Фландрия графының тарихы: Тиерри Эльзастың өмірі мен әскери жорықтары
Thierry, Count of Flanders
Тиерри Эльзасский, 15-й граф Фландрии (1128-1168): биография, крестовые походы в Левант и Египет, борьба за власть с Вильгельмом Клито. История Фландрии.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фландрияның он бесінші графы 1128–1168 жылдар аралығында Теодерик (Диедерик, Дитрих; шамамен 1099 – 17 қаңтар 1168), көбінесе Тьерри Альзас деп танылады. Ол Левант және Африкадағы төрт жорыққа қатысқан (соның ішінде Екінші крест жорығы, 1157–1158 жылдарғы Сирияның Шайзар қаласын сәтсіз қоршау және 1164 жылғы Египетке жасалған шабуыл), крест жорығына деген адалдығымен ерекше көзге түскен сирек кездесетін тұлға.
Fifteenth count of Flanders from 1128 to 1168
Theoderic (Diederik, , Dietrich; c. 1099 – 17 January 1168), commonly known as Thierry of Alsace, was the fifteenth count of Flanders from 1128 to 1168. With a record of four campaigns in the Levant and Africa (including participation in the Second Crusade, the failed 1157–1158 siege of the Syrian city Shaizar, and the 1164 invasion of Egypt), he had a rare and distinguished record of commitment to crusading.
Графтық
Теодорих Лотарингия герцогы Теодорих II мен Фландрия графы Роберт I-нің қызы Гертруданың кіші ұлы болды. 1127 жылы туысы Карл Жақсы өлтірілгеннен кейін Теодорих Фландрия графтығына талап қойды, бірақ Франция королі Людовик VI-ның қолдауымен тағы бір туысы Уильям Клито граф атанды. Уильямның саясаты мен Фландрияның тәуелсіздігіне қатысты көзқарасы оны халыққа ұнамайтын еді, ал жыл соңына қарай Брюгге, Гент, Лилль және Сент-Омер Теодорихты қарсы граф ретінде мойындады. Теодорихті Фландрияның императорлық фракциясы қолдады. Франция королі Людовик VI Реймс архиепискобы Раймонд Мартиньені Теодорихты анафемаға салуға бұйырды. Содан кейін Людовик VI Лилльді қоршауға алды, бірақ Уильям Клитоның ағасы, Англия королі Генрих I, қолдауын Теодорихке ауыстырғаннан кейін қоршаудан бас тартуға мәжбүр болды. Дегенмен Теодорих Акспоэль шайқасында жеңіліп, Брюггеге қашып кетті. Ол Брюггеден де қашуға мәжбүр болды және Аалстқа барды, онда Вильгельм, Левен графы Годфри I және Людовик VI оны қоршауға алды. Қала жақын арада басып алынуға айналып келе жатқанда, 1128 жылдың 27 шілдесінде Уильям қайтыс тапты, соның нәтижесінде Теодорих таққа жалғыз үміткер болып қалды. Теодорих Гентте өзінің үкіметін құрды және барлық фламанд қалалары, сондай-ақ Англиядағы фламанд феодалдары оған адалдық ант берген Генрих король мойындады. Теодорих 1132 жылдан кейін Людовик VI-ға құрмет көрсетуге ант берді, бұл Фландрияға талаптарын білдірген Эно графы Бальдуин IV-ке қарсы француз королінің қолдауын алу мақсатында жасалды.
Theoderic was the youngest son of Duke Theoderic II of Lorraine and Gertrude, daughter of Count Robert I of Flanders. After the murder of his cousin, Charles the Good, in 1127, Theoderic claimed the County of Flanders, but another cousin, William Clito, became count instead with the support of King Louis VI of France. William's politics and attitude towards the autonomy of Flanders made him unpopular, and by the end of the year Bruges, Ghent, Lille, and Saint Omer recognized Theoderic as a rival count. Theoderic's supporters came from the Imperial faction of Flanders. Louis VI of France had Raymond of Martigné, the Archbishop of Reims, excommunicate Theoderic. Louis VI then besieged Lille, but was forced to retire when Henry I of England, William Clito's uncle, transferred his support to Theoderic. However, Theoderic was defeated at Axspoele and fled to Bruges. He was forced to flee Bruges as well, and went to Aalst, where he was soon under siege from William, Godfrey I of Leuven, and Louis VI. The city was about to be captured when William was found dead on 27 July 1128, leaving Theoderic as the only claimant to the seat. Theoderic set up his government in Ghent and was recognized by all the Flemish cities as well as King Henry, who had his Flemish lords in England swear fealty to him. Theoderic himself swore homage to Louis VI after 1132, in order to gain the French king's support against Baldwin IV, Count of Hainaut, who had advanced his own claim on Flanders.
Қажылық және екінші крест жорығы
1132 жылы оның әйелі Суанхильда қайтыс болып, жалғыз қызы қалды. 1139 жылы ол крестшілердің Иерусалим Корольдығына қажылыққа барып, Иерусалим патшасы Фульктің қызы және Уильям Клитоның жесірі Анжулық Сибилламен үйленді; бұл өте беделді неке болды. Бұл Теодорихтың қасиетті жерге жасаған төрт қажынатының біріншісі еді. Сол жерде ол Кесария Филиппиге қарсы сәтті жорыққа жетекшілік етті және қайын атасымен бірге Ғилаадты басып алу шайқасына қатысты. Ол Фландрияға оралып, сол кезде Годфри III Лёвен билеген Төменгі Лотарингия герцогтығындағы көтерілісті басты. Теодорих 1147 жылы Екінші крест жорығына қосылды. Ол Анатолиядағы Маэандр өзенінен өтіп, 1148 жылы Аталья шайқасында шайқасты. Крестшілер Корольдығына келгеннен кейін, Дамаскіге шабуыл жасау туралы шешім қабылданған Акра кеңесіне қатысты. Теодорих Иерусалимнің жартылай бауыры Балдуин III басқарған Дамаск қоршауына қатысты. Ол Бальдуиннің, Франция королі Людовик VII және Германия королі Конрад III қолдауымен Дамаскіге талап етті. Алайда, крестшілер барондары Бейрут лорды Гей I Брисебарреге басымдық берді. Вильгельм Тирдің сөзіне сүйенсек, туындаған дау қоршаудың сәтсіз аяқтауына себеп болды: «жергілікті барондар Дамаск тұрғындарының қалаларын сақтап қалуын қалады, оны графқа беруден гөрі», сондықтан олар қоршаудың күйреуіне бар күштерін жұмсады. Сондықтан, Вильгельм жалғастырады, көптеген замандастары Теодорихты Екінші крест жорығының сәтсіздігіне кінәлады (бірақ Вильгельмнің өзі Теодорихтің жауапты екенін айтудан тартынғаны байқалады). Оның болмаған уақытында Генуя графы Бальдуин IV Фландрияға шабуыл жасап, Артуаны тонады; Сибилла күшті қарсылық көрсетіп, жауап ретінде Генуяны тонады. Реймс архиепископы араласып, келісімге қол қойылды. Теодорих 1150 жылы оралғанда, Бушайнде Бальдуин IV-тен кек алды, оған Намур графы Генрих I және Льеж епископы Генрих II көмектесті. Келесі бейбіт келіссөздерде Теодорих өзінің қызы Маргаританы Бальдуин IV-тің ұлына, болашақ Бальдуин V, Генуя графына ұзатты.
In 1132, his wife, Suanhilde, died, leaving only a daughter. In 1139, he went on pilgrimage to the crusader Kingdom of Jerusalem, and married Sibylla of Anjou, daughter of King Fulk of Jerusalem and the widow of William Clito; a very prestigious marriage. This was the first of Theoderic's four pilgrimages to the Holy Land. While there he also led a victorious expedition against Caesarea Phillippi, and fought alongside his father in law in an invasion of Gilead. He soon returned to Flanders to put down a revolt in the Duchy of Lower Lotharingia, ruled at the time by Godfrey III of Leuven. Theoderic joined the Second Crusade in 1147. He led the crossing of the Maeander River in Anatolia and fought at the Battla of Attalya in 1148, and after arriving in the crusader Kingdom he participated in the Council of Acre, where the ill fated decision to attack Damascus was made. Theoderic participated in the Siege of Damascus, led by his wife's half brother Baldwin III of Jerusalem, and with the support of Baldwin, Louis VII of France, and Conrad III of Germany, he lay claim to Damascus. However, the native crusader barons preferred one of their own nobles, Guy I Brisebarre, lord of Beirut. According to William of Tyre, the resulting dispute contributed to the final failure of the siege: 'for the local barons preferred that the Damascenes should keep their city rather than to see it given to the count', and so did all they could to ensure the siege collapsed. Therefore, William continues, many contemporaries blamed Theoderic for the ultimate failure of the Second Crusade (though it is notable that William himself declines to say whether he believed Theoderic responsible). During his absence, Baldwin IV of Hainaut invaded Flanders and pillaged Artois; Sibylla reacted strongly and had Hainaut pillaged in response. The Archbishop of Reims intervened and a treaty was signed. When Theoderic returned in 1150, he took vengeance on Baldwin IV at Bouchain, with the aid of Henry I, Count of Namur and Henry II of Leez, Bishop of Liège. In the subsequent peace negotiations, Theoderic gave his daughter Marguerite in marriage to Baldwin IV's son, the future Baldwin V, Count of Hainaut.
Қасиетті жерге оралу
1156 жылы Теодорих үлкен ұлын Вермандои графы Рауль I-нің қызы және мұрагері Елизавета Вермандоиға үйлендірді. 1156 жылы ол Киелі жерге қайта оралды, бұл жолы оны әйелі де бірге ертіп келді. 1157 жылы ол Балдуин III-нің Шейзар қамалын қоршауына қатысты, бірақ қамал мұсылмандардың қолында қалды, себебі Теодорих пен Рейнальд Шаттилон арасында егер қамал алынса, оны кім иеленеді деген дау туды. 1159 жылы ол Сибилласыз Фландрияға қайтып келді, ол Бетаниядағы Әйіргі Лазар монастырында дін қызметкері болды. Олардың ұлы Филипп олардың болмағанда графтыққа билік етті, және Теодорих қайтып келгеннен кейін де ол бірге билеуші граф болып қалды. 1164 жылы Теодорих үшінші рет Киелі жерге оралды. Ол Сибилланың тағы бір жарты бауыры – король Амальрик I-ге Антиохия мен Триполиге бірге жолға шықты. 1166 жылы ол үйіне оралды және өз мөрі ретінде лавр жапырақтарымен безендірілген тәжді пайдаланды.
In 1156, Theoderic had his eldest son married to Elizabeth of Vermandois, daughter and heiress of Raoul I of Vermandois. In 1156, he returned to the Holy Land, this time with his wife accompanying him. He participated in Baldwin III's siege of Shaizar in 1157, but the fortress remained in Muslim hands when a dispute arose between Theoderic and Raynald of Châtillon over who would possess it should it be captured. He returned to Flanders 1159 without Sibylla, who remained behind to become a nun at the convent of St. Lazarus in Bethany. Their son Philip had ruled the county in their absence, and he remained co count after Theoderic's return. In 1164, Theoderic returned once more to the Holy Land. He accompanied King Amalric I, another half brother of Sibylla, to Antioch and Tripoli. He returned home in 1166, and adopted a date palm as his seal, with a crown of laurels on the reverse.
Өлім
Тьерри 1168 жылдың 17 қаңтарында қайтыс болды және Сент-Омер мен Гравелин қалаларының арасындағы Ваттен аббаттығында жерленді. Оның билеуі шамалы және бейбіт болды; графтықтың кейінгі ғасырлардағы жоғары дамыған басқару жүйесі осы жылдары бастау алды. Сондай-ақ, үлкен экономикалық және ауыл шаруашылығының өркендеуі болды, жаңа коммерциялық жобалар ашылды; Фландрияның ең ірі аумақтық кеңеюі Теодерик тұсында орын алды.
Thierry died on 17 January 1168 and was buried in the Abbey of Watten, between Saint Omer and Gravelines. His rule had been moderate and peaceful; the highly developed administration of the county in later centuries first began during these years. There had also been great economic and agricultural development, and new commercial enterprises were established; Flanders' greatest territorial expansion occurred under Theoderic.