Кіріспе

Уильям Уокер (8 мамыр 1824 – 12 қыркүйек 1860) – американдық дәрігер, заңгер, журналист және жалдамалы әскер. АҚШ-тың кеңею дәуірінде, "көрінетін тағдыр" доктринасымен жетекшілік етілген Уокер Мексика мен Орталық Америкаға құлдарды ұстауға арналған колониялар құру мақсатымен санкцияланбаған әскери экспедициялар ұйымдастырды. Бұл кезде мұндай әрекет "филибустеринг" деп аталды. Калифорнияға қоныстанғаннан кейін және Гастон де Раусет Бульбонның бұрынғы филибустеринг жобасынан шабыттанғаннан кейін, Уокер 1853–54 жылдары Бажа Калифорния мен Сонораны жаулауға тырысты. Ол бұл аумақтарды тәуелсіз Сонора Республикасы деп жариялады, бірақ көп ұзамай мексикалық әскерлер оны Калифорнияға кері қуды. Содан кейін Уокер 1855 жылы Никарагуаға Никарагуаның демократиялық партиясының жалдамалы әскерінің басшысы ретінде барды, олар легитимистерге қарсы азамат соғысында күресіп жатты. Ол Никарагуа үкіметін бақылауға алып, 1856 жылдың шілдесінде өзін елдің президенті деп жариялады. Уокердің режимін АҚШ президенті Франклин Пирс Никарагуаның заңды үкіметі деп мойындады және ол бастапқыда Никарагуа қоғамының маңызды секторларының қолдауын алды. Алайда, Уокер Нью-Йорк қаласынан Сан-Францискоға жолаушыларды тасымалдаудың маңызды маршруттарының бірін басқарған Корнелиус Вандербильттің "Аксессуарлық транзит компаниясын" тартып алғандықтан, Уолл-стриттегі ықпалды магнат Корнелиус Вандербильттің наразылығын тудырды. Британ империясы Уокерді Никарагуа каналын салу мүмкіндігіне байланысты өзінің мүдделеріне қауіп деп қарады. Никарагуаның басшысы ретінде Уокер құлдықты қайта заңдастырды және көршілес Орталық Америка республикаларының тәуелсіздігіне қауіп төндірді. Коста-Рика жетекшілігімен құрылған әскери коалиция Уокерді жеңіп, 1857 жылдың 1 мамырында Никарагуа президенті лауазымынан кетуге мәжбүр етті. Уокер кейін филибустеринг жобасын қайта іске асыруға тырысты және 1860 жылы "Никарагуадағы соғыс" атты кітабын жариялады, онда Орталық Американы жаулауға жасаған әрекеттерін құлдықтың географиялық кеңеюімен байланыстырды. Осылайша, Уокер Америка Азамат соғысының алдында Оңтүстік АҚШ-тағы құлдыққа жақтас күштерден жаңа қолдау алуға тырысты. Сол жылы Уокер Орталық Америкаға оралды, бірақ Корольдік теңіз күштері оны тұтқындады және Гондурас үкіметіне тапсырды, ол оны өлім жазасына кесті.

Ерте өмір

Уильям Уокер 1824 жылы Теннесси штатының Нэшвилл қаласында Джеймс Уокер мен оның әйелі Мэри Норвелл отбасында дүниеге келді. Оның әкесі – ағылшын қоныс аударған адам болған. Оның анасы Вирджиниядан шыққан Америка революциялық соғысының офицері Липскомб Норвеллдің қызы еді. Уокердің анасының бір ағасы Джон Норвелл болды, ол Мичиган штатынан АҚШ сенаторы және The Philadelphia Inquirer газетінің негізін қалаушы. Уокер Эллен Мартинге күйеуге шығуға ниеттенген, бірақ олар үйлене алмай тұрып, ол сары қызылшадан қайтыс болды, ал ол баласыз дүниеден озды. Уокер 14 жасында Нэшвилл университетін үздік дипломмен бітірді. 1843 жылы, 19 жасында, Пенсильвания университетінен медицина ғылымдарының докторы дәрежесін алды. Уокер қысқа мерзімге заңгер болып жұмыс істеді, содан кейін оны тастап, Нью-Орлеанс Крессент газетінің тең иесі және редакторы болды. 1849 жылы ол Сан-Францискоға көшіп, Сан-Франциско геральді газетінде редактор болып жұмыс істеді және үш дуэльде қатысты; ол екеуінде жараланды. Уокер Орталық Американың кең аумақтарын жаулап алып, Одаққа қосылу үшін жаңа құл мемлекеттерін құру идеясын ойлады. Бұл жорықтар филибустерлік немесе фрибутерлік деп аталды және оларды оңтүстік экспансионистік құпия қоғам – Алтын шеңбердің рыцарлары қолдады.

Уильям Хикс Грэммен дуэль

Уокер 1851 жылғы 12 қаңтарда заң кеңесшісі Уильям Хикс Грэммен болған жекпе-жегімен ұлттық назарға ілікті. Уокер Herald газетінде Грэмды және оның әріптестерін сынап, осылайша Грэмды ашуландырып, оны дуэльге шақыруға мәжбүр етті. Грэм – Ескі Батыста көптеген жекпе-жектер мен атыс-шабыстарға қатысқан тәжірибелі мылтықшы. Ал Уокер бұрын бір рет атуға арналған тапаншамен жекпе-жек өткізген, бірақ Грэммен болған дуэлі револьверлермен өтті. Олар Миссия Долоресте кездесіп, әрқайсысына бес дозасы бар Colt Dragoon мылтығы берілді. Олар он қадам қашықтықта бір-біріне қарама-қарсы тұрып, төрешінің сигналымен нысанаға алып, атып тастады. Грэм екі оқ атты, олардың бірі Уокердің шалбарына, екіншісі жамбасына тиіп, оны ауыр жарақаттады. Уокер қаруын бірнеше рет атуға тырысты, бірақ тіпті бір оқты да дәл тигізе алмады, ал Грэм зардап шекпеді. Дуэль Уокердің мойындауымен аяқталды. Грэм тұтқындалды, бірақ көп ұзамай босатылды. Бұл жекпе-жек "The Daily Alta California" газетінде тіркелді. Ол құлдықты және "Тағдыр манифесті" (Manifest Destiny) доктринасын қолдайтын америкалықтарды, көбінесе Теннесси және Кентукки штатының тұрғындарын жұмысқа алуға кірісті. Уокердің жоспарлары бастапқыда буферлік колония құрудан Сонораның тәуелсіз Республикасын құруға дейін кеңейді, ол ақырында Одақтың бір бөлігі болуы мүмкін (Техас Республикасы 1845 жылы болғандай). Ол жобасын "Сонора жерімен төленуге болатын вексельдерді сату арқылы" қаржыландырды. вице-президент ретінде. Уокер аймақты Луизиана штатының заңдарына бағындырды, осылайша құлдықты заңды етті.

Никарагуаға шабуыл

Атлант және Тынық мұхиттары арасында теңіз арқылы өтетін жол болмағандықтан, және трансконтиненталдық теміржол да әлі салынбағандықтан, Нью-Йорк пен Сан-Франциско арасындағы маңызды сауда жолы Оңтүстік Никарагуа арқылы өтті. Нью-Йорктан келген кемелер Атлант мұхитынан Сан-Хуан өзеніне кіріп, Никарагуа көлінен өтті. Адамдар мен тауарлар Ривас қаласының жанындағы тар жер жолағы арқылы дилижанспен тасымалданды, содан кейін Тынық мұхитына және Сан-Францискоға бағытталған кемелерге жетті. Никарагуа бұл маршрутты коммерциялық түрде пайдалану құқығын кемелердің иесі Корнелиус Вандербильттің бақылауындағы Accessory Transit Company компаниясына берді. 1854 жылы Никарагуада Гранада қаласында орналасқан Легитимисттік партия (консервативтік партия деп те аталады) мен Леонда орналасқан Демократиялық партия (либералдық партия деп те аталады) арасында азамат соғысы басталды. Демократиялық партия Уокерден әскери көмек сұрады, ол АҚШ-тың бейтараптық заңдарын айналып өту үшін Демократиялық президент Франсиско Кастельоннан Никарагуаға үш жүзге дейін «колонистер» әкелуге келісім алды. Бұл жалдамалы әскерлер Демократиялық үкіметке қызмет ету үшін қару-жарақ алып жүруге құқылы болды. Уокер 1855 жылдың 3 мамырында Сан-Францискодан шамамен алпыс адаммен кемеге отырды. Құрлыққа түскеннен кейін күш 110 жергілікті тұрғынмен толықтырылды. Уокердің экспедициялық күшінде белгілі зерттеуші және журналист Чарльз Уилкинс Уэббер, сондай-ақ Бельгияда туған авантюрист Чарльз Фредерик Хеннингсен, Бірінші Карлист соғысының, Венгрия революциясының және Кавказ майданындағы соғыстың қатысушысы болды. Хеннингсеннен басқа, Уокердің жасағында конфедерат офицерлері болған үш адам – Биркет Д. Фрай, Роберт С. Тайлер және Чатем Робердо Уит болды. Кастельонның келісімімен Уокер Ривас маңындағы транс-истмиялық маршрутқа жақын жердегі легитимистерге шабуыл жасады. Ол жеңіліске ұшырады, бірақ ауыр шығын келтірді. Ривастың бірінші шайқасында мектеп мұғалімі Эммануэль Монгало-и-Рубио (1834–1872) филибустерлердің штабын өртеп жіберді. 3 қыркүйекте Ла Вирген шайқасында Уокер легитимист армиясын жеңді. 13 қазанда ол Гранаданы басып алып, елдің іс жүзіндегі бақылауын қолға алды. Бастапқыда армия қолбасшысы ретінде Уокер Никарагуаға уақытша президент Патрисио Ривас арқылы билік жүргізді. АҚШ президенті Франклин Пирс 1856 жылдың 20 мамырында Уокердің режимін Никарагуаның заңды үкіметі деп мойындады, ал 3 маусымда Демократиялық ұлттық конвент Никарагуаны «жаңарту» күш-жігерін қолдауын білдірді. Алайда, Уокердің бірінші елшілік тағайындамасы, полковник Паркер Х. Френч мойындалмады. 22 қыркүйекте Уокер Оңтүстік штаттардың қолдауын алу үшін Никарагуада құлдыққа тыйым салған заңдарды жойды. Уокер төрт ротадан тұратын батальон ұйымдастырды, оның бірі немістерден, екіншісі француздардан, ал қалған екеуі американдықтардан құралды, барлығы 240 адамды полковник Шлессингердің басқаруына берді. Бұл алға басу күші 1856 жылдың 20 наурызында Санта-Роза шайқасында жеңіліске ұшырады. Уокердің ең маңызды стратегиялық жеңілісі 1856–57 жылдардағы науқан кезінде болды, онда Коста-Рика армиясы, Поррас, генерал Хосе Хоакин Мора Поррас (президенттің інісі) және генерал Хосе Мария Канас (1809–1860) бастаған күштер Ривастағы филибустерлерді жеңді (Ривастың екінші шайқасы, 1856 жылдың 11 сәуірі). Осы шайқаста сарбаз және барабаншы Хуан Сантамария филибустерлердің бекінісін өртеп, өзін құрбан етті. Никарагуадағы Эммануэль Монгало-и-Рубио сияқты, Сантамария Коста-Риканың ұлттық батыры болды. Уокер Ривастың су көздерін өліктермен ластады. Кейін Коста-Рика әскерлері мен Ривастың бейбіт тұрғындары арасында холера эпидемиясы тарады. Бірнеше айдың ішінде шамамен 10 000 бейбіт адам қайтыс болды, бұл Коста-Рика халқының шамамен 10 пайызын құрады. Солтүстіктен президент Хосе Сантос Гвардиола Хатрух ағайындыларының басшылығымен Гондурас әскерлерін жіберді, олар Уокерге қарсы күресу үшін Сальвадор әскерлеріне қосылды. Флоренсио Ксатрух өз әскерлерін Уокерге және филибустерлерге қарсы Ла Пуэбла, Риваста басқарды. Кейіннен, Орталық Американың басқа әскерлерінің қарсылығына байланысты Хосе Хоакин Мора Поррас Орталық Американың одақтас әскерлерінің бас қолбасшысы болып тағайындалды (Ривастың үшінші шайқасы, 1857 жылдың сәуірі). Осы азамат соғысы кезінде Гондурас пен Сальвадор Ксатрухты бригада және дивизия генералы ретінде мойындады. 1857 жылдың 12 маусымында Уокер бас тартқаннан кейін Ксатрух Гондурастың сол кездегі астанасы Комаягуаға жеңіске жетіп кірді. Бүгінде Гондурастың «катрахо» деген лақап аты және Сальвадордың «сальватрухо» деген жағымсыз лақап аты Ксатрухтың тұлғасынан және Орталық Американың одақтас әскерлерінің басшысы ретіндегі сәтті науқанынан шыққан. Өйткені Сальвадор мен Гондурас әскерлері Вильям Уокердің әскерлеріне қарсы Орталық Американың бауырлары ретінде жанынан-жанына шайқасқан ұлттық батырлар болды. Генерал мен оның әскерлері шайқастан оралғанда, кейбір никарагуалықтар ықыласпен «¡Vienen los xatruches!» («Ксатрухтың жігіттері келеді!») деп айғайлады. Алайда, никарагуалықтар генералдың каталон тіліндегі есімін дұрыс айта алмағандықтан, олар фразаны «los catruches» деп өзгертті, содан кейін «los catrachos» деп атады. Коста-Рика армиясы филибустерлерге қарсы күресу үшін басқа Орталық Америка армияларын біріктіруде маңызды рөл атқарды. «Транзит науқаны» (1857) – Коста-Рика тарихшыларының Сан-Хуан өзенінде полковник Сальвадор Мораның бақылауымен және полковник Бланко мен полковник Салазардың басшылығымен Коста-Рика армиясы жүргізген бірнеше шайқастар жиынтығына берген атауы. Никарагуамен шекарасындағы осы екіұлтты өзенге бақылау орнату арқылы Коста-Рика Уокер мен оның филибустер әскерлеріне Кариб теңізі арқылы әскери күштердің жетіп келуін болдырмады. Сонымен қатар, Коста-Рика дипломатиясы Корнелиус Вандербильттің және Вильям Уокердің арасындағы дауды пайдаланып, Уокерге АҚШ-тың ресми қолдауын жойды. Уокер Гранадада тұрып, Никарагуа президенті болып өзін жариялады, алданған сайлау өткізгеннен кейін. Ол 1856 жылдың 12 шілдесінде қызметке кірісті және көп ұзамай АҚШ-тан эмиграцияны ынталандыру үшін құлдықты қайта орнату, ағылшын тілін ресми тіл деп жариялау және валюта мен қаржы саясатын қайта ұйымдастыру сияқты американдандыру бағдарламасын іске қосты. Өзінің жағдайының нашарлап бара жатқанын түсінген ол АҚШ-тың оңтүстігінен қолдау іздеді, өзінің науқанын қара нәсілді құлдықты тарату үшін күрес ретінде бейнеледі, бұл Оңтүстік аграрлық экономикасының негізі болды. Осы оймен Уокер 1821 жылғы Никарагуаның азат ету туралы жарлығын жойды. Бұл қадам Уокердің Оңтүстік ақсүйектері арасындағы беделін арттырды және Нью-Орлеаннан ықпалды саясаткер Пьер Суледің назарын аударды, ол Уокердің соғысын қолдау үшін қаржы жинауға тырысты. Дегенмен, Уокердің армиясы көптеген дезертирлер мен холера эпидемиясынан әлсіреді және Коста-Рика президенті Хуан Рафаэль Мора Поррас (1814–1860) басшылығындағы Орталық Америка коалициясынан жеңіліске ұшырады. 1856 жылдың 12 қазанында Гватемала полковнигі Хосе Виктор Савала Уокердің әскерлері жасырынып отырған қала алаңына кірді. Ауыр атқыштар астында ол жаудың туын алып, өзінің адамына «филибустер оқтары өлтірмейді» деп айғайлады. 1856 жылдың 14 желтоқсанында Гранада Коста-Рика, Гондурас, Сальвадор және Гватемаладан келген 4000 әскермен қоршалып алынғанда, сондай-ақ тәуелсіз никарагуалық одақтастармен бірге Чарльз Фредерик Хеннингсен, Уокердің генералдарының бірі, қаланың өртелгенін бұйырды, содан кейін Никарагуа көліне қашып, соғысып шықты. Никарагуаның ең көне испандық колониялық қаласы Гранададан шегінетін кезінде ол қаланың «американдық әділеттілігінен қауіпті қорқыныш сезімін тудыру» үшін оны қиратуға бұйрық берген отрядты қалдырды. Олар қаланы қиратып, өртеп, тегіс етуге екі аптадан астам уақыт жұмсады; қалды...

Сотталу және өлім жазасы

Орталық Америкадағы жорығы туралы есеп жазғаннан кейін (1860 жылы «Никарагуадағы соғыс» деген атпен жарияланды), Уокер тағы да аймаққа оралды. Роатан аралдарындағы британдық отаршылар, Гондурас үкіметі олардың үстінен бақылау орнатуға тырысады деп қорқып, Уокерге аралдарда тәуелсіз, ағылшын тілді әкімшілік құруға көмектесу туралы ұсыныс жасады. Уокер Трухильо портына келді, бірақ Корольдік теңіз күштерінің офицері Ноуэлл Салмон оны тұтқындады. Британдықтар Гондурас пен Москито жағалауының көршілес аймақтарын бақылап, Орталық Америка арқылы өтетін теңіз каналын салуға стратегиялық және экономикалық мүдделі болды; сондықтан Ұлыбритания Уокерді аймақтағы өз мүдделеріне қауіп деп санады. Оны АҚШ-қа қайтармай, түсініксіз себептермен Салмон Трухильоға келіп, Уокерді штаб бастығы полковник А. Ф. Рудлермен бірге Гондурас үкіметіне тапсырды. Екеуі де әскери сотта қарақшылық және «филибустерлік» қылмыстары бойынша сотталды. Өзін қорғағанда Уокер пираттық құрлықта жасалмайды және «филибустерлік» деген сөз жоқ деді. Рудлер Гондурас шахталарында төрт жылға қатаң еңбекке кесілді, ал Уокер өлім жазасына кесіліп, 1860 жылдың 12 қыркүйегінде қазіргі аурухана орнынан атылды. Уильям Уокер 36 жаста болған. Ол Гондурастың Трухильо, Колон қаласындағы «Ескі зиратта» жерленген.

ықпал етуі және беделі

Уильям Уокер көптеген оңтүстік американдықтарды тропикалық Латын Америкасында құлдар ұстайтын империя құрудың пайдалылығына көндірді. 1861 жылы АҚШ сенаторы Джон Дж. Криттенден 36°30' солтүстік параллелін еркін және құл аймақтарды бөлетін шекара ретінде жариялауды ұсынғанда, кейбір республикашылар мұндай келісімге қарсы шығып, Нью-Йорк конгрессмені Роско Конклинг бұл «осы жерден Тиерра-дель-Фуэгоға дейінгі аралықтағы бір фут жерге ие болған әрбір халыққа, тайпаға және мемлекетке қарсы мәңгілік соғыс келісіміне тең болар еді» деді. Америка Азамат соғысы аяқталғанға дейін Уокердің есімі АҚШ-тың оңтүстігінде және батысында кең танымал болды, ол «Генерал Уокер» және «тағдырдың сұр көзді адамы» деп аталды. Кейіннен жергілікті тарихшылар мен саясаткерлер оны Орталық Америкада болмаған тәуелсіздік соғысының орнына ұсынды. 11 сәуір Коста-Рикада Уокердің Ривастағы жеңілісіне арналған ұлттық мереке. Ол шайқаста маңызды рөл атқарған Хуан Сантамария Коста-Риканың екі ұлттық батырының бірі ретінде құрметтеледі, екіншісі – Хуан Рафаэль Мораның өзі. Сан-Хосе (Алахуэла) қаласын қызмет көрсететін басты әуежай Сантамарияның құрметіне аталған. Бүгінгі күнге дейін Коста-Рика, Гондурас, Сальвадор және Гватемаланың «катрахо» елдері арасындағы Орталық Америкалық «коалициясы», сондай-ақ тәуелсіз Никарагуа одақтастары біртұтас ортақ тарих ретінде есте сақталады және тойланады.

Мәдени сілтемелер

Уолкердің Төменгі Калифорния мен Никарагуадағы науқандары Альфред Нойманның тарихи романының тақырыбы болып табылады, ол неміс тілінде Der Pakt (1949) деп жарияланды және ағылшын тіліне Strange Conquest деп аударылды (алдыңғы Ұлыбритания басылымы Look Upon This Man деп жарияланды). Уолкердің Никарагуадағы науқаны екі фильмге әсер етті, екеуі де оның тарихымен еркіндікпен айналысты: Гилло Понтекорво режиссерлік еткен Burn! (1969), Марлон Брандоның қатысуымен, және Алекс Кокс режиссерлік еткен Walker (1987), Эд Харрис бас рөлде. Burn! фильміндегі басты кейіпкерге Уолкердің есімі берілген, бірақ бұл кейіпкер тарихи Уильям Уокерді бейнелеуге арналмаған және британдық болып көрсетілген. Ал, Алекс Кокстың Walker фильмі сюрреалистік повестівесіне Уильям Уокердің өмірінен және ерліктерінен көптеген деректерді енгізеді, соның ішінде оның солтүстік Мексикаға жасаған алғашқы саяхаттарынан бастап, бейтараптық заңын бұзғаны үшін сотталуы мен ақталғанына дейін, Никарагуаға шабуыл жасауының табысына және өлім жазасына кесілуіне дейін. "Желмен кеткендер" романының бесінші бөлімінің 48-тарауында Маргарет Митчелл Уильям Уокерді, "ол Труксильо қабырғасына қарсы қалай өлді" деген тақырыпта Ретт Батлер мен оның филибүстерлік таныстары арасындағы әңгімеге сілтеме жасайды, Ретт пен Скарлетт О'Хара жаңа үйленгендер ретінде Нью-Орлеанда болғанда. Никарагуалық католик священнигі және Сандинист кезеңінде 1979 жылдан 1987 жылға дейін мәдениет министрі болған Эрнесто Карденальдың Con Walker En Nicaragua атты өлеңі, ағылшын тіліне With Walker in Nicaragua деп аударылған, оқиғаны никарагуалықтардың көзқарасынан тарихи тұрғысынан қарастырады. Ғылыми-фантастикалық жазушы С. М. Стирлингтің Nantucket сериясының жауыз кейіпкері – 20 ғасырдан келген Уильям Уокер есімді американдық жалдамалы әскер, ол 1998 жылдан 1250 жылға дейін уақыт бойынша жылжыды. Уолкер өзінің тарихи әріптесіне ұқсас мінез-құлық көрсетеді, Микен Грециясына филибүстерлік күштерді бастап, машиналық мылтықтармен Троя соғысының нұсқасын бастайды. Джон Нилдің 1859 жылғы "Нағыз әйелдік" романында АҚШ-тан Никарагуаға саяхат жасайтын кейіпкер бар. Ол қайтып келгенде, Уолкердің науқанына қатысқан екені белгілі болады. Бұл оның ұлы Джеймс немесе оның досының ұлы Апплтон Оксмит негізінде болуы мүмкін, екеуі де сапарға шығып, сол елде Уолкермен байланыста болған.

Шығармалары

Уокер, Уильям. Никарагуадағы соғыс. Нью-Йорк (Нью-Йорк): С. Х. Гетцель, 1860 жыл.

Екіншілік көздер

Карр, Альберт З. "Дүние" және Уильям Уокер, 1963 жыл. Дандо Коллинз, Стивен. "Тайкун соғысы: Корнелиус Вандербильт Американың ең танымал әскери авантюристі құлату үшін елге қалай шабуыл жасады" (2008) үзінді және мәтіндік іздеу.
Гобат, Мишель. "Empire by Invitation: William Walker and Manifest Destiny in Central America" (Harvard UP, 2018) H Diplo ғалымдарының дөңгелек үстел бағалауы.
Жуда, Фанни. "Калифорниялық филибустерлер: Испандық Америкаға жасаған экспедицияларының тарихы".
Мур, Дж. Престон. "Пьер Суль: Оңтүстік экспансионисі және насильдеуші", "Journal of Southern History" 21:2 (мамыр, 1955), 208 және 214 беттер.
Норвелл, Джон Эдвард. "Теннессилік авантюрист Уильям Уокер қалай 1857 жылы Никарагуаның диктаторы болды: Сұр көзді тағдыр адамының Норвелл отбасының шығу тегі", "Орта Теннесси генеалогия және тарих журналы", XXV том, № 4, 2012 жылғы көктем.
"1855: Американдық конкистадор", "American Heritage", 2005 жылғы қазан.
Рекко, Кори. "Ақ құмдағы кісі өлтіру". Солтүстік Техас университетінің баспасы, 2007 жыл.
"Уильям Уокер". "Британ энциклопедиясы", 2008 жыл. "Британ энциклопедиясының" онлайн нұсқасы, 2008 жылғы 28 қазан.

Негізгі дереккөздер

Даблдей, К. В. Никарагуадағы филибустер соғысы естеліктері. Нью-Йорк: Г. П. Путнамның ұлдары, 1886 ж. Джеймисон, Джеймс Карсон. Уолкермен бірге Никарагуада: Америкалық фаланга офицерінің естеліктері. Колумбия, МО: Э. В. Стивенс, 1909 ж. Уайт, Сэмюэл Ф. Калифорния және Никарагуадағы оқиғалар: шындыққа негіделген эпос. Бостон: Альфред Мадж және ұлы, 1860 ж. Фейссо коллекциясы. Тулан университеті. Латын Америкасы кітапханасы. "Америка журналы", 1856 жылдың қыркүйек айы. III том, № 3. 266–72 бб. "Филибустеринг", Путнамның ай сайынғы журналы (Нью-Йорк), 1857 жылдың сәуір айы, 425–35 бб. "Никарагуадағы Уолкердің жеңілістері", "Құлдыққа қарсы жаршы", 1856 жылдың 17 қарашасы. "Сабақ", "National Era", 1857 жылдың 4 маусымы, 90 б. "Әкімшілік және коммодор Полдинг", "National Era", 1858 жылдың 7 қаңтары. "Бірнеше филибустер қажет", "Harper's Weekly", 1857 жылдың 10 қаңтары. "Генерал Уокерді қарсы алу", "New Orleans Picayune", 1857 жылдың 28 мамыры. "Уокердің келгені", "New Orleans Picayune", 1857 жылдың 28 мамыры. "Жермушарақтағы ықпалымыз", "New Orleans Picayune", 1856 жылдың 17 ақпаны. "New Orleans Sunday Delta", 1856 жылдың 27 маусымы. "Никарагуа және президент Уокер", "Louisville Times", 1856 жылдың 13 желтоқсаны. "Никарагуа және филибустерлер", "Opelousas Courier", 1856 жылдың 10 мамыры. "Никарагуаның тағдыры қандай?", "Harper's Weekly", 1857 жылдың 6 маусымы. "Кейінгі генерал Уокер", "Harper's Weekly", 1860 жылдың 13 қазаны. "Генерал Уокер қалай көрінеді?", "Harper's Weekly", 1856 жылдың қыркүйек айы. "Президенттің сенатқа генерал Уокердің тұтқындалуына қатысты хабары", "Louisville Courier", 1858 жылдың 12 қаңтары. "Орталық Америка мәселесі – Уокер не істей алады?", "New York Times", 1856 жылдың 1 қаңтары. "Масқара", "New York Times", 1853 жылдың 14 желтоқсаны. 1856–57 жылдарғы "New York Herald" Хорас Грилидің редакциялық мақалалары.