Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ пен Франция арасындағы дипломатиялық оқиға (1797–1798) дипломатиялық оқиға
Diplomatic episode between the US and France (1797–1798)
a diplomatic episode
XYZ ісі – 1797 және 1798 жылдары Джон Адамс президенттігінің алғашқы кезеңінде АҚШ пен республикалық Франция арасындағы қақтығысты қамтитын саяси және дипломатиялық оқиға. Бұл оқиға Quasi War (жарияланбаған соғыс) туындауына әкелді. Атауы Адамс әкімшілігі жариялаған құжаттарда француз дипломаттары Жан Конрад Хоттингердің (X), Пьер Белламидің (Y) және Люсьен Хотевалдың (Z) есімдері X, Y және Z әріптерімен алмастырылуынан шыққан. 1797 жылдың шілдесінде соғысқа ұласу қаупі төнген мәселелерді шешу үшін америкалық дипломатиялық комиссия Францияға жіберілді. Дипломаттар Чарльз Котесворт Пинкни, Джон Маршалл және Элбридж Джерри француз сыртқы істер министрі Таллеранның агенттері арқылы ресми емес жолмен хабардар болды. Агенттер ресми келіссөздер басталғанға дейін пара және қарыз талап етті. Бұл туралы басқа елдердің дипломаттары Таллеранмен сөйлесу үшін пара бергені белгілі болғанмен, американдықтар бұл талаптарға наразылық білдірді және ресми келіссөздер өткізбей Франциядан кетіп қалды. Джерри толыққанды соғыстан аулақ болу ниетімен, қалған екі комиссар кеткеннен кейін бірнеше ай Францияда қалды. Оның Таллеранмен болған әңгімелері дипломатиялық қатынастар мен әскери қақтығыстарды аяқтауға жағдай жасады. Комиссияның сәтсіз аяқталуы АҚШ-та саяси дауыл тудырды, комиссияның хабарлары жарияланғаннан кейін бұл жарияланбаған Quasi War (1798–1800) соғысына әкелді. Конгрестің екі палатасын бақылаған және президенттікке ие болған федералистер ұлттық ашуды пайдаланып, елдің әскерін күшейтті. Олар сондай-ақ демократ-республикашыларды Францияны қолдағандары үшін, ал Джерриді (сол кезде партиялық емес) комиссияның сәтсіздігіне қатысқандығы үшін сынады.
The XYZ Affair was a political and diplomatic episode in 1797 and 1798, early in the presidency of John Adams, involving a confrontation between the United States and Republican France that led to the Quasi War. The name derives from the substitution of the letters X, Y, and Z for the names of French diplomats Jean Conrad Hottinguer (X), Pierre Bellamy (Y), and Lucien Hauteval (Z) in documents released by the Adams administration. An American diplomatic commission was sent to France in July 1797 to negotiate a solution to problems that were threatening to break out into war. The diplomats, Charles Cotesworth Pinckney, John Marshall, and Elbridge Gerry, were approached through informal channels by agents of the French foreign minister, Talleyrand, who demanded bribes and a loan before formal negotiations could begin. Although it was widely known that diplomats from other nations had paid bribes to deal with Talleyrand at the time, the Americans were offended by the demands, and eventually left France without ever engaging in formal negotiations. Gerry, seeking to avoid all out war, remained for several months after the other two commissioners left. His exchanges with Talleyrand laid groundwork for the eventual end to diplomatic affairs and military hostilities. The failure of the commission caused a political firestorm in the United States when the commission's dispatches were published. It led to the undeclared Quasi War (1798–1800). Federalists, who controlled both houses of Congress and held the presidency, took advantage of the national anger to build up the nation's military. They also attacked the Democratic Republicans for their pro French stance, and Gerry (a nonpartisan at the time) for what they saw as his role in the commission's failure.
Өмірбаян
1789 жылғы француз революциясынан кейін, жаңа француз республикасы мен АҚШ федералды үкіметі арасындағы қарым-қатынас, бастапқыда достық болғанмен, шиеленіске ұшырады. 1792 жылы Франция және Еуропаның қалған бөлігі соғысқа шықты, осы қақтығыста президент Джордж Вашингтон Американың бейтараптығын жариялады. Алайда, Франция мен Ұлыбритания, соғыстағы ең ірі теңіз күштері, бейтарап елдердің (соның ішінде АҚШ-тың) кемелерін, олардың жауларымен сауда жасағандықтары үшін тартып алды. 1795 жылы ратификацияланған Джей келісімі арқылы АҚШ Британиямен осы мәселе бойынша келісімге келді, бұл Францияны басқарған Директория мүшелерін ашуландырды. Соның салдарынан француз әскери-теңіз күштері Американың Британиямен саудасын тоқтатуға күш салды. 1797 жылдың басында, Вашингтонның президенттік мерзімі аяқталар кезде, мәселе дағдарыстық деңгейге жетті. 1797 жылдың 4 наурызында президент Джон Адамс қызметке келгеннен кейін, Чарльз Котесворт Пинкнидің күшейіп келе жатқан дағдарыстың салдарынан АҚШ министрі қызметіне қабылдалмағанын және Кариб теңізінде американдық сауда кемелерінің ұсталғанын білді. Оған жауап ретінде ол Конгрессті шақырып, мамыр айында өткізілетін арнайы сессияда француз-американдық қарым-қатынастардың нашарлауын қарастыруға бұйырды. АҚШ-та Франциямен қарым-қатынасқа қатысты халық пікірі көбінесе саяси бағыттар бойынша екіге бөлінді: федералистер қатал ұстанымды ұстанды, қорғаныс күштерін нығайтуды жақтады, бірақ соғысқа шақырудың қажеті жоқ деп есептеді, ал демократиялық республикашылар француз революционерлерінің республикалық идеалдарымен ынтымақтастық танытып, федералист Адамс әкімшілігімен бірлесіп жұмыс істеп жатқандай көрінгісі келмеді. Вице-президент Томас Джефферсон, өзі республикашыл болғандықтан, федералистерді Британиямен байланысы бар және американдық құндылықтарға қарсы монархистер деп қарады.
In the wake of the 1789 French Revolution, relations between the new French Republic and U. S. federal government, originally friendly, became strained. In 1792, France and the rest of Europe went to war, a conflict in which President George Washington declared American neutrality. However, both France and Great Britain, the major naval powers in the war, seized ships of neutral powers (including those of the United States) that traded with their enemies. With the Jay Treaty, ratified in 1795, the United States reached an agreement on the matter with Britain that angered members of the Directory that governed France. The French Navy consequently stepped up its efforts to interrupt American trade with Britain. By the end of Washington's presidency in early 1797, the matter was reaching crisis proportions. Shortly after assuming office on March 4, 1797, President John Adams learned that Charles Cotesworth Pinckney had been refused as U. S. minister because of the escalating crisis, and that American merchant ships had been seized in the Caribbean. In response, he called upon Congress to meet and address the deteriorating state of French–American relations during a special session to be held that May. Popular opinion in the United States on relations with France was divided along largely political lines: Federalists took a hard line, favoring a defensive buildup but not necessarily advocating war, while Democratic Republicans expressed solidarity with the republican ideals of the French revolutionaries and did not want to be seen as cooperating with the Federalist Adams administration. Vice President Thomas Jefferson, himself a republican, looked upon Federalists as monarchists who were linked to Britain and therefore hostile to American values.
Францияға Комиссия
1797 жылдың мамыр айының соңында Адамс жағдайды талқылау және Францияға арнайы комиссия тағайындау үшін кабинетімен кездесті. Адамс бастапқыда Джон Маршалл мен Элбридж Джерридің Пинкниге комиссияға қосылуын ұсынды, бірақ кабинеті Джерриді күшті федералист болмағандықтан тағайындауға қарсылық білдірді. Джерридің орнына Фрэнсис Дана таңдалды, бірақ ол қызметтен бас тартты. Адамс, Джерриді «Америкадағы ең бейтарап екі адамның» бірі деп есептейтін (өзі екіншісі болатын), Дананың орнына оның кандидатурасын АҚШ Сенатына ұсынды, кабинетімен кеңеспей. Адамс Конгреске мәселені ұсынғанда, елдің бейтараптығын қорғау және АҚШ Әскери-теңіз күштерін кеңейту қажеттігін баса айтқан сөз сөйледі, бірақ Францияға қарсы соғыс жариялаудан тартынды. Конгресс комиссарлардың тағайындалуын бекітті, ал Адамс оларға Джей шарты бойынша Ұлыбританияға берілгендей ұқсас шарттарды келісуді тапсырды. Комиссарларға қарыз алудан бас тарту, бірақ қаржылық мәселелер бойынша төлем шарттарын реттеуде икемділік таныту нұсқауылды. Маршалл шілде айының ортасында Пинкниге қосылу үшін Еуропаға кетті, ал Джерри бірнеше аптадан кейін одан ілесіп келді. Комиссия құрамындағы саяси айырмашылықтар келіссөздерге қатысты олардың көзқарастарында көрінді: Маршалл мен Пинкни, екеуі де федералист болғандықтан, француздарға сенімсіздікпен қарады, ал Джерри (сол кезде саяси партияларға қарсы болған) олармен икемді және асықпай қарым-қатынас жасауға дайын болды. 1792 жылы Француз төңкерісі кезінде құрылған Француз Республикасы 1797 жылға қарай екі палаталы заң шығарушы жиналыспен басқарылды, ал ұлттық атқарушы орган ретінде бес мүшеден тұратын Француз Директориясы қызмет етті. Директория ішкі билік күресі мен заң шығарушы органның төменгі палатасы – Бес жүздік Кеңеспен күресті бастан өткерді. 1797 жылдың бірінші жартысында министрлік тағайындалымдарда өзгерістер болды, оның ішінде шілде айында Шарль Морис де Талейран сыртқы істер министрі болып тағайындалды. Талейран, жақында бірнеше жыл АҚШ-та өткізген, АҚШ пен Ұлыбритания арасындағы жақындасу орнатуына алаңдаушылық білдірді. АҚШ мүдделеріне көңілсіз қараған Директория 1797 жылдың қыркүйегінде, ішкі төңкеріс нәтижесінде бірнеше антиамерикандықтар билікке келгенде, оларға қатысты одан да жаулықты көзқарас танытты. Бұл басшылар мен Талейран президент Адамсты өздерінің мүдделеріне қарсы деп қарады, бірақ соғыс қаупі жоқ деп ойлады. Джефферсонның француз дипломаттарына берген кеңесіне сүйене отырып, Талейран келіссөздерді баяу және сақтықпен жүргізуге шешім қабылдады. Америкалық комиссия қазан айының басында Парижге келді және дереу Талейранмен кездесуді сұрады. Алғашқы қысқа кездесуден кейін (Талейран комиссарлардың өкілеттіктерін шартты түрде ғана қабылдады), бір аптадан соң ұзақ кездесу өтті. Талейран комиссарлардан Адамстың мамыр айында сөйлеген сөзіне түсініктеме беруді талап етті, ол Директория мүшелерін ашуландырған еді; оның мақсаты комиссарлардың келіссөздерге қаншалықты ыңғайлы көзқарас танытқанын анықтау болды. Егер олар жағымсыз жауап берсе, Директория олардың өкілеттіктерін қабылдаудан бас тартатын еді. Комиссия мүшелері Талейранның күтілетін талабы туралы 14 қазанда жасырын арна арқылы білді. Олар Адамстың сөйлеген сөзіне ешқандай түсініктеме бермеуге шешім қабылдады.
In late May 1797 Adams met with his cabinet to discuss the situation and to choose a special commission to France. Adams initially proposed that John Marshall and Elbridge Gerry join Pinckney on the commission, but his cabinet objected to the choice of Gerry because he was not a strong Federalist. Francis Dana was chosen instead of Gerry, but he declined to serve, and Adams, who considered Gerry one of the "two most impartial men in America" (he himself being the other), submitted his name to the United States Senate in Dana's stead without consulting his cabinet. Adams, in introducing the matter to Congress, made a somewhat belligerent speech in which he called for a vigorous defense of the nation's neutrality and expansion of the United States Navy, but stopped short of calling for war against France. Congress approved this choice of commissioners, and Adams instructed them to negotiate similar terms to those that had been granted to Britain in the Jay Treaty. The commissioners were also instructed to refuse loans, but to be flexible in the arrangement of payment terms for financial matters. Marshall left for Europe in mid July to join Pinckney, with Gerry following a few weeks later. The political divisions in the commission's makeup were reflected in their attitudes toward the negotiations: Marshall and Pinckney, both Federalists, distrusted the French, while Gerry (who was then opposed to political parties) was willing to be flexible and unhurried in dealing with them. The French Republic, established in 1792 at the height of the French Revolution, was by 1797 governed by a bicameral legislative assembly, with a five member French Directory acting as the national executive. The Directory was undergoing both internal power struggles and struggles with the Council of Five Hundred, the lower chamber of the legislature. Ministerial changes took place in the first half of 1797, including the selection in July of Charles Maurice de Talleyrand as foreign minister. Talleyrand, who had recently spent a few years in the United States, was openly concerned about the establishment of closer ties between the U. S. and Britain. The Directory, generally not well disposed to American interests, became notably more hostile to them in September 1797, when an internal coup propelled several anti Americans into power. These leaders, and Talleyrand, viewed President Adams as hostile to their interests, but did not think that there was significant danger of war. In part based on advice imparted to French diplomats by Jefferson, Talleyrand decided to adopt a measured, slow pace to the negotiations. The American commission arrived in Paris in early October, and immediately requested a meeting with Talleyrand. After an initial brief meeting (in which Talleyrand only provisionally accepted the commissioners' credentials), a longer meeting was held a week later. Talleyrand sought from the commissioners an explanation for the speech Adams had made in May, which had angered Directory members; his motivation was to determine how favorably the commissioners were disposed to the negotiations. If they responded in an unfavorable manner, the Directory would refuse to accept their credentials. The commissioners first learned of Talleyrand's expected demand on October 14 through an indirect channel. They decided that no explanation would be given for Adams' speech.
Алғашқы кездесулер
Бұдан кейін ресми дипломатиялық арналармен емес, бірқатар кездесулер өтті. 17 қазанда американдықтар пайдаланатын голланд банкінде жұмыс істейтін ағылшын Николас Хаббард (жарияланған құжаттарда "W" деп танылды) Пинкниге барон Жан Конрад Хотингермен кездесуге ниетті екенін хабарлады. Хотингерді Хаббард тек қана ар-намысты адам деп сипаттады. Пинкни келісіп, келесі күні кешке екеуі кездесті. Хотингер (кейіннен "Х" деп танылды) француз тарапының бірқатар талаптарын жеткізді, оның ішінде француз үкіметіне ірі көлемде қарыз беру және Таллейранға 50 000 фунт стерлинг көлемінде пара төлеу талаптары бар еді. Пинкни бұл талаптарды басқа комиссарларға жеткізді, ал Хотингер оларды комиссияның барлық мүшелеріне қайталады. Комиссия осы талаптарды тікелей қабылдамады, тіпті басқа елдердің дипломаттары Таллейранмен келіссөздер жүргізу үшін пара бергені жақсы белгілі болғанмен. Содан кейін Хотингер комиссияны Пьер Белламиге ("Y") таныстырды, оны Таллейранның жақын шеңберінің мүшесі ретінде таныстырды. Беллами Таллейранның талаптарын егжей-тегжейлі түсіндірді, соның ішінде "сіз көп ақша төлеуге тиіссіз" деген үміт те болды. Ол тіпті ақшаны құпия түрде алмасу үшін валютаны (көтеріңкі бағамен) сатып алуды ұсынды. Комиссарлар, егер француз тарапы американдық кемелерді тоқтатуды тоқтатса, нұсқау алу үшін өздерінің біреуін АҚШ-қа жіберуге дайын екендерін білдірді; бірақ француз тарапы келіссөздерге қатысудан бас тартты. Осыдан кейін Таллейран Люсьен Отавальды ("Z") Элбридж Джерримен кездесуге жіберді. Екеуі де бұрын таныс еді, 1792 жылы Бостонда кездескен болатын. Отаваль Джерриге Таллейранның бейбітшілікке ұмтылысының шынайы екенін жеткізді және оны бейресми келіссөздерді жалғастыруға ынталандырды. Ол қарыз және пара беру туралы талаптарды қайталады. Бір аптадан кейін (Франция мен Еуропаның көптеген елдері арасындағы бес жылдық Бірінші коалиция соғысын аяқтаған Кампо-Формио шарты жасалғаннан кейін) Хотингер мен Беллами комиссиямен тағы да кездесіп, Франция Еуропада уақытша тыныштық орнатқандықтан, соғыс қатерімен бірге бастапқы талаптарын қайталады. Пинкнидің жауабы тарихқа енді: "Жоқ, жоқ, бір пени де емес!" Комиссия мүшелері 1 қарашада бейресми арналар арқылы келіссөздер жүргізуден бас тарту туралы шешім қабылдады. Осы кездесулер сериясын сипаттайтын хабарламалардың жариялануы АҚШ-тағы кейінгі саяси пікірталастардың бастауы болды.
What followed were a series of meetings that took place outside formal diplomatic channels. On October 17, Nicholas Hubbard, an Englishman working for a Dutch bank used by the Americans (and who came to be identified as "W" in the published papers), notified Pinckney that Baron Jean Conrad Hottinguer, whom Hubbard described only as a man of honor, wished to meet with him. Pinckney agreed, and the two men met the next evening. Hottinguer (who was later identified as "X") relayed a series of French demands, which included a large loan to the French government and the payment of a £50,000 bribe to Talleyrand. Pinckney relayed these demands to the other commissioners, and Hottinguer repeated them to the entire commission, which curtly refused the demands, even though it was widely known that diplomats from other nations had paid bribes to deal with Talleyrand. Hottinguer then introduced the commission to Pierre Bellamy ("Y"), whom he represented as being a member of Talleyrand's inner circle. Bellamy expounded in detail on Talleyrand's demands, including the expectation that "you must pay a great deal of money." He even proposed a series of purchases (at inflated prices) of currency as a means by which such money could be clandestinely exchanged. The commissioners offered to send one of their number back to the United States for instructions, if the French would suspend their seizures of American shipping; the French negotiators refused. Not long after this standoff, Talleyrand sent Lucien Hauteval ("Z") to meet with Elbridge Gerry. The two men knew each other, having met in Boston in 1792. Hauteval assured Gerry of Talleyrand's sincerity in seeking peace, and encouraged him to keep the informal negotiations open. He reiterated the demands for a loan and bribe. A week later (notably after the signing of the Treaty of Campo Formio, which ended the five year War of the First Coalition between France and most of the other European powers), Hottinguer and Bellamy again met with the commission, and repeated their original demands, accompanied by threats of potential war, since France was at least momentarily at peace in Europe. Pinckney's response was famous: "No, no, not a sixpence!" The commissioners decided on November 1 to refuse further negotiations by informal channels. Publication of dispatches describing this series of meetings would form the basis for the later political debates in the United States.
Кейінгі келіссөздер
Комиссия мүшелері тез арада тек ресми емес арналардың олар үшін ашық екенін анықтады. Келесі бірнеше айда Таллеран комиссия мүшелерімен кездесіп, оларға ықпал ету үшін бірқатар бейресми келіссөзшілерді жіберді. Кейбір бейресми жолдар жабылды (мысалы, Джерри Готевалға енді кездесуге болмайтынын хабарлады, себебі Готевалдың ресми өкілеттігі болмады), ал Таллеран 1797 жылғы қарашада кешкі асқа келді, негізінен американдықтарды пара талабын қабылдамағаны үшін сынау мақсатында. Қарашаның соңында Таллеран Джерриді басқа комиссарлардан бөліп-таратуға тырысты. Ол Джерриге «әлеуметтік» кешкі асқа шақыру жолдады, ал ол байланысты сақтау ниетімен оған қатысуды жоспарлады. Бұл мәселе Маршалл мен Пинкнидің Джерриге деген сенімсіздігін күшейтті, олар Джерридің кез келген өкілдіктер мен келісімдерді шектеуіне кепілдік беруді талап етті. Бейресми келіссөздерден бас тартуға тырысқанына қарамастан, барлық комиссарлар Таллеранның келіссөзшілерімен жеке кездесулер өткізді. Комиссарлар ақырында ресми емес келіссөздерді жалғастыру мәселесінде екіге бөлінді: федералистер Маршалл мен Пинкни қарсы болды, ал Джерри жақтады. Бұл бөліну Таллеранға ақырында түсінікті болды, ол 1798 жылғы қаңтарда Джерриге енді Пинкнимен іс жүргізбейтінін айтты. Ақпан айында Таллеран Директориядан жаңа келіссөз позициясын бекітті және Маршаллды келіссөздерден шеттету үшін амал жасады. Стратегияның өзгеруі Париж тұрғындарының көптеген американдықтарын алаңдатты, олар соғыс қаупінің артуы туралы хабарлады. Осы кезде Джерри Таллеранның талабы бойынша кездесулерінің мазмұнын басқа комиссарлардан жасыра бастады. Үш комиссардың барлығы наурыз айында Таллеранмен бейресми кездесті, бірақ тараптардың келіспеушілікке ұшырағаны анық болды. Бұл Таллеранның қарыз талабынан бас тартуға келіскеніне қарамастан болды. Екі тарап та өз ұстанымдарын көрсететін мәлімдемелерді Атлант мұхиты арқылы жіберуге дайындады, ал Таллеран тек Джерримен келіссөздер жүргізетін болғандықтан, Маршалл мен Пинкни сәуір айында Франциядан кетті. Олардың кетуі паспорттарын қайтару бойынша бірнеше келіссөздерге байланысты кешіктірілді; дипломатиялық үстемдікке қол жеткізу үшін Таллеран Маршалл мен Пинкнидің оларды ресми түрде қайтаруды сұрауын міндеттеуге тырысты (бұл оған кейін келіссөздерді олар бұзды деп мәлімдеуге мүмкіндік берер еді). Таллеран ақырында олардың кетуін ресми түрде сұрап, келісім берді. Джерри өзінің әріптестерімен бірлікте болуға тырысқанымен, Таллеран оған Франциядан кетсе, Директория соғыс жариялайтынын айтты. Джерри «шетелдік үкіметке келіссөз жүргізушіні таңдауға рұқсат берудің дұрыс болмауына» наразылық білдіріп, қалды. Алайда ол соғыстың орынды еместігіне оң көзқараспен қарады, Нидерландыдағы американдық министр Уильям Ванс Мюррейге француздарды соғысқа шақыруға «ессіздіктен басқа ештеңе» себеп бола алмайтынын жазды. Джерри Таллеранмен одан әрі маңызды келіссөздер жүргізуден қатаң бас тартты, оны одан да билігі бар адам алмастырғанша қалуға келісті және президент Адамсқа Парижден кетуіне көмектесуді сұрап хат жазды. Таллеран ақырында Уильям Ванс Мюрреймен келіссөздерді қайта ашу үшін Гаагаға өкілдерін жіберді, ал Джерри 1798 жылғы қазан айында үйіне оралды.
The commissioners soon discovered that only unofficial channels were open to them. Over the next several months, Talleyrand sent a series of informal negotiators to meet with and influence the commissioners. Some of the informal avenues were closed down (Gerry, for instance, informed Hauteval that they could no longer meet, since Hauteval had no formal authority), and Talleyrand finally appeared in November 1797 at a dinner, primarily to castigate the Americans for their unwillingness to accede to the demand for a bribe. In late November, Talleyrand began maneuvering to separate Gerry from the other commissioners. He extended a "social" dinner invitation to Gerry, which the latter, seeking to maintain communications, planned to attend. The matter heightened distrust of Gerry by Marshall and Pinckney, who sought guarantees that Gerry would limit any representations and agreements he might consider. Despite seeking to refuse informal negotiations, all of the commissioners ended up having private meetings with some of Talleyrand's negotiators. The commissioners eventually divided over the issue of whether to continue informal negotiations, with the Federalists Marshall and Pinckney opposed, and Gerry in favor. This division was eventually clear to Talleyrand, who told Gerry in January 1798 that he would no longer deal with Pinckney. In February, Talleyrand gained approval from the Directory for a new bargaining position, and he maneuvered to exclude Marshall from the negotiations as well. The change in strategy alarmed a number of American residents of Paris, who reported the growing possibility of war. Around this time Gerry, at Talleyrand's insistence, began keeping secret from the other commissioners the substance of their meetings. All three commissioners met with Talleyrand informally in March, but it was clear that the parties were at an impasse. This appeared to be the case despite Talleyrand's agreement to drop the demand for a loan. Both sides prepared statements to be sent across the Atlantic stating their positions, and Marshall and Pinckney, frozen out of talks that Talleyrand would only conduct with Gerry, left France in April. Their departure was delayed due to a series of negotiations over the return of their passports; in order to obtain diplomatic advantage, Talleyrand sought to force Marshall and Pinckney to formally request their return (which would allow him to later claim that they broke off negotiations). Talleyrand eventually gave in, formally requesting their departure. Gerry, although he sought to maintain unity with his co commissioners, was told by Talleyrand that if he left France the Directory would declare war. Gerry remained behind, protesting the "impropriety of permitting a foreign government to [choose] the person who should negotiate." He however remained optimistic that war was unrealistic, writing to William Vans Murray, the American minister to The Netherlands, that "nothing but madness" would cause the French to declare war. Gerry resolutely refused to engage in further substantive negotiations with Talleyrand, agreeing only to stay until someone with more authority could replace him, and wrote to President Adams requesting assistance in securing his departure from Paris. Talleyrand eventually sent representatives to The Hague to reopen negotiations with William Vans Murray, and Gerry finally returned home in October 1798.
АҚШ-тағы реакция
Америка дипломаттары Еуропада болған кезде, президент Адамс комиссия сәтсіздікке ұшыраған жағдайдағы мүмкіндіктерін қарастырды. Оның кабинеті елдің әскери күшін арттыруды, оның ішінде 20 мың адамдық әскер жинауды және теңіз күштері үшін желілік кемелерді сатып алу немесе салуды ұсынды. 1798 жылдың наурызына дейін комиссарлардан ешқандай маңызды хабарлама алмады, сонда ғана француз тарапының талаптары мен келіссөз тактикасын ашатын алғашқы депештер келді. Комиссияның күрт сәтсіздігі туралы Конгреске хабарланды, бірақ Адамс дипломаттарға жасалған жамандықтарды (көрмеушілік және пара талабы) құпия сақтап, соғысқа шақыру реакциясын азайтуға тырысты. Оның кабинеті қалай әрекет ету керектігі мәселесінде екіге бөлінді: Францияға деген жалпы көңіл-күй жаушылдық болды, Бас прокурор Чарльз Ли мен Мемлекеттік хатшы Тимоти Пикеринг соғыс жариялауға шақырды. Конгресстегі Демократиялық-Республикалық партияның жетекшілері Адамстың француз позициясын артық көрсеткенін, себебі ол соғыс іздегенін сендірді, комиссарлардың депешін жариялау үшін федералистермен бірікті. 20 наурызда Адамс оларды француз тұлғаларының есімдерін өңдеп, олардың орнына W, X, Y және Z әріптерін қойды. Осы жасыру әріптерін пайдалану оқиғаға бірден «XYZ ісі» деген ат беруге себеп болды. Депештердің жариялануы Адамстың ең қорқатын нәрсесін іске қосты. Федералистер соғысқа шақырды, ал Демократиялық-Республикалықтар Адамстың құпиялылығының себебін дұрыс бағаламағандықтан, оларға қарсы тиімді аргумент таба алмады. Осы шақыруларға қарамастан, Адамс Конгрестен соғыс жариялауды ресми түрде сұраудан қатаң бас тартты. Конгресс, алайда, он екі фрегатты сатып алуға рұқсат берді және әскери дайындық деңгейін арттыру үшін қосымша қаражат бөлді; сондай-ақ, 7 шілдеде 1798 жылы Франциямен 1778 жылғы одақ шартын күштен шығаруға дауыс берді және екі күннен кейін француз әскери кемелеріне шабуыл жасауға рұқсат берді.
While the American diplomats were in Europe, President Adams considered his options in the event of the commission's failure. His cabinet urged that the nation's military be strengthened, including the raising of a 20,000 man army and the acquisition or construction of ships of the line for the navy. He had no substantive word from the commissioners until March 1798, when the first dispatches revealing the French demands and negotiating tactics arrived. The commission's apparent failure was duly reported to Congress, although Adams kept secret the mistreatment (lack of recognition and demand for a bribe) of the diplomats, seeking to minimize a warlike reaction. His cabinet was divided on how to react: the general tenor was one of hostility toward France, with Attorney General Charles Lee and Secretary of State Timothy Pickering arguing for a declaration of war. Democratic Republican leaders in Congress, believing Adams had exaggerated the French position because he sought war, united with hawkish Federalists to demand the release of the commissioners' dispatches. On March 20, Adams turned them over, with the names of some of the French actors redacted and replaced by the letters W, X, Y, and Z. The use of these disguising letters led the business to immediately become known as the "XYZ Affair." The release of the dispatches produced exactly the response Adams feared. Federalists called for war, and Democratic Republicans were left without an effective argument against them, having miscalculated the reason for Adams' secrecy. Despite those calls, Adams steadfastly refused to ask Congress for a formal war declaration. Congress nonetheless authorized the acquisition of twelve frigates, and made other appropriations to increase military readiness; it also, on July 7, 1798, voted to nullify the 1778 Treaty of Alliance with France, and two days later authorized attacks on French warships.
Партиялық жауаптар
Федералистер бұл хабарламаларды француздық демократиялық республикашылдардың адалдығына күмән келтіру үшін пайдаланды. Бұл көзқарас «Шет елдіктер және бүлік актілерінің» қабылдануына әсер етті, бұл шетелдіктердің қозғалысын және іс-әрекетін шектеді, сондай-ақ үкіметті сынаған сөзді де шектеді. Федералистер соғыс мәселесінде келіспестікке түсті, ал демократиялық республикашылар федералистерді әскери жолмен республиканы құлдыратуға тырысатын соғыс жақтастары ретінде бейнеледі. Элбридж Джерри АҚШ-қа оралғаннан кейін қиын жағдайға түсті. Джон Маршаллдың олардың келіспеушіліктері туралы баяндамаларына ықпалданған федералистер оны келіссөздердің сәтсіз аяқталуына көмектескені үшін сынады. Осы өте қатал және партиялық пікірлер Джерриді федералистерге қарсы бұрды, нәтижесінде ол 1800 жылы демократиялық республикашылдарға қосылды.
Federalists used the dispatches to question the loyalty of pro French Democratic Republicans; this attitude contributed to the passage of the Alien and Sedition Acts, restricting the movements and actions of foreigners, and limiting speech critical of the government. Federalists were otherwise divided on the question of war, and the Democratic Republicans painted hawkish Federalists as warmongers seeking to undermine the republic by military means. Elbridge Gerry was placed in a difficult position upon his return to the United States. Federalists, spurred by John Marshall's accounts of their disagreements, criticized him for abetting the breakdown of the negotiations. These bitterly harsh and partisan comments turned Gerry against the Federalists, and he eventually ended up joining with the Democratic Republicans in 1800.
Францияның саяси реакциясы
Францияға хабарламалар жарияланғаны және одан кейін туған жаушылық реакция туралы хабар жеткенде, жауап – ашу-ызаға толы болды. Таллеран Директорияға шақырылып, осы мәселедегі рөлін есеп беруі талап етілді. Ол бейресми келіссөзшілермен байланысы болмағанын жоққа шығарды және аты-жөні жасырылған агенттерді анықтау үшін Джерридің көмегіне жүгінді, Джерри осыған қатысуға келісті. Ал Таллеран жеке түрде Джерриге агенттердің шын мәнінде оның қызметінде болғанын және Директорияға берген мәлімдемелеріне қайшы, келісімге қол жеткізуге мүдделі екенін растады. Президент Адамс кейіннен Таллеранның Джерриге жасаған мойындауының бейбітшілікті сақтау жөніндегі күш-жігерін жалғастыру шешіміне ықпал еткенін жазды. Джерри 1799 жылы Адамсқа жолдаған жеке баяндамасында бейбітшілікті сақтаудағы және француз саясатындағы жаушылықты азайтып, нәтижесінде бейбітшілік шартына қол жеткізудегі үлкен өзгерістерге ықпал еткені үшін өзінің еңбегін мойындады. Америка Құрама Штаттарының соғысқа дайындығы және Квази соғыстың басталуы (екі ел арасындағы, негізінен Кариб бассейнінде болған теңіз соғысы) Таллеранды комиссарлармен келіссөздерде қателік жасағанына көндірді. Гаагада Уильям Ванс Мюррейге жолдаған дипломатиялық ұсыныстарына жауап ретінде президент Адамс 1799 жылы Францияға келіссөзшілерді жіберді, олар 1800 жылғы Конвенциямен (келіссөздерді Маршалл, содан кейін Мемлекеттік хатшы, ішінара басқарды) жаушылықты тоқтату туралы келісімге келді. Бұл келісім 1799 жылғы қарашада 18 Брумер төңкерісінде Директорияны құлатып жіберген Бірінші консул Наполеон Бонапартпен жасалды және 1801 жылғы желтоқсанда АҚШ Сенаты ратификациялады.
When news reached France of the publication of the dispatches and the ensuing hostile reaction, the response was one of fury. Talleyrand was called to the Directory to account for his role in the affair. He denied all association with the informal negotiators, and enlisted the assistance of Gerry in exposing the agents whose names had been redacted, a charade Gerry agreed to participate in. In exchange Talleyrand confirmed privately to Gerry that the agents were in fact in his employ, and that he was, contrary to statements made to the Directory, interested in pursuing reconciliation. President Adams later wrote that Talleyrand's confession to Gerry was significant in his decision to continue efforts to maintain peace. Gerry, in his private report on the affair to Adams in 1799, claimed credit for maintaining the peace, and for influencing significant changes in French policy that lessened the hostilities and eventually brought a peace treaty. The warlike attitude of the United States and the start of the Quasi War (a naval war between the two countries that was fought primarily in the Caribbean) convinced Talleyrand that he had miscalculated in his dealings with the commissioners. In response to the diplomatic overtures he made to William Vans Murray in The Hague, President Adams sent negotiators to France in 1799 who eventually negotiated an end to hostilities with the Convention of 1800 (whose negotiations were managed in part by Marshall, then Secretary of State) in September 1800. This agreement was made with First Consul Napoleon Bonaparte, who had overthrown the Directory in the Coup of 18 Brumaire in November 1799, and it was ratified by the United States Senate in December 1801.