Көне Корей мемлекеті – Кочосон (2333 ж.б.д. – 108 ж.б.д.). Міфология бойынша Дангун құрған, Корей тарихындағы ең алғашқы патшалық. Корей мәдениетінің дамуындағы маңызды кезең.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік Корея түбегі мен Маньчжурияда орналасқан ежелгі мемлекет (б.з.д. 2333 ж.? – б.з.д. 108 ж.)
Ancient state, based in northern Korean peninsula and Manchuria (2333 BC? – 108 BC)
Годжосон ([[wikt:고조선; ), сондай-ақ Жосон ([[wikt:조선; ), Корей түбегіндегі алғашқы патшалық болды. Корей мифологиясына сәйкес, патшалықты аңыз бойынша Даньгун патша құрған. Годжосон сол кезде Корей түбегіндегі ең жетілген мәдениетке ие болды және кейінгі кезеңдердегі орталықтандырылған мемлекеттерге қарай дамудың маңызды кезеңі болды. "Ежелгі" деген мағынаны білдіретін Го (고, 古) сөзі тарихи жазбаларда 1392 жылы құрылған Жосон әулетінен осы патшалықты ажырату үшін қолданылады. «Үш патшалық туралы естеліктерде» айтылғандай, Годжосонды 2333 ж.б.з.д. Даньгун құрған, ол аспандық ханзада Хваннунг пен аю әйел Ыннёден туған делінеді. Даньгун – мифологиялық тұлға, оның өмір сүргеніне нақты дәлелдер табылмаған. Дегенмен, Даньгун туралы әңгіме корей халқының қалыптасуында маңызды рөл атқарды. Бүгінде Годжосонның құрылған күні Солтүстік және Оңтүстік Кореяда Ұлттық негіз құру күні ретінде ресми түрде тойланады. Кейбір дереккөздер б.з.д. 12 ғасырда Годжосон құрылғаннан кейін, Шан әулетінің патшалық отбасынан шыққан дана Җизи (Гиджа деп те аталады) Корей түбегінің солтүстік бөлігіне көшіп келіп, Гиджа Жосонын құрғанын мәлімдейді. Годжосон мен Гиджа Жосонға қатысты көптеген түсіндірмелер бар, сондай-ақ Гиджа Жосонның болғандығы туралы пікірталастар да жетерлік. Б.з.д. 194 жылы Годжосонның билеуші әулетін Ханның Янь мемлекетінен қашқан Ви Ман (қытайша Вэй Ман) құлатты, ол кейін Виман Жосонын құрды. 108 ж.б.з.д. Хан әулеті, У императорының басшылығымен, Виман Жосонына басып кірді. Хан бұрынғы Годжосон аумағын басқару үшін төрт әкімшілік округ құрды. 3 ғасырда Хан империясының ыдырауы және одан кейінгі 4 ғасырдың дүрбелеңінен кейін, бұл аймақ қытай билігінен шығып, 313 ж. Гогурёмен жаулап алынды. Годжосонның астанасы кем дегенде б.з.д. 2 ғасырдан бастап Вангом (қазіргі Пхеньян) болды. Корей түбегінің оңтүстік аймағында б.з.д. 3 ғасырға дейін Цзинь мемлекеті пайда болды.
Gojoseon ([[wikt:고조선; ), also called Joseon ([[wikt:조선; ), was the first kingdom on the Korean Peninsula. According to Korean mythology, the kingdom was established by the legendary king Dangun. Gojoseon possessed the most advanced culture in the Korean Peninsula at the time and was an important marker in the progression towards the more centralized states of later periods. The addition of Go (고, 古), meaning "ancient", is used in historiography to distinguish the kingdom from the Joseon dynasty, founded in 1392 CE. According to the Memorabilia of the Three Kingdoms, Gojoseon was established in 2333 BCE by Dangun, who was said to be born from the heavenly prince Hwanung and a bear woman, Ungnyeo. While Dangun is a mythological figure of whose existence no concrete evidence has been found, Regardless, the account of Dangun has played an important role in the development of Korean identity. Today, the founding date of Gojoseon is officially celebrated as National Foundation Day in North and South Korea. Some sources claim that in the 12th century BCE, following the establishment of Gojoseon, Jizi (also known as Gija), a sage who belonged to the royal family from the Shang dynasty, immigrated to the northern part of the Korean Peninsula and became the founder of Gija Joseon. There are many interpretations of Gojoseon and Gija Joseon as well as debates regarding Gija Joseon's existence. In 194 BCE, the ruling dynasty of Gojoseon was overthrown by Wi Man (Wei Man in Chinese), a refugee from the Han vassal state of Yan, who then established Wiman Joseon. In 108 BCE, the Han dynasty, under Emperor Wu, invaded and conquered Wiman Joseon. The Han established four commanderies to administer the former Gojoseon territory. After the fragmentation of the Han Empire during the 3rd century and the subsequent chaotic 4th century, the area escaped Chinese control and was conquered by Goguryeo in 313 CE. The capital of Gojoseon was Wanggeom (modern Pyongyang) from at least the 2nd century BCE. In the southern region of the Korean Peninsula, the Jin state arose by the 3rd century BCE.
Құрылтайшы аңыздар
Годжосон туралы Дангун, Гиджа немесе Ви Манға байланысты үш түрлі негізгі миф бар.
There are three different main founding myths concerning Gojoseon, which revolve around Dangun, Gija, or Wi Man.
Дангун мифы
Дангун мифтері 13 ғасырдағы корейлік "Самгук Юса" (삼국유사) еңбегінде жазылған. Бұл еңбекте айтылғандай, көкше ханзада мен аю әйелдің ұрпағы Дангун б.з.д. 2333 жылы Гочосонды құрды және оны 1122 жылы Чжоу патшасы Ву таққа отырғызғаннан кейін Гиджа (Киззи) алмастырды. Дангун оқиғасы миф болып саналса да, ол Гочосонның құрылуына қатысты бірқатар тарихи оқиғалардың мифтік синтезі деп есептеледі. Бұл аңыздың шығу тегі туралы әртүрлі теориялар бар. Со және Кан (2002) Дангун мифі екі түрлі тайпаның бірігуіне негізделгенін айтады: бұл қола дәуіріндегі аспанға табынатын шапқыншы тайпа және неолит дәуіріндегі аюға табынатын жергілікті тайпа, осы бірігу Гочосонның негізін қалады. Ли К. Б. (1984) "Дангун ванггом" атағы Гочосонның кезекті басшыларына тиесілі болған атау деп санайды. Дангун Гочосонды б.з.д. 2333 жылы құрғандығы айтылады, бұл Самгуннюса, Чеван Унги, Донггук Тонггам және Чосон әулетінің жылнамаларындағы сипаттамаларға сүйенеді. Тарихи дереккөздердегі мерзімдер әртүрлі болғанымен, олардың барлығы мифтік император Яоның билік кезінде (дәстүрлі мерзімдер: б.з.д. 2357 – 2256 ж.ш.) деп көрсетеді. Самгуннюса Дангунның Яоның билік етуінің 50-ші жылында таққа отырғанын, Седжон патшаның жылнамасы бірінші жылы, ал Донггук Тонггам 25-ші жылы деп жазады. Б.з.д. 7 ғасырда Ян Солтүстік-Шығыс аймақтарын зерттеуді бастады. "Янның өсуі" және "Гуанцзи контексі" еңбектеріне сәйкес, Гочосон осы кезеңде сауда арқылы дамыған деп болжауға болады. Гочосонның б.з.д. 4 ғасырда Янға қарсы соғыс жүргізе алатындай деңгейге жеткендігі естілген.
The myths revolving around Dangun were recorded in the later Korean work Samguk Yusa (삼국유사) of the 13th century. This work states that Dangun, the offspring of a heavenly prince and a bear woman, founded Gojoseon in 2333 BC, and was succeeded by Gija (Qizi) after King Wu of Zhou had placed him onto the throne in 1122 BC. While the Dangun story is considered to be a myth, it is believed it is a mythical synthesis of a series of historical events relating to the founding of Gojoseon. There are various theories on the origin of this myth. Seo and Kang (2002) believe the Dangun myth is based on integration of two different tribes, an invasive sky worshipping Bronze Age tribe and a native bear worshipping neolithic tribe, that led to the foundation of Gojoseon. Lee K. B. (1984) believes 'Dangun wanggeom' was a title borne by successive leaders of Gojoseon. Dangun is said to have founded Gojoseon around 2333 BC, based on the descriptions of the Samgungnyusa, Jewang Ungi, Dongguk Tonggam and the Annals of the Joseon Dynasty. The date differs among historical sources, although all of them put it during the mythical Emperor Yao's reign (traditional dates: 2357 BC? – 2256 BC?). Samgungnyusa says Dangun ascended to the throne in the 50th year of the legendary Yao's reign, Annals of the King Sejong says the first year, and Dongguk Tonggam says the 25th year. In the 7th century BCE, the Yan pioneered the Northeast regions. According to The Growth of Yan and The Context of Guanzi, it can be presumed that Gojoseon grew through trade in this era. It is estimated that Gojoseon developed so far as to be able to war against the Yan in the 4th century BCE.
Гиджа мифы
Гиджа, Шан әулеті кезеңіндегі адам, 1122 ж.б.д. Шан әулеті Чжоу әулетіне құлдыраған кезде Корея түбегіне қашып, Гиджа Жосонды құрған деген аңыз бар. Гиджа Жосон ең ерте сақталған қытай жазбасы – «Үш патшалық тарихында» танылып, еске алынады. Гиджаның тарихы кейінгі корей мәтіндерінде, мысалы, «Самгук юса» және «Жэванг унги» сияқты еңбектерде одан әрі дамытылды. Горео әулетінің орта кезеңінде Гиджаға мемлекеттік культ қалыптасты. Көптеген қазіргі заманғы сарапшылар Гиджа Жосонның болуын түрлі себептермен жоққа шығарады, негізінен археологиялық және тарихи дәлелдердің сәйкес келмейтініне байланысты. Гиджа Жосон, мүмкін, Соғысқан мемлекеттер кезеңінің қаосынан қашқан Цинь әулетінің алдындағы көшпенділердің символы ретінде ғана болған шығар.
Gija, a man from the period of the Shang dynasty, allegedly fled to the Korean peninsula in 1122 BC during the fall of the Shang to the Zhou dynasty and founded Gija Joseon. Gija Joseon is recognized and mentioned in the earliest surviving Chinese record, Records of the Three Kingdoms. Gija's story was further developed in later Korean texts such as Samguk yusa and Jewang ungi. By the middle of Goryeo dynasty, a state cult had developed around Gija. Many modern experts have denied Gija Joseon's existence for various reasons, mainly due to contradicting archaeological evidence and anachronistic historical evidence. Gija Joseon might have just existed as a symbol of the pre Qin dynasty migrants who escaped the chaos of the Warring States period.
Wi Man
Ви Ман – Қытайдың солтүстік-шығысындағы Ян мемлекетінің әскери шенеунігі. Б.з.д. 195 жылы Хан әулетінің басып кіруінен қашып Солтүстік Корея түбегіне келді.
Wi Man was a military officer of the Yan of northeastern China who fled to the northern Korean peninsula in 195 BCE from the encroaching Han dynasty.
Академиялық көзқарастар
Годжосон мифологиясы мен тарихын үш кезеңге бөлуге болады: Дангун, Гиджа Жосон және Ви Ман Жосон. Ким Ч. В. (1966), Хан В. К. (1970), Чой М. Л. (1983, 1984, 1985, 1992), Хан В. К. (1984), Ким Дж. Б. (1987), Ли К. Б. (1984) Ви Манды тарихи тұлға деп мойындады.
Gojoseon mythology and history can be divided into three phases, Dangun, Gija Joseon, and Wi Man Joseon. Kim C. W. (1966), Han W. K. (1970), Choi M. L. (1983, 1984, 1985, 1992), Han W. K. (1984), Kim J. B. (1987), Lee K. B. (1984) accepted Wi Man as a historical figure.
Даулар
Жосон әулетінің орта кезеңінде тарихшылар арасында қалыптасқан бағыт корейлердің тегін қытай босқындарымен байланыстырды, корей тарихын Қытаймен үндес ұзақ созылған патшалықтар тізбегі деп қарастырды. Осыған орай, Гиджа Жосон және Силла мемлекеттері жоғары бағаланды, ал Кочосон және Когурё мемлекеттерінің маңызы төмендеді. Осы көзқарас бойынша, Кореядағы алғашқы мемлекет – Гиджа Жосонды б.з.д. 1122 жылы Шан әулетінің кеңесшісі Джизи құрған. Оның Корея түбегіне поэзия, музыка, медицина, сауда және саяси жүйе әкелгені туралы әңгіме, троялық босқын Энейдің Римді құрғандығы туралы мифке ұқсас болды. Бірақ 1930 жылдары Шин Чэхоның тарихи еңбектерінің ықпалымен Джизи Кореяны негізін қалаған туралы әңгіме, жолбарыс пен аюдан туған Даңгун туралы мифке қарағанда, аз танымал болды. Даңгун – жапон халық ертегілерінде жиі кездесетін кейіпкер, ол Корея түбегіне өркениет әкелген. Бірақ Шин Чэхо, Даңгунды жапон құдайы Сусанооның інісі ретінде бейнелейтін аннексияға дейінгі оқулықтарға сын көтерді. Шин үшін Даңгун – корей халқының (минджок) және бірінші корей мемлекетінің (кук) негізін қалаушы, корей тарихының бастауы болды. Жапон ғалымдары Ширатори Куракичи мен Иманиши Рюэ Дangunның Самгук Юса авторының ойдан шығарған туындысы екенін айтқандарына жауап ретінде, ұлттық тарихшы Чхо Нам Сон жапон мифологиясын негізсіз туындыларға құрылған деп сынады. «Қасиетті нәсілдің» (шинсонг чонгжок) негізін қалаған мифологиялық құдайға назар аудара отырып, корей ұлттық тарихы ежелгі Кореяны «құдайлар мен батырлар» дәуірі ретінде көрсетуге тырысады, онда Кореяның мәдени жетістіктері Қытай мен Жапониямен теңесе алады. Осыған сәйкес, Шин Чэхо Даңгунды Қытайдағы Сары император және Жапониядағы Аматерасу сияқты рөлге көтерді. Чхо Нам Сон, өзінің Пурхам мәдениет теориясына сәйкес, Даңгунды қытай және жапон императорларынан жоғары қояды, себебі бұл билеушілер ежелгі корей «Парк» дәстүрінің шамандық билеушілері болған. Даңгун туралы әңгіме корей мұрасының 5000 жылдан астам тарихы бар деген пікірді де нығайтады. Хён Ир Пайдың айтуынша, Даңгун туралы зерттеулердің танымалдылығы «корей тарихы және археологиясы саласындағы ұлтшылдық тенденцияның күшеюін көрсетеді». Шин Чэхо, мифтік Даңгунмен байланысы барлығына орай, Қытай-Корея шекарасындағы Чанбай тауларындағы Пэкту тауын корей мұрасының бір бөлігі деп атады. Алайда, бұл тауды, кем дегенде 17 ғасырдан бері, Цин әулетінің маньчжурлары өздерінің шығу мифінің бір бөлігі деп санайды, ал тау жотасы хан қытай мәдениетінде де қасиетті саналады. Пэкту тауының корейлермен байланыстырылуы, Қытай шекарасынан жұмыс істейтін корей тәуелсіздік қозғалысының партизандарының қызметі арқылы нығайтылды және Гочосон мен Балхэ мемлекеттерінің тарихымен байланыстырылды. Қытайдың ежелгі Кореямен мәдени байланысын Солтүстік Корея тарихшылары әлі де сынап келеді, олар Гиджа Чосон тарихының «феодалдық билеуші тап, садэжуи ізбасарлары және үлкен держава шовинистері» тарапынан «қатыгездікпен бұрмаланғанын» айыптайды.
Around the mid Joseon Dynasty, the established view among historians traced Korean origins to Chinese refugees, considering Korean history that of a long series of kingdoms connected with China. As such, the Gija Joseon and Silla states were valorized, while the Gojoseon and Goguryeo states were not considered as important. According to this view, the first state in Korea, Gija Joseon, was founded by Jizi in 1122 BCE, who was a disgruntled Chinese advisor to the Shang Dynasty. The story of how he brought poetry, music, medicine, trade, and a political system to the Korean peninsula was conceived similarly to the proposed Founding of Rome by the Trojan refugee Aeneas. But by the 1930s, under the influence of Shin Chaeho's histories, the Jizi Korean founding story became less popular than that of Dangun, the son of a tiger and a bear – the latter being common in Japanese folklore – who brought civilization to the Korean peninsula. but attacked pre annexation textbook narratives of Dangun which portrayed him as the brother of the Japanese god Susanoo. To Shin, Dangun was both the founder of the Korean minjok and the first Korean state (kuk), and thus the necessary starting point for Korean history. In response to a challenge by the Japanese scholars Shiratori Kurakichi and Imanishi Ryū of Dangun as a fabrication by the author of the Samguk yusa, nationalist historian Choe Nam seon attacked Japanese mythology as being built upon fabrications. By focusing on a mythological god which founded a "sacred race" (shinsŏng chongjok), Korean nationalist historiography aims to portray ancient Korea as a golden age of "gods and heroes" where Korea's cultural achievements rivaled those of China and Japan. Accordingly, Shin Chaeho elevated Dangun to play a similar role as did the Yellow Emperor in China and which Amaterasu does in Japan. Choe Nam seon, according to his Purham culture theory, places Dangun even above the Chinese and Japanese emperors, because those rulers were supposedly Shamanistic rulers of the ancient Korean "Părk" tradition. The Dangun story also lends credence to claims that Korean heritage is over 5000 years old. According to Hyung Il Pai, the popularity of Dangun studies can be said to "reflect the progressively ultra nationalistic trend in Korean historical and archaeological scholarship today". Shin Chaeho named Mount Paektu in the Changbai Mountains on the Sino Korean border as a part of Korean heritage, by virtue of connection with the mythical Dangun. The mountain, however, was also claimed by the Manchus of the Qing Dynasty as part of their origin myth at least since the 17th century, and the mountain range is considered sacred in Han Chinese culture as well. This nationalist identification of Baekdu with Koreans was cemented by the operation of Korean independence movement partisans operating from the Chinese border and legitimized with associations to the history of the Gojoseon and Balhae states. The Chinese civilizational connection to ancient Korea continues to be attacked by North Korean historians, who allege that the history of Gija Joseon was "viciously distorted by the feudal ruling class, the sadaejuui followers, and the big power chauvinists".
Мемлекеттік құрылым
Гожосон туралы алғашқы айғақтар Гуанцзи тарихи жазбаларында табылады. Онда Гожосон Бохай шығанағы маңында орналасқандығы және Қытайдың Ци (齊) мемлекетімен сауда байланыстарында болғандығы айтылады. Жаңгоце, Шанхайцзин және Шиджи (оның ең ерте жазбаларын қамтиды) Жосонды аймақ ретінде көрсетеді, бірақ Шиджи мәтіні б.з.д. 195 жылдан бастап оны мемлекет деп атауды бастайды. Б.з.д. 4 ғасырға қарай, бұрынғы қола дәуірінің "қоршалған қала мемлекеттері" аумағында нақты саяси құрылымдары бар басқа мемлекеттер пайда болды; Гожосон олардың арасындағы ең дамыған мемлекет болды. Сол кездегі жазбаларда Солтүстік Қытайдағы феодалдық мемлекет пен Гожосонның "бірлестік" патшалығы арасындағы қарым-қатынастардың шиеленісі туралы мәліметтер бар. Айта кетейік, Ляо өзенінен әрі Янға шабуыл жасау жоспары тіркелген. Бұл қақтығыс Гожосонның құлдырауына және Ян жазбаларында "мақтаншыл" және "қатыгез" деп сипатталған соңғы құлауына әкелді. Бірақ бұл ежелгі патшалық сонымен қатар күрделі әлеуметтік құрылымы бар, гүлденген қола дәуірі өркениеті ретінде көрінеді, оның құрамында Гожосонның дамуына және Ляодун алқабының көп бөлігіне солтүстікке қарай кеңеюіне үлес қосқан атты жауынгерлер класы болды. Б.з.д. 300 жылы Гожосон Ян мемлекетімен соғыс салдарынан батыс аумағының бір бөлігін жоғалтты, бірақ бұл Гожосонның Янға қарсы соғыс жүргізе алатын және 2000 ли (800 километр) аумақты жоғалтқаннан кейін де сақтала алатын жеткілікті үлкен мемлекет болғанын көрсетеді. Осы шамада Гожосон өзінің астанасын Пхеньян аймағына көшірген деп саналады. 194 жылы Ви Ман көтеріліс жасап, Гожосон тағын басып алды. Жоң патша Корей түбегінің оңтүстігіндегі Джин қаласына қашып кетті. 109 жылы Хань императоры У Ляо өзені маңында шабуыл жасады. Жауап ретінде император У Гожосонға қарсы екі бағыттан шабуыл жасады – құрлықтан және теңізден. Гожосон б.з.д. 1 ғасырға қарай бұрынғы биліктеріне бақылауын жоғалтып, ыдырады. Оның бұрынғы аумағынан Буйо, Окжо, Донгё сияқты көптеген жаңа мемлекеттер пайда болды. Гогорьо мен Бэкдже Буйодан туындады.
The first mentions of Gojoseon are found in historical records of Guanzi. It locates Gojoseon around Bohai Bay and mentions the state trading with Qi (齊) of China. The Zhanguoce, Shanhaijing, and Shiji—containing some of its earliest records—refers to Joseon as a region, until the text Shiji began referring it as a country from 195 BC onwards. By the 4th century BCE, other states with defined political structures developed in the areas of the earlier Bronze Age "walled town states"; Gojoseon was the most advanced of them in the peninsular region. Records of that time mention the hostility between the feudal state in Northern China and the "confederated" kingdom of Gojoseon. Notably, a plan to attack the Yan beyond the Liao River frontier is recorded. This confrontation led to the decline and eventual downfall of Gojoseon, described in Yan records as "arrogant" and "cruel". But the ancient kingdom also appears as a prosperous Bronze Age civilization with a complex social structure, including a class of horse riding warriors who contributed to the development of Gojoseon and its northern expansion into most of the Liaodong basin. Around 300 BCE, Gojoseon lost significant western territory after a war with the Yan state, but this indicates Gojoseon was already a large enough state that it could wage war against Yan and survive the loss of 2000 li (800 kilometers) of territory. Gojoseon is thought to have relocated its capital to the Pyongyang region around this time. Wi Man later rebelled in 194 BC and usurped the throne of Gojoseon. King Jun fled to Jin in the south of the Korean Peninsula. In 109 BCE, Emperor Wu of Han invaded near the Liao River. In response, Emperor Wu commissioned a two pronged attack, one by land and one by sea, against Gojoseon. Gojoseon disintegrated by the 1st century BCE as it gradually lost the control of its former fiefs. Many successor states sprang from its former territory, such as Buyeo, Okjeo, Dongye. Goguryeo and Baekje arose out from Buyeo.
Мәдениет
Б.з.д. 2000 жылы суреттелген және кескінделген өрнектермен жаңа қыш ыдыс мәдениеті дамыды. Бұл адамдар отырықсып, бірлесіп шаруашылық жүргізіп, отбасылық кландарға біріккен болуы мүмкін. Жартылай аралдың барлық жерінен төртбұрышты тұрғындар мен үлкенірек дольмен қабірлері табылды. Қоладан жасалған қысқа қанжарлар мен айналар қазылып алынды, сонымен қатар осы кезеңде кішкентай қабырғалы қала-мемлекеттердің археологиялық куәліктері де бар. Осы аймақта табылған дольмендер мен қола қанжарлар ерекше корейлік ерекшелігін көрсетеді және Қытайда табылмайды. Қытайда, көбінесе Шаньдун провинциясында, аздаған дольмендер кездеседі.
Around 2000 BCE, a new pottery culture of painted and chiseled design was developed. These people practiced agriculture in a settled communal life, probably organized into familial clans. Rectangular huts and increasingly larger dolmen burial sites were found throughout the peninsula. Bronze daggers and mirrors have been excavated, and there is archaeological evidence of small walled town states in this period. Dolmens and bronze daggers found in the area are uniquely Korean and cannot be found in China. A few dolmens are found in China, mostly in the Shandong province.
Мумун қыш құмырасы
Ммунь керамика кезеңінде (б.з.д. 1500 – 300 жылдар) қарапайым, жалпақ керамика бұрынғы тісті өрнектердегі ыдыстардың орнын басты, бұл Маньчжурия мен Сібірден Кореяға көшіп келген жаңа тұрғындардың ықпалынан туындаған болуы мүмкін. Бұл керамика әдетте қалың қабырғалы және әртүрлі пішіндерге ие, бұл пеш технологиясының жетілгенін көрсетеді. Кореяның қола дәуірі мәдениеті Ляонин және Маньчжуриядан бастау алғанмен, ерекше типология мен стильге ие, әсіресе ритуалдық заттарда. Б.з.д. 7 ғасырға қарай, Маньчжурия, Шығыс Моңғолия, сондай-ақ Сібір және скифтердің қола стильдерінің ықпалымен дамыған қола дәуірінің материалдық мәдениеті түбекте гүлденді. Корея қоласы көршілес қола мәдениеттеріне қарағанда мырыш мөлшері жоғары. Көбінесе қабірлерден табылған қола бұйымдарының көпшілігі – геометриялық өрнектермен әшекейленген қылыштар, найзалар, пышақтар, кішкентай қоңыраулар және айналар. Годжосонның дамуы қола технологиясын қабылдаумен байланысты болған сияқты. Оның ерекшелігі ең айқын түрде қола қылыштардың ерекше түрінде немесе «мандолин пішіндес пышақтарда» (비파형동검, 琵琶形銅劍) көрінеді. Мандолин пішіндес пышақтар Ляонин, Хэбэй және Маньчжурия аймақтарында, тіпті Корея түбегінде де кездеседі, бұл Годжосонның биліктері болғанын көрсетеді. Қызықтысы, Годжосонның «мандолин» пішіндес пышағы Қытайда табылған қылыштардан едәуір өзгеше.
In the Mumun pottery period (1500 – 300 BCE), plain coarse pottery replaced earlier comb pattern wares, possibly as a result of the influence of new populations migrating to Korea from Manchuria and Siberia. This type of pottery typically has thicker walls and displays a wider variety of shapes, indicating improvements in kiln technology. Although the Korean Bronze Age culture derives from the Liaoning and Manchuria, it exhibits unique typology and styles, especially in ritual objects. By the 7th century BCE, a Bronze Age material culture with influences from Manchuria, eastern Mongolia, as well as Siberia and Scythian bronze styles, flourished on the peninsula. Korean bronzes contain a higher percentage of zinc than those of the neighboring bronze cultures. Bronze artifacts, found most frequently in burial sites, consist mainly of swords, spears, daggers, small bells, and mirrors decorated with geometric patterns. Gojoseon's development seems linked to the adoption of bronze technology. Its singularity finds its most notable expression in the idiosyncratic type of bronze swords, or "mandolin shaped daggers" (비파형동검, 琵琶形銅劍). The mandolin shape dagger is found in the regions of Liaoning, Hebei, and Manchuria down to the Korean Peninsula. It suggests the existence of Gojoseon dominions. Remarkably, the shape of the "mandolin" dagger of Gojoseon differs significantly from the sword artifacts found in China.
Долмен қабірлері
Мегалитикалық дольмендер Корея түбегінде және Маньчжурияда шамамен б.з.д. 2000 жылдан 400 жылға дейін кездеседі. Шамамен б.з.д. 900 жылдары жерлеу рәсімдері күрделене бастады, бұл әлеуметтік жіктелудің артуын көрсетеді. Корея мен Маньчжуриядағы дольмен қабірлері – гоиндол, тік тастардан тұрады, олар көлденең тақташаны ұстап тұрады, және Шығыс Азияның басқа аймақтарына қарағанда Кореяда олардың саны көп. Басқа жаңа жерлеу түрлері – тас жәшіктер (таспен қапталған жер асты қабірлер) және қыш құмыралардағы жерлеу. Дольмендер мен тас жәшіктерден табылған қола заттар, қыш ыдыстар мен жаде әшекейлер мұндай қабірлердің тек элиталық топқа арналғанын көрсетеді. Шамамен б.з.д. VI ғасырда дольмен қабірлерінде, сондай-ақ тұрмыстық ыдыстарда – тостағандар мен кеселерде, темірге бай, жақсы өңделген қыштан жасалған, тегіс, жылтыр беті бар қызыл керамика пайда болды. Гангсанг және Нусанг қабірлері Гочжосонның жергілікті ақсүйектерінің қабірлері саналады. Кейбір зерттеушілер бұл қабірлерді құлдық болғанының куәлігі деп қарастырады, бірақ басқалары мұндай тұжырымға жететін жеткілікті дәлелдер жоқ деп санайды.
Megalithic dolmens appear in Korean peninsula and Manchuria around 2000 BCE to 400 BCE. Around 900 BCE, burial practices become more elaborate, a reflection of increasing social stratification. Goindol, the dolmen tombs in Korea and Manchuria, comprising upright stones supporting a horizontal slab, are more numerous in Korea than in other parts of East Asia. Other new forms of burial are stone cists (underground burial chambers lined with stone) and earthenware jar coffins. The bronze objects, pottery, and jade ornaments recovered from dolmens and stone cists indicate that such tombs were reserved for the elite class. Around the 6th century BCE, burnished red wares, made of a fine iron rich clay and characterized by a smooth, lustrous surface, appear in dolmen tombs, as well as in domestic bowls and cups. Gangsang and Nusang tombs are considered to be burial cairn tombs of local nobilities of Gojoseon. Some consider the tombs as the evidences of the slavery that could have existed, but others find that the evidences are inadequate and lacking to deduce such conclusion.
Кореяның үш патшалығы
Көптеген шағын мемлекеттер мен конфедерациялар Годжосонның қалдықтарынан пайда болды, оның ішінде Когурё, Буё корольдігі, Окджео және Донгё. Қытайдың үш әкімшілік аймағы бірнеше онжылдық ішінде жергілікті қарсылықтың нәтижесінде құлады, бірақ соңғысы – Накранг, 313 жылы кеңейіп келе жатқан Когурёмен жойылғанға дейін маңызды сауда және мәдени бекет болып қала берді. Годжосонның Жунь ханзадасы Корея түбегінің оңтүстігіндегі Джин мемлекетіне қашқан деседі. Джин Самхан конфедерациясына, Баекдже мен Силланың бастауына айналып, солтүстіктен келіп қоныстанғандарды қабылдауын жалғастырды. Самхан конфедерациялары – Махан, Цзиньхан және Бьонхан. Жоң патша Маханды биледі, ол ақырында Баекжеге қосылды. Когурё, Баекже және Силла біртіндеп Кореяның үш патшалығына айналып, 4-шы ғасырға қарай бүкіл түбекті бақылауға алды.
Numerous small states and confederations arose from the remnants of Gojoseon, including Goguryeo, the Buyeo kingdom, Okjeo, and Dongye. Three of the Chinese commanderies fell to local resistance within a few decades, but the last, Nakrang, remained an important commercial and cultural outpost until it was destroyed by the expanding Goguryeo in 313 CE. Jun of Gojoseon is said to have fled to the state of Jin in the southern Korean Peninsula. Jin developed into the Samhan confederacies, the beginnings of Baekje and Silla, continuing to absorb migration from the north. The Samhan confederacies were Mahan, Jinhan, and Byeonhan. King Jun ruled Mahan, which was eventually annexed by Baekje. Goguryeo, Baekje, and Silla gradually grew into the Three Kingdoms of Korea that dominated the entire peninsula by around the 4th century.