Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық саясаткер (1847–1918)
Australian politician (1847–1918)
Форрест Батыс Австралияның Банбери қаласында шотланд иммигранттарының отбасында дүниеге келген. Ол колонияның алғашқы жергілікті туған геодезисті болды және 1869 жылы Людвиг Лейххардтты іздеу үшін ішкі аймаққа экспедиция ұйымдастырғанда көпшілік назарына ілікті. Келесі жылы Форрест Перттен Аделаидаға дейін Нулларбор жазығы арқылы құрлықпен алғашқы жолмен өтті. Оның үшінші экспедициясы 1874 жылы Джеральдтоннан Австралияның ортасы арқылы Аделаидаға жетті. Форресттің экспедициялары сақтықпен, жақсы жоспарланған тәсілмен және ұқыпты жазбалармен ерекшеленді. 1876 жылы ол Корольдік географиялық қоғамның қамқоршылық медалін алды. Форрест генерал-геодезист лауазымына тағайындалғаннан кейін саясатқа қатысты, бұл оған колонияның атқарушы кеңесінде орын алуға мүмкіндік берді. 1890 жылы ол Батыс Австралияның тұңғыш премьер-министрі болып тағайындалды, бұл жауапты үкімет құрылғаннан кейін болды. 1890 жылдардың басындағы алтын асығысы колония халқының көптеп өсуіне әкелді және Фримантл портын және Голдфилдс сумен жабдықтау схемасын салуды қамтитын қоғамдық жұмыстар бағдарламасын жүзеге асыруға мүмкіндік берді. Форрест үкіметі бірқатар әлеуметтік реформаларды да қабылдады және ресми саяси партиялардың болмаған кезеңінде бірнеше сайлауда билікті сақтап қалды. Оның Федерацияны қолдауы Батыс Австралияның бастапқы мүше ретінде қосылу шешімінде шешуші роль атқарды. 1901 жылы Форрест премьер-министр Эдмунд Бартонның алғашқы федералды кабинетіне шақырылды. Келесі екі онжылдық бойында ол еңбекші емес үкіметтердің барлығында болды, Пошта министрі (1901), Қорғаныс министрі (1901–1903), Ішкі істер министрі (1903–1904) және Қаржы министрі (1905–1907, 1909–1910, 1913–1914, 1917–1918) қызметтерін атқарды. Ол Австралияның алғашқы қорғаныс және қаржы саясатын қалыптастыруға көмектесті, сондай-ақ өзінің сүйікті жобасы болған Трансавстралия темір жолын салу үшін лоббилік жұмыстар жүргізді. Форрест 1907 жылы қысқа мерзімге премьер-министр міндетін атқарды, ал 1913 жылы Либералдық партияның басшылығына бір дауыс айырмасымен жеңіліп қалды. 1918 жылы премьер-министр Билли Хьюз оны пэрлік титулына ұсынды, бірақ тағайындалу расталмас бұрын Англияға жолда қайтыс болды.
Forrest was born in Bunbury, Western Australia, to Scottish immigrant parents. He was the colony's first locally born surveyor, coming to public notice in 1869 when he led an expedition into the interior in search of Ludwig Leichhardt. The following year, Forrest accomplished the first land crossing from Perth to Adelaide across the Nullarbor Plain. His third expedition in 1874 travelled from Geraldton to Adelaide through the centre of Australia. Forrest's expeditions were characterised by a cautious, well planned approach and diligent record keeping. He received the Patron's Medal of the Royal Geographical Society in 1876. Forrest became involved in politics through his promotion to surveyor general, a powerful position that entitled him to a seat on the colony's executive council. He was appointed as Western Australia's first premier in 1890, following the granting of responsible government. The gold rushes of the early 1890s saw a large increase in the colony's population and allowed for a program of public works, including the construction of Fremantle Harbour and the Goldfields Water Supply Scheme. Forrest's government also passed a number of social reforms, maintaining power through several elections in an era before formal political parties. His support for Federation was crucial in Western Australia's decision to join as an original member. In 1901, Forrest was invited to join Prime Minister Edmund Barton's inaugural federal cabinet. He was a member of all but one non Labor government over the following two decades, serving as Postmaster General (1901), Minister for Defence (1901–1903), Minister for Home Affairs (1903–1904), and Treasurer (1905–1907, 1909–1910, 1913–1914, 1917–1918). He helped shape Australia's early defence and financial policies, also lobbying for the construction of the Trans Australian Railway, a pet project. Forrest served briefly as acting prime minister in 1907 and in 1913 was defeated for the leadership of the Liberal Party by a single vote. He was nominated to the peerage in 1918 by Prime Minister Billy Hughes, but died on his way to England before the appointment could be confirmed.
Туған жері және отбасылық тарихы
Форрест 1847 жылғы 22 тамызда Батыс Австралияның Банбери қаласынан 2 миль (3 км) қашықтықтағы әкесінің меншігінде дүниеге келді. Ол он баланың төртіншісі және Маргарет (құрметті аты Хилл) мен Уильям Форресттің тоғыз ұлының үшіншісі болды. Олардың тұңғыш баласы және жалғыз қызы Мэри нәресте кезінде қайтыс болды. Джонның кіші бауырлары Александр мен Дэвид Форрест болды, олар өздерінің жеке тұлғалары ретінде танылды. Форресттің ата-анасы 1842 жылдың желтоқсан айында Шотландиядан келді, доктор Джон Фергюсонмен бірге жаңа қоныстанған Аустралинд ауданындағы фермасында үй шаруашылығы қызметкерлері болып жұмыс істеді. Маргарет Дунди қаласынан, ал Уильям Кинкардинширден шыққан; Форрест әулетінің еркек желісі Гленберви ауылынан бастау алады. Олар 1846 жылы Фергюсонның қызметінен босатылып, Уильям Лесшенаульт сағасының шығыс жағында Престон өзенінің құйылысындағы жерді иеленді. Ол желді тірмен мен шағын үй салды, сонда Джон дүниеге келді.
Forrest was born on 22 August 1847 on his father's property 2 mile (3 km) outside of Bunbury, Western Australia. He was the fourth of ten children and third of nine sons born to Margaret (née Hill) and William Forrest. The couple's first child and only daughter, Mary, died as an infant. John's younger brothers included Alexander and David Forrest, who became public figures in their own right. Forrest's parents had arrived from Scotland in December 1842, accompanying Dr John Ferguson to work as domestic servants on his farm in the newly settled district of Australind. Margaret was from Dundee and William from Kincardineshire; the Forrest paternal line originated from the village of Glenbervie. They were released from Ferguson's service in 1846, and William took up a property at the mouth of the Preston River on the eastern side of the Leschenault Estuary. He built a windmill and a small house, where John was born.
Балалық шағы мен білімі
Форрест дүниеге келгеннен кейін бірнеше жыл өткен соң, отбасы Престон өзені бойымен төменге қарай Пиктонға көшті, онда Уильям үй және су диірменін салды. Отбасының ең кіші ұлы Август диірмен арнасында шала жас кезінде суға батып қайтыс болды. Диірмен көбінесе ұн тартуға пайдаланылған, дәл сол кезде ұн тапшы болған, бірақ сонымен қатар ағаш кесу диірмені ретінде де қолданылды. Оның табысы Уильямға жер иелігін кеңейтуге және Бунбери маңындағы шағын ауданда отбасына жоғары әлеуметтік мәртебе беруге мүмкіндік берді. Мүлік оның ұрпақтарының меншігінде қалып, қазір мұра нысаны ретінде тіркелген. Форрест және оның бауырлары Бунберидегі бір бөлмелі мектепте білім алды, әр бағытқа 4 миль (6 км) қашықтықты жаяу немесе атпен жүріп өтті. Олардың ата-анасы білімді бағалағандықтан, 1860 жылы оны Пертке, колониядағы жалғыз орта мектеп – Епископ Хейл мектебіне оқуға жіберді. Ол төрт жыл бойы оқып, арифметикадан бірнеше жүлде алды. Уильям Форресттің үш ұлы парламент мүшесі болғанымен, ол жергілікті деңгейден асып, қоғамдық өмірге қатыспады және қатаң саяси көзқарастары болмады. Джон Форресттің өмірбаяуын жазған Франк Кроулидің айтуынша, "Уильям Форрест ұлдарына нақты саяси сенім емес, саудагер, фермер және кез келген жұмыстың шебері ретінде алған өмірге қатысты практикалық көзқарастың ең үлкен сыйын сыйлады".
A few years after Forrest's birth, the family moved down the Preston River to Picton, where William built a homestead and watermill. The family's youngest son, Augustus, drowned in the mill race as a toddler. The mill was primarily used as a flour mill, at a time when flour was a scarce commodity, but was also used as a sawmill. Its success allowed William to expand his land holdings to and gave the family a high social status in the small district around Bunbury. The property remains in the ownership of his descendants and is now heritage listed. Forrest and his brothers began their education at the one room school in Bunbury, walking or riding 4 mile (6 km) in each direction. His parents prized education, and in 1860 he was sent to Perth to board at Bishop Hale's School, the only secondary school in the colony. He attended the school for four years, winning several prizes for arithmetic. Although three of William Forrest's sons became members of parliament, he had no involvement in public life beyond a local level and was not known to hold strong political opinions. According to John Forrest's biographer Frank Crowley, "William Forrest's greatest gift to his sons was not a precise political creed but the practical approach to life that he had acquired as a tradesman, farmer and jack of all trades".
Ерте мансап
1863 жылдың қарашасында 16 жасында Форрест Банберидегі үкіметтік геодезист Томас Кэмпбелл Кэридің шәкірті болды. Ол әкесінен астрономиялық навигацияны үйренген, ал Кэридің басшылығымен жерді зерттеудің негізгі техникаларын меңгеріп, траверстік жүргізу және геодезист құралдарын – Гунтер тізбектерін, призмалық компастарды, секстанттарды және транзиттік теодолиттерді пайдалануды үйренді. Ол сонымен қатар шебер атқа мінуші және жаңа ет пен көкөніссіз ұзақ уақыт далада шыдай алатын болды. Кэриде екі жыл шәкірттікке тұрғаннан кейін Форрест уақытша үкіметтік геодезист қызметіне тағайындалды. Батыс Австралияда туып, геодезист мамандығын алған алғашқы адам ол болды. Оның қызмет мерзімі 1865 жылдың 28 желтоқсанында, 18 жасында басталды, және оған үш көмекші берілді – тізбекші, лагерь бастығы және мерзімінен шыққан сотталған. Штабы Банбериде орналасқанмен, Форрест уақытының көп бөлігін Нельсон, Сассекс және Веллингтон жерлерін зерттеумен өткізді. 1866 жылдың шілдесінде оның лауазымы тұрақты болып бекітілді, ал келесі екі жылдың көп бөлігін Авон аңғарында өткізді.
In November 1863, aged 16, Forrest took up an apprenticeship with Thomas Campbell Carey, the government surveyor at Bunbury. He had already been taught celestial navigation by his father, and under Carey learned the basic techniques of surveying, becoming proficient in traversing and the use of surveyors' tools, including Gunter's chains, prismatic compasses, sextants, and transit theodolites. He was also a skilled horseman and able to endure long periods in the bush without access to fresh meat and vegetables. After two years as an apprentice to Carey, Forrest was appointed as a government surveyor on a provisional basis. He was the first person born in Western Australia to qualify as a surveyor. His term of employment began on 28 December 1865, at the age of 18, and he was assigned three assistants – a chainer, a camp keeper, and a convict on probation. Although he was headquartered in Bunbury, Forrest spent most of his time in the field, surveying the Nelson, Sussex, and Wellington land districts. His position was made permanent in July 1866, and he spent most of the next two years in the Avon Valley.
Неке
1876 жылы 2 қыркүйекте Форрест Пертте Маргарет Элвире Хамерслиге үйленді. Хамерслилер өте бай отбасы болғандықтан, Форрест осы неке арқылы байлығын және әлеуметтік жағдайын едәуір арттырды. Бірақ, олардың өкініміне орай, олардың некесінен бала тумады. Тікелей ұрпақтары болмаса да, оның отбасы Батыс Австралияда оның інісі Мервин Форрест және Мервиннің немересі, кен байы Эндрю Форрест арқылы әсерлі күшін сақтап келеді.
On 2 September 1876 in Perth, Forrest married Margaret Elvire Hamersley. The Hamersleys were a very wealthy family, and Forrest gained substantially in wealth and social standing from the marriage. However, to their disappointment the marriage was childless. Despite not having direct descendants his family has continued to be influential in Western Australia via his nephew Mervyn Forrest and Mervyn's grandson mining billionaire Andrew Forrest.
Іздеуші
1869 және 1874 жылдар аралығында Форрест Батыс Австралия колониясын қоршаған, бұрын зерттелмеген аймастарға үш экспедиция ұйымдастырды. 1869 жылы ол қазіргі Леонора қаласының батысындағы шөлде зерттеуші Людвиг Лейхардты іздеуге арналған сәтсіз саяхатқа шықты. Келесі жылы ол Эдвард Джон Эйрдің Перттен Аделаидаға дейінгі құрлықтағы жолын зерттеді. 1874 жылы ол Мерчисон өзенінің суайдырына, содан кейін Батыс Австралияның беймәлім шөл орталығы арқылы шығысқа қарай экспедиция жетектеді. Форрест 1875 жылы экспедициялары туралы "Австралиядағы саяхаттар" атты еңбегін жариялады. 1882 жылы ол ішкі аймақтарды зерттеудегі еңбегі үшін Виктория патшайымынан Сент-Майкл және Сент-Джордж орденінің командирі атағын алды.
Between 1869 and 1874, Forrest led three expeditions into the uncharted land surrounding the colony of Western Australia. In 1869, he led a fruitless search for the explorer Ludwig Leichhardt in the desert west of the site of the present town of Leonora. The following year, he surveyed Edward John Eyre's land route, from Perth to Adelaide. In 1874, he led a party to the watershed of the Murchison River and then east through the unknown desert centre of Western Australia. Forrest published an account of his expeditions, Explorations in Australia, in 1875. In 1882, he was made a Commander of the Order of St Michael and St George (CMG) by Queen Victoria for his services in exploring the interior.
Людвиг Лейхардты іздеу
1869 жылдың наурыз айында Форресттен 1848 жылдың сәуірінен бері із-түсі жоғалған Лейхардты іздеу үшін экспедицияны басқару сұранысы түсті. Бірнеше жыл бұрын аборигендердің тобы зерттеуші Чарльз Хантқа ақ адамдардың бір тобының көп бұрын аборигендер тарапынан өлтірілгенін айтқан еді. Кейіннен Джемми Мунгаро есімді абориген іздеуші олардың айтқанын растап, өзі сол жерге барғанын мәлімдеді. Осы әңгімелер Лейхардтың тобына қатысты болуы мүмкін деп есептелгендіктен, Форресттен Мунгароны жетекші етіп, Лейхардтың тағдырына қатысты іздерді табу үшін топты сол жерге жіберу сұранысы жасалды. Форрест алты адамнан тұратын топты жинады, оның ішінде аборигендер іздеушілері Мунгаро мен Томми Виндич те болды. Олар 15 сәуірде Перттен аттанды. Олар солтүстік-шығыс бағытта жүріп, 26 сәуірде колонияның ең шеткі қой шаруашылығына жетті. 6 мамырда олар бір топ аборигендермен кездесті, олар топты жылқы сүйектері көп болатын жерге бастап салуға келісті. Форресттің командасы осы топпен бірге солтүстікке қарай ілесіп жүрді, бірақ бір аптадан кейін олардың бағыты Уытты Тасқа қарай екені анық болды, онда 1854 жылы зерттеуші Роберт Остин өзінің он бір жылқысын өлдіре қалған еді. Содан кейін олар қайтадан жол көрсетуші көрсеткен бағытқа бет бұрды. Топ 28 мамырда іздеу жұмыстары жүргізілетін жерге жетті. Олар қазіргі Леонора қаласының батысындағы шамамен 15 000 км² аумақты үш аптаға жуық зерттеді және іздеді. Лейхардтың тағдырына қатысты ешқандай із таппағаннан кейін, Мунгаро өз сөзін өзгертті және ол жеке өзі сол жерге бармағанын мойындады. Сондықтан олар қалған жабдықтарымен мүмкіндігінше шығысқа қарай ілгерілеуді шешті. Экспедиция 2 шілдеде ең шығыс нүктесіне, қазіргі Лавертон қаласының жанында жетті. Олар үйге қайтып, солтүстік бағытта жол тартты және 6 тамызда Пертке оралды. Олар 113 күн бойы жолда болды және Форресттің есебуынша, 300 мыңнан астам шақырымды, көбінесе картаға түсірілмеген шөлді жерлерді басып өтті. Олар Лейхардтың ешқандай ізін таппады, ал олар өткен жерлер егін шаруашылығына жарамсыз болып шықты. Дегенмен Форрест, оның компасы жердегі минералдардың әсерінен бұзылғанын айтты және үкіметке геологтарды сол аймақты зерттеуге жіберуді ұсынды. Нәтижесінде экспедиция көп нәтиже бермеді, бірақ Форрест үшін жеке пайдалы болды, оның жоғары лауазымдағы адамдар мен қоғамдағы беделі арта түсті.
In March 1869, Forrest was asked to lead an expedition in search of Leichhardt, who had been missing since April 1848. A few years earlier, a party of Aborigines had told the explorer Charles Hunt that a group of white men had been killed by Aborigines a long time ago, and some time afterwards, an Aboriginal tracker named Jemmy Mungaro had corroborated their story and claimed to have personally been to the location. Since it was thought that these stories might refer to Leichhardt's party, Forrest was asked to lead a party to the site, with Mungaro as their guide and there to search for evidence of Leichhardt's fate. Forrest assembled a party of six, including the Aboriginal trackers Mungaro and Tommy Windich, and they left Perth on 15 April 1869. They headed in a north easterly direction, passing through the colony's furthermost sheep station on 26 April. On 6 May, they encountered a group of Aborigines who offered to guide the party to a place where there were many skeletons of horses. Forrest's team accompanied this group in a more northerly direction, but after a week of travelling it became clear that their destination was Poison Rock, where the explorer Robert Austin was known to have left eleven of his horses for dead in 1854. They then turned once more towards the location indicated by their guide. The team arrived in the location to be searched on 28 May. They then spent almost three weeks surveying and searching an area of about 15,000 km2 in the desert west of the site of the present day town of Leonora. Having found no evidence of Leichhardt's fate, and Mungaro having changed his story and admitted that he had not personally visited the site, they decided to push as far eastwards as they could on their remaining supplies. The expedition reached its furthest point east on 2 July, near the present day site of the town of Laverton. They then turned for home, returning by a more northerly route and arriving back in Perth on 6 August. They had been absent for 113 days, and had travelled, by Forrest's reckoning, over , most of it through uncharted desert. They had found no sign of Leichhardt, and the country over which they travelled was useless for farming. However, Forrest did report that his compass had been affected by the presence of minerals in the ground, and he suggested that the government send geologists to examine the area. Ultimately, the expedition achieved very little, but it was of great personal advantage to Forrest whose reputation with his superiors and in the community at large was greatly enhanced.
Бұғаттың өтуі
Сол жылдың соңында Форрест Оңтүстік Австралия мен Батыс Австралия колониялары арасындағы Ұлы Австралия шығанағы бойындағы құрлықтағы жолды зерттеу экспедициясын басқаруға таңдалды. Эйр осыған 30 жыл бұрын осындай сапар жасаған еді, бірақ оның экспедициясы нашар жоспарланған және жабдықталған, Эйр су жетіспеуден қалыс қалған. Форресттің экспедициясы Эйрдің бағытын ұстанса да, мұқият жоспарланып, толық қамтамасыз етілетін. Сонымен қатар, Израиль шығанағы мен Евклададағы қауіпсіз бекіністердің жақында табылуы Форресттің тобына Адур атты жалдаған кеме арқылы жол бойында қайта жабдықтануға мүмкіндік беретін. Форресттің міндеті – маршрутты мұқият зерттеу, оны болашақта колониялар арасында телеграф желісін құру үшін пайдалануға болады, сондай-ақ жердің жайылымға жарамдылығын бағалау. Форресттің тобында алты адам болды: оның інісі Александр – басшының орынбасары, полиция констеблі Гектор Нил Макларти, ат жабдықшысы Уильям Осборн, із кесушілер Томми Виндич және Билли Нунгейл (Кикетт); 15 жылқы. Топ 1870 жылдың 30 наурызында Перттен аттанып, 24 сәуірде Эсперансқа жетті. Осы уақыт аралығында көп жаңбыр жауды. Тынығып, азық-түлікпен қамтамасыз етілгеннен кейін, топ 9 мамырда Эсперанстан шығып, тоғыз күннен кейін Израиль шығанағына келді. Олар жылқыларына азық пен тұрақты су таба алмады, бірақ тас су қоймаларынан жаңбыр суын алуға үміттенді. Қайта жабдықтағаннан кейін, топ 30 мамырда Евклаға бет бұрды. Тағы да азық-түлік пен су тапшы болды, ал тас су қоймаларынан алынған су жеткіліксіз болды. Олар 1841 жылы Эйр су тапқан жерге қарай шабуылдауға мәжбүр болды. Су көзін қамтамасыз еткеннен кейін, олар 2 шілдеде Евклаға жетіп, алдымен аймақты зерттеді. Евлада олар демалып, азық-түлікпен қамтамасыз етіліп, жақсы жайылым жерлерін тауып, ішкі аймақтарды зерттеді. 14 шілдеде топ экспедицияның соңғы кезеңін бастады: Евкладан ең жақын Оңтүстік Австралия шаруашылығына дейін. Соңғы кезеңде су таппады, сондықтан топ бес күнге жуық күндіз-түні жол жүруге мәжбүр болды. Олар 18 шілдеде өркениеттің алғашқы белгілерін көріп, 27 тамызда Аделаидаға жетті. Бір аптадан кейін олар Батыс Австралияға кемемен қайтып, 27 қыркүйекте Пертке келді. Олар екі қабылдау рәсімінде құрметке бөленді: бірі Перт қалалық кеңесі, екіншісі – «Ат және күйеу жігіт» тавернасында азаматтардың тойы. Қабылдауларда сөйлеген Форрест өзінің еңбегін баяндамай, экспедиция мүшелерінің еңбегін жоғары бағалады және үкіметтік сыйлықты олардың арасында бөлісті. Уэлд-Спрингс жанында топ марту тайпасымен қақтығысқа түсті. Форрест күнделігінде бұлақтарға қарап тұрған төбеде 40-60 ер адам пайда болғанын, «барлығы қауырсынды, найза мен қалқанмен қаруланған» екенін жазды. Олар найзаларын сілтеп лагерьге шабуыл жасады, ал Форрест пен оның тобы оқ атып жауап берді. Топ төбеден шегініп, қайта шабуыл жасады, тағы да оқ атылды. Келесі күні Форрест лагерьдің жанында қанды тауып, екі адам атып өлтірілгенін және кем дегенде біреуі ауыр жарақат алғанын болжады. Тағы да шабуылдан қорқып, Форрест пен оның адамдары 2 метр биіктігі мен 3 метр ені бар, сабанмен жабылған тас үй (немесе «көмірлек») салды. Бұдан кейін топтар арасында қақтығыс болған жоқ. Марту тайпасының ауызша тарихы бойынша, алғашқы қақтығыс ақ адамдардың бірі от жанында ән шырқап Марту тайпасына жақындағанда болды, оған найзамен қауіптендірді. Екінші оқиға қамал салынғаннан кейін болды, нәтижесінде олардың бірнеше адамы қаза тапты. Экспедиция салтанатты жиналысқа кедергі келтірген болуы мүмкін деген пікір бар. 1875 жылы Форрест өзінің үш экспедициясы туралы «Австралиядағы зерттеулер» атты еңбегін жариялады. 1876 жылдың шілдесінде Лондонның Корольдік географиялық қоғамының медалімен марапатталды. 1882 жылы ішкі аймақтарды зерттеудегі қызметі үшін королева Виктория оған CMG орденін берді.
Later that year, Forrest was selected to lead an expedition that would survey a land route along the Great Australian Bight between the colonies of South Australia and Western Australia. Eyre had achieved such a crossing 30 years earlier, but his expedition had been poorly planned and equipped, and Eyre had nearly perished from lack of water. Forrest's expedition would follow Eyre's route, but it would be thoroughly planned and properly resourced. Also, the recent discovery of safe anchorages at Israelite Bay and Eucla would permit Forrest's team to be reprovisioned along the way by a chartered schooner Adur. Forrest's brief was to provide a proper survey of the route, which might be used in future to establish a telegraph link between the colonies and also to assess the suitability of the land for pasture. Forrest's team consisted of six men his brother Alexander was second in charge, Police constable Hector Neil McLarty, farrier William Osborn, trackers Tommy Windich and Billy Noongale (Kickett); 15 horses. The party left Perth on 30 March 1870, and arrived at Esperance on 24 April. Heavy rain fell for much of this time. After resting and reprovisioning, the party left Esperance on 9 May and arrived at Israelite Bay nine days later. They had encountered very little feed for their horses and no permanent water, but they managed to obtain sufficient rain water from rock water holes. After reprovisioning, the team left for Eucla on 30 May. Again, they encountered very little feed and no permanent water, and this time the water they obtained from rock water holes was not sufficient. They were compelled to dash more than to a spot that Eyre had found water in 1841. Having secured a water source, they rested and explored the area before moving on, eventually reaching Eucla on 2 July. At Eucla, they rested and reprovisioned and explored inland, where they found good pasture land. On 14 July, the team started the final leg of their expedition through unsettled country: from Eucla to the nearest South Australian station. During the last leg, almost no water could be found, and the team were compelled to travel day and night for nearly five days. They saw their first signs of civilisation on 18 July and eventually reached Adelaide on 27 August. A week later, they boarded ship for Western Australia, arriving in Perth on 27 September. They were honoured at two receptions: one by the Perth City Council and a citizens' banquet at the Horse and Groom Tavern. Speaking at the receptions, Forrest was modest about his own contributions, but praised the efforts of the members of the expedition and divided a government gratuity between them. At Weld Springs, the party came into conflict with a group of Martu people. In his diary, Forrest recorded that 40 to 60 men had appeared on the hill overlooking the springs, "all plumed up and armed with spears and shields". They then rushed towards the camp brandishing spears, to which Forrest and his party responded by firing their weapons. The group retreated up the hill before charging again, and more shots were fired. On the following day, Forrest found blood near the camp, speculating that two men had been shot and at least one had suffered a severe wound. Fearing another attack, Forrest and his men constructed a stone hut (or "fort") with a thatched roof, approximately 7 feet (2 m) high and 10 feet (3 m) by 9 feet (3 m) in area. There were no further confrontations between the groups. According to Martu oral history, the initial conflict occurred after one of the white men approached Martu singing around a fire and was threatened with a spear. The second incident occurred after the fort was built and resulted in some of their men being killed. It has been suggested that the expedition may have intruded upon a ceremonial gathering. In 1875, Forrest published Explorations in Australia, an account of his three expeditions. In July 1876, he was awarded the Patron's Medal of the Royal Geographical Society of London. He was made a CMG by Queen Victoria in 1882 for his services in exploring the interior.
Колониялық саясат
Форрест – көрнекті геодезист болды, және оның табысты экспедициялары оны халыққа танымал тұлға етіп көрсетті. Осының нәтижесінде ол Жерлер мен зерттеулер департаментінде тез қатарға көтерілді, ал 1883 жылдың қаңтарында Малкольм Фрейзерден бас геодезист және мемлекеттік жерлер комиссары лауазымдарын мұраға алды. Бұл колониядағы ең ықпалды және жауапты лауазымдардың бірі болды, сондай-ақ оған колонияның Атқару кеңесінде орын берілді. Осымен қатар, Форрест колонияның Заң шығару кеңесіне ұсынылды.
Forrest was an outstanding surveyor, and his successful expeditions had made him a popular public figure as well. Consequently, he was promoted rapidly through the ranks of the Lands and Surveys Department, and in January 1883 he succeeded Malcolm Fraser in the positions of surveyor general and commissioner of crown lands. This was one of the most powerful and responsible positions in the colony, and it accorded him a seat on the colony's Executive Council. At the same time, Forrest was nominated to the colony's Legislative Council.
Премьер (1890-1901)
1890 жылы Ұлыбритания Батыс Австралияға өзін-өзі басқару құқығын бергеннен кейін Форрест Заңнамалық Ассамблеядағы Банбери округіне қарсы дауыссыз сайланды. 1890 жылдың 22 желтоқсанында губернатор Уильям Робинсон Форрестті Батыс Австралияның тұңғыш премьер-министрі етіп тағайындады. Келесі жылдың мамыр айында ол колонияға қызметтері үшін ККМГ орденімен марапатталды.
After Britain ceded to Western Australia the right to self rule in 1890, Forrest was elected unopposed to the seat of Bunbury in the Legislative Assembly. On 22 December 1890, Governor William Robinson appointed Forrest the first Premier of Western Australia. In May of the following year, he was knighted KCMG for his services to the colony.
Бағдарлама
Форрест министрлігі Лондоннан алынған несиелер есебінен қаржыландырылған, кең ауқымды қоғамдық жұмыстар бағдарламасын дереу іске қосты. Ол кезде британ үкіметінің колониядағы мемлекеттік шығындарды мақұлдауға құлшынбауынан қоғамдық жұмыстарға сұраныс өте жоғары болды. Талантты инженер С.И. О’Коннордың басшылығымен мыңдаған шақырым теміржол салынды, көптеген көпірлер, пирс, маяктар мен қалалық әкімдіктер салынды. Екі ең маңызды жоба – 1890 жылдардағы салынып, бүгінгі күнге дейін қолданылып келе жатқан Фримантель порты; және сол кездегі ең үлкен инженерлік жетістіктердің бірі саналған Голдфилдс сумен жабдықтау схемасы, оның аясында Хелена өзеніне бөгет салынып, су Калгурлиге құбырлар арқылы жеткізілді. Форресттің қоғамдық жұмыстар бағдарламасы көбінесе жақсы қабылданды, бірақ Шығыс алтын кендерінде халық санының өсуі мен географиялық кеңеюі үкіметтің жұмыспен қамтамасыз ету мүмкіндігінен асып кеткендіктен, Форресттің жеткілікті жұмыс істемегені үшін сынға ілінді. 1893 жылы ол өзінің "Жеңіске жеткендерге олжа" деген танымал сөзімен тағы да сынап алуға себеп болды, онда ол үкіметке қарсы шыққан депутаттар өз сайлау округтерінің қоғамдық жұмыстардың лайықты үлесіне қол жеткізуіне кедері келтіріп отыр деген пікір білдірді. Форрест үкіметі сонымен қатар әйелдердің, жас қыздардың және жалақылы жұмыскерлердің мәртебесін жақсарту шараларын қамтитын бірқатар әлеуметтік реформаларды жүзеге асырды. Дегенмен, Форрест әлеуметтік реформаларға әрдайым қарсы болмаса да, оларды бастамашылық еткен де, жақтаған да емес. Сондықтан сыншылар Форресттің премьер-министрлік кезінде қол жеткізілген әлеуметтік реформалар үшін көп құрметке лайық емес деп санайды. Алайда саяси реформалар саласында Форресттің ықпалы күмәнсіз болды. 1893 жылы Форрест Батыс Австралия Конституциясына бірқатар маңызды түзетулерді парламент арқылы өткізді, оның ішінде мүліктік жағдайға қарамастан барлық ерлерге сайлау құқығын беру де бар. Ол сондай-ақ осы конституцияның 70-бабын жоюда маңызды рөл атқарды, онда мемлекеттік кірістердің 1% -ы жергілікті саяси бақылауға бағынбаған басқармаға, жергілікті халықтың әл-ауқатын жақсарту үшін төленуі керек еді, және колонистердің арасында "көп жек көрілетін" еді.
The Forrest Ministry immediately embarked on a programme of large scale public works funded by loans raised in London. Public works were greatly in demand at the time, because of the British government's reluctance to approve public spending in the colony. Under the direction of the brilliant engineer C. Y. O'Connor, many thousands of miles of railway were laid, and many bridges, jetties, lighthouses and town halls were constructed. The two most ambitious projects were the Fremantle Harbour Works, one of the few public works of the 1890s which is still in use today; and the Goldfields Water Supply Scheme, one of the greatest engineering feats of its time, in which the Helena River was dammed and the water piped over to Kalgoorlie. Forrest's public works programme was generally well received, although on the Eastern Goldfields where the rate of population growth and geographical expansion far outstripped the government's ability to provide works, Forrest was criticised for not doing enough. He invited further criticism in 1893 with his infamous "spoils to the victors" speech, in which he appeared to assert that members who opposed the government were putting at risk their constituents' access to their fair share of public works. Forrest's government also implemented a number of social reforms, including measures to improve the status of women, young girls and wage earners. However, although Forrest did not always oppose proposals for social reform, he never instigated or championed them. Critics have therefore argued that Forrest deserves little credit for the social reforms achieved under his premiership. On political reform, however, Forrest's influence was unquestionable. In 1893, Forrest guided through parliament a number of significant amendments to the Constitution of Western Australia, including an extension of the franchise to all men regardless of property ownership. He also had a significant role in repealing section 70 of that constitution, which had provided that 1% of public revenue should be paid to a Board (not under local political control) for the welfare of Indigenous people, and was "widely hated" by the colonists.
Федерация
Алайда, сол кездегі басты саяси мәселе федерация болды. Форрест федерацияны қолдады және оның болатынына сенімді болды, бірақ Батыс Австралия әділ шарттарға қол жеткізбейінше қосылмауы керек деп ойлады. Ол Австралия Конституциясын жасауға белсенді қатысып, Батыс Австралияны федерация мәселесі бойынша бірнеше жиында, соның ішінде 1891 жылғы Ұлттық Австралиялық конвенцияда және 1897–1898 жылдарғы Австралиялық федералдық конвенцияда өкілдік етті. Ол онда жоспарланған одаққа пошта және телеграф қызметтерін беруді "абсурдты" деп санады және елдің ішкі аймағында федералды астана орналасқанда тек "ессіз" адам ғана қалатынын мәлімдеді. Ол халық азырақ штаттардың құқықтарын қорғау үшін күш салды, штаттар бойынша ұйымдастырылған күшті жоғарғы палатаны талап етті. Сондай-ақ Батыс Австралияға бірқатар жеңілдіктер алуға тырысты, Батыс Австралия тарифтерін дереу жоюдың орнына, оларды кезең-кезеңмен жоюды қамтамасыз етті, бірақ транс-Австралия теміржолын салуға қол жеткізе алмады. Ұсынылған федерация Форрест өкілдік еткен қоғамның бір бөлігіне ұнамады. Парламенттегі 30-ға жуық қолдаушысының ішінде тек екеуі ғана оны қолдады деді. Оның Бунбери сайлау округіндегі сайлаушылардың 62 пайызы референдумда "жоқ" деп дауыс беруге тиіс болды. Бірақ алтын өндіру аймақтарында қолдау зор болды, және 1900 жылдың мамыр айында оның күш-жігері жақсы шарттарға қол жеткізе алмайтыны анық болды. Форрест референдум өткізуге шешім қабылдады, Батыс Австралиялықтардың көпшілігі федерацияға қосылуға дауыс берді, ал 1901 жылы Батыс Австралия жаңа Австралия Ұлттық бірлестігінің "түпкілікті штаты" болды.
The major political question of the time, though, was federation. Forrest was in favour of federation, and felt that it was inevitable, but he also felt that Western Australia should not join until it obtained fair terms. He was heavily involved in the framing of the Australian Constitution, representing Western Australia at a number of meetings on federation, including the National Australasian Convention of 1891, and the Australasian Federal Convention of 1897–8. There he opposed the transfer of postal and telegraphic services to the projected Commonwealth as an "absurdity", and declared only a "lunatic" would want the federal capital located in the interior of the country. He fought hard to protect the rights of the less populous states, arguing for a strong upper house organised along state lines. He also pressed for a number of concessions to Western Australia, managing to secure the phasing out of Western Australian tariffs instead of their immediate abolition, but failing to secure the construction of a trans Australian railway. The proposed federation was unpopular with the section of society Forrest represented. Only two of this 30 or so supporters in parliament, he said, favoured it. And 62 percent of voters in his electorate of Bunbury were to vote No when the question was put to them by referendum. But support on the goldfields was overwhelming, and by May of 1900 it was apparent his efforts could not obtain better terms. Forrest decided on a referendum, a large majority of Western Australians voted to join the federation, and in 1901 Western Australia was an "original state" of the new Commonwealth of Australia.
Бартонның тұңғыш федералдық министрлігі
1900 жылдың 30 желтоқсанында Форрест Эдмунд Бартонның федералдық уақытша үкіметінде Бас почта шебері лауазымын қабылдады. Екі күннен кейін ол "Австралия колонияларының бірігуімен және Австралия Ұлттық Достастығының құрылуымен байланысты көрсеткен қызметтері үшін" GCMG орденімен марапатталғаны туралы хабар алды.
On 30 December 1900, Forrest accepted the position of Postmaster General in Edmund Barton's federal caretaker government. Two days later, he received news that he had been made a GCMG "in recognition of services in connection with the Federation of Australian Colonies and the establishment of the Commonwealth of Australia".
Дикин үкіметтері
1903 жылдың желтоқсан айында өткен федералды сайлау үкіметтегі партияның беделін күрт әлсіретті. Ұзақ өтпей, партия жеңіліске ұшырап, оның орнына Крис Уотсон басқаратын Лейбористік үкімет құрылды. Форрест парламенттік оппозицияға өтіп, Лейбористік үкіметтің саясатын және заңдарын қатал сынады. Джордж Ридтің Ертіс сауда партиясы 1904 жылдың тамызында билікке келгеннен кейін, ол бейтарап позицияны сақтап, бірақ үкіметке көбінесе қолдау көрсетті. Австралияның ұлттық астанасының орнын таңдау мәселесінде Форрест Далгетиді ысырапты түрде қолдады. 1905 жылдың маусымында Альфред Дикиннің Протекционисттік партиясы Ридтің үкіметін құлату үшін Лейбористермен одақ құрды. Олар 7 шілдеде жаңа үкімет құрды, Форрест қазынашылыққа тағайындалды, ол қызмет мерзімі бойынша бесінші болды. 1906 жылдың қазанындағы министрлер кабинетінің қайта құрылуынан кейін Форрест кабинеттік ішкі тәртіп бойынша үшінші орынға ие болды. Дикин мен Лайн Лондон қаласында империялық конференцияларға қатысқандықтан 1907 жылдың 18-26 маусымы аралығында ол премьер-министр міндетін атқарды. Лейбористермен жасалған одақ Форрестті қиын жағдайға түсірді, өйткені ол бұрын оған бірнеше рет қарсы шыққан. 1906 жылдың желтоқсан айындағы федералды сайлауға дейін ол Лейбористік партиямен үкіметте бірлесіп жұмыс істегеніне және олардың қолдауына тәуелді болғанына қарамастан, партияны сынауын тоқтатпады. Келесі айларда Форрест Лейбористік партиямен жұмыс істеуге дайындығы және сайлау кампаниялары кезінде партияға жасаған шабуылдары үшін баспасөз тарапынан қатты сынға ілікті. Ол Батыс Австралиядағы беделінің және кабинеттегі жеке мәртебесінің төмендеп бара жатқанын сезінді. Жауап ретінде ол 1907 жылдың 30 шілдесінде қазынашылық қызметінен кетіп, парламенттік оппозицияға қосылды, онда ол үкіметтің жұмсақ сыншысы болды. Бірнеше айдан кейін Лейбористер Дикиннің үкіметіне қолдауын кері тартып алып, оны отставкаға кетуге мәжбүр етті. Содан кейін Лейбористер Эндрю Фишер басшылығымен үкімет құрды. Келесі айларда Форрест және басқа да бірқатар депутаттар Ертіс сауда және Протекционисттік партияларды біріктіруді ұйымдастыру үшін жұмыс істеді. Нәтижесінде Дикин басшылығымен Ұлттық Либералдық партия құрылды. Фишер отставкаға кетуге мәжбүр болды, ал жаңа Либералдық партия 1909 жылдың 2 маусымында билікке келді, Форрест қайтадан қазынашылыққа тағайындалды. Лейбористер 1910 жылдың сәуір айында өткен федералды сайлауда билікті қайта алды.
The December 1903 federal election greatly weakened the governing party. Shortly afterwards, it was defeated and replaced by a Labour government under Chris Watson. Forrest moved to the crossbenches, where he was a scathing critic of the Labour government's policies and legislation. After George Reid's Free Trade Party took office in August 1904, he remained on the crossbenches but largely supported the government. Throughout the process to select Australia's national capital site, Forrest was a firm supporter of Dalgety. In June 1905, Alfred Deakin's Protectionist Party formed an alliance with Labour to end Reid's government. They formed a new government on 7 July, with Forrest appointed Treasurer, as fifth in seniority. After a ministerial reshuffle in October 1906, Forrest became third in cabinet precedence. He served as acting prime minister from 18 to 26 June 1907, as both Deakin and Lyne were in London attending imperial conferences. The alliance with Labour had put Forrest in a difficult position, as he had repeatedly opposed it. Before the December 1906 federal election, he continued to attack the Labour Party despite sharing government with it and depending on its support. In the following months, Forrest was himself heavily criticised in the press for his willingness to work with the Labour Party when Cabinet was in session and for his attacks on the party during election campaigns. He began to feel that his reputation in Western Australia and his personal standing in cabinet were being undermined. In response, he resigned as treasurer on 30 July 1907 and joined the crossbenches, where he was a mild critic of the government. A few months later, Labour withdrew its support for Deakin's government, forcing it to resign. Labour then formed government under Andrew Fisher. In the following months, Forrest and a number of other members worked to arrange a fusion of the Free Trade and Protectionist parties into a single party. Eventually, the Commonwealth Liberal Party was formed, with Deakin as leader. Fisher was then forced to resign, and the new Liberal Party took office on 2 June 1909, with Forrest as treasurer. Labour reclaimed office at the April 1910 federal election.
1910-шы жылдар
1913 жылдың басында Дикин оппозиция жетекшісі лауазымынан кетті. Форрест пен Джозеф Кук жетекшілікке таласты, Кук бір дауыс айырмасымен жеңіске жетті. Форрест өте көңілі қалды, әсіресе, ол дос санайтын Дикин оған қарсы дауыс бергендіктен. Бес айдан кейін, 1913 жылдың мамыр айындағы федералды сайлауда Либералдық партия қайтадан билікке оралды, Кук премьер-министр болды. Форрест үшінші рет қазынашылыққа тағайындалды. Дегенмен, Өкілдер палатасындағы үкіметтің бір орындық көпшілігі және Сенаттағы Лейбористер партиясының үлкен басымдығы, іс істеуді қиындатты. 1914 жылдың маусым айында Кук генерал-губернатордан екі мәрте таратуды сұрады, және Австралия қайтадан сайлауға жіберілді. Форрест өзінің мандатын сақтап қалды, бірақ Либералдық партия ауыр жеңіліске ұшырады және Форрест тағы да тәуелсіз депутаттар қатарына көшті. 1916 жылдың желтоқсанында Лейбористер партиясының әскери шақыру мәселесіндегі бөлінісі премьер-министр Билли Хьюзді азшылық үкіметпен қалдырды. Хьюз және оның әріптестері Ұлттық Еңбек партиясын құрды, ал Либералдық партия жаңа үкімет құруға қосылды. Төртінші рет Форрест қазынашылыққа тағайындалды. Ұлттық Еңбек және Либералдық партиялары 1917 жылғы мамыр айындағы сайлауда бірігіп көпшілік дауыс жинады, және екі партия көп ұзамай Австралияның Ұлттық партиясын құрды. 20 желтоқсанда әскери шақыру бойынша өткен референдум сәтсіз аяқталды, және Хьюз референдумда жеңіліске ұшыраса, премьер-министр лауазымынан кететіні туралы уәдесін орындады. Форрест дереу өзін үміткер ретінде жариялады, бірақ генерал-губернатор Форресттің жеткілікті қолдауы жоқ екенін анықтады және Хьюзден үкімет құруды сұрады. Хьюз келісті, және бұрынғы үкімет тағы да қызметке кірісті.
Early in 1913, Deakin resigned as Leader of the Opposition. Forrest and Joseph Cook contested the leadership, with Cook winning by a single vote. Forrest was very disappointed, especially since Deakin, whom he considered a friend, had voted against him. Five months later, in the May 1913 federal election, the Liberal Party returned to power, with Cook as Prime Minister. Forrest was appointed treasurer for the third time. However, the government's majority of just one seat in the House of Representatives, along with Labor's large majority in the Senate, made it difficult to get anything done. In June 1914, Cook asked the Governor General for a double dissolution, and Australia was sent back to the polls. Forrest retained his seat, but the Liberal Party was soundly defeated and Forrest was again relegated to the crossbenches. In December 1916, a split in the Labor Party over conscription left Prime Minister Billy Hughes with a minority government. Hughes and his colleagues formed the National Labor Party, and the Liberal Party joined with it in the formation of a new government. For the fourth time, Forrest was appointed treasurer. The National Labor and Liberal parties easily won a combined majority at the May 1917 election, and the two parties soon merged to form the Nationalist Party of Australia. On 20 December, a referendum on conscription was defeated, and Hughes kept his promise to resign as prime minister if the referendum was lost. Forrest immediately declared himself a candidate for the position, but the Governor General found that Forrest did not have the numbers and so asked Hughes to form government again. Hughes accepted, and the previous government was again sworn in.
Ауру, қадір-қасиет және өлім
1915 жылдың қаңтар айында Форресттің сол жақ жақ сүйегінен кеміргіш жара алынып тасталды, бастапқыда ол қатерлі емес деп есептелді. 1917 жылдың наурыз айында Перт қаласында тағы бір операция жасалды, бірақ ісік қайтадан пайда болды. 1918 жылдың қаңтарында үшінші операция жасалды, содан кейін ол шамамен екі апта ауруханада жатты. Хирургтар жараға радийді енгізіп, рецидивтің алдын алуға көмектеседі деп үміттенді. Форрест бір ай бойы Хельсвиллде емделді; Мельбурн клубына барған кезде оның салмағының төмендегені анықталды. Дәрігерлердің кеңесі бойынша 1918 жылдың 21 наурызында ол лауазымынан кетті. Уильям Уатт оның орнына қазынашы болып тағайындалды, ол Форрест болмағанда бұл қызметті атқарған еді. 1918 жылдың 7 ақпанында Форрест генерал-губернатордан Ұлыбританияның барондық титулы берілетінін естіді. Бұл құрметтің берілуіне Хьюз кеңес берді, ол мұның Форресттің саяси мансабының аяқталуын білдіретінін білген. Бұл ұсынысты Хьюзге екі жыл бұрын Джон Лэнгдон Бонитон жасаған. Форрест Австралиядан шыққан алғашқы пэр болар еді, алайда бұл жаңалық мұрагерлік титулдарға қарсы болғандардан, соның ішінде Хьюздің бұрынғы ALP әріптестерінен сынға ұшырады. Бірақ Форресттің барондық титулы ресми түрде бекітілмеді, өйткені оның қайтысынан бұрын патенттік хаттар шығарылмады. Оның барондығы "Толық Пэрлік Тізімінде" көрсетілмеген. Денсаулығының нашарлауын сезіне отырып, Форрест Лондонға барып, ондағы мамандардан көмек алу үшін әйелі мен медбикесімен бірге сапарға шықты. Кетуге дайын тұрғанда ол өсиетін қайта қарап, жерлеу рәсіміне қатысты мәселелерді шешті. Егер денсаулығы жақсы болса, Лордтар палатасына қатысуға да үміттенді. Форрест 1918 жылдың 30 шілдесінде "Марафон" әскери кемесімен Албаниден жол тартты. Кеме Оңтүстік Африкадағы Дурбан қаласында тоқтағанда ол екі түн жеке клиникада жатты, бірақ қайтадан кемеге оралды және 22 тамызда "қатты ауырумен" 71 жасқа толуын атап өтті. 1918 жылдың 2 қыркүйегінде ол Сьерра-Леонедегі Фритауннан үш сағаттық қашықтықта теңізде қайтыс болды. Форрест бастапқыда Фритаундағы әскери зиратқа жерленді. Оның денесі Батыс Австралияға жеткізіліп, 1919 жылдың 7 мамырында Карракатта зиратына қайта жерленді. Оның өлімінен кейін 1918 жылғы "Суан" сайлауы өтті, нәтижесінде 22 жастағы ALP үміткері Эдвин Корбой Австралия парламентінің ең жас депутаты атанды, бұл рекорд 2010 жылға дейін сақталды.
Forrest had a rodent ulcer removed from his left temple in January 1915, which was initially thought to be non malignant. Another operation followed in Perth in March 1917, but the cancer returned. He had a third operation in January 1918, after which he was hospitalised for nearly two weeks. The surgeons buried radium in the wound in that hopes that it would help prevent a recurrence. Forrest spent a month recuperating in Healesville; on a visit to the Melbourne Club during this time he was found to weigh He resigned from the ministry on 21 March 1918, on the advice of his doctors. William Watt had been acting as treasurer in his absence and was appointed as his replacement. On 7 February 1918, Forrest was informed by the Governor General that he would be raised to the Peerage of the United Kingdom as a baron. The honour was granted on the advice of Hughes, who was aware that it would signal the end of Forrest's political career. It had been suggested to Hughes two years earlier by John Langdon Bonython. Forrest would have been the first Australian peer, and the announcement was received critically from those opposed to the granting of hereditary honours, including many of Hughes' former ALP colleagues. However, Forrest's peerage was never formalised, as no letters patent were issued before his death. His barony is not listed in The Complete Peerage. Faced with declining health, Forrest decided to travel to London to seek assistance from specialists in London, accompanied by his wife and a nurse. Before he left he revised his will and made arrangements for his burial. He also hoped to take his seat in the House of Lords if his health permitted. Forrest left Albany aboard the troopship Marathon on 30 July 1918. He spent two nights in a private hospital when the ship stopped in Durban, South Africa, but returned to the ship and celebrated his 71st birthday on 22 August "in considerable pain". He died at sea on 2 September 1918, three hours away from Freetown, Sierra Leone. Forrest was initially interred at the military cemetery in Freetown. His body was brought back to Western Australia and buried at Karrakatta Cemetery on 7 May 1919. His death occasioned the 1918 Swan by election, which saw the 22 year old ALP candidate Edwin Corboy become Australia's youngest member of parliament, a record not broken until 2010.
Кейіпкер
Ол биік бойлы, денелі адам болды; өмірінің соңғы жылдарында семіздікке бейімделді, және қайтыс болғанда салмағы шамамен болды. Ол әшекей-сәндік пен салтанатты жақсы көріп, әрқашан өзіне құрметпен қарауын талап ететін. Сыналысқа өте сезімтал болған ол, өкіметіне күдік келтіргендерді жек көріп, саяси қарсыластарын қорқытып-үркітетін. Юмор сезімі өте нашар болды және бір журналист оны "Короналық құмдар комиссары" деп әжуалай айтқанда қатты ренжіді. Оның өмірбаяуын жазған Ф.К. Кроули, оның тәрбиесі мен білімі оған "әлеуметтік мақтандықтың, еркін капитализмнің, сезімталдыққа құштарлықтың, патриоттық англиканизмнің, қайырымды империализмнің және нәсілдік басымдықтың құрамынан тұратын күшті қоспаны" сіңіргенін айтты. Дегенмен, ол өте танымал тұлға болды және кездескен әрбір адамға әдеппен және қадір-қасиетпен қарады. Ол есімдерді және бет-әлпеттерді жақсы есте сақтауымен және көптеген хаттар жазуымен белгілі болды. Бірақ, 1907 жылғы 12 шілдеде "Балларат Стар" газетінде жарияланғандай, Форрест құлдыққа түскен жергілікті тұтқындарды бағындыру үшін мойын тізбектерін қолдануды қорғап, "Аборигендерді мойыннан тізбектеу – олардың қашуына жол бермеудің жалғыз тиімді тәсілі" деді.
He was a tall, heavily built man; in his later years, he tended towards stoutness, and he had a mass of about when he died. He was fond of pomp and ceremony and insisted on being treated with respect at all times. Highly sensitive to criticism, he hated having his authority challenged and tended to browbeat his political opponents. He had very little sense of humour and was greatly offended when a journalist playfully referred to him as the "Commissioner for Crown Sands". His upbringing and education were said by his biographer, F. K. Crowley, to have installed in him "a heady compound of social snobbery, laissez faire capitalism, sentimental royalism, patriotic Anglicanism, benevolent imperialism and racial superiority". He was, however, a very popular figure who treated everyone he met with politeness and dignity. He was renowned for his memory for names and faces and for his prolific letter writing. However, as reported in The Ballarat Star on 12 July 1907, Forrest defended the use of neckchains to restrain enslaved indigenous captives, saying "Chaining aborigines by the neck is the only effective way of preventing their escape."
Растық көзқарастар
Форрест Австралияның түпкі тұрғындарына жоғарыдан қарап, меңсіреумен қарады. Ол ассимиляция саясатын қолдады, ал оның көзқарастары сол кездегі Батыс Австралия стандарттары бойынша либералды саналды. 1883 жылы парламенттегі алғашқы сөздерінің бірінде ол аборигендердің "иттердей аңшылыққа түскенін" айтты және оларға "жазалаудан артық нәрсе" тиесілі екенін мәлімдеді. Сол сөзінде ол оларды "көп жағдайда балалар сияқты" санағандықтан, тым қатаң жазаламау керектігін атап өтті. 1892 жылы Ұлттық тарих қоғамында сөйлеген сөзінде аборигендерді "ақыл-парасаты өте төмен марсупиалдармен бірдей санатқа" жатқызып, олардың күрделі дәстүрлеріне таң қалды және бұл жарықтан "жойылудан" бұрын жазылатынына үміттенді. 1890 жылы ол Австралияның солтүстік-батысындағы неке туралы антропологиялық зерттемесін, сонымен бірге "аборигендердің расы мен мәдениетін жойылудан сақтау туралы қысқаша тілектерін" Австралия ғылымды дамыту қауымдастығына ұсынды. Элизабет Годдард пен Том Станнедж Форресттің аборигендер туралы жария мәлімдемелерін зерттеу нәтижесінде, ол "расизмді негізге алған даму идеологиясына батып, оны насихаттады" деген қорытындыға келді. 1886 жылы бас геодезиялық инспектор ретінде ол Заң шығарушы кеңеске 1886 жылғы аборигендерді қорғау туралы заң жобасын енгізді, ол аборигендерді қорғау жөніндегі кеңес құруды көздеді. 1890 жылы ол кеңеске мүше болып тағайындалды, сол кезде жаңадан қабылданған конституцияда колонияның жылдық кірісінің белгілі бір пайызы оған бөлінген. Форрест қаржылық ережелерге қарсы болды және премьер-министр болғаннан кейін оларды жою үшін конституцияға түзету енгізуге тырысты. Ол британ үкіметінен келісім алу үшін бірнеше жыл бойы лобби жасады, ол ақыры 1897 жылы берілді, нәтижесінде аборигендер ісі отарлық үкіметтің бақылауына қайта оралды. Мартин Уэббтің айтуынша, ол аборигендерге қайырымдылықпен қарауы мүмкін, бірақ "Форрестті аборигендер үшін қандай да бір мүңкіген идеалист деп ойлау дұрыс емес" және "оның аборигендер туралы көзқарастары сол заманғы көзқарастардан көп ерекшеленбеді". Премьер-министр ретінде Форрест солтүстік-батыстағы малшылар тарапынан, оның ішінде отбасы мүшелері мен парламенттік әріптестерінен, шекаралық қақтығыстарға олардың атынан араласуға қысым көрді, сонымен қатар аборигендерге қатысты қатыгездік пен жамандыққа қарсы шаралар қабылдауға да қысымға ұшырады. 1893 жылы қырғын туралы сөйлеген сөзінде ол: "Мен өзімнің лауазымымда, колония үкіметінің қара нәсілділерді салғырт өлтіруге жол беретіні немесе оған рұқсат беретіні туралы әсер қалдырмайтын ештеңе жасамаймын немесе санкцияламаймын" деді. 1889 жылы ол Робурн қаласында әдеттегі құқық бойынша кісі өлтіргені үшін сотталған аборигенге тағайындалған өлім жазасын жеңілдетуге атқарушы кеңесті көндірді. Дегенмен Форрест үкіметі мал ұрлаған немесе өлтірген аборигендерге қатысты жазаларды күшейтті, оның ішінде дене жазасы мен түрмеге қамау жазасы да қарастырылды. Ол Роттнест аралын аборигендер үшін түрме ретінде пайдалануды жалғастырды, оның оларды өз елінен алып кету практикасын бұрын сынға алғанымен. 1905 жылы ол аборигендер тұтқындарының мойнына тізбек салуды қорғады, бұл қашуды болдырмау үшін қажет екенін мәлімдеді. Тарихшы Генри Рейнольдстың сөзіне сүйенсек, Форрест пасторальдық жалға берілген жерлердегі аборигендердің құқықтарын елемеді және он жыл бойы парламентке төрағалық етті, ол "Кимберлиде аборигендердің қарсылығын күшпен басуға куә болды [мұнда] Форрест отбасы, оның ішінде Джонның інісі Александр, жалға алушылар, менеджерлер және қаржыгерлер ретінде толыққанды қатысты". 1890 жылдардың ортасына қарай полиция үкіметтің толық білуімен аборигендерді мал өсіру жерлерінен жоюда болды.
Forrest took a paternalistic and patronising attitude toward Indigenous Australians. He supported assimilation policies, and his views were considered liberal by contemporary Western Australian standards. In 1883, in one of his first speeches to parliament, he referred to Aboriginal people being "hunted like dogs" and said they were owed "something more than repression". In the same speech he stated that they should not be punished too severely as they were "to a great extent like children". He further described Aboriginal people in an 1892 address to the National History Society as "in the same category as Marsupialia in having a very low degree of intelligence", but was impressed with their complex traditions and hoped they would be recorded before the race "died out". In 1890, he submitted an anthropological paper on marriage in north west Australia to the Australasian Association for the Advancement of Science, along with "a brief appeal to preserve the Aboriginal race and its culture from extinction". A study by Elizabeth Goddard and Tom Stannage of Forrest's public statements on Aboriginal people concluded that he was "locked into and promoted an ideology of development which had racism at its heart". In 1886, as surveyor general, he introduced the Aborigines Protection Act 1886 into the Legislative Council, which provided for an Aborigines Protection Board. He was appointed to the board in 1890, by which time it had been given a fixed percentage of the colony's annual revenue in the newly granted constitution. Forrest was strongly opposed to the financial provisions and after becoming premier sought to amend the constitution to remove them. He spent several years lobbying the British government for approval, which was eventually granted in 1897 and saw Aboriginal affairs return to the control of the colonial government. According to Martyn Webb, he was capable of compassion towards Aboriginal people, but "it would be wrong to imagine that Forrest was some sort of unrequited idealist as far as Aborigines were concerned" and "his views about Aboriginal people as a whole were not entirely different from those of his time". As premier, Forrest faced pressure from pastoralists in the north west – including family members and parliamentary colleagues – to intervene on their behalf in frontier conflicts, simultaneously facing pressure to intervene in cases of cruelty and mistreatment toward Aboriginal people. In 1893, on the topic of massacres, he stated that "I must not, in the position I am in, do anything or sanction anything that will lead to the impression that an indiscriminate slaughter of blackfellows will be tolerated or allowed by the government of the colony". In 1889 he had persuaded the Executive Council to commute a death sentence imposed on an Aboriginal man in Roebourne, who had been convicted of murder for a killing under customary law. Forrest's government nevertheless introduced harsher penalties for Aboriginal people caught stealing or killing livestock, including flogging and imprisonment. It also continued the use of Rottnest Island as a prison for Aboriginal offenders, despite his earlier criticism of the practice of taking them away from their home country. In 1905 he defended the use of neck chains for Aboriginal prisoners, stating that were necessary to prevent escape. According to historian Henry Reynolds, Forrest ignored the Aboriginal rights embodied in pastoral leases, and presided over the parliament for the decade that "also witnessed the violent suppression of Aboriginal resistance in the Kimberley [where] the Forrest family, including John's brother Alexander, were deeply involved in the whole venture as leaseholders, managers and financiers". By the mid 1890s, police were eradicating Aboriginal people from pastoral land, with the full knowledge of the government.