Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Экономикалық теория
Economic theory
Экономикадағы бәсекелестік теорияларында кіруге кедергі, немесе экономикалық кіруге кедергі – жаңа қатысушының өндіріс немесе сату қызметіне қарамастан, нарыққа кіру үшін жұмсалуға тиіс, бірақ қазіргі кездегі кәсіпорындарда болмаған немесе туындамаған тұрақты шығын. Кіруге кедергілер нарықтағы бәсекелестікті шектейді және қалыптасқан фирмаларды қорғайтындықтан, бұрмаланған бағаларға әкелуі мүмкін, сондықтан монополияға қарсы саясатты талқылау кезінде маңызды рөл атқарады. Кіруге кедергілер жиі монополиялар мен олигополиялардың пайда болуына себеп болады немесе оған көмектеседі, сондай-ақ компанияларға нарықтық күш береді. Кіруге кедергілер салалар үшін де маңызды. Бірінші кезекте, брендке адалдық сияқты кейбір кедергілер табиғи түрде туындайтынын анықтау маңызды. Үкіметтер де тұтынушыларды қорғау заңдарын сақтау және қоғамды қорғау мақсатында кіруге кедергілерді құруы мүмкін. Басқа жағдайларда, бұл нарыққа кіру үшін қажетті мемлекеттік ресурстардың жетіспеушілігінен де туындауы мүмкін.
In theories of competition in economics, a barrier to entry, or an economic barrier to entry, is a fixed cost that must be incurred by a new entrant, regardless of production or sales activities, into a market that incumbents do not have or have not had to incur. Because barriers to entry protect incumbent firms and restrict competition in a market, they can contribute to distortionary prices and are therefore most important when discussing antitrust policy. Barriers to entry often cause or aid the existence of monopolies and oligopolies, or give companies market power. Barriers of entry also have an importance in industries. First of all it is important to identify that some exist naturally, such as brand loyalty. Governments can also create barriers to entry to meet consumer protection laws, protecting the public. In other cases it can also be due to inherent scarcity of public resources needed to enter a market.
Іске кірудің негізгі экономикалық кедергілері
Дистрибьюторлық келісімдер – Негізгі дистрибьюторлармен немесе бөлшек саудагерлермен жасалған эксклюзивті келісімдер басқа өндірушілердің салаға енуін қиындатады. Бұл мәселе ерекше өзекті болады, егер нарыққа кірмес бұрын, өзге фирмалар потенциалды жаңа қатысушылардың дистрибьюторларға қол жеткізуін шектеу үшін қарқынды дистрибуция стратегиясын қолданса. Жеткізушілермен жасалған келісімдер – Жеткізу тізбегінің маңызды буындарын құрайтын компаниялармен жасалған эксклюзивті келісімдер басқа өндірушілердің салаға енуін қиындатады, мысалы, жеткізушілер белгілі бір сатып алушыларға айтарлықтай жеңілдіктер ұсынса немесе өнімді тек оларға ғана ұсынса. Тұтынушылардың провайдерді ауыстыруына кедергілер – Кейде тұтынушылар үшін провайдерді ауыстыру қиын немесе қымбат болуы мүмкін, әсіресе егер олар қызметкерлерді қайта оқытуға немесе ішкі ақпараттық жүйелерді өзгертуге мәжбүр болса. Жарнама – Нарықта бекініп қалған фирмалар жаңа бәсекелестерге қиындық туғызу үшін, жаңа фирмалардың қаржылық мүмкіндігіне жетпейтін немесе кадрлық және ресурстық тұрғысынан орындай алмайтын ауқымды жарнамалық кампанияларға үлкен қаражат жұмсауы мүмкін. Бұл жарнаманың нарықтық күші туралы теория деп аталады. Мұнда, бекініп қалған фирмалардың жарнамалық стратегиясы тұтынушылардың назарында өнімдерінің басқа брендтерден ерекшеленуін қамтамасыз етеді, нәтижесінде тұтынушылар оны сәл басқа өнім ретінде қарастырады. Тұтынушылардың адалдығы – Ірі, бекініп қалған фирмалардың тұрақты клиенттері болуы мүмкін. Осының салдарынан, нарықтағы беделді брендтердің болуы жаңа қатысушылар үшін кедергіге айналуы мүмкін. Ресурстарды бақылау – Егер бір ғана фирма белгілі бір сала үшін маңызды ресурсты бақыласа, басқа фирмалардың осы салада бәсекелесуі мүмкін болмайды. Икемсіз сұраныс – Нарыққа енудің бір жолы – бәсекелестерге қарағанда төмен бағаға сату. Алайда, бұл бағаға сезімтал емес тұтынушылар үшін тиімсіз. Бағалық диверсия – Бағалық диверсия – бұл ірі фирмалардың, үлкен несиелік желілері немесе ақшалай резервтері бар фирмалардың, осындай шығынды оңай көтере алмайтын жаңа фирмалар үшін бәсекелестікті қиындату мақсатымен өнімді шығынға сату практикасы. Көптеген елдерде заңсыз саналатын бағалық диверсияны дәлелдеу қиын. Антимонополиялық заңнамаға қараңыз. Халықаралық саудада мұндай практика көбінесе демпинг деп аталады. Кәсіби лицензиялау – Мысалдарға білім беру, лицензиялау және белгілі бір мамандыққа қабылданатын адамдар санына қойылған шектеулер жатады. Нарықтағылардың өнімдерін ерекшелендіру – Бекініп қалған фирмалар жарнама, бренд, тұтынушылардың адалдығы немесе өнімді ерекшелендіру арқылы артықшылықтарға ие болады, бұл оларға нарықта алғашқылардың бірі болуға мүмкіндік береді. Таза бәсекелестік жағдайында фирмалар бағаны бақылай алмайды және ұқсас немесе бірдей тауарлар өндіреді. Бұл фирмалардың стратегиялық кедергілерді қолдануына мүмкіндік бермейді. Таза бәсекелестік масштабтық экономияның болмауын білдіреді; алайда, монополистік бәсекелестікте ақпараттың төмен құнына байланысты, жаңа қатысушылардың келуіне байланысты кіру кедергісі олигополияларға немесе монополияларға қарағанда төмен болады. Олигополияда, әдетте, қолданыстағы кәсіпорындардың көлеміне және осы көлемнен алынған бәсекеге қабілетті артықшылықтарға байланысты кіруге жоғары кедергілер болады. Бұл бәсекелестік артықшылықтар масштабтық экономиядан туындауы мүмкін, бірақ олар көбінесе қалыптасқан фирмалардың капиталдың артық қуатымен байланысты, бұл оларға кез келген потенциалды бәсекелесті нарықтан шығару үшін уақытша шығынға түсуге мүмкіндік береді. Дуополияның ерекшелігі – нарықта тек екі фирманың болуы. Дуополиядағы бәсеке нарықтағы баға немесе санына байланысты өзгеруі мүмкін (Курно бәсекесі мен Бертран бәсекесін қараңыз). Жалпы алғанда, дуополияға кіру үшін олигополияға қарағанда жоғары кедергілер бар деп есептеледі, өйткені дуополиядағы фирмалар сұранысқа қатысты абсолюттік артықшылыққа ие болу мүмкіндігіне ие. Монополиялық фирма бар нарықта кіруге өте жоғары немесе толыққанды кедергілер болуы мүмкін. Монополиялық нарықтағы фирма орасан зор пайда таба алады, сондықтан стратегиялық кедергілерді жасауға үлкен ынталандыру бар, өйткені олар қысқа және ұзақ мерзімде артық пайда табуды жалғастыруға тырысады. Бұл кедергілер шығындардың артықшылығы, жарнама және тепе-теңдік мінез-құлқынан уақытша ауытқу сияқты түрлі формаларда болуы мүмкін. Саяси бәсекелестікке кіруге кедергілер туралы деректер жинағының бір мысалы – V Dem демократия индексіндегі "Партияларға кедергілер" көрсеткіші.
Distributor agreements – Exclusive agreements with key distributors or retailers can make it difficult for other manufacturers to enter an industry. This is a particular problem if, prior to entry, the other firms in the market use intensive distribution strategies in order to restrict the access of potential entrants to distributors. Supplier agreements – Exclusive agreements with businesses that represent key links in the supply chain can make it difficult for other manufacturers to enter an industry, e. g. when suppliers offer significant discounts to certain buyers or offer their product exclusively. Customer Switching barriers – At times, it may be difficult or expensive for customers to switch providers, especially if they have to retrain employees or modify internal information systems. Advertising – Incumbent firms can seek to make it difficult for new competitors by spending heavily on advertising that new firms would find more difficult to afford or unable to staff and or undertake. This is known as the market power theory of advertising. Here, established firms' use of advertising creates a consumer perceived difference in its brand from other brands to a degree that consumers see its brand as a slightly different product. Customer loyalty – Large incumbent firms may have existing customers loyal to established products. As a result, the presence of established strong brands within a market can be a barrier to entry. Control of resources – If a single firm has control of a resource essential for a certain industry, then other firms may be unable to compete in the industry. Inelastic demand – One strategy to penetrate a market is to sell at a lower price than the incumbents. This, however, is ineffective with price insensitive consumers. Predatory pricing – Predatory pricing is the practice of selling at a loss to make competition more difficult for new firms that cannot bear such losses as easily as a large dominant firm with large lines of credit or cash reserves. Illegal in most places, predatory pricing, however, is difficult to prove. See antitrust. In the context of international trade, such practices are often called dumping. Occupational licensing – Examples include educational, licensing, and quota limits on the number of people who can enter a certain profession. Product differentiation of incumbents Incumbent firms show advantages in advertising, brands, customer loyalties or product differentiation which can enable them to be first in the market. Under perfect competition firms are unable to control prices, and produce similar or identical goods. This means that firms cannot operate strategic barriers to entry. Perfect competition implies no economies of scale; However, due to the low cost of the information in monopolistic competition, the barrier of entry is lower than in oligopolies or monopolies as new entrants come. An Oligopoly will typically see high barriers to entry, due to the size of the existing enterprises and the competitive advantages gained from that size. These competitive advantages could arise from economies of scale, but are also commonly associated with the excess capacity of capital held by incumbent firms, which allows them to engage in temporarily loss inducing behaviour to force any potential competitor out of the market. The distinguishing characteristic of a duopoly is a market featuring solely two firms. Competition in a duopoly can vary due to what is being set in the market: price or quantity (see Cournot competition and Bertrand competition). It is generally agreed that a duopoly will feature higher barriers to entry than an oligopoly, as firms within a duopoly have a greater potential for absolute advantage with respect to demand. A market with a monopolistic firm will often have very high to absolute barriers to entry. The incumbent firm can obtain tremendous profits through a pure monopoly market, therefore there are very large incentives for the creation of strategic barriers, as they want to continue to earn excess profits in the short and long term. These barriers can take several forms, including cost advantage, advertising, and strategic reaction in the form of temporary deviation from equilibrium behaviour. One dataset with barriers to entry to the political competition by country is the "Barriers to parties" indicator in V Dem Democracy indices.