен ауыратын пациенттер де АМИ арқылы бағаланды, ал олардың апатия туралы өздерінің хабарламалары АМИ күтуші шкаласын қолдана отырып, күтушілердің хабарламаларымен салыстырылды.
The Apathy Motivation Index (AMI) was developed to measure different dimensions of apathy in healthy people. Factor analysis identified three distinct axes of apathy: behavioural, social and emotional. The AMI has since been used to examine apathy in patients with Parkinson's disease who, overall, showed evidence of behavioural and social apathy, but not emotional apathy. Patients with Alzheimer's disease, Parkinson's disease, subjective cognitive impairment and limbic encephalitis have also been assessed using the AMI, and their self reports of apathy were compared with those of caregivers using the AMI caregiver scale.
Өлшеміне байланысты апатия шкаласы
Дименсиялық апатия шкаласы (DAS) – әртүрлі клиникалық топтардағы және сау ересектердегі апатияның түрлерін өлшеуге арналған көп өлшемді құрал. Ол факторлық талдау арқылы жасалған, атқару апатиясын (жоспарлау, ұйымдастыру және назар аударуға мотивацияның жетіспеуі), эмоционалдық апатияны (эмоционалдық бейжайлық, бейтараптық, сезімнің күңделуі немесе басылуы) және бастама апатиясын (ойдың/әрекеттің өзінен туындауына мотивацияның жетіспеуі) анықтайды. DAS-тың өзін-өзі бағалау нұсқасы және басқа біреудің (туысқанның/күтушінің) бағалау нұсқасы бар. Бұдан өзге, клиникалық тұрғыдан ықшам DAS та жасалған. Ол инсульт, Хантингтон ауруы, моторлық нейрон ауруы, қозғалыс бұзылысы (Multiple Sclerosis), деменция, Паркинсон ауруы және шизофрения кезінде қолданылып, осы аурулардың арасында апатия түрлерінің айырмашылықтарын көрсетуге мүмкіндік береді.
The Dimensional Apathy Scale (DAS) is a multidimensional apathy instrument for measuring subtypes of apathy in different clinical populations and healthy adults. It was developed using factor analysis, quantifying Executive apathy (lack of motivation for planning, organising and attention), Emotional apathy (emotional indifference, neutrality, flatness or blunting) and Initiation apathy (lack of motivation for self generation of thought/action). There is a self rated version of the DAS and an informant/carer rated version of the DAS. Further a clinical brief DAS has also been developed. It has been validated for use in stroke, Huntington's disease, motor neurone disease, Multiple Sclerosis, dementia, Parkinson's disease and schizophrenia, showing to differentiate profiles of apathy subtypes between these conditions.
Депрессия
Психикалық денсаулық журналисі және жазушы Джон Макманами психиатрлар апатиямен тікелей айналыспаса да, кейбір депрессияға ұшыраған адамдар үшін бұл психологиялық проблема екенін айтады. Олар "ешнәрсе маңызды емес" деген сезімге ие болады, "әрі қарай өмір сүруге құлшыныс жоқ және салдарына немқұрайлы қарау" сияқты жағдайға түседі. Ол депрессияға ұшыраған адамдардың "өздерін ештеңе жасауға мәжбүрлей алмайтынын", "ешнәрсені аяқтай алмайтынын" және "жақындарымен кездесуден қызығушылық танытпайтынын" сипаттайды. Дегенмен, депрессиямен ауыратын көптеген науқастарда апатия да кездеседі, бірақ бірнеше зерттеулер апатияның депрессиядан тәуелсіз де, керісінше де болуы мүмкін екенін көрсеткен.
Mental health journalist and author John McManamy argues that although psychiatrists do not explicitly deal with the condition of apathy, it is a psychological problem for some depressed people, in which they get a sense that "nothing matters", the "lack of will to go on and the inability to care about the consequences". He describes depressed people who " cannot seem to make [themselves] do anything", who "can't complete anything", and who do not "feel any excitement about seeing loved ones". However, although many patients with depression also have apathy, several studies have shown that apathy can occur independently of depression, and vice versa.
Альцгеймер ауруы
Өлшеу әдісіне байланысты, апатия Альцгеймер ауруымен ауырған адамдардың 19–88% -ына әсер етеді (әртүрлі зерттеулер бойынша орташа көрсеткіш 49%). Демeнциямен байланысты когнитивтік бұзылыстарды емдеуде бірінші қадам ретінде қолданылатын холинэстераза ингибиторлары, апатия сияқты мінез-құлықтың бұзылуларына да шамалы көмектеседі. Донепезил, галантамин және ривастигминнің тиімділігі зерттелді, бірақ жалпы алғанда, нәтижелер тұрақсыз болды және Альцгеймер ауруымен ауырған пациенттердің шамамен 60% -ында апатия осы препараттармен емдеуге жауап бермейді деп есептеледі. Метилфенидаттың апатияны емдеуге арналған III фазалық, көп орталықты, плацебомен салыстырылатын, рандомизацияланған сынағы оң нәтижелер көрсетті.
Depending upon how it has been measured, apathy affects 19–88% percent of individuals with Alzheimer's disease (mean prevalence of 49% across different studies). Cholinesterase inhibitors, used as the first line of treatment for the cognitive symptoms associated with dementia, have also shown some modest benefit for behavior disturbances such as apathy. The effects of donepezil, galantamine and rivastigmine have all been assessed but, overall, the findings have been inconsistent, and it is estimated that apathy in ~60% of Alzheimer's patients does not respond to treatment with these drugs. A phase III multi centered randomized placebo controlled trial of methylphenidate for the treatment of apathy has reported positive effects.
Паркинсон ауруы
Жалпы, Паркинсон ауруымен ауыратын науқастардың шамамен 40%-ы апатиядан зардап шегеді, ал таралу көрсеткіштері зерттеуге байланысты 16-дан 62%-ға дейін ауытқиды. Бұл өмір сапасына айтарлықтай теріс әсер етеді. Кейбір науқастарда апатия дофаминергілік препараттардың көмегімен жақсаруы мүмкін. Ривастигмин сияқты холинестераз ингибиторларының апатияға оң әсер ететіні туралы да бірқатар деректер бар. Сыйлыққа деген сезімталдықтың төмендеуі Паркинсон ауруы синдромының маңызды бір бөлігі болуы мүмкін.
Overall, ~40% of Parkinson's disease patients suffer from apathy, with prevalence rates varying from 16 to 62%, depending on the study. It has a significant negative impact on quality of life. In some patients, apathy can be improved by dopaminergic medication. There is also some evidence for a positive effect of cholinesterase inhibitors such as Rivastigmine on apathy. Diminished sensitivity to reward may be a key component of the syndrome in Parkinson's disease.
Фронтотемпоральды деменция
Патологиялық апатия мінездік варианттағы фронтотемпоральды деменцияның диагностикалық белгілерінің бірі саналады және осы жағдайға шалдыққан адамдардың көпшілігінде кездеседі. Еңбекке деген жоғары сезімталдық пен сыйақыға деген сезімталдықтың төмендеуі фронтотемпоральды деменциядағы мінездік апатияның құрамдас бөліктері болуы мүмкін.
Pathological apathy is considered to be one of the diagnostic features of behavioural variant frontotemporal dementia, occurring in the majority of people with this condition. Both hypersensitivity to effort as well as blunting of sensitivity to reward may be components of behavioural apathy in frontotemporal dementia.
Уайымдау
Апатия мен уайым әртүрлі және бөлек күйлер сияқты көрінсе де, күшті уайым апатияға әкелуі мүмкін көптеген себептер бар. Біріншіден, күшті уайыммен бірге жиі кездесетін эмоциялық шаршау адамның эмоцияларын сарқып, нәтижесінде апатияға ұшыратады. Екіншіден, уайыммен байланысты серотонин деңгейінің төмендеуі өмірдегі қызығушылық пен құштарлықты азайтып, оны апатия деп қарауға болады. Үшіншіден, уайымға байланысты теріс ойлар мен алаңдаушылық жалпы бақытты төмендетіп, өмірге немқұрайды көзқарасқа әкелуі мүмкін. Соңында, уайыммен күрескен адамдардың әрекеттерден ләззат алудағы қиындықтары оларды осы әрекеттерді сирек істеуге және өмірлеріне қанағатсыздық сезіміне ие болуға себеп болуы мүмкін. Тіпті, уайыммен күрескен адамдарда уайымды емдеуге күш салудан бас тарту түрінде мінез-құлықтық апатия да кездесуі мүмкін.
While apathy and anxiety may appear to be separate, and different, states of being, there are many ways that severe anxiety can cause apathy. First, the emotional fatigue that so often accompanies severe anxiety leads to one's emotions being worn out, thus leading to apathy. Second, the low serotonin levels associated with anxiety often lead to less passion and interest in the activities in one's life, which can be seen as apathy. Third, negative thinking and distractions associated with anxiety can ultimately lead to a decrease in one's overall happiness which can then lead to an apathetic outlook about one's life. Finally, the difficulty enjoying activities that individuals with anxiety often face can lead to them doing these activities much less often and can give them a sense of apathy about their lives. Even behavioral apathy may be found in individuals with anxiety in the form of them not wanting to make efforts to treat their anxiety.
Басқа
Көбінесе, апатия қорқынышты оқиғаларға куә болғаннан кейін сезіледі, мысалы, соғыс кезінде адамдарды өлтіру немесе мүгедек ету, соның ішінде посттравматикалық стресс синдромы. Бұл сонымен қатар көптеген аурулармен байланысты ерекше психиатриялық синдром ретінде танылады, егде жастағы адамдарда осы синдром көбірек байқалады. Олардың кейбіреулері: CADASIL синдромы, депрессия, Альцгеймер ауруы, Шага ауруы, Крейцфельдт-Якоб ауруы, деменция (Альцгеймер ауруы, тамырлық деменция және фронтотемпоральді деменция сияқты түрлері), Корсаков синдромы, Д витаминінің артық мөлшері, гипотиреоз, гипертиреоз, жалпы шаршау, Хантингтон ауруы, Пик ауруы, прогрессивті супрануклеарлық парез (PSP), мидың зақымдануы, шизофрения, шизоидтық жеке тұлғалық бұзылысы, екіполярлы бұзылыс, аутизм спектрінің бұзылыстары, ЖҚСҚ (ADHD) және басқа да аурулар. Кейбір дәрі-дәрмектер мен опиаттар сияқты психоактивтік заттарды шектен тыс қолдану апатияны жанама әсер ретінде тудыруы мүмкін.
Often, apathy is felt after witnessing horrific acts, such as the killing or maiming of people during a war, e. g. posttraumatic stress disorder. It is also known to be a distinct psychiatric syndrome that is associated with many conditions, more prominently recognized in the elderly, some of which are: CADASIL syndrome, depression, Alzheimer's disease, Chagas disease, Creutzfeldt–Jakob disease, dementia (and dementias such as Alzheimer's disease, vascular dementia, and frontotemporal dementia), Korsakoff's syndrome, excessive vitamin D, hypothyroidism, hyperthyroidism, general fatigue, Huntington's disease, Pick's disease, progressive supranuclear palsy (PSP), brain damage, schizophrenia, schizoid personality disorder, bipolar disorder, autism spectrum disorders, ADHD, and others. Some medications and the heavy use of drugs such as opiates may bring apathy as a side effect.