Жак Александр Бернар Лоу, Лауристон маркизі: Француз сардары мен дипломаты
Jacques Lauriston
Жак Лауристон (1768-1828) – француз сардары, дипломаты. Наполеон соғыстарындағы генерал, француз үкіметінде губернатор болып қызмет еткен. Тарихтан оқыңыз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз әскери қызметкері және дипломаты (1768–1828)
French soldier and diplomat (1768–1828)
Жак Александр Бернард Лоу, Лористон маркизі (1 ақпан 1768 – 12 маусым 1828) – шотланд және португал тегінен таралған француз әскери қызметкері және дипломаты, Наполеон соғыстары кезінде француз армиясының генерал-офицері. Ол француздық Үндістандағы Пондичерриде дүниеге келді, онда оның әкесі Жан Ло де Лауристон генерал-губернатор болып қызмет еткен. Жан Ло де Лауристон – қаржыгер Джон Лоудың сіңілі баласы. Жақтың анасы португал саудагерлері Карвалло әулетінің мүшесі болған. Лористон қамалы Шотландияда 1729 жылы Джон Лоуға мұра болып өткен. Лауристон Жеңіс аркасының астына жазылған есімдердің қатарында.
Jacques Alexandre Bernard Law, marquis de Lauriston (1 February 1768 – 12 June 1828) was a French soldier and diplomat of Scottish and Portuguese descent, and a general officer in the French Army during the Napoleonic Wars. He was born in Pondicherry in French India, where his father, Jean Law de Lauriston, was Governor General. Jean Law de Lauriston was a nephew of the financier John Law. Jacques’ mother was a member of the Carvallho family of Portuguese traders. Lauriston Castle, in Scotland, was inherited by John Law in 1729. Lauriston is one of the names inscribed under the Arc de Triomphe.
Ерте мансап
Лористон алғашқы қызметтік тапсырмасын шамамен 1786 жылы алды, революцияның алғашқы науқандары кезінде артиллерияда және бас штабта қызмет етті, ал 1795 жылы артиллерия бригадирі болды. 1796 жылы отставкаға шыққан ол 1800 жылы Наполеонның жеке хатшысы ретінде қызметке қайта оралды, оның алдында кадет ретінде Лористонмен достық қарым-қатынаста болған еді. Бірінші империяның құрылуына дейінгі жылдары Лористон Ла-Фер артиллерия мектебінің директоры және Данияға арнайы өкіл болып, 1802 жылы Амиен бейбіт шартының ратификациясын Англияға жеткізуге тағайындалды. 1805 жылы дивизия генералы шеніне көтеріліп, Австрияға қарсы соғысқа қатысты. 1806 жылы Венеция мен Рагуза Республикасын басып алды, 1807 жылы Венецияның генерал-губернаторы болып тағайындалды, 1808 жылғы Эрфурт келіссөздеріне қатысты, граф титулы алды және Испаниядағы Пиреней соғысы кезінде (1808–1809) императормен бірге қызмет етті, онда ол Памплонаны қоршап алып, жаулап алған дивизияға қолбасшылық етті. Ол Италия кампаниясындағы Рааб шайқасында және одан кейінгі Венаға жасалған жорықта вице-король Евгений де Богарнеге қарасты болды. 1811 жылы Лористон Ресейдегі елші болып тағайындалды. 1812 жылы ол Ұлы армияда қолбасшылық етті және Мәскеуден шегіну кезіндегі нықтылығымен көзге түсті. Ол Германия кампаниясындағы Лютцен және Бауцен шайқастарында V корпустың құрамында басшылық етті, бірақ 1813 жылғы қазанда Лейпциг шайқасынан кейін болған сәтсіз шегіну кезінде тұтқынға түсті. Лористон империя құлағанға дейін соғыс тұтқыны ретінде ұсталды. Содан кейін ол Франция королі Людовик XVIII-ге қосылды және жүз күн саяхаты кезінде оған адал болды. Оның еңбегі үшін оған Пирлер палатасына орын берілді және Корольдік гвардияда қолбасшылық қызметі табысталды. 1817 жылы ол маркиз титулын алды және Département du Finistère және Брест портының жоғары бастығы болып тағайындалды. 1823 жылы Лористон Франция маршалы болды және испан экспедициясы кезінде корпустың құрамында басшылық етті. 1828 жылдың 11 маусымында Парижде инсульттан қайтыс болды. Лористонның есімі Триумф аркасының 13-бағанасына жазылған.
Lauriston obtained his first commission about 1786, served with the artillery and on the general staff during the early campaigns of the Revolution, and became brigadier of artillery in 1795. Resigning in 1796, he was brought back into the service in 1800 as aide de camp to Napoleon, with whom, as a cadet, Lauriston had been on friendly terms. In the years immediately preceding the first empire, Lauriston was, successively, director of the La Fère artillery school and special envoy to Denmark before being selected to convey to England the ratification of the Peace of Amiens in 1802. In 1805, having risen to the rank of general of division, he took part in the war against Austria. He occupied Venice and the Republic of Ragusa in 1806, was made governor general of Venice in 1807, took part in the Erfurt negotiations of 1808, was ennobled as a count, and served with the emperor during the Peninsular War in Spain (1808–1809), where he commanded the division that besieged and won Pamplona. He fought under Viceroy Eugène de Beauharnais at the Battle of Raab in the Italian campaign and the subsequent advance to Vienna. In 1811, Lauriston was made ambassador to Russia. In 1812, he held a command in the Grande Armée and gained distinction through his firmness in covering the retreat from Moscow. He commanded the V Corps at Lützen and Bautzen during the German campaign, but was captured during the disastrous retreat after the Battle of Leipzig in October 1813. Lauriston was held as a prisoner of war until the fall of the empire. He then joined King Louis XVIII of France, to whom he remained faithful during the Hundred Days. His reward was a seat in the Chamber of Peers and a command in the Royal Guard. In 1817, he was created a marquis, and became commandant supérieur of the Département du Finistère et de la place de Brest. In 1823, Lauriston was made a Marshal of France and he commanded a corps during the Spanish expedition. He died of a stroke in Paris on 11 June 1828. The name LAURISTON is inscribed on Column 13 of the Arc de Triomphe.