Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Музыкалық аспап
Musical instrument
Бұлғауыш, ромб немесе турндун – ежелгі ритуалдық музыкалық аспап, сонымен қатар тарихи түрде алыс қашықтықтарда хабарласу үшін пайдаланылатын құрылғы. Ол бір бауға бекітілген ағаш бөлігінен тұрады, оны үлкен шеңбермен айналдырғанда қатты шуылдаған дыбыс пайда болады. Оның тарихы палеолит дәуіріне дейін жетеді, 18 000 ж.б.д. Украинада табылған. Антрополог Майкл Бойд, бұлғауыштарды зерттеуші, Еуропа, Азия, Африка, Америка және Австралияда табылған көптеген мысалдарды құжаттаған. Ежелгі Грецияда ол Дионисий мистерияларында қолданылған қасиетті аспап болды және бүгінге дейін әлемнің түкпір-түкпіріндегі ритуалдарда қолданылып келеді. Бұл Австралияның аборигендері арасында кең таралған музыкалық технология болды, олар оны рәсімдерде және континенттегі әртүрлі топтармен байланыс үшін пайдаланған. Көптеген мәдениеттер оның шығаратын дыбысының зұлым күштерді қорғау қабілетіне сенетін болған.
The bullroarer, rhombus, or turndun, is an ancient ritual musical instrument and a device historically used for communicating over great distances. It consists of a piece of wood attached to a string, which when swung in a large circle produces a roaring vibration sound. It dates to the Paleolithic period, being found in Ukraine dating from 18,000 BC. Anthropologist Michael Boyd, a bullroarer expert, documents a number found in Europe, Asia, Africa, the Americas, and Australia. In Ancient Greece it was a sacred instrument used in the Dionysian Mysteries and is still used in rituals worldwide. It was a prominent musical technology among the Australian Aboriginal people, used in ceremonies and to communicate with different people groups across the continent. Many different cultures believe that the sounds they make have the power to ward off evil influences.
Құрылымы, қолданылуы және дыбысы
Бұл – жіпке бекітілген, салмақты, аэродинамикалық пішіндес (шамамен 20-30 см ұзындығы және 2-5 см ені бар тіктөртбұрышты, жұқа ағаш тілімшесі). Ағаш тілімше әдетте өткір жиекке дейін кесіледі, ал аймақтың мәдени дәстүріне байланысты, тілімшенің бойымен тістіктер болуы немесе болмауы мүмкін. Жіпке аз мөлшерде бұрау беріледі, содан кейін бұл құрал көлденең жазықтықта үлкен шеңбермен немесе тік жазықтықта кішкентай шеңбермен айналдырылады. Аэродинамикалық қасиеттерінің арқасында, бастапқы бұрау тоқтағаннан кейін де ол өз осінің бойымен айналуын жалғастырады. Жіп кезекпен бір бағытта, содан кейін екінші бағытта толығымен бұрылады. Ол ерекше күркіреген, дірілдеген дыбыс шығарады, ал дыбыстың модуляциясы құралдың бойлық осі бойымен айналуынан және бұрқырақты айналдыру үшін қолданылатын жіптің ұзындығынан (қысқа немесе ұзын) туындайды. Айналу шеңберінің мөлшерін және жылдамдығын өзгерту арқылы, сондай-ақ бұрқырақты көлденеңнен тікке немесе керісінше айналдыру жазықтығын өзгерту арқылы, шығарылатын дыбыстың модуляциясын басқаруға болады, бұл ақпаратты кодтауға мүмкіндік береді. Дыбыстың төмен жиілікті бөлігі өте қашыққа жетеді, тыныш түнінде оны көп шақырымнан анық естіуге болады.
A bullroarer consists of a weighted airfoil (a rectangular thin slat of wood about long and about wide) attached to a long cord. Typically, the wood slat is trimmed down to a sharp edge and serrations along the length of the wooden slat may or may not be used, depending on the cultural traditions of the region in question. The cord is given a slight initial twist, and the roarer is then swung in a large circle in a horizontal plane, or in a smaller circle in a vertical plane. The aerodynamics of the roarer will keep it spinning about its axis even after the initial twist has unwound. The cord winds fully first in one direction and then the other, alternating. It makes a characteristic roaring vibrato sound with notable sound modulations occurring from the rotation of the roarer along its longitudinal axis, and the choice of whether a shorter or longer length of cord is used to spin the bullroarer. By modifying the expansiveness of its circuit and the speed given it, and by changing the plane in which the bullroarer is whirled from horizontal to vertical or vice versa, the modulation of the sound produced can be controlled, making the coding of information possible. The low frequency component of the sound travels extremely long distances, clearly audible over many miles on a quiet night.