Кіріспе
Американдық сценарист, драматург, жазушы, актриса және теледидар өндірушісі Корин Анита Лоус (26 сәуір 1888 - 18 тамыз 1981) - американдық актриса, романист, драматург және сценарист. 1912 жылы ол Голливудтағы алғашқы әйел сценарист болып, Д.У. Гриффит оны «Үшбұрыш» кинокорпорациясына жалақымен жұмысқа алғанда танымал болды. Ол 1925 жылғы «Джентльмендер блондинкаларды жақсы көреді» комедиялық романы және 1951 жылғы Колеттің «Джиджи» повесінің Бродвейдегі сахналық бейімделуімен ең көп танылды.
Corinne Anita Loos (April 26, 1888 – August 18, 1981) was an American actress, novelist, playwright and screenwriter. In 1912, she became the first female staff screenwriter in Hollywood, when D. W. Griffith put her on the payroll at Triangle Film Corporation. She is best known for her 1925 comic novel, Gentlemen Prefer Blondes, and her 1951 Broadway adaptation of Colette's novella Gigi.
Ерте өмір
Лоус Калифорния штатының Сисон қаласында (қазіргі Маунт-Шаста) Ричард Бирс Лоус пен Минерва Эллен "Мини" (Смит) Лоустың отбасында дүниеге келді. Оның бір әпкесі, Глэдис Лоус, және бір ағасы, доктор Гарри Клиффорд Лоус, дәрігер және Росс Лоус медициналық тобының құрылушыларының бірі болды. Өзінің есімін қалай айту керектігі туралы Лоус: "Отбасы әрқашан француз тіліндегі дұрыс айтылуын – лохсе деп қолданды. Бірақ мен өзімнің атымды "люсе" деп жазылғандай айтамын, себебі көптеген адамдар оны осылай айтады және оларды түзетуге тырысу қиын болды", – деді. Оның әкесі Sisson Mascot атты таблоид газетін құрды, ал анасы баспагердің көп бөлігін өзі атқарды. 1892 жылы, Анита үш жасқа толғанда, отбасы Сан-Францискоға көшіп келді, онда әкесі анасының "әрекетімен" алған ақшаға Music and Drama газетін сатып алды.
1915 жыл, Голливуд
1915 жылы анасының ықпалынан және Голливудта мансап қууға қарсылығынан қашуға тырысқан Лус, оркестр дирижерінің ұлы Фрэнк Палмаға тұрмысқа шықты. Бірақ Фрэнк ақшасыз және жалықтырғыш болып шықты. Алты айдан кейін Анита оны шашқышты әкелуге жіберді, ол кеткенде өзі жиналып, анасына қайтып келді. Ол алғаш рет Нью-Йоркке оның премьерасына қатысу үшін сапар шекті. Голливудқа оралмай, Лус 1916 жылдың күзін Нью-Йоркте өткізді және «Vanity Fair» журналының Франк Кроуншиншилдпен танысты. Олар бірден тіл табысты және Лус көптеген жылдар бойы «Vanity Fair» журналына материалдар жазды. Кроуншиншилд өзінің «ешқашан бір әйелге адал болмағанын және бола алмайтынын» ашық мойындады. Лус оның өзінен басқа барлық қыздардан өзгеше екенін, ал сырттан жайсыз көрінетін сыртында ұлы интеллект жасырылғанын сендірді. Кейін ол өзін екі жағынан да жаңылысқан деп есептеді, былай деп жазды: «Мен ақылды адамға құрметпен қарап, одан үйренуді армандаған едім, бірақ одан ақылды екенімді білгенім қаншалықты көңілді қалдырар еді». «Famous Players–Lasky» фильмдері бұрынғы фильмдерінен нашар болды, себебі оларда Бродвейдің сахнадағы жұлдыздары түскен, олар экранда ойнауға дайын емес еді, сондай-ақ олардың келісімшарты жаңартылмады. Сценарийлер екі автордың атын алып жүрді, бірақ олардың көп бөлігі Лус жазған. Кейін Лус Эмерсонның барлық ақшаны және көбінесе мақтауды алғанын айтты, бірақ оның үлесі көбінесе төсекте жатып, оның жұмысын бақылаудан тұрды. Достарының наразылығына қарамастан, оның Эмерсонға деген құштарлығы бағынушылыққа айналды. Уильям Рэндольф Херст Лусқа өзінің сүйіктісі Марион Дэвис үшін фильм жазуға келісім-шарт ұсынғанда, Лус келісімге қажетсіз Эмерсонды қосты. Херстке фильм ұнады және «Мэридің үйленуі» (1919) Марион Дэвис түскен алғашқы фильмдердің бірі болды, ол шығынға ұшырамады. 1925 жылы Голливудқа Менкенмен бірге пойызбен келе жатып, ол бұл фактіні қатты сезінді, себебі ол асхана вагонындағы сары шашты әйелдің назарын аударды. «Джентльмендер блондинкаларды жақсы көреді: кәсіби әйелдің жарық күндегі жазбалары» үшін. «Gentlemen Prefer Blondes: The Illuminating Diary of a Professional Lady» кітабы Ральф Бартон салған қысқа суреттерден тұратын «Лорлей» әңгімелері сериясы ретінде «Harper's Bazaar» журналында жарияланды. Бұл әңгімелер сексуалдық қатынастардың күйіне сатиралық көзқараспен қарады, бірақ сексуалдық жақындыққа тікелей сіңіп кірмеді; журналдың таралымы бір түндік ішінде төрт есеге өсті. Әңгімелердің басты кейіпкері Лорелей Ли – батыл, амбициялы флэппер, ол неке рұқсатнамаларынан гөрі өзінің жаулап алғандарынан қымбат әшекейлерді жинаумен көбірек айналысты, сонымен қатар бос мінезді және өзіне сенімді әйел болды. Ол 1920 жылдардағы Америка Құрама Штаттарының материализмін сіңіріп алған және мәдениетті нақты ақшамен және материалдық иемдікпен теңеген практикалық жас әйел болды. Оның кейіпкерлерінің прототиптері кімдер екенін сұрағанда, Лус олар әртүрлі адамдардың қосындысы екенін айтатын. Бірақ оны қысымға ұшыратқанда, ол тіссіз сүйкімді Фрэнсис Бекманның жазушы Джозеф Хергешаймер мен продюсер Джесси Л. Ласкиден үлгі алғанын мойындады. Дороти Шоу өзінің өзінен үлгі алды, ал Констанс Талмаджбен Лорелей ең көп ұқсады. Зигфелд шоуының алмастарды жинауға құштар шоу-қызы Лилиан Лорейн оның сүйіктілері сыйлаған алмастарды көрсетуге жаңа орындар іздеді. Эмерсон алғашқыда оның жариялануын тоқтатуға тырысты, содан кейін жеке арнауға келісті. 1926 жыл бойы Лус тым көп жұмыс істеді, кейде бірнеше жобаны бір уақытта орындады. 1926 жылдың көктемінде ол сахналық бейімделуді аяқтады, ол бірнеше аптадан кейін Чикагода ашылды және Бродвейде 201 қойылым көрсетілді. Эмерсон осы кезде гипохондрияның ауыр түріне шалдықты, ол өзінің жұмысынан назар аудару үшін ларингит шабуылдарын жасады;), 1926 жылдың қыркүйегінде Бродвейде дебют жасады, екі театр сахнасында 199 қойылым көрсетілді, 1927 жылдың сәуірінде Таймс-сквер театрында жабылды.
1927 ж. Бос уақыттары
1927 жылы «Алайда мырзалар бруннеттерге үйленсе» романы жарық көргенде, Эмерсон тағы бір еуропалық саяхатты ұсынды және Лусты алдын ала басып өтті. Ауыр сырқатқа шалдыққан Лус оның соңынан ерді, Венада қысылша безгегімен ауырды. Ол және оны емдеген құлақ, мұрын және тамақ маманы Эмерсонның гипохондриясын емдеудің жолын тапты. 1927 жылдан 1929 жылға дейін Лус пен Эмерсон көп саяхаттады, бұл Лустың денсаулығына ауыр тиді. Олардың барлық қыстарын Палм-Бичте өткізді, онда Эмерсон әлеуметтік қарым-қатынастарды жақсартуға ұмтылды. Лус зиялы әріптестіктен мұңайып, сол жерде өткір және тартымды жылжымайтын мүлік алыпсатарушысы, сондай-ақ кейбір адамдардың пікірінше, алаяқ Вилсон Мизнермен танысты. Ол MGM үшін өте құнды кадр болды, себебі студияда Гарбо, Кроуфорд, Ширер және Харлоу сияқты көптеген femme fatale болды, сондықтан біз әрқашан «күңкіреген әйел» туралы оқиғаларды іздеп жүрдік. Бірақ цензура кодексіне байланысты бұл қиындық тудыратын еді. Алайда, Анита екіұштылықты жеткізе білумен және ишаралы сөздерді тиімді қолданумен көзге түсті. «Жан Харлоудың суреті жоспарланғанда, біз әрқашан бірінші болып Анитаны еске түсіретінбіз». MGM продюсері Сэмюэл Маркс Тальберг қайтадан ауырып, Эмерсонға аптасына 1250 доллар төлеумен екі жылдық продюсерлік келісімшарт ұсынды. 1937 жылдың ортасына қарай Лус MGM-мен келісімшартын жаңартудан бас тартты; 1936 жылдың қыркүйегінде досы және қолдаушысы Тальберг қайтыс болғаннан кейін студияда жағдай нашарлап, әр фильм күреске айналды. Ол бұрын MGM-нің, ал қазір United Artists басшысы болған Сэмюэл Голдуинмен аптасына 5000 долларға келісімшарт жасады және дереу өкінді. Лус «жұмыс істемейтін» сценарийлермен күресіп жұмыс істеді.
1936 жыл, өмір ғана
Қазан айында Лоус және оның інісі Клиффорд Эмерсонды өте қымбат санаторийге жатқызды, онда оған шизофрения диагнозы қойылды. Ол "Голливуд: американдық үнсіз фильмнің мерекесі" (1980) теледокументалдық сериалында сұхбат берді.
1981 жыл, өлім
Бірнеше апта бойы өкпе қабынуымен ауырғаннан кейін Анита Лус жүрек талмасына ұшырап, Нью-Йорк қаласындағы Манхэттендегі Дәрігерлер ауруханасында 93 жасында қайтыс болды.
Танымал мәдениет
Лоусты Татум О'Нил, Питер Богдановичтің "Nickelodeon" фильмінде ертедегі үнсіз кино жасалынысын көрсетуінде, Алиса Форсайт кейіпкері арқылы, көзге түспейтіндей етіп бейнелейді. HBO-ның "Perry Mason" (2020 телесериалы) екінші маусымында Джен Туллок ойнаған Анита Сент-Пьер кейіпкері Лоустың прототипі болып табылады.