Америка Азамат Соғысы мен Екінші Дүниежүзілік Соғыстағы VII Корпус

Кіріспе

VII корпус Америка Азаматтық соғысы кезінде.

Оның континенттік Еуропаға алғашқы оралуы 1944 жылдың маусым айында Д-күнінде болды, ол «Оверлорд» операциясы кезінде АҚШ-тың бірінші армиясының екі шабуыл корпусының бірі ретінде, Юта-Бичке амфибиялық шабуыл арқылы бағытталған. «Оверлорд» үшін 82-ші және 101-ші әуедесанттық дивизиялар VII корпусына қосылды. Нормандия шайқасынан кейін әуедесанттық бөлімшелер жаңадан құрылған XVIII әуедесанттық корпусына тағайындалды. Кейіннен VII корпус Франциядағы шабуыл кезінде көптеген шайқастарға қатысты, оның ішінде 1944 жылдың қыркүйек айының басында Монс қалтасындағы шайқаста 25 000 неміс әскерін тұтқынға алу да болды. Корпус содан кейін 1945 жылдың мамыр айында Үшінші рейхтің капитуляциясына дейін Германияға басып кіруге қатысты. Корпус 1946 жылы таратылды.

Нормандия шайқасы

Нормандия операциясы кезінде VII корпус генерал Бернард Монтгомери басқаратын 21-ші армия тобының және генерал-лейтенант Кортни Ходжес басқаратын АҚШ-тың бірінші армиясының құрамында болды. Корпусты генерал-майор Дж. Лоутон Коллинз басқарды. VII корпус «Кобра» операциясының бастапқы шабуылын жүргізді, ал Бірінші армия Нормандия аймағынан шығудың бір бөлігі ретінде шабуылға жетекшілік етті. Оның сәттілігі Франциядағы соғыстың қарқынды жаяу әскерлік шайқасынан жылдам маневрлік соғысқа өзгеруіне ықпал етті.

Қырғи қабақ соғыс

1950 жылы қайта жандандырылғаннан бастап және барлық Суық соғыс кезеңінде корпус НАТО-ның Варшава шартымен шектесетін фронтының бір бөлігін қорғады. Штаб-пәтері Штутгарттағы Келли казармасында орналасқан бұл корпус, Франкфурт-на-Майн қаласындағы Абрамс ғимаратында орналасқан V корпуспен бірге Германиядағы екі негізгі АҚШ жауынгерлік құралының бірі болды. 1989 жылғы Жалпы қорғаныс жоспарында көзделгендей, негізгі штабы Канаданың Онтарио штатындағы Кингстон қаласында орналасқан 1-ші канадтық дивизиясы, Орталық армия тобының командирінің тактикалық резервіне қарастырылып, неміс екінші корпусы немесе жетінші корпусымен бірге шайқасуға тиіс болған.

Перс шығанағындағы соғыс

Саддам Хусейн әскерлері 1990 жылы Кувейтке басып кіргеннен кейін корпус американдық күштердің екінші ірі толқыны ретінде Сауд Арабиясына жөнелтілді. Оның қатысуы АҚШ күштерінің Сауд Арабиясын қорғауға ғана емес, Ирак әскерлерін Кувейттен ығыстыруға қабілетті күшке айналуын қамтамасыз етті. Персид шығанағы соғысында VII корпус, мүмкін, осы типтегі ең күшті құрама болды. Әдетте корпус толық құрамында үш дивизияны, сондай-ақ түрлі артиллерия, корпус деңгейіндегі инженерлік бөлімдер мен қолдау бөлімшелерін басқарады. Дегенмен, VII корпустың қол астындағы өрттік күші әлдеқайда зор болды. Оның құрамында 1487 танк, 1384 жаяу әскердің ұрыс машиналарын, 568 артиллериялық құрал, 132 MLRS, 8 зымыран ұрғыш құрылғысы және 242 шабуылдық тікұшақ болды. Оның жалпы әскер саны 146 321 адамды құрады. Оның негізгі толық құрамдағы ұрыс құрамалары – 1-ші бронетанктік дивизия (АҚШ), 3-ші бронетанктік дивизия (АҚШ) және 1-ші жаяу әскер дивизиясы (АҚШ) болды. 2-ші бронетанктік дивизия (Алғы шеп) 1-ші жаяу әскер дивизиясына үшінші маневрлік бригада ретінде қосылды. Бұдан өзге, корпуста 2-ші кавалерия полкі (АҚШ) барлау және тексеру күштері ретінде, сондай-ақ 1-ші кавалерия дивизиясы (АҚШ) және британдық 1-ші бронетанктік дивизиясы сияқты екі ауыр дивизия, және 11-ші авиациялық топ болды. 1-ші жаяу әскер дивизиясы мен 1-ші бронетанктік дивизияның әрқайсысы тек екі маневрлік бригадаға ие болғанымен, олар өздері жеке-жеке күшті құрамалар еді. VII корпус бастапқыда қажет болған жағдайда шабуылдық опцияны ұсыну үшін орналастырылды. 100 сағаттық соғыста оларға Ирак Республикалық гвардиясының ауыр дивизияларын жою міндеті жүктелді. Бұл 1-ші жаяу әскер дивизиясының британдықтардың оң жақ қанатынан шабуылға түсуіне және сол жақтан негізгі күштердің алға жылжуына жағдай жасау үшін күштеп енуі керек екенін білдірді. Бұл шабуылдық күшке 2-ші бронетанктік кавалерия полкі және 1-41 жаяу әскер тобы, содан кейін 1-ші жаяу әскер дивизиясының қалған екі бригадасы жетекшілік етті. 1-ші бронетанктік дивизия Ирак Республикалық гвардиясымен шайқасу үшін солтүстікке бет бұрды. 3-ші бронетанктік дивизия 1-ші жаяу әскер дивизиясының қанатын қорғады. Бұл VII корпусының қолбасшысы генерал Фредерик М. Фрэнкс-младшийға бірнеше ирактық бронетанктік дивизияларына қарсы тұруға үш дивизиялық соққы күшін берді. Корпус FRAGPLAN 7 бойынша 90 градусқа шығысқа бұрылғаннан кейін және кавалерия полкі 73-ші шығыстағы шайқаста жеңіске жеткен соң, үш дивизия (оң жақ қанатында британдықтар) АҚШ армиясы тарихындағы ең теңдессіз шайқастардың біріне қатысты. VII корпус ирак әскерлерін қиып өтті. Ол сол жақ қанатында АҚШ-тың XVIII әуе десанттық корпусымен, оң жағында араб күштерімен алға жылды. Ол қарсы тұруға тырысқан барлық ирак күштерін талқандап, Ирак Республикалық гвардиясының көп бөлімдерін жойды. Бұл қақтығыс Норфолк шайқасы деп аталды. VII корпусының шабуылы бірнеше дивизияны, соның ішінде Медина және Тавакална Республикалық гвардия дивизияларын және қолдау бөлімшелерін жойды. Ол сонымен қатар майдан шебін қорғаған VII ирак корпусының көп бөлігін және басқа да бөлімшелерді жойды. 73-ші Эстинг шайқасы кейіннен АҚШ штаб колледждерімен оқулықтық бронетанктік шайқас ретінде зерттелді. Соғыста 36 америкалық және британдық әскер қаза тапты, бұл екі армияның кеңестік күштерге қарсы жаттығуларында күткен құрбандықтармен салыстырғанда аз шығын болды. 1-ші және 3-ші бронетанктік дивизиялар, 1-ші (М) және 2-ші (АКР) дивизияларындағы барлық маневрлік батальондар «Батырлық бірлігі» сыйлығын алды. Бұдан өзге, Республикалық гвардияға қарсы күрделі шайқасқа қатысқан он VII корпустың маневрлік бригада штабының алтауы AR672 5 1 нұсқаулығының әрпіне де, рухына да қайшы келетіндей VUA сыйлығын алды, себебі "[б]атальоннан үлкен бірлік сирек жағдайда ғана VUA сыйлығына ие болады". Персид шығанағы соғысында VII корпусы 1350-ге жуық ирактық танкты, 1224 бронетранспортерін, 285 артиллериялық құралды, 105 әуе қорғанысы жүйесін, 1229 жүк көлігін жойды және 36-ға жуық бронетранспортерін жоғалтты. Олардың жалпы шығыны 47 қаза тапқан және 192 жараланған адамды құрады.

After Saddam Hussein's troops invaded Kuwait in 1990, the corps was deployed to Saudi Arabia as part of the second major wave of deployments of American forces. Its presence took US forces in theatre from a force capable of defending Saudi Arabia to a force capable of ejecting Iraqi troops from Kuwait. In the Gulf War, VII Corps was probably the most powerful formation of its type ever to take to the battlefield. Normally, a corps commands three divisions when at full strength, along with other units such as artillery of various types, corps level engineers and support units. However, VII Corps had far more firepower under its command. It consisted of 1,487 tanks, 1,384 infantry fighting vehicles, 568 artillery pieces, 132 MLRS, 8 missile launchers, and 242 attack helicopters. It had a total troop strength of 146,321 troops. Its principal full strength fighting formations were the 1st Armored Division (United States), the 3rd Armored Division (United States) and the 1st Infantry Division (United States). The 2nd Armored Division (Forward) was assigned to the 1st Infantry Division as its third maneuver brigade. In addition, the corps had the 2nd Cavalry Regiment (United States) to act as a scouting and screening force, and two further heavy divisions, the 1st Cavalry Division (United States) and the British 1st Armoured Division, as well as the 11th Aviation Group. Although both 1st Cavalry Division and 1st Armoured Division had only two maneuver brigades, they were still powerful formations in their own right. VII Corps was originally deployed to provide an offensive option if needed. In the 100 hour war they were given a mission: To destroy the Iraqi Republican Guard's heavy divisions. That meant that the 1st Infantry Division had to make a forced entry to make room for the British attack on the right wing and to secure the main forces advance on the left. That attack force was led by the 2nd Armored Cavalry Regiment and Task Force 1 41 Infantry followed by the other two brigades of the 1st Infantry Division. The 1st Armored Division would head north to engage the Iraqi Republican Guard in the Battle of Medina Ridge. The 3rd Armored Division would protect the flank of the 1st Infantry Division. That gave VII Corps commander General Frederick M. Franks, Jr. a three division strike force to confront several Iraqi Armored Divisions. After the corps had turned 90 degrees east according to FRAGPLAN 7 and after the Cavalry Regiment had fought the single sided Battle of 73 Easting the three Divisions (plus the British on the right wing) fought one of the most one sided battles in the history of the U. S. Army. VII Corps cut a swath through Iraqi forces. It advanced with U. S. XVIII Airborne Corps on its left wing and Arab forces on its right wing. It pulverized all Iraqi forces that tried to stand and fight and destroyed a good proportion of the Iraqi Republican Guard divisions. This confrontation was known as the Battle of Norfolk. VII Corps' attack destroyed several divisions including the Medina and the Tawakalna Republican Guards division along with support units. It also destroyed most of the Iraqi VII Corps that had guarded the frontline as well as other units. The Battle of 73 Easting was later studied as a textbook armored battle by U. S. staff colleges. The cost in lives was 36 US and UK dead; trifling, in terms of expected casualties, for the war the two armies had trained for against the Soviets. Virtually every manoeuvre battalion in the 1st and 3rd Armored Divisions, 1st Inf Div (M), and 2 ACR received the Valorous Unit Award. In addition, six of the ten VII Corps manoeuvre brigade headquarters that saw substantial combat against the Republican Guard received the VUA in contravention of the spirit, if not the letter, of AR672 5 1's guidance that "[o]nly on rare occasions will a unit larger than a battalion qualify for award of the VUA." During the Gulf War VII Corps destroyed nearly 1,350 Iraqi tanks, 1,224 armored troop carriers, 285 artillery pieces, 105 air defense systems, 1,229 trucks, and lost nearly 36 armored vehicles. They suffered a total of 47 dead and 192 wounded.

Қайта орналастыру және әрекетсіз қалдыру

Жарыс аяқталғаннан кейін VII корпустың көп бөлігі қайта тағайындалуға немесе таратылуға тікелей АҚШ-қа қайта орналастырылды. VII корпустың бас штабы Германияға оралды және Суық соғыс аяқталғаннан кейінгі АҚШ-тың қорғаныс шығындарын қысқарту шараларының аясында таратылды. VII корпусының бір бөлігі Германияда қалды және V корпусына немесе USAREUR-ға қайта тағайындалды. 1992 жылдың 18 наурызында Штутгарт қаласының орталық алаңындағы Шлоссплацта VII корпусының туы салтанатты түрде түсірілді. Ресми тарату рәсімі 1992 жылдың сәуір айында Форт Макферсон (Джорджия штаты) әскери базасында өтті.

Салқын соғыс және Перс шығанағындағы соғыс кезінде қолбасшылар

Майор генерал Уизерс А. Бэрресс 1951 жылдың маусымы 1952 жылдың желтоқсаны
Майор генерал Джеймс М. Гавин 1952 жылдың желтоқсаны 1954 жылдың наурызы
Генерал-лейтенант Генри И. Ходс 1954 жылдың наурызы 1955 жылдың ақпаны
Генерал-лейтенант Джордж Х. Деккер 1955 жылдың ақпаны 1956 жылдың мамыры
Майор генерал Галли Г. Мэддокс 1956 жылдың маусымы 1956 жылдың шілдесі
Генерал-лейтенант Джон Ф. Унклз 1956 жылдың тамызы 1958 жылдың тамызы
Генерал-лейтенант Гордон Б. Роджерс 1958 жылдың қыркүйегі 1959 жылдың қазаны
Генерал-лейтенант Гай С. Мелой кіші 1959 жылдың қазаны 1961 жылдың қаңтары
Генерал-лейтенант Джон С. Оукс 1961 жылдың қаңтары 1962 жылдың сәуірі
Генерал-лейтенант К. Х. Бонестел III 1962 жылдың сәуірі 1963 жылдың тамызы
Генерал-лейтенант Луи В. Трумэн 1963 жылдың қыркүйегі 1965 жылдың шілдесі
Генерал-лейтенант Франк Т. Милдрен 1965 жылдың шілдесі 1968 жылдың мамыры
Генерал-лейтенант Дональд В. Беннетт 1968 жылдың маусымы 1969 жылдың қыркүйегі
Генерал-лейтенант Джордж Г. О'Коннор 1969 жылдың қазаны 1971 жылдың ақпаны
Генерал-лейтенант Филмор К. Меарнс 1971 жылдың ақпаны 1973 жылдың наурызы
Генерал-лейтенант Джордж С. Бланшард 1973 жылдың наурызы 1975 жылдың маусымы
Генерал-лейтенант Фредерик Дж. Кросен 1975 жылдың шілдесі 1976 жылдың қазаны
Генерал-лейтенант Дэвид Э. Отт 1976 жылдың қазаны 1978 жылдың қазаны
Генерал-лейтенант Джулиус В. Бектон кіші 1978 жылдың қазаны 1981 жылдың маусымы
Генерал-лейтенант Уильям Дж. Ливси 1981 жылдың маусымы 1983 жылдың шілдесі
Генерал-лейтенант Джон Р. Галвин 1983 жылдың шілдесі 1985 жылдың ақпаны
Генерал-лейтенант Эндрю П. Чемберс 1985 жылдың ақпаны 1987 жылдың шілдесі
Генерал-лейтенант Рональд Л. Уоттс 1987 жылдың шілдесі 1989 жылдың тамызы
Генерал-лейтенант Фредерик М. Франкс кіші 1989 жылдың тамызы 1991 жылдың маусымы
Генерал-лейтенант Майкл Спиглемэйр 1991 жылдың тамызы 1992 жыл (Жою)