Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Псевдоним
Pseudonym
Ванда Тинаски, сырттай көрінетіндей, Солтүстік Калифорнияның Мендосино округіндегі көпір астында тұратын кедей әйел, 1983 және 1988 жылдар аралығында «Мендосино Комментарий» және «Андерсон Вэлли Адвертайзер» газеттеріне жіберілген ойыншыл, комикалық және білімді хаттардың сериясын жазған псевдоним автор болды. Бұл хаттар кейін «Ванда Тинаскидің хаттары» деген атпен жиналып, жарияланды. Онда Тинаски түрлі тақырыптар бойынша пікір білдіреді – ең бастысы жергілікті суретшілер, жазушылар, ақындар және саясаткерлер туралы, оны қоршаған ортаға деген құрметсіз әзілмен және сауатты тілмен жеткізеді. Комментарий газеті шабуылдардың қаталдығын ерте кезеңде шамадан тыс деп санады, нәтижесінде қалған хаттардың көп бөлігі AVA газетінде жарияланды. Сол кезде Тинаскинің кім екені толығымен белгісіз болды және бұл орайда көптеген жергілікті болжамдар жасалды. Көптеген адамдар Тинаскиді романшы Томас Пинчон деп ойлады, бірақ Тинаскидің Том Хокинс есімді белгісіз Бит буынының ақыны болғаны анықталды.
Wanda Tinasky, ostensibly a bag lady living under a bridge in the Mendocino County area of Northern California, was the pseudonymous author of a series of playful, comic, and erudite letters sent to the Mendocino Commentary and the Anderson Valley Advertiser between 1983 and 1988. These letters were later collected and published as The Letters of Wanda Tinasky. In them, Tinasky weighs in on a variety of topics—most notably local artists, writers, poets, and politicians—with an irreverent wit and literate polish. The harshness of the attacks was deemed excessive by the Commentary early on, and, as a result, most of the remaining letters appeared in the AVA. At the time, the identity of Tinasky was completely unknown, and was subject to much local speculation. Tinasky was thought by many to be novelist Thomas Pynchon until it was demonstrated that Tinasky was likely an obscure Beat Generation poet named Tom Hawkins.
Томас Пиншон
1990 жылы AVA газетінің редакторы Брюс Андерсон Томас Пинчонның "Винеландия" романын оқыды, ол Солтүстік Калифорнияда өтеді. Пинчонның стилі Андерсонға Тинскийді еске түсірді, ал Пинчонның жасырындығы 1980 жылдары оның осы аймақта болғаны туралы әңгімелерге себеп болды. Андерсонға Пинчонның өзі Тинский болуы мүмкін деген ой келді. Шындығында, Тинский Мендосино округындағы оқиғаларға негізделген роман жазып жатқанын айтқан болатын. Ұқсастықтарды (мысалы, Тинский мен Пинчон екеуі де Boeing компаниясында жұмыс істеген) көрсету оңай болды, ал қарама-қайшылықтарды (мысалы, Тинский Пиншоннан он жыл бұрын Boeing-те жұмыс істеген) жасыру да оңай болды. Пинчон мен Тинский арасындағы маңызды сәйкестіктерді табу, көзге көрінетін қайшылықтарды назарға алмау үлгісі келесі зерттеулерде де жалғасты. Андерсон өз болжамдарын Пинчонның жанкүйерлерімен бөлісті және Пинчонның Тинский екендігі туралы AVA-да жариялауға жеткілікті қолдау алды. Бұл жарияланым сыртқы тараптан көп назар аудармады.
In 1990, Bruce Anderson, the editor of the AVA, read Thomas Pynchon's Vineland, a novel set in northern California. Pynchon's style reminded Anderson of Tinasky, and Pynchon's notorious secrecy fueled speculation that he had been in the area during the 1980s. It occurred to Anderson that perhaps Pynchon was Tinasky. Indeed, Tinasky had written that she was writing a novel based on the local scene in Mendocino County. Similarities (for example, both Tinasky and Pynchon worked for Boeing) were easy to play up, and discrepancies (for example, Tinasky worked for Boeing ten years before Pynchon) just as easy to play down. This pattern of finding significant matches between Pynchon and Tinasky, while ignoring apparent contradictions, continued in the readings that followed. Anderson ran his speculations past some Pynchon fans, and received enough encouragement to report in the AVA that Pynchon was Tinasky. This announcement attracted little outside interest.
Ванда Тинаскидің хаттары
1994 жылы Фред Гарднер "Best of AVA" жобасын бастады, Тинаскидің хаттарына кез болып, Андерсоннан Пинчон оларды жазды деген ойды естіді. Гарднер толығымен Тинаскидің хаттары жобасына көшті. АВА-да "C. O. Jones" деген атпен шыққан бұрынғы Дайан Керни, яғни ТР Фактордың, шын мәнінде Тинаски болуы мүмкін деген ақпарат алған Гарднер, Фактормен байланысып, оны көмекшісі ретінде жұмысқа алды. 1995 жылы Гарднер Пинчонның агенті Мелани Джексонға (сол кезде Пинчонның әйелі) Тинаскидің хаттарын жариялау туралы хат жолдады. Джексон Пинчонның бұл хаттарды жазбағанын және оның есімін жобамен байланыстырудың қажеті жоқ екенін жауап ретінде хабарлады. Андерсон өзін және AVA-ны жарнамалау мақсатында мұны жасады деген болжам айтылды. Осыдан кейін Гарднер Фактор сияқты ынталы болмады және жобадан бас тартты. 1996 жылы Фактор "Ванда Тинаскидің хаттары" кітабын шығарды, онда әдеби сыншы Стивен Мур Пинчонның Тинаски екенін аң-жай айтпаса да, сақтықпен қолдады. Заңдық қысымның нәтижесінде кітапта авторлық туралы тікелей мәлімдеме жасалмады және Пинчонның есімі мұқабаға жазылмады. Пинчон қауымдастығы көбінесе жауап бере алмады, екі тараптан да қатаң пікірлер қалыптасты, бірақ бұл мәселе көбінесе назардан тыс қалды. "Pynchon Notes" атты ғылыми журнал Тинаскидің хаттарын қарастырмады.
In 1994, Fred Gardner started a "Best of AVA" project, came upon the Tinasky letters, and learned from Anderson the latter's belief that Pynchon wrote them. Gardner switched to working exclusively on a Tinasky letters project. Receiving a tip that TR Factor (the former Diane Kearney, who appeared in the AVA as "C. O. Jones") might actually be Tinasky, Gardner contacted Factor, and hired her as his assistant. In 1995, Gardner sent a letter to Pynchon's agent, Melanie Jackson (by then Pynchon's wife), in regard to the forthcoming publication of the Tinasky letters. Jackson wrote back that Pynchon did not write the letters, and that his name should not be associated with the project. The suggestion was made that Anderson was merely drumming up publicity for himself and the AVA. Gardner did not have as much zeal as Factor after this and quit the project. In 1996, Factor self published The Letters of Wanda Tinasky with an introduction by literary critic Steven Moore guardedly supporting the identification of Pynchon with Tinasky, though, under legal duress, the book fell short of making an overt claim of authorship and did not put Pynchon's name on the cover. The Pynchon community remained largely undecided, and strong opinions formed on both sides, but the issue was mostly ignored. Pynchon Notes, an academic journal, did not review Tinasky.
Дон Фостер
1998 жылы Шекспирді зерттеуші және "әдеби детектив" Дон Фостер, Джо Клейнның "Бастапқы түстер" кітабының авторы екенін дұрыс анықтап, танымал болғаннан кейін жағдай өзгерді. Ол хаттардың авторы ретінде белгісіз Beat ақыны және жазушысы Том Хокинсті атады. Фостердің бұрынғы жұмысы, сөздік қоры, қолданылуы және орфографиясы бойынша анықталмаған және анықталған мәтіндерді тікелей салыстыруға негізделген. Фостердің әдістері кейбір пікір қақтығыстарын тудырды, ал оның нәтижелері әртүрлі болды. Тинскийді анықтау көбірек детективтік жұмысқа байланысты, маңызды қадам – Тинский хаттарында аталған жазушылар туралы жазылған туындыларды компьютерлік іздеу. Хокинстің есімі табылды, содан кейін Фостер Хокинс туралы және оның жазбалары туралы толыққанды ақпарат іздеді. Нәтижесінде, көптеген ұсақ-түйек біографиялық деректер пайда болды, олар хаттармен дәл сәйкес келді: хаттарда Хокинстің қайта өңделген өлеңдері табылды, тіпті Хокинс қолданған теріскек машина да табылған. Пиншонмен болған жағдайдан өзгеше, онда ұқсастықтар мен қарама-қайшылықтар болған, Хокинс пен Тинский арасындағы айырмашылықтар тек Тинскийдің сыртқы бейнесімен және Фостердің айтуынша, бұрын жойылған аз ғана "жалған өңдеулермен" шектелді. 2000 жылы Фостер өзінің "Белгісіз автор" кітабында оқиғаны кеңінен жариялады. Бұл Тинскийдің кім екені туралы академиялық пікірлерді тоқтатты. Сонымен қатар, Фостердің кітабы жарықтанғаннан кейін бірнеше ай өткен соң, Ванда Тинскийдің хаттарына арналған бет түсініксіз бос қалды, ал хаттар көп ұзамай басылымнан түсірілді.
The situation changed in 1998 when Shakespeare scholar and "literary detective" Don Foster—who had gained publicity by correctly identifying Joe Klein as the author of Primary Colors—named an obscure Beat poet and writer, Tom Hawkins, as the author of the letters. Foster's previous work was based on direct comparisons between unidentified and identified texts, looking for patterns in vocabulary, usage, and orthography. Foster's techniques have aroused some controversy, and his results have been mixed. The Tinasky identification involved more direct detective work, with the crucial step involving computer searches for works written about writers mentioned in the Tinasky letters. Hawkins's name turned up, and Foster then tracked down more information about and writings by Hawkins. Eventually, many minor biographical details appeared, which exactly matched the letters: recycled Hawkin's poetry was discovered in the letters, and ultimately the very typewriter Hawkins used was found. Unlike the case with Pynchon, where there were both similarities and discrepancies throughout, the identified mismatches between Hawkins and Tinasky were limited to the Tinasky façade, and a small number of "transparent forgeries", as Foster calls them, that had been culled ahead of time. In 2000, Foster published a popular account in his book Author Unknown. It has largely ended academic speculation on Tinasky's identity. Furthermore, several months after Foster's book came out, the Wanda Tinasky Letters page went blank without explanation, and the Letters soon went out of print.
Том Хокинс
Томас Дональд Хокинс (11 қаңтар 1927 – 23 қыркүйек 1988) Арканзас штатының Пангерн қаласында дүниеге келген. Ол Вашингтон штатының Порт-Анджелес қаласында өсіп, 1950 жылы Вашингтон университетін ағылшын тілі мамандығы бойынша бітірген. Кэтлин Мари Галланерге үйленген ол, елуінші жылдардың басында «Boeing» компаниясында, содан кейін Техас штатының Бомонт қаласында теледидарда, KFDM стансасында және жарнама саласында жұмыс істеді. 1960 жылы Сан-Францискоға көшіп, «Beats» тобына қосылды. Оның туындылары жергілікті «Beat» басылымдарынан қабылданбағаннан кейін, «Tiger Tim» Хокинс деген атпен өзіндік басылым шығаруға кірісті. Уильям Гэддистің жанкүйері болған Хокинс, Гэддистің «jack green» атты жанкүйерлер парақшасын – газет түрінде шығарды. Ол «green» – Гаддис екеніне сенді, бұл мәлімет Тинскидің хаттарында да кездеседі. Тински сондай-ақ «Уильям Гэддис пен Томас Пиншонның романдары бір адамның қолынан туған» деп мәлімдеді. Хокинс зейнеткерлікке шыққаннан кейін Кэтлинмен бірге Форт-Брэггтің жанындағы Мендосино округіне көшіп, сексенінші жылдардың көп бөлігін кедейлікте өткізді. Хокинс ұсақ-кене алаяқтықтар мен ұрлықтар жасап, өзін жасырып жүрді. Кейін Кэтлин мұраға ие болып, өзіне көлік, күйеуіне пикап сатып алды. Ол сонымен қатар қыш пісіретін пеш алып, керамикамен айналысып, жақсы нәтижелерге қол жеткізді. Фостердің мәліметінше, соңғы Тински хаты жарық көргеннен үш апта өткен соң Хокинс Кэтлинды өлтіріп, денесін үйінде жерлеместен сақтап қалды. Бірнеше күннен кейін үйін өртеп, оның машинасымен тік жардан құлап, тас-талқан болып қайтыс болды. Ол кезде ешкім Тинскинің аяқталуын Хокинстің жасаған қылмысымен байланыстырмады. Шындығында, бұл оқиға Тинскинің жалақ сөздерінің ағынын тоқтата алмады: Фостердің айтуынша, Хокинс тірі кезінде кем дегенде бір «көшірме» хат жарияланған, ал олар оның қайтысынан кейін де қысқа мерзімге жариялануын жалғастырды.
Thomas Donald Hawkins (January 11, 1927 – September 23, 1988) was born in Pangurn, Arkansas. He grew up in Port Angeles, Washington, and graduated in 1950 from the University of Washington with a degree in English. He married Kathleen Marie Gallaner and worked for Boeing in the early fifties, then in Beaumont, Texas, in television, for station KFDM, and advertising. In 1960 he moved to San Francisco to join the Beats, supporting himself as a postal worker. After his work was rejected by local Beat publications, he took to self publishing under the name "Tiger Tim" Hawkins. As a fan of William Gaddis, Hawkins discovered newspaper, the self published Gaddis fansheet of "jack green". He became convinced that green was Gaddis, a detail that would show up in the Tinasky letters. Tinasky also claimed that "the novels of William Gaddis and Thomas Pynchon were written by the same person." After Hawkins retired, he and Kathleen moved to Mendocino County just outside Fort Bragg, where they lived in poverty for most of the eighties. Hawkins engaged in petty scams and thefts and took to disguising himself. Kathleen came into an inheritance and bought a car for herself and a pickup truck for her husband. She also bought a kiln and began a promising career in pottery. Three weeks after the last (according to Foster) authentic Tinasky letter, Hawkins bludgeoned Kathleen to death, and kept her body inside their house, unburied. After several days, he set fire to their house and drove her car off a cliff into rocky shoals, killing himself. At the time, no one connected the end of Tinasky with the Hawkinses' murder–suicide. Indeed, this event didn't altogether stem the flow of Tinasky's invective: at least one "copycat" letter, by Foster's account, had been published while Hawkins was alive, and these continued to trickle out for a short time after his death.