Гаспаре Спонтинидің "La vestale" операсы – француз либреттосымен жазылған, үш актілі трагедиялық лирика. 1807-де Парижде сахналанды. Классикалық опера, музыка тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гаспар Спонтинидің операсы
Opera by Gaspare Spontini
the opera by Spontini
"La vestale" ("Перізкер қыз") – Этьен де Жуйдың француз либреттосына Гаспар Спонтинидің жазған операсы. Ол үш актілі трагедиялық лирика түрінде. Опера алғаш рет 1807 жылдың 15 желтоқсанында Париж опера театрының Саль-Монтансье сахнасында қойылды және Спонтинидің шедевр туындысы саналады. Музыкалық стилі Глюктің ықпалын көрсетеді және Берлиоз, Вагнер мен француз Гранд-операсының туындыларын алдан шартады.
La vestale (The Vestal Virgin) is an opera composed by Gaspare Spontini to a French libretto by Étienne de Jouy. It takes the form of a tragédie lyrique in three acts. It was first performed on 15 December 1807 by the Académie Impériale de Musique (Paris Opera) at the Salle Montansier and is regarded as Spontini's masterpiece. The musical style shows the influence of Gluck and anticipates the works of Berlioz, Wagner, and French Grand opera.
Құрастыру тарихы
Спонтини 1805 жылдың жазына қарай "La vestale" операсын аяқтады, бірақ Операның басшыларының қарсылығына және өзге композиторлардың бәсекелестігіне тап болды. Премьера Спонтинидің қамқоршысы, императрица Жозефинаның көмегімен мүмкін болды, бірақ Жан Батист Рей мен Луи Люк Лоизо де Персуи оны қайта жөндеуден өткізгеннен кейін ғана. "La vestale" үлкен сәттілікке ие болды, 1830 жылға дейін екі жүзден астам қойылымдар өткізілді.
Spontini had finished La vestale by the summer of 1805 but had faced opposition from leading members of the Opéra and rivalry from fellow composers. The premiere was made possible with the help of Spontini's patron, the Empress Joséphine, but only after being rearranged by Jean Baptiste Rey and Louis Luc Loiseau de Persuis. La vestale was an enormous success, enjoying over two hundred performances by 1830.
1-ші акті
Жеңісті кампаниядан Римге оралған Лициний өзінің сүйікті Юлияның Веста қызметкері болғанын біледі. Юлия Лицинийдің жеңіс шеруіне қатыспауға тырысса да, оған оған лавр гүлінен жасалған тәжді табын етуге міндеттеледі. Ол оны құпия түрде ұрлап, қайтарып алу ниетінде екенін айтады.
Returning to Rome after a victorious campaign, Licinius finds his beloved Julia has become a priestess of Vesta. Although Julia attempts to avoid going to Licinius's triumph, she is delegated to present him with a wreath. He tells her that he intends to kidnap and reclaim her.
2-ші акті
Веста ғибадатханасында Юлия мәңгілік отты күзетіп, құштарлықтан арылу үшін дұға етеді. Лициний келеді; олардың құштарлыққа толы қайта табысуы кезінде от сөніп қалады. Цинна Лицинийге қашуға кеңес береді. Юлияны бас жұбын сұраққа тартады, бірақ ол Лицинийдің есімін айтудан бас тартады. Ол расұлылық үшін өлім жазасына кесіледі.
In the temple of Vesta, Julia guards the eternal flame and prays to be freed of temptation. Licinius arrives; during their rapturous reconciliation, the flame expires. Licinius is advised by Cinna to flee. Julia is interrogated by the high priest but refuses to name Licinius. She is sentenced to death for licentiousness.
3-ші акт
Лицинийдің жалбарынына қарамастан, Юлия тірідей жерленуге тиіс; тіпті ол ғибадатханаға кіргенін мойындағанда да, Юлия оны танымаймын дейді. Содан кейін нөсер жаңбыр басталады, сол кезде молния қасиетті отты қайтадан тұтандырады. Бас жұбын және Веста қызметкері мұны құдайлардың белгісі деп түсініп, Юлияны босатады, одан кейін оны Лицинийге үйлендіреді.
Despite the pleas of Licinius, Julia is to be buried alive; even when he admits his intrusion to the Temple, Julia claims not to recognise him. A thunderstorm ensues, during which lightning reignites the sacred flame. Recognising this as a sign from the Gods, the High Priest and Vestal Priestess release Julia who is then married to Licinius.