Уэвер өзені: Тарихы мен қазіргі жағдайы

Кіріспе

Чеширдегі өзен, Англия. Уивер өзені – кеме қабылдауы мүмкін, төменгі ағысында жүзуге болатын өзен. Ол батыс Чешир және Солтүстік Англия арқылы ирек жолмен, сағат тіліне қарсы бағытта ағады. Өзенді кеме жүзуге қолайлы ету үшін жақсартуларға 1720 жылы рұқсат берілді және жұмыс, он бір шлюзді қамтитын, 1732 жылы аяқталды. Парламенттік актінің ерекше тармағында жолдар мен көпірлерді жақсарту үшін түскен табыс Чешир графтығына берілуі керек еді. Бірақ кеме қатынасы бастапқыда табыс әкелмеді және алғашқы төлемдер 1775 жылға дейін күтілді. Сауда-саттық өсуді жалғастырды және 1845 жылға қарай графтыққа 500 000 фунт стерлингтен астам қаражат берілді. Басты сауда – тұз. 1773 жылы Андертонға Трент және Мерси каналының келуі бастапқыда тұз саудасына зиян келтірді, бірақ ақырында пайдалы болды, себебі тұз каналдан өзендегі баржаларға төгілді. 1810 жылы Уэстон каналы өзенге қол жеткізуді жақсартты, ол Уэстон-Пойнтқа қосылды, онда қайықтар судың тереңдігіне байланысты, көбінесе Мерси өзеніне жете алатын. 1870 және 1900 жылдар аралығында навигация толығымен қайта құрылды, ал ескі шлюздер 1000 тонналық кемелерді қабылдай алатын бес үлкен шлюзбен ауыстырылды. Манчестер кеме каналы ашылғаннан кейін Вестон-Маршта жаңа шлюз салынды, ол Вестон-Пойнт доктарынан өтусіз кеме каналына тікелей қол жеткізуге мүмкіндік берді. Өзеннің барлық суы жақын жердегі каналға құйылды, ал артық су Мерсиге Уивер шлюздері арқылы жіберілді, олар түйіскен жерден жоғары орналасқан. Ерекше ерекшеліктерінің бірі – Нортвичке жақын орналасқан Андертон қайық көтергіші, ол Уиверді Трент және Мерси каналымен 15 метр биіктікте байланыстырады. Ол 1875 жылы ашылды, канал қайықтарына Уиверге жетуге мүмкіндік берді. 1983 жылы қауіпсіздік себептерімен жабылғанмен, ол 2002 жылы қайта жаңартылып, қайта ашылды. Навигацияның көптеген құрылыстары тарихи маңызы бар және II санатқа жатады. Оларға электр қуатымен жұмыс істейтін ең алғашқы айналмалы көпірлер саналатын Хейхерст айналмалы көпірі және Нортвич қалалық көпірі кіреді. Екеуінің де секциялық понтоны бар, ол өзенге батып, көпірдің салмағының 80% -ын көтеріп жүреді. Даттон атты көпірі, Даттон тоған ағысы арқылы сүйрейтін жолды алып өтетін, ең ерте сақталған ламинатталған ағаш құрылымдарының бірі. Джозеф Локк және Джордж Стивенсон Гранд Джанкшн темір жолы үшін салған Даттон теміржол виадугі II* санатқа жатады. Оның құрылысы аяқталғаннан кейін мерекелік шаралар өтті, себебі құрылыс кезінде ешқандай адам қаза болған жоқ және жұмысшылардың арасында ауыр жарақат алғандар болған жоқ.

River in Cheshire, England

The River Weaver is a river, navigable in its lower reaches, running in a curving route anti clockwise across west Cheshire, northern England. Improvements to the river to make it navigable were authorised in 1720 and the work, which included eleven locks, was completed in 1732. An unusual clause in the enabling Act of Parliament stipulated that profits should be given to the County of Cheshire for the improvement of roads and bridges, but the navigation was not initially profitable, and it was 1775 before the first payments were made. Trade continued to rise, and by 1845, over £500,000 had been given to the county. The major trade was salt. The arrival of the Trent and Mersey Canal at Anderton in 1773 was detrimental to the salt trade at first, but ultimately beneficial, as salt was tipped down chutes from the canal into barges on the river navigation. Access to the river was improved in 1810 by the Weston Canal, which provided a link to Weston Point, where boats could reach the River Mersey at most states of the tide, as the water was deeper. The navigation was completely reconstructed between 1870 and 1900, with the original locks being replaced by five much larger locks, capable of handling 1000 tonne coasters. With the opening of the Manchester Ship Canal, a new lock was constructed at Weston Marsh, which gave direct access to the ship canal without having to pass through the docks at Weston Point. All water from the river entered the canal nearby, and any surplus was released into the Mersey through the Weaver sluices, which were located just upstream of the junction. A notable feature is the Anderton Boat Lift, which is near Northwich, and links the Weaver with the Trent and Mersey Canal some 50 feet (15 m) above. It was opened in 1875, to allow canal boats to reach the Weaver, and although closed on safety grounds in 1983, it was refurbished and reopened in 2002. Many of the structures of the navigation are of historical importance, and are grade II listed. They include the Hayhurst swing bridge and Northwich Town bridge, which are believed to be the earliest swing bridges powered by electricity. Both have a sectional pontoon, which is immersed in the river and carries about 80 per cent of the weight of the bridge. Dutton Horse Bridge, which carries the towpath over the weir stream at Dutton, is one of the earliest surviving laminated timber structures. Dutton railway viaduct, which was built by Joseph Locke and George Stephenson for the Grand Junction Railway, is grade II* listed, and a civic celebration was held on its completion, as there had been no deaths and no serious injuries to the workers during its construction.

Бағыт

Уивер өзенінің ұзындығы шамамен 71 миль (114 км). Оның бастауы батыс Чешир төбелерінде, Пекфортон қамалының оңтүстігінде және Гови өзенінің бастауынан бірнеше жүз метр қашықтықта орналасқан. Бастапқыда ол Шропширмен шекараға қарай оңтүстік-шығыс бағытта ағып, солтүстік Шропширде бастау алатын салалармен толығады. Үш каналдың біріншісі Вренбери ауылына жеткенше, Лланголен каналы өзенді кесіп өтеді. Ауылдан өткеннен кейін, ол Чеширдің Аудлем ауылының батысына қарай ағып, Чешир жазығы арқылы шамамен солтүстікке қарай бағыт алады. Ұзақ өтпей, Шропшир Юнион каналы Мосс Холл су құбыры арқылы жүргізіледі. Өзендегі алғашқы маңызды қала – Нантвич сауда қаласы, онда 13 ғасырдан бері су диірмені болған. Солтүстікке қарай 100 метрде, 19 ғасырдың басында салынған, бір көпірлі тас көпір өзенді кесіп өтеді. Солтүстікке қарай жалғаса бергенде, ол Черч Миншулл ауылына дейін Шропшир Юнион каналының Мидлвич тармағының астынан өтеді. Су құбырын алып жүретін акведукты Томас Телфорд жобалаған және 1827-1833 жылдар аралығында кірпіштен, арасында тас жолақтарымен салынған. Өзен орталық арка арқылы ағып өтеді, ал арнаның екі жағында су тасқынынан сақтану үшін аркалар орналасқан. Екі су жолы бірнеше шақырым бойы дерлік параллель жүреді. Олар Уинсфорд маңында, қазіргі кеме жүзудің бастапқы нүктесінде айырылады, ал Нортвичте өзен солтүстік Чеширдің солтүстік-батысына қарай ағып өтеді. Уинсфордтан төмен өзеннің бағыты бірнеше рет өзгертілді, кесулер мен шлюздердің құрылысы арқасында шағын кемелер сауда жасауға мүмкіндік алды. Бұрын өзен Уэстон-Марш қаласында Мерси өзеніне қосылған, бірақ 1887 жылы құрылысы басталған Манчестер кеме каналынан бері ол каналға құйылады, ал артық су Уивер шлюздары арқылы Мерсиге ағып түседі. Фродшамнан төменгі тасқынды өзен бөлігі 1810 жылдан бері Уэстон каналымен айналып өтілген және енді кеме жүзуге жарамсыз, себебі Фродшам шлюзі қирап қалған.

The River Weaver is around 71 mile (114 km) long. From its source in the hills of west Cheshire just south of Peckforton Castle, and within a few hundred metres of the source of the River Gowy it initially flows in a south easterly direction towards the border with Shropshire, fed by tributaries some of which rise in north Shropshire. The first of three canal crossings occurs just before the village of Wrenbury, when the Llangollen Canal crosses its course. After flowing through the village, it passes to the west of the Cheshire village of Audlem, where it starts to flow approximately northwards across the Cheshire Plain. Shortly afterwards, the Shropshire Union Canal is carried over it on Moss Hall aqueduct. The first significant town on the river is the market town of Nantwich, where a watermill was a feature from the 13th century; 100m further north, an early 19th century stone bridge, with a single span, crosses the river. Continuing northwards, it passes under the Middlewich Branch of the Shropshire Union Canal before the village of Church Minshull. The aqueduct carrying the canal was designed by Thomas Telford and was built of brick with stone bands between 1827 and 1833. The river flows through a central arch, and there are flood relief arches on each side of the channel. The two waterways run roughly parallel for several miles. They diverge near Winsford, the current head of navigation, and at Northwich the river turns to flow north west across north Cheshire. Below Winsford, the course of the river has been altered several times, by the construction of cuts and locks, to enable small ships to trade on it. The river formerly joined the River Mersey at Weston Marsh, but since the construction of the Manchester Ship Canal, begun in 1887, it has flowed into the canal, from where surplus water enters the Mersey by the Weaver sluices, just upstream of the junction. The tidal river section below Frodsham has been bypassed by the Weston Canal since 1810, and is no longer navigable, as Frodsham Lock is derelict.

Тарих

Өзен Чеширдің тұз өндіру аймағынан өтеді, бірақ қайықтардың тұз кеніне жетуі үшін жеткілікті терең болмады. Пикеринг кемежайына дейін шамамен 11 километрге дейін толқындармен құйылатын болды.

Құрылыс

1720 жылы парламенттің бірінші заңы (7 Geo. 1. St. 1. c. 10) өзенді жақсарту жұмыстарын жүргізуге рұқсат беру үшін Чеширден үш джентльменге берілді. Заңда Уиттон бұлағының Уиверден Уиттон көпіріне дейінгі бөлігін жақсартуға қатысты өкілеттіктер қарастырылған. Middlewich маңындағы тұз өндірушісінің өтініші бойынша, жаңа су жолы оларға зиян келтіретінін айтқаннан кейін, 1720 жылғы Дана өзенінің су жолы заңы (7 Geo. 1. St. 1. c. 17) 1721 жылдың 7 маусымында Дана өзенін жақсартуға рұқсат беру мақсатымен қабылданды, бірақ ешқандай жұмыс жүргізілмеді. Жұмыс баяу ілгеріледі, себебі бастапқы үш мердігердің ішінде тек Ричард Вернон ғана жобаға белсенді қатысты және ол комиссиямен келісімге келе алмады. Вернон 1726 жылы қайтыс болғаннан кейін, жаңа мердігерлер тағайындалды. Уивердегі жұмыс 1732 жылы 15 885 фунт стерлингке аяқталды. Он бір ағаштан жасалған шлюздер мен бөгеттер салынды, бірақ Уиттон бұлағында ешқандай жұмыс жүргізілген жоқ. Өзенді тереңдету және бірнеше каналдар салу арқылы жақсарту жүзеге асырылды, бұл Winsford пен Мерси өзені арасындағы 32 шақырымдық аралықтағы шамамен 50 фут (15 м) биіктік айырмасын басқару үшін шлюздер мен бөгеттермен қамтамасыз етілді. 1757 жылдың қыркүйегінде Ливерпуль саудагерлері Ливерпуль корпорациясына су жолының нашар күйіне шағымданды, ол зерттеуге төлеуді ұсынды. Саудагерлер су жолын өздері басқаруды ұсынды, бірақ комиссарлар оны бақылауда ұстағысы келді және мердігерлерге 17 000 фунт төледі, бұл қалған қарызды өтеді және су жолы құқығын сатып алады. Келісім 1758 жылдың 11 қазанында жасалды. Комиссарлар Генри Берри жүргізген зерттеуді ескермеді және шлюздерді 17,3 фут (5 метр) еніне дейін кеңейтуге шешім қабылдады. Пикерингсте жаңа канал, шлюз және бөгет салу жұмыстары басталды, бірақ 1759 жылы Нортвичтегі тұз шахтасының құлауы су жолын екіге бөлді. Комиссарлар 1721 жылғы заңның ережелері олардың жұмыс істеу тәсілін енді қамтымайтынын, сондықтан зиянды өтеу үшін сотқа жүгінуге болмайтынын анықтады. Сондықтан 1760 жылдың 22 мамырында парламенттің тағы бір заңы (33 Geo. 2. c. 49) қабылданды. Бұл қарыздарды басқару тәсілін өзгертті. Сондай-ақ барлық шлюздердің су ағыны 4,5 фут (1 м) болуы тиіс екені, бірақ нақты тереңдігі 6 футтан (2 м) асып кеткені де белгіленді. Трент және Мерси каналы 1777 жылдың мамырында аяқталды және саудаға бірден әсер етті, ол 25 пайызға төмендеді, әсіресе Винсфорд аймағында. Бұл құлдырау ұзаққа созылмады, өйткені тұз саудасы дамыды, 1783 жылы бұрынғы деңгейге жетіп, 1790 жылы тағы 40 пайызға өсіп 171 719 тоннаға жетті. Нәтижесінде, Трент және Мерси каналы су жолы үшін маңызды сауда жасады, өйткені 1793 жылы Андертонда канал деңгейінен 15 метр төменгі докқа бекітілген Уивердің салалы кемелеріне каналдың тар кемелерінен тұз құюға мүмкіндік беретін шұңқырлар жүйесі салынды.

In 1720 the first Act of Parliament (7 Geo. 1. St. 1. c. 10) to authorise improvements to the river was obtained by three gentlemen of Cheshire. The Act included powers to improve the Witton Brook from the Weaver to Witton Bridge. Following a plea by the owner of brine workings near Middlewich, who felt they would be disadvantaged by the new navigation, the River Dane Navigation Act 1720 (7 Geo. 1. St. 1. c. 17) was obtained on 7 June 1721 to authorise improvements to the River Dane, but did not result in any work being undertaken. Progress was slow, as only Richard Vernon of the original three undertakers was actively engaged on the project, and he could not reach agreement with the commissioners. The stalemate was broken when Vernon died in 1726, and new undertakers were appointed. The work on the Weaver was completed by 1732, at a cost of £15,885. Eleven timber locks and weirs had been constructed, but no work had been carried out on the Witton Brook. The river had been improved by dredging and the construction of a series of cuts, with locks and weirs to manage the drop of around 50 feet (15 m) over the 20 mile (32 km) between Winsford and the River Mersey. In September 1757, merchants from Liverpool complained about the run down state of the navigation to Liverpool Corporation, who offered to pay for a survey. The merchants then offered to take over the navigation, but the commissioners wanted to keep control of it, and paid £17,000 to the undertakers, which repaid the outstanding debt and bought the navigation rights. The deal was completed on 11 October 1758. The commissioners largely ignored the survey which had been carried out by Henry Berry, and decided to enlarge the locks to 17.3 feet (5 m) wide. Work began on a new cut, lock and weir at Pickerings, but in 1759, the navigation was cut in half by the collapse of a salt pit at Northwich. The commissioners discovered that they could not sue for damages, as the provisions of the 1721 Act no longer covered the way in which they were operating, and so a further Act of Parliament (33 Geo. 2. c. 49) was obtained on 22 May 1760. This changed the way in which the debts were managed, It also stipulated that all locks should be with a draught of 4.5 feet (1 m), but the actual depth exceeded 6 feet (2 m). The Trent and Mersey was completed in May 1777, and had an immediate effect on trade, which dropped by 25 per cent, particularly in the Winsford area. The downturn was short lived, as the salt trade developed, figures reaching their former levels by 1783, and climbing another 40 per cent to 171,719 tons by 1790. Ultimately, the Trent and Mersey generated significant trade for the Navigation, for in 1793 a system of chutes was constructed at Anderton, to enable salt from narrow boats on the canal to be tipped into Weaver flats moored in a dock some 50 feet (15 m) below the level of the canal.

Уэстон каналы

Фродшемнен төмен, тұз тасымалдайтын баржалар Мерси өзеніне жету үшін тасымал су ағысы бар өзен бөлігінен өтуге мәжбүр болды, содан кейін жүк әлемдік тарату үшін Ливерпуль немесе Манчестерге жіберілетін еді. Ақырында, сенімділер 8 тамыз 1807 жылы үшінші акт алды, ол Фродшамнан Вестон-Пойнтқа дейін канал қазуға рұқсат берді. Бұл канал Вестон каналы деп аталды және 1810 жылы құрылысы аяқталды.

Туризм

Weaver – қарама-қайшылықтарға толы өзен, тыныш орманды учаскелер мен ауыр индустриялық аймақтарды қамтиды. Коммерциялық жүк тасымалдау көбінесе тоқтатылған, бірақ кеме өлшемдеріне сәйкес шлюздер сақталған. Бос уақытын жағажайларда өткізгісі келетін кемешілер үшін жылжымалы көпірлердің көпшілігі 8 фут (2 м) биіктіктегі кеңістік береді, бірақ Vale Royal арнасындағы Newbridge айналмалы көпірінің биіктігі тек 6,3 фут (2 м) құрайды. Көпірді ашу қажет болса, кемешілер алдын ала хабар беруі керек. Northwich қаласында тұз мұражайы, ал Anderton лифтісінде келушілер орталығы бар, ол кемешілердің де, кемесі жоқ адамдардың да арасында танымал. Дегенмен, демалыс үшін кемемен жүзуге арналған мүмкіндіктер шектеулі. және Acton Bridge (The Grange School). Өзен бойында балық аулау да танымал ойын-сауық түрі. Бірнеше клуб British Waterways ұйымынан өзеннің әртүрлі бөліктерінде балық аулау құқығын жалға алады, себебі өзенде көкбалық, карптың үш түрі, шабақ, дақ, бақа, шұбар, сазан, роач, руд және табан балықтары кездеседі. Апта соңында балық аулау жарыстары тұрақты түрде ұйымдастырылады. Фродшам теміржол виадугы мен Манчестер кеме каналы арасындағы Weaver өзенінің төменгі ағысы желкендеу спортына пайдаланылады. Weaver Sailing Club Фродшамда орналасқан және өзеннің 4 км-лік бөлігін жасөспірімдерге арналған жаттығулар мен түрлі типтегі желкенді қайықтармен жарыстар өткізу үшін пайдаланады. Олардың оқу курстары Корольдік яхта қауымдастығымен аккредиттелген.

Құрылыстар

Навигация құрамында тарихи құндылығы бар және тізілімде тіркелген көптеген құрылыстар бар, олардың ескілігіне байланысты. Vale Royal-да 1860 жылы салынған шлюз, 1890 жылдары жаңа шлюз салынғанда, шлюз арнасы ретінде сақталды. Камера арқылы айналмалы көпір өтеді. Жоғары жағындағы шлюзді екі құйма темір аркалар қолдайды. Ағаш және темірден жасалған айналмалы көпір кіші шлюз арқылы өтеді, ол 1890 жылдары жаңа үлкен шлюз салынғанға дейін үлкен шлюз болды. Бұл шлюзде үш қақпа бар, ал сыртқы қақпалар қолданылғанда төрт баржадан тұратын конвой орналаса алады. Тағы да, айналмалы көпір шлюзден өтеді. Қақпалар Пелтон су турбинасымен ашылады, сонымен қатар су деңгейін теңестіретін механизм және қақпалардың артындағы қоқысты су ағынымен механикалық түрде жою жүйесі бар. Құлып сақтаушысының үйі де II санаттағы ескертуіш. Ол 1850 жылдары салынған, бірақ 1890 жылғы реконструкция кезінде солтүстікке қарай жылжытылды. Шлюздердің төменгі жағында 1837 жылы салынған, бес аркалы қызыл құмтастан жасалған виадук сағадан өтеді. Оны Жозеф Локк салған, ол Гранд-Джанкшн теміржолын жүргізген. Хант шлюздері де жұптан тұрады: кішігірім шлюз 1860 жылдардан, үлкені үш қақпасы бар, 1890 жылдардан. Болаттық семафор сигналдары шлюздерге кіруді бақылайды, ал қақпалардың қозғалысы Пелтон турбинасын пайдаланады. Шлюздердің шығысындағы бөгетте рустикалық тіреулермен және бес құйма темір аркалармен қолдау көрсетілген жаяу жол бар, сонымен қатар су тасқынының қақпаларын ұстап тұрады. Құрылысы барокко стилінде. Нортвич теміржол виадугы шлюздік каналды және бөгет ағынын кесіп өтеді, ол 1860 жылдары салынған. Ол көк кірпіштен және қызыл құмтастан жасалған 48 дөңгелек аркадан тұрады, каналдар үстінде темір аралықтары бар. Оның ұзындығы шамамен 12 метр, кеме қатынасы үшін 39 фут (12 м) биіктік кеңістігі бар, сонымен қатар Дэн өзенін де кесіп өтеді. Хейхерст айналмалы көпірі A5509 тас жолын навигация арқылы алып өтеді, оны 1899 жылы Дерби және Лондон қалаларындағы A Handyside and Co. Ltd. компаниясы жасаған. Бұл асимметриялық доғалы торлы арқалық көпір, сонымен қатар оның ағаштан жасалған және сырланған басқару кабинасы да тізімде бар. Бұл және Таун көпірі, ағыстың төменгі жағында орналасқан және ұқсас дизайнмен жасалған, Ұлыбританиядағы электр қуатымен жұмыс істейтін ең алғашқы екі айналмалы көпір деп саналады. Екі көпірдің де дизайнын Дж. А. Санер жасаған, ол навигация инженері болды, және өзенге батып, көпірдің салмағының шамамен 80% -ын көтеріп тұратын секциялық понтонды қамтиды. Тұз кендерінен құлау қаупіне байланысты көпірлердің деңгейін сақтауға мүмкіндік беретін бұрандалы тіреулермен жабдықталған. Хейхерст көпірі 2004 жылы 33,5 миллион фунт стерлингке жаңартылды. Винингтон көпірі, келесі төменгі ағыста, 1908 және 1909 жылдар аралығында 1901 жылы салынған алғашқы көпірдің орнына салынған. Алғашқы дизайн кемшіліктерге ие болғандықтан, көпір тек 7 жылдан кейін ауыстырылды. Кейіннен жаңа көпірдің төменгі жағына жаяу жол салынды. Солтерсфорд шлюздері 1874 жылы қызыл құмтас және әк тастан салынған, ол 1832 және 1835 жылдар аралығында Барнтон каналында салынған шлюздің орнын басты. Қақпаларды басқаратын Пелтон турбиналары Стоунидің патенты бойынша салынған, олар Пейслидегі Ханна, Дональд және Уилсон компаниясы жасағанын көрсететін тақталар бар. Актон айналмалы көпірі - 1931-1933 жылдар аралығында өзеннің ортасындағы аралда салынған симметриялық доғалы арқалық айналмалы көпір. Ол алғаш рет 1933 жылдың 10 тамызында каналдан өтті. Дж. А. Санер қайтадан дизайнер болды. Даттон шлюздері Солтерсфордтағы шлюздермен ұқсас дизайн мен жасқа ие, ал Пелтон турбиналарын Олдхэмдегі Northern Foundry Co. Ltd. жасады, олар құйма темір қақпақтарында турбина жасаушылар ретінде сипатталған. Даттон шлюзы 1870 жылдары Хант бөгетіне ұқсас барокко стилінде салынған, бірақ үлкен, әрқайсысында шлюз қақпасы бар сегіз аркасы бар. Ағын сулар негізгі арнаға қосылған жерде, Ж. А. Санер, навигация инженері, 1915 жылы жобалаған және 1916 жылы орнатылған Ат үстіндегі көпір салынған. Бұл ең ерте сақталған ламинатталған ағаш құрылымдарының бірі, ұзындығы 30 метрден асатын екі аркадан тұрады. Жозеф Локк және Джордж Стивенсон шлюздердің астында Гранд-Джанкшн теміржолы үшін тағы бір виадук салды, ол 1836 жылы аяқталды және II санаттағы ескертуіш. Онда 20 арка бар, оны Лондондық құрылыс инженері Дэвид МакИнтош 54 440 фунт стерлингке салған. Құрылыс кезінде жұмысшылар қаза таппағандықтан және ауыр жарақат алғандықтан, оның аяқталуы азаматтық мерекемен атап өтілді. Навигация кейіннен қайта бағытталды, қазір құрылымның басқа аркасынан өтеді. Фродшемдегі бөгет 1785 жылы салынған, бірақ кейіннен өзгертілген. Негізгі қисық бөлігі 12 метрге жуық енді, оңтүстік жағында екі 5 метрлік шлюз бар. Жанындағы шлюз 1781 жылы Роберт Поуналл мен Джордж Лейх жасаған, ол 1830 жылы және кейіннен өзгертілген, бірақ 1890 жылдардағы жаңарту кезінде көптеген кемелер Уэстон каналын пайдаланғандықтан, ол бастапқы ерекшеліктерін сақтап қалды. Қазіргі уақытта ол бұзылған, су ағыны 20 ғасырдың ортасында орнатылған бетон және темір шлюзбен бақыланады. Қызыл құмтас және әк тастан жасалған көпір шлюздің төменгі жағындағы каналдан A56 тас жолын алып өтеді. Ол 1850 жылы салынған және үш аркасы бар. A56 тас жолы Саттон айналмалы көпірінен өтеді, ол 1920 жылдары салынған. Тас жолдың бетінің тұрақсыздығына қатысты мәселелер болды, және оның ұзақ мерзімді болашағы мен сыртқы түріне қатысты нұсқалар 2010 жылы талқыланды. 2013 жылдың жазында 4,5 миллион фунт стерлингтік қайта жаңарту жобасы басталды, айналмалы көпір жөнделген кезде қозғалысты жүргізу үшін уақытша көпір салынды. Жұмысқа жаңа палубаны орнату және көпірдің айналуына жауапты болатын жүзбелі резервуарларды жаңарту кірді. Жоба кезінде өзенге кіру тек қанағаттандыратын қайықтармен және басқа да кішкентай кемелермен ғана мүмкін болды. 1850 жылы аяқталған және қоңыр кірпіштен салынған, ортасында құйма темір аркасы бар Фродшем виадугы, Birkenhead, Lancs & Cheshire Junction Railway үшін подрядчик Томас Брассей салған. Жобаның инженері Александр Рендел болды.

The navigation has a number of structures which, because of their age, have historic value and are listed on the Listed Building register. At Vale Royal, the lock built in 1860 was retained as a sluice channel when a new lock was built in the 1890s. A swing bridge crosses the chamber. The sluice at the upstream end is supported by two cast iron arches on rusticated piers. A swing bridge, made of wood and iron, crosses the small lock, which was the large lock until the construction of the new large lock in the 1890s. This has three sets of gates, and could accommodate a train of four barges when the outer gates were used. Again, a swing bridge crosses the lock. The gates are opened by a Pelton water turbine mechanism, and other features include a water levelling mechanism and a system for removing rubbish from behind the gates using jets of water which are controlled mechanically. The lock keeper's cottage is also grade II listed. It was built in the 1850s, but was moved northwards by during the 1890 reconstruction. Below the locks, a five arched red sandstone viaduct, constructed in 1837, crosses the valley. It was built by Joseph Locke, and carried the Grand Junction Railway. Hunt's locks also consist of a pair, the smaller one from the 1860s and the larger one, with three sets of gates, from the 1890s. Steel semaphore signals control access to the locks, and again the movement of the gates employs a Pelton turbine. The weir to the east of the locks has a walkway supported by rusticated piers and five cast iron arches, which also support the floodgates. The structure is Baroque in style. Northwich railway viaduct spans both the lock cut and the weir stream, and was built in the 1860s. It consists of 48 round arches, constructed of blue bricks and red sandstone, with iron spans over the channels. It is around long, provides 39 feet (12 m) of headroom over the navigation, and also crosses the River Dane. Hayhurst swing bridge carries the A5509 road over the navigation, and was manufactured by A Handyside and Co. Ltd., of Derby and London, in 1899. It is an asymmetric bowstring lattice girder bridge, and its timber framed weatherboarded control cabin is also listed. This and Town bridge, which is located a little further downstream and is of a similar design, are believed to be the two earliest swing bridges in Britain to be powered by electricity. Both bridges were designed by J. A. Saner, who was the Navigation's engineer, and incorporate a sectional pontoon, which is immersed in the river and carries about 80 per cent of the weight of the bridge. Because of the risk of subsidence from the salt workings, the bridges are fitted with screw jacks which allow the deck level to be maintained. Hayhurst bridge was refurbished in 2004 at a cost of £33.5 million. Winnington bridge, the next downstream, was built between 1908 and 1909, to replace the first bridge which was built in 1901. The original design was flawed, and hence the bridge was replaced after only 7 years. A pedestrian walkway was later fitted on the downstream side of the new bridge. Saltersford locks were built in 1874, using red sandstone and limestone, and replaced a lock built on the Barnton cut between 1832 and 1835. The Pelton turbines which control the gates were built to Stoney's patent, and carry plates which indicate that they were manufactured by Hanna, Donald & Wilson of Paisley. Acton swing bridge is a symmetrical bowstring girder swing bridge, which was built in situ between 1931 and 1933, on an island in the centre of the river. It was first swung across the channel on 10 August 1933. J. A. Saner was again the designer. Dutton locks are of a similar design and age to those at Saltersford, and the Pelton turbines were made by Northern Foundry Co. Ltd. of Oldham, who are described as turbine makers on the cast iron covers. Dutton sluice, some to the north east of the lock, was built in the 1870s, in a similar Baroque style to Hunt's weir, but is larger, with eight arches each carrying a sluice gate. Where the weir stream rejoins the main channel, the towpath is carried over it on Horse Bridge, which was designed by J. A. Saner, the Navigation's engineer, in 1915, and erected in 1916. It is one of the earliest surviving laminated timber structures, and consists of two arches, both over 100 feet (30 m) long. Below the locks, Joseph Locke and George Stephenson built another viaduct for the Grand Junction Railway, which was completed in 1836 and is grade II* listed. It has 20 arches, and was built at a cost of £54,440 by a London civil engineering contractor called David McIntosh. A civic celebration was held on its completion, as there had been no deaths and no serious injuries to the workers during its construction. The navigation has since been re routed, and now passes through a different arch of the structure. The weir at Frodsham was built in 1785, although it has been altered subsequently. The main curved section is wide, and there are two 16 feet (5 m) sluices at the southern end. The adjacent lock, which was designed by Robert Pownall and George Leigh in 1781, was modified in 1830 and later, but most traffic was using the Weston cut by the time of the 1890s upgrade, and so it retained some of its original features. It is derelict, and water flow is controlled by a concrete and steel sluice erected in the mid 20th century. A red sandstone and limestone bridge carries the A56 road over the channel below the lock. It was built in 1850, and has three arches. The A56 crosses the main channel on Sutton swing bridge, which was built in the 1920s. There have been problems with the stability of the road surface, and options to secure its long term future and appearance were discussed in 2010. A £4.5 million restoration project began in the summer of 2013, with the construction of a temporary bridge to carry the traffic while the swing bridge was refurbished. Work included fitting a new deck and renovation of the buoyancy tanks on which the bridge swings. During the project, river access was only possible by narrow boats and other small craft. Frodsham viaduct, completed in 1850 and built in brown bricks with a cast iron central arch, was built for the Birkenhead, Lancs & Cheshire Junction Railway by the contractor Thomas Brassey. The engineer for the project was Alexander Rendel.

Су сапасы

Қоршаған орта агенттігі Англиядағы өзен жүйелерінің су сапасын бағалайды. Әрқайсысына жалпы экологиялық жағдай беріледі, ол бес деңгейдің бірі болуы мүмкін: жоғары, жақсы, орташа, нашар және өте нашар. Мұны анықтау үшін бірнеше компоненттер қолданылады, соның ішінде омыртқасыздардың, гүлді өсімдіктердің және балықтардың саны мен түрлеріне қарайтын биологиялық жағдай. Химиялық жағдай, әртүрлі химиялық заттардың концентрациясын белгілі қауіпсіз концентрациямен салыстыратын, жақсы немесе қанағаттанарлық емес деп бағаланады. 2019 жылы Уивер өзенінің су сапасы төмендегідей болды.

The Environment Agency assesses the water quality of the river systems in England. Each is given an overall ecological status, which may be one of five levels: high, good, moderate, poor and bad. There are several components that are used to determine this, including biological status, which looks at the quantity and varieties of invertebrates, angiosperms and fish. Chemical status, which compares the concentrations of various chemicals against known safe concentrations, is rated good or fail. The water quality of the Weaver was as follows in 2019. Section Ecological Status Chemical Status Length Catchment Channel 8.1 mile (13 km) 12.72 square miles (33 km2) 5.3 mile (9 km) 4.02 square miles (10 km2) 39.5 mile (64 km) 48.89 square miles (127 km2) 18.5 mile (30 km) 23.66 square miles (61 km2) heavily modified

Reasons for not achieving good quality include agricultural runoff and the discharge of treated effluent from sewage treatment works along the length of the river. Chemical status was rated good until 2016, but is now rated fail, largely due to the presence of polybrominated diphenyl ethers, which are used as flame retardants in many products, mercury compounds, and the insecticide cypermethrin, all substances which did not form part of the quality checks prior to 2019. In August 2012, oxygen levels in the river were found to be low, following the death of thousands of fish. The Environment Agency were notified and aerated the water while they investigated the cause of the problem. This was thought to result from naturally occurring algae, which deplete the oxygen on which the fish depend, and may also have been affected by a reaction between hydrogen peroxide, which is used to improve oxygen levels in the water, and traces of detergent. The reaction results in an unpleasant looking foam building up on the surface, although the foam is not hazardous. The Winsford and District Angling Association, who use the river for fishing, believe it will take many years to restore the six species of fish affected by the incident.

Бөлім Экологиялық жағдайы Химиялық жағдайы Ұзындығы Су алабы Арнасы
8.1 миль (13 км) 12.72 шаршы миль (33 км²)
5.3 миль (9 км) 4.02 шаршы миль (10 км²)
39.5 миль (64 км) 48.89 шаршы миль (127 км²)
18.5 миль (30 км) 23.66 шаршы миль (61 км²) қатты өзгертілген

Жақсы сапаға қол жеткізбеу себептері ауыл шаруашылығынан ағып келетін сулар және ағынды суларды тазарту станцияларынан шығарылатын тазартылған сулардың өзен бойына құйылуы. Химиялық жағдай 2016 жылға дейін жақсы деп бағаланды, бірақ қазір қанағаттанарлық емес деп бағаланады, себебі көптеген өнімдерде отты сөндіруге қолданылатын полибромды дифенил эфирлері, сынап қосылыстары және циперметрин инсектицидінің болуына байланысты. Бұл заттардың ешқайсысы 2019 жылға дейін сапаны тексеруге кірмеген. 2012 жылдың тамызында өзендегі оттегі деңгейі төмендеп, мыңдаған балық өлді. Қоршаған орта агенттігі хабардар етілді және мәселенің себебін анықтау үшін суды ауамен байытты. Бұл табиғи түрде пайда болатын балдырлардың салдарынан болды деп есептелді, олар балықтардың тіршілігіне қажетті оттегіні азайтады. Сондай-ақ, судағы оттегі деңгейін жақсарту үшін қолданылатын сутек пероксиді мен жуу құралдарының іздері арасындағы реакция да әсер еткен болуы мүмкін. Бұл реакция нәтижесінде бетте жағымсыз көбік пайда болады, бірақ көбік зиянды емес. Уивер өзенін балық аулауға пайдаланатын Винсфорд және аудандық балық аулау қауымдастығы оқиғадан зардап шеккен балықтың алты түрін қалпына келтіруге көп жылдар қажет болады деп санайды.