Кіріспе

Театрлық қойылымның актілері арасында орындалатын музыкалық шығарма, Рене Клердің "Entr'acte" фильмі. Entr'acte (немесе entracte, ɑ̃tʁakt; Zwischenspiel және Zwischenakt, Lang es және intervalo) – "актілер арасында" деген мағынаны білдіреді. Бұл сахналық қойылымның екі бөлігі арасындағы үзіліс болуы мүмкін, бұл жағдай даму үзіліспен мағынасы бірдей (қазіргі француз тілінде осы мағынасы жиі қолданылады), бірақ көбінесе (ағылшын тілінде) театрлық қойылымның актілері арасында орындалатын музыкалық шығарманы білдіреді. Сахналық мюзиклдерде антракт 2-ші актінің (кейде 3-ші және 4-ші актілердің де) овертурасы қызметін атқарады. Бұрын көрсетілімдерде үзіліспен көрсетілуге арналған фильмдерде, фильмнің бірінші және екінші бөлігі арасында арнайы жазылған антракт жиі кездесетін, бірақ бұл практика кейіннен тоқтатылды.

Шығу тегі

Бастапқыда, интермедия сахнадағы мақпаздарды декорация немесе костюм алмасу үшін жабудан туындады: драмалық оқиғаны тоқтатпау үшін уақытты толтыру, бір актінің атмосферасынан екіншісіне өту немесе көрерменнің жалықпауы үшін. Жабық мақпаздың алдында, осы интермедия кезінде әрекет жалғасуы мүмкін, бірақ тек актерлер ғана қатысып, декорация ретінде мақпаз бен ең төменбелгілі керек-жарақтар қолданылады. Интермедия үлкен көлемді драманың бір бөлігінен екіншісіне өтуге, жоғалған байланыстарды толықтыру арқылы көмектесе алады. Испандық саинете де көбінесе осы сияқты қызмет атқарды.

Музыканың рөлі

Дәстүрлі театрларда қосымша музыка "жабық перде" кезеңдерін де байланыстыра алады: балет, опера және драманың әрқайсысының мұндай музыкалық аралықтардың бай дәстүрі бар. Неміс тіліндегі "Verwandlungsmusik" сөзінің тікелей мағынасы оның бастапқы қызметін көрсетеді – "өзгерту музыкасы". Соңында, entr'actes (немесе intermezzi) басқа күрделі театрлық қойылымдардың үзілісінде минималді талаптармен қойылатын, жеке жанрға айналды (көбінесе негізгі қойылымнан толығымен тәуелсіз сюжеті бар). Кейінгі entr'actes іс-қимылды немесе көңіл-күйді комедия немесе би сияқты нәрсемен бұзу мақсатымен жасалды. Мұндай қойылымдар негізгі қойылымның бас актерлеріне де демалыс беруге мүмкіндік берді. Соңында, үлкен тұтасқа ену идеясы кеңейді: interlude кейде "қысқа пьесадан" басқа қандай да бір мағынаны білдірмейді.

Басқа да драмалық құрылғылар

Егер қосымшаның мақсаты негізгі оқиғаға оралу алдында көңіл-күйді өзгерту болса, сахнаны ауыстыру қажеттілігі тумай, авторлар "ойын ішіндегі ойын" тәсілін қайта қолдануы немесе, мысалы, балуан залында кездейсоқ келген қонақтар би билеуі мүмкін. Мұндай жағдайда, бұл қосымша – entr'acte емес, divertimento (термин итальян тілінен келген; француз тіліндегі divertissement термині де қолданылады). Француз операсы дәстүрінде 17-шы ғасырдың соңы мен 18-шы ғасырдың басында (мысалы, Жан-Филипп Рамо) мұндай ойын-сауықтар міндетті түрде балет сахнасы түрінде қойылды, және бұл дәстүр 19-шы ғасырдың ортасына дейін сақталды. Бұл идеяны кейін Жак Оффенбах пародизациялады: мысалы, "Төңкеріліс әлеміндегі Орфей" операсының канканмен аяқталуы. 18-шы ғасырдың ортасына қарай дивертименто жеңіл музыканың жеке жанрына айналды. Бұл дивертиментолар сахналық туындыларда үзіліс ретінде пайдаланылуы мүмкін, ал 18-шы ғасырдың соңғы жартысында жазылған көптеген дивертиментолар театрмен байланысын жоғалтқан сияқты, музыканың кейіпкерлік ерекшелігі тек бір немесе басқа жағынан "көңіл көтеру" қызметін атқаруы керек болды.