Кіріспе
Американдық саясаткер Смит Уайлдман Брукхарт (2 ақпан 1869 ж. – 15 қараша 1944 ж.) екі рет АҚШ Сенатында Айова штабынан өкіл болып сайланды. Ол Республикалық партия ішінде "наразы" саналды. Хардинг және Кулидж әкімшіліктеріне, сондай-ақ бизнес мүдделеріне жасаған сындық пікірлері Республикалық партиядағы басқа мүшелерді ренжітіп, сайлау нәтижесіне шағымдану арқылы Сенаттан қуылды. Брукхарттың Сенаттан кеткен кезеңі қысқа болды, себебі ол алғашқы мүмкіндікті пайдаланып, штаттың аға республикалық сенаторына қарсы шығып, жеңіске жетті. Ол сонымен қатар, тыйым салу мен оның орындалуын ынталы түрде қолдады, сол себепті тыйым салуға қоғамдық қолдау төмендегенде, оның саяси мансабы да құлдырады.
Smith Wildman Brookhart (February 2, 1869November 15, 1944), was twice elected as a Republican to represent Iowa in the United States Senate. He was considered an "insurgent" within the Republican Party. His criticisms of the Harding and the Coolidge administrations and of business interests alienated others in the Republican caucus and led to his ouster from the Senate over an election challenge. Brookhart's absence from the Senate was brief, as he took the first opportunity to return by challenging and defeating the state's senior Republican senator. He was also a strong supporter of Prohibition and its enforcement, so as public support for prohibition waned, the same occurred to his political career.
Ерте өмір
Брукхарт Миссури штатының Шотландия округіндегі фермадағы шатырда, Абрам С. және Синтия Уайлдман Брукхарттың ұлы болып дүниеге келді. Ол ауылдық мектептерде білім алды, Блумфилд орта мектебін бітірді және Блумфилдте (Айова штаты) Оңтүстік Айова нормалық мектебінде оқыды, онда 1889 жылы ғылыми пәндерге баса назар аударды. Бес жыл бойы ол ауылдық мектептерде және орта мектепте сабақ берді, сонымен қатар Блумфилд және Кеосаукуадағы (Айова штаты) кеңселерде заңды оқыды. Брукхарт қарапайым жұмысшыларды республикалықтар тізіміне енгізуге тырысты, осылайша олар алғашқы сайлауда оған дауыс бере алатын болар еді. Алғашқы сайлауға дейін бірнеше апта бұрын Камминс ауруға шалдықты.
1922-1926 жылдар
Екінші рет сайлауға түскенде, Брукхарт 1922 жылы Сенатқа сайланды. Айова штатының сенаторы Уильям С. Кенион өкілеттігінің мерзімі аяқталғанға дейін федералды судьялық қызметке тағайындалу үшін отставкаға кеткендіктен, қосымша сайлау қажет болды. Алты үміткер қатысқан республикалық праймеризде дауыстардың 41 пайызынан астамын алғаннан кейін, Брукхартты ұлттық республикалық партия қолдады. Кейіннен Time журналы Брукхарттың "көк терілі радикализмі аристократ сенаторларды ашуландырды" деп жазды. Екі жыл өткен соң, 1924 жылғы сайлауда ол толық мерзімге сайлануға алғашқы әрекет жасады. Республикалық партияның үміткері ретінде қайта қатысқан Брукхарт демократ Дэниел Ф. Стекті аз айырмашылықпен жеңді, ол 447 594 дауыс алды, ал Стек 446 840 дауысқа ие болды. Брукхарт 1925 жылдың 4 наурызында қызметке кірісті, бірақ Стек Сенаттың сайлау және құқықтар жөніндегі комитетіне шағым түсірді. Комитет отырысында Стек шағымы бойынша Айова республикалық партиясы демократ Стекке қолдау көрсетіп, Брукхартты қатаң сынады және оны 1924 жылғы республикалық президенттік үміткерлікке адал болмады деп айыптады, себебі ол Висконсин штатынан прогрессивтік партияның президенттік үміткері Роберт М. Ла Фолеттке қолдау көрсеткен. Брукхарт тек 1926 жылдың 12 сәуіріне дейін ғана орынды иеленді, содан кейін Сенат 45-41 дауыспен оны Стекке алмастыруға шешім қабылдады, ол мерзімнің қалған бөлігін аяқтады. Сенатта республикалықтардың күшті басымдығы болғандықтан, Брукхартты қызметтен шеттетуге оннан астам республикашылар демократтармен бірге дауыс бергені себеп болды. Басқа жағдайларда Сенат сайлау дауларын сенаторлар қызметке кіріспей тұрып шешкен, бірақ бұл сенатор орынға отырғаннан кейін нәтижелер күштен шығарылған жалғыз жағдай болды. Биограф Джордж Уильям МакДэниел былай деп қорытындылады: 1924 және 1926 жылдар аралығында, орнаған саяси жүйені басқаратын адамдар Брукхартты жеңу үшін бірікті. Олардың іс-әрекеттерінің бір бөлігі оның бағдарламасынан қорқудан туындады; кейбіреулері оның социализмге немесе одан да нашар жағдайға әкелетініне шын сенді. Олар сонымен қатар ол республикалық партияны өз бейнесінде қайта құруға ниеттенгенін қауіптенді, ол бұл айыптаманы бірнеше рет жоққа шығарды және көптеген саясаткерлердің негізсіз екенін білгенін, өйткені ол мұндай қадам үшін қажетті округтік ұйымдарды құруға ешқашан тырыспады. Сонымен қатар, партия басшылары оның оларсыз жеңіске жеткеніне ренжіді, бұл сайлау үшін саяси партияның қажет еместігін көрсетті. Брукхарт Эмметсбургтегі сөзімен олардың күш-жігеріне көмектесті, оларға оны партиядан шығаруға себеп берді.
Time would later write, Brookhart's "pugnacious cowhide radicalism nettled patrician Senators." Two years later, in the 1924 election, he made his first attempt to win a full term. Running again as the Republican nominee, Brookhart appeared to have defeated the Democratic candidate, Daniel F. Steck, by a small margin, with Brookhart getting 447,594 votes to Steck's 446,840. Brookhart thus took office on March 4, 1925, but Steck pursued a challenge with the Senate Committee on Elections and Privileges. In the committee hearings on Steck's challenge, the Iowa Republican Party sided with the Democrat Steck by filing a brief that was sharply critical of Brookhart and accused him of disloyalty to the Republican presidential ticket in 1924 because of his support for the Progressive Party presidential candidate Robert M. La Follette of Wisconsin. Brookhart held the seat only until April 12, 1926, when the Senate voted by a margin of 45–41 to replace him with Steck, who then served out the remainder of the term. Because the Senate was then firmly in Republican control, his ouster was possible only because over a dozen Republicans voted with Democrats to unseat Brookhart. On other occasions, the Senate has settled election disputes before a senator took office, but that was the only time that the results were overturned after the senator had been seated. The biographer George William McDaniel concludes:
between 1924 and 1926, those in charge of the established political machinery united to defeat Brookhart. In part they acted out of fear of his program; some really believed that it would lead to socialism or worse. In part they feared that he intended to remake the Republican party in his own image, a charge he repeatedly denied and one that most thoughtful politicians knew to be unfounded since he never
bothered to build the kind of county by county organizations necessary for such a move. In addition, party leaders were upset that he won without them and thus showed that the political party was not necessary as the vehicle for election. Brookhart aided their efforts by his intemperate speech at Emmetsburg, giving them an excuse to read him out of the party.
1927-1933 жылдар
1926 жылы сәуірде Сенаттан қуылғаннан кейін Брукхарт Айова штатының Сенаттағы екінші орындығына кандидат болды, оны Камминс әлі де иеленген еді. Республикалық партияның ішкі сайлауында Брукхарт бұрынғы әріптестерін және Айова Республикалық партиясының басшыларын Камминсті үлкен артықшылықпен жеңіп, таң қалдырды. Айдахо штатының республикашысы Уильям Эдгар Бора ертесіне таңертең: «Сенатор Камминс оны білгендердің бәрі тарапынан жоғары бағаланды. Ол мойындалған қабілетке ие адам еді, оны тек нағыз саяси төңкерілген жағдай ғана жеңе алатын еді», – деді. Бас сайлауда Брукхарт консервативті демократ Клод Р. Портерді жеңді, ол Уилсон әкімшілігі кезінде АҚШ прокуроры болған. Брукхарт республикалық басшылықпен шайқасқа толы қарым-қатынас орнатты. Брукхарт Федералдық резервті қатал сынға алды: «Халықтың жинақтарын олардың зиянына және мүлік құндылықтарын жоюға пайдалану үшін одан зұлым немесе жаман құрылғы ойлап табу мүмкін емес». Ол толық алты жылдық мерзімін аяқтады. Бірақ 1932 жылғы республикалық партияның ішкі сайлауында ол Шенноа, Айова қаласынан келген Генри Филдке жеңілді, ол балабақша иесі еді. Филд Брукхарттың Сенатқа жиі кетпеуін, сондай-ақ федералдық лауазымдарда отырған туыстарының көптігін сынады. Брукхарт 1932 жылғы бас сайлауда «прогрессивті» кандидат ретінде қатысты, бірақ 890 000-нан астам дауыс берілгенде 33 000-нан аз дауыс жинады.
Тыйымды қолдау
Брукхарт "күшті құрғақ" деп танылатын. Арахилықты жоюға бағытталған күшейіп келе жатқан пікірлерді тоқтатуға жасалған әрекеттердің нәтижесінде Брукхарт ел бойынша саяхат бастады, онда АҚШ өкілі Фиорелло ЛаГуардия, Кларенс Дарроу және Арахилыққа қарсы болған басқа да белгілі "ылғалдармен" пікір алмасты. Брукхарт Арахилықты күшпен сақтауға жұмсалатын қаражатты 240 миллион долларға дейін арттыруды қолдады. Ұлы депрессия кезінде кең таралған жұмыссыздық пен толық жұмыспен қамтылмау салдарынан бұл өте таныс емес ұстаным болды. Арахилықты жоюға қарсылар алкогольді ішімдіктерді заңдастыру экономиканы жандандырып, қажетті салық түсімдерін қамтамасыз етеді деп мәлімдеді. Брукхарттың алкогольге қатысты пікірлері Айова Ұлттық гвардиясында мылтық оқытушысы қызметін атқарған кезінде қалыптасқан, онда алкоголь мен қарудың үйлеспейтіні анықталды. Ол тіпті, жеңіл сыраның ату дәлдігін 7%-ға төмендетуіне байланысты зиянды сандық түрде бағалады. Осы ақпарат негізінде ол Айованың губернаторын оқ ату полигонын "құрғақ" етуге көндірді.
Кейінгі өмірі
1932 жылы жеңілгеннен кейін Брукхарт 1935 жылы отставкаға кетіп, Айоваға қайтып келгенге дейін совет саудасы жөніндегі федералдық үкіметтің арнайы кеңесшісі болды. Брукхарт содан кейін әртүрлі прогрессивті күштерді жаңа тудың астында біріктіру жоспарын жариялады, шаруалар мен жұмысшылар партиясынан Сенатқа үміткер болу мүмкіндігінен бас тартты және Франклин Рузвельттің 1936 жылғы қайта сайлануын қолдады. 1936 жылғы сайлаудан кейін Брукхарт Вашингтонда заң кеңсесін ашты және 1943 жылға дейін сол жерде қалды, содан кейін денсаулығына байланысты Аризонаға кетті.