Қасиетті Гилдің өмірі мен тарихы

Кіріспе

Христиан шөлдігі

878 жылы Папа Иоанн VIII шығарған деген уәде берілген екі жалған Папалық бұйрығы бар. Шындығында, монастырь шамамен 910 жылға дейін Әулие Джайлске арналмаған. Джайлстің қабірі дұрыс тарихи кезеңге жатады, бірақ жазуы 10 ғасырға тән. "Алтын аңыздар" бойынша, ол Афина патшасы Феодор мен патшайым Пелагияның ұлы болған. Афинада дүниеге келгенімен, Джайлз Визигот Корольдығындағы Септиманиядағы Рона өзенінің сағасына жақын және Гард өзенінің жағасында уақыт өткізген. "Алтын аңыздар" оны Арль қаласымен байланыстырады, бірақ соңында ол Нимге жақын орманның тереңіне тартылып, көп жылдар бойы үлкен жалғыздықпен өмір сүрді, оның жалғыз серігі – сүйікті бұғысы немесе қызыл бұғысы болды, ол кейбір әңгімелерде оны сүтімен асырады. Джайлз христиандық вегетариандық диетамен тамақтанды. Осы шөлдікті патшаның аңшылары тапты, олар бұғыны оның тығылған жеріне дейін қуды. Бұғыға атылған жебе қасиетті адамды жаралады, ол кейіннен дене мүгедектерінің қамқоршысы атанды. Аңыз бойынша, патша – Уамба, тарихи оқиғаларға сәйкес, түпнұсқада франк болуы керек болған анахронистік вестгот. Ол барлық құрметтен бас тартып, тек шәкірттері болғанын қалаған шөлдіктің қарапайымдылығына жоғары баға берді. Уамба оған өз аңғарында монастырь салдырды, ол Сен-Жіль-дю-Гар монастырі болды, оны Джайлз бенедиктин тәртібіне тапсырды. Ол 8 ғасырдың басында қасиеттілігі мен кереметтерімен танымал болған жерде қайтыс болды. 10 ғасырға жататын "Әулие Эгидий өмірінде" айтылғандай, Джайлз император Карл Ұлының күнәларын кешіру үшін мисса өткізіп жатқанда, періште алтарьға Карл Ұлы ешқашан мойындауға батылмаған қатты күнә туралы хатты қойды. Латын және француз тілдеріндегі бірнеше мәтіндер, соның ішінде "Алтын аңыздар", осы жасырын "Шарлеменнің күнәсіне" сілтеме жасайды. Алайда, бұл аңыз Карл Ұлының өміріне қатысты белгілі болған кейінгі мерзімдерге (шамамен 742 – 28 қаңтар 814) қайшы келеді. Кейінірек жазылған "Әулие Эгидийдің кереметтері кітабы" аббатқа паломниктік сапарлардың ағынын күшейтуге көмектесті.

There are two forged Papal bulls purporting to have been issued by Pope John VIII in 878. In actuality, the monastery was not dedicated to Saint Giles before about 910. The tomb of Giles dates to the correct historical period, but the inscription is from the 10th century. and, according to the Legendae Aurea, he was the son of King Theodore and Queen Pelagia of Athens. Although born in Athens, Giles lived in retreats near the mouth of the Rhône and by the River Gard in Septimania in the Visigothic Kingdom. The Legenda Aurea links him with Arles, but finally he withdrew deep into the forest near Nîmes, where in the greatest solitude he spent many years, his sole companion being his beloved deer, or red deer, who in some stories sustained him on her milk. Giles ate a Christian vegetarian diet. This retreat was finally discovered by the king's hunters, who had pursued the hind to its place of refuge. An arrow shot at the deer wounded the saint instead, who afterwards became a patron of the physically disabled. The king, by legend, was Wamba, an anachronistic Visigoth, but must have been a Frank in the original story due to the historical setting. He held the hermit in high esteem for his humility in rejecting all honours save having some disciples. Wamba built him a monastery in his valley, Saint Gilles du Gard, which Giles placed under the Benedictine rule. He died there in the early part of the 8th century, with the highest repute for sanctity and miracles. A 10th century Vita sancti Aegidii recounts that, as Giles was celebrating Mass to pardon Emperor Charlemagne's sins, an angel deposited upon the altar a letter outlining a sin so terrible Charlemagne had never dared confess it. Several Latin and French texts, including the Legenda Aurea refer to this hidden "sin of Charlemagne". This legend, however, contradicts the well established later dates for the life of Charlemagne (approximately 742 – 28 January 814). A later text, the Liber miraculorum sancti Aegidii ("The Book of Miracles of Saint Giles") served to reinforce the flow of pilgrims to the abbey.

Құрмет

Сен-Жилль-ду-Гард қаласы 7 ғасырда оның құрған деп есептелетін аббатхананың төңірегінде пайда болды. Бұл аббатхана (оған 10 ғасырда қайта арналды) оның культінің орталығы болып қалды, ол Лангедокта әсіресе күшті болды, тіпті Тулузада Сент-Джайлдың тағы бір қасиетті денесі пайда болғаннан кейін де. Оның культі орта ғасырларда Еуропаға кеңінен және жылдам тарады, бұған Франция, Испания, Германия, Польша, Венгрия, Словакия және Ұлыбританияда оған арналған шіркеулер мен монастырлар, оның ізгіліктері мен кереметтерін баяндайтын көптеген қолжазбалар, және әсіресе Еуропаның түкпір-түкпірінен оның қасиетті орнына ағылған қажылар куә. 1562 жылы әулиенің реликвиялары гугеноттардан қорғау үшін жасырын түрде Тулузаға көшірілді, соның салдарынан қажылықтар азайды. 1862 жылы көптеген реликвиялар Сент-Жилль-ду-Гард аббатханасына қайтарылды және 1865 жылы оның бұрынғы қабірінің табылғаны туралы хабар қажылықтарды қайта жандандыруға көмектесті. Сент-Джайл – мүмкіндігі шектеулі адамдардың қасиетті қамқоршысы, сонымен қатар балалық кездегі қорқыныштар, құрысулар, депрессия үшін де дұға етіледі, әсіресе Нормандияда, мысалы, Эур-Ивилл, Сен-Жермен ауылы немесе Берне, немесе Кальвадосте, Жиль Тукесте. Орта ғасырлардағы өнерде ол өзінің символы – едікпен бейнеленеді. Прованстың Гильесі Англия шіркеуінде 1 қыркүйекте еске алынады.