Димма кітабы: Ирландиялық ежелгі Інжіл кітабының тарихы
Book of Dimma
Ирландияның 8 ғасырлық «Димма кітабы» – Роскреа аббаттығынан шыққан қалташа Евангелиясы. Лұқа мен Иоанн жазбалары, әсем безендірілген иллюстрациялары бар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Димма кітабы (Дублин, Тринити колледжі, Қ. А. IV.23) – 8 ғасырдағы ирландиялық қалташа Ізгі хабар кітабы, Ирландияның Типперри графтығындағы Әйіргі Кронан құрған Роскреа аббаттығынан шыққан. Бұл кітапта Лұқа мен Жохан Ізгі хабарларынан басқа, науқастарды майлау және қасиетті тамақпен араласу ережелері де бар. Қолжазбаның сақталған әшекейлеуінде бірнеше әшекейлі әріпбастары, үш Евангелист суреті және бір Евангелист символы бар беттер кездеседі. Қалташа Ізгі хабар кітабы ерекше Инсуляр форматы болып табылады, оның ішінде Стоу Миссалы және Муллинг кітабы басқа да маңызды мысалдар болып саналады. Жоханнан басқа Ізгі хабарлар "көбінесе шапшаң қолмен жазылған", ал Жохан Ізгі хабары "басқа жазушының қолымен, әдемі кішкентай әріптермен жазылған". Бұл кітаптың авторы Димма Макнати әр Ізгі хабардың соңында қол қойған. Бұл Димма дәстүрлі түрде кейін Коннор епискобы болған епископпен байланыстырылды, оны Папа Иоанн IV 640 жылы Пелагиандық туралы хатында атаған. Алайда, бұл сәйкестікті растау мүмкін емес.
The Book of Dimma (Dublin, Trinity College, MS. A. IV.23) is an 8th century Irish pocket Gospel Book originally from the Abbey of Roscrea, founded by St. Crónán in County Tipperary, Ireland. In addition to the Gospels of Luke and John, it has an order for the Unction and Communion of the Sick. The surviving illumination of the manuscript contains a number of illuminated initials, three Evangelist portrait pages, and one page with an Evangelist's symbol. The pocket gospel book is a distinctively Insular format, of which the Stowe Missal and Book of Mulling are other leading examples. The gospels other than John are "written for the most part in a rapid cursive script", while John is "by a different scribe, in neat minuscule bookhand". It was signed by its scribe, Dimma MacNathi, at the end of each of the Gospels. This Dimma has been traditionally identified with a bishop who was later Bishop of Connor, mentioned by Pope John IV in a letter on Pelagianism in 640. This identification, however, cannot be sustained.
Тарих
Көпке белгілі аңыз бойынша, Кронан Димма есімді монахтан кітапты көшіруді сұрады, бірақ оны бір күн ішінде аяқтау керек еді. Димма осы мүмкін емес міндетке кірісіп, тамақтанып үзіліс жасамай, үздіксіз көшіріп жатты. Ол жұмыс істеген бойда күн батпады. Димма жұмысын аяқтағанда, оған бір күн ғана өткендей сезілді, бірақ шындығында қырық күн өткен еді. Осы керемет оқиға Кронанға байланысты деп есептелді.
A well known legend relates that Crónán asked a monk named Dimma to copy the book, but that it had to be done in one day. Dimma set to work on this impossible task and copied continuously without a break for any meals. All the while he worked the sun never set. When Dimma finished, he thought that it had only taken him one day, when in reality it had taken forty. This miracle was attributed to Crónán.
Құмдах (кітап-құрбандық)
12 ғасырда қолжазба зәулім әшекейленген кумдах немесе қасиетті заттар сақталатын қоршауға оралған, ол Тринитиде сақталып тұр. Бір жағында ағаштан жасалған қоршаудың үстінде викингтердің Рингерике стиліндегі ашық ою-өрнек панельдері бар. Нью-Йорктегі Метрополитен өнер мұражайында 1908 жылғы сапалы көшірмесі бар, ол онда көрмеге қойылмаған, бірақ түпнұсқадан өзгеше, интернетте жақсы иллюстрациялары қолжетімді.
In the 12th century, the manuscript was encased in a richly worked cumdach or reliquary case, which remains with it at Trinity. On one face it has panels of openwork decoration in Viking Ringerike style over the wood case. There is a good reproduction of 1908 in the Metropolitan Museum of Art in New York, which is not on display there, but has good illustrations available online, unlike the original piece.
Шығу тегі
Кейінгі иелерінің арасында ол Роскреядағы католик священнігі Уильям Мигерге, содан кейін оның ұрпағы Ненагтағы священнік Филип Мигерге тиесілі болды. Мигер оны доктор Томас Харрисонға берді, ол рұқсатсыз 1816 жылға дейін Дублиндегі Корольдік құқық мектебінің кітапханашысы Генри Монк Мейсонға сатты. Ол 1819 жылғы 24 мамырда Корольдік ирландиялық академияға табыс етілді. Оны 1826 жылға дейін сэр Уильям Бетам сатып алды және ол өзі 1830 жылғы 4 шілдеде оны аукционға сатуға тырысты. Соңында ол қолжазбаны 1836 жылғы 29 наурызда Тринити колледжіне өткізді.
Among the later owners, it belonged to William Meagher, a Catholic priest in Roscrea, then to his descendant Philip Meagher, a priest in Nenagh. Meagher lent it to Dr Thomas Harrison, who sold it without permission to Henry Monck Mason, a librarian at the King's Inns society in Dublin, sometime before 1816. He was presented to the Royal Irish Academy on 24 May 1819. It was purchased by Sir William Betham before 1826 and he himself attempted to auction it on 4 July 1830. He finally ceded the manuscript to Trinity College on 29 March 1836.