Локнер против Нью-Йорка: Іріткілік бостандығы және келісім-шарттар

Кіріспе

1905 жылғы АҚШ Жоғарғы Сотының келісімшарт еркіндігі туралы ісі – Лохнер Нью-Йоркке қарсы, 198 АҚШ 45 (1905), АҚШ Жоғарғы Сотының маңызды шешімі болды. Нью-Йорк штатының нан пісірушілердің жұмыс уақытын шектеуге бағытталған заңы, АҚШ Конституциясының он төртінші түзетуіне сәйкес, нан пісірушілердің келісімшарт жасау еркіндігіне қол сұғып, құқығын бұзды деп танылды. Бұл шешімнің күші жойылды. Аталған іс 1899 жылы басталды, онда неміс иммигранты және Нью-Йорк штатының Утика қаласындағы нан пісіретін дүкенінің иесі Джозеф Локнер 1895 жылғы Нью-Йорк штатының Нан пісіру зауыттары заңының талаптарын бұзды деген айып тағылды. Бұл заң бойынша, Нью-Йорктегі нан пісірушілерді күніне 10 сағаттан немесе аптасына 60 сағаттан артық жұмысқа алу қылмыс саналды. Ол сотта айыпты деп танылып, нәтижесінде АҚШ Жоғарғы Сотына шағым түсірді. Жоғарғы Соттың бес судьясынан құралған көпшілік, заңның заңмен қорғалатын процестік құқықты бұзғанын, заңның «жеке тұлғаның келісімшарт жасау құқығы мен бостандығына негізсіз, қажетсіз және еріксіз араласу» екенін мәлімдеді. Төрт судья бұл пікірмен келіспеді, ал Оливер Венделл Холмс кішісінің жеке пікірі АҚШ тарихындағы ең танымал пікірлердің біріне айналды. «Лохнер» ісі – АҚШ Жоғарғы Соты тарихындағы ең даулы шешімдердің бірі және «Лохнер дәуірі» деп аталатын кезеңге есім берді. Осы кезеңде Жоғарғы Сот прогрессивтік дәуірде және Ұлы депрессия кезінде жұмыс жағдайларын реттеуге бағытталған федералды және штаттық заңдарды жарамсыз деп таныған бірнеше шешім шығарды. Бұл кезең 1937 жылы «Батыс жағалаудағы қонақ үй компаниясы Парришке қарсы» ісімен аяқталды, онда Жоғарғы Сот Вашингтон штаты бекіткен ең төменгі жалақы заңның конституциялық екенін растады.

Өмірбаян

Нью-Йорктегі 1895 жылғы нан пісірушілер заңы нан пісіру орындары үшін жұмысшыларды күніне 10 сағаттан немесе аптасына 60 сағаттан артық жұмыс істеуге тыйым салды. 1899 жылы Нью-Йорк билігі Джозеф Локнерге нан пісірушілер заңының талаптарын бұзғаны үшін айып тақты, оның бір жұмыскеріне аптасына 60 сағаттан артық жұмыс істеуге рұқсат бергені үшін. Локнер – Германиядан көшіп келген, Нью-Йорк штатының Утика қаласында нан пісіретін дүкенінің иесі болған адам. Басқа нан пісіру орындары кешкі және таңғы жұмыс үшін екі жеке ауысымды пайдаланғаннан өзгеше, Локнердің нан пісіру орнында бір ғана нан пісірушілер тобы жұмыс істеді. Оның нан пісірушілері кешке келіп, нанға қамыр дайындап, орналасқан жатақханада бірнеше сағат ұйықтағаннан кейін таңертең ерте тұрып, нан пісіретін. Локнер нан пісірушілерінің жатақханада ұйықтаған уақытын жұмыс уақыты ретінде есептеп, оларға тиісінше жалақы төледі. Локнердің адвокаты сотта еркін келісімшарт жасау құқығы – бұл іс жүзіндегі тиісті сот процесінің құрамындағы құқық екенін дәлелдеді. Локнердің ісін Генри Вейсманн қорғады, ол бұрынғыда Жұмысшы нан пісірушілер одағының хатшысы болған кезде нан пісірушілер заңының жақтаушысы болған. Вейсманн өз баяндамасында «жеке адамның бағалы бостандығы мемлекеттік биліктің құрлығымен жойылмауы керек» деген пікірді сынады. Ол Нью-Йорктің нан пісірушілер заңының қажетті денсаулық сақтау шарасы екені туралы аргументін жоққа шығарып, «қазіргі кездегі орташа нан пісіру орындары жақсы желдетіледі, жаз бен қыста ыңғайлы және әрқашан тәтті иіспен толы» деді. Вейсманнның баяндамасына нан пісірушілердің өлім көрсеткіші кеңсе қызметкерлерінің өлім көрсеткішімен салыстыруға болатынын көрсететін статистикалық қосымша енгізілген. Вейсманнның аргументтері сәтсіз аяқталды. Сот Локнерді кінәлі деп танып, оған 50 доллар айыппұл салды (1897 жылғы 50 доллар қазіргі шақта шамамен <есептелген сомаға> тең). Локнер Нью-Йорк Жоғарғы Сотының Апелляциялық бөліміне шағымданды, ол оның үкімін күшінде қалдырды, содан кейін Нью-Йорк апелляциялық сотына шағымданды, ол да оның үкімін бекітті. Одан кейін ол АҚШ Жоғарғы Сотына шағым түсірді.

New York's Bakeshop Act of 1895 made it a crime for bakeries to employ workers for more than 10 hours per day or 60 hours per week. In 1899, New York authorities indicted Joseph Lochner on a charge of violating the Bakeshop Act by permitting an employee to work more than 60 hours in one week. Lochner was a German immigrant who owned a bakery in Utica, New York. Unlike other bakeries, which used two separate shifts for evening and morning work, Lochner's bakery employed only a single crew of bakers. His bakers would arrive in the evening and prepare the bread dough, sleep for several hours in an on site dormitory, then wake up in the early morning and bake the loaves of bread. Lochner counted his bakers' time spent sleeping in the dormitory as working hours and paid them accordingly. Lochner's lawyer argued at his trial that the right to contract freely to be one of the rights encompassed by substantive due process. Lochner's case was argued by Henry Weismann, who had been one of the foremost advocates of the Bakeshop Act when he was Secretary of the Journeymen Bakers' Union. In his brief, Weismann decried the idea that "the treasured freedom of the individual should be swept away under the guise of the police power of the State." He denied New York's argument that the Bakeshop Act was a necessary health measure by claiming that the "average bakery of the present day is well ventilated, comfortable both summer and winter, and always sweet smelling." Weismann's brief contained an appendix providing statistics showing that bakers' mortality rates were comparable to that of white collar professionals. Weismann's arguments were unsuccessful. The trial court found Lochner guilty and fined him $50 (50.0 in 1897 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). Lochner appealed to the New York Supreme Court, Appellate Division, which affirmed his conviction, then appealed to the New York Court of Appeals, which also affirmed it. He then appealed to the U. S. Supreme Court.

Жоғарғы соттың шешімі

1905 жылғы 17 сәуірде Жоғарғы Сот Локнердің пайдасына 5–4 дауыспен шешім шығарды, Нью-Йорк нан пісірушілер заңының нан пісірушілердің жұмыс уақытын шектеулерін конституцияға қайшы деп таныды.

Соттың пікірі

Бес судья көпшілікті құрады және судья Руфус Пекхэм жазған пікірге қосылды. Сот он төртінші түзетудегі келісімшарт еркіндігіне қатысты қорғау шараларының қолданылу мәселесінен бастады. 1897 жылғы Allgeyer v. Louisiana шешіміне сілтеме жасап, онда басқа штаттардағы компаниялардан кемелерді сақтандыруды сатып алуға тыйым салған Луизиана заңы келісімшарт жасау еркіндігін бұзғаны үшін жойылған, Сот келісімшарт еркіндігінің он төртінші түзетудің тиісті процеске қатысты ережесіндегі «өмір, бостандық және мүлік» үшін қорғалған негізгі құқық екенін мәлімдеді. text=Біздің бизнесімізге қатысты келісім-шарт жасау құқығы Федералды Конституцияның он төртінші түзетуінде қорғалған жеке адамның бостандығының бөлігі болып табылады. Осы ережеге сәйкес, ешбір мемлекет заңды түрде сотқа жүгінбей-ақ, ешкімді өмірден, бостандығынан немесе мүлкінен айыра алмайды. Еңбекті сатып алу немесе сату құқығы осы түзетумен қорғалған бостандықтың бір бөлігі болып табылады, егер бұл құқықты алып тастайтын жағдайлар болмаса. |source=Lochner, 198 U. S. at 53 (дәйексөз алынып тасталды). Сот «құқықты жоққа шығаратын жағдайлар» деп түсіндіргенде, мемлекеттердің «полиция билігі» – АҚШ мемлекеттік үкіметтерінің «денсаулық, қауіпсіздік және моральға» қатысты заңдар қабылдауға берілген табиғи құқығын меңзеген. Сот тиісті процеске қатысты ереже келісімшарт еркіндігін қорғағандықтан, мемлекеттік заңдар оны полиция билігін дұрыс қолданған жағдайда ғана шектеуге болатынын айтты. Бұл еркіндікті қамтамасыз ету үшін американдық соттар экономикалық еркіндікті реттейтін мемлекеттік заңдарды, мысалы Нью-Йорктің нан пісіру заңын, полиция билігінің заңды мақсаттарына қызмет ететініне көз жеткізу үшін мұқият қарауы керек екенін Сот мәлімдеді. Осы заңдылықтарды нақты жағдайға қатысты қолданып, Сот алдымен нан пісірушілердің жұмысы үкімет тарапынан ерекше қорғауға мұқтаж болатындай қауіпті емес деп шешті. Сот Нью-Йорктің нан пісірушілерге арналған заңын Ютаның кеншілерге арналған заңынан ажыратты, бұл заң 1898 жылғы Холден v. Hardy шешімінде тиісті процестің талабына қарсы тұрған. Сонымен қатар, Сот «Бейкшоп туралы» заңның денсаулық сақтау саласына қатысы жоқ екенін анықтады. Нью-Йорк заң шығарушы органы денсаулық сақтау себептерімен заңды қабылдауға болмайды деп есептегендіктен, Сот бұл Заңның шын мәнінде полиция билігімен ақталуы мүмкін емес «еңбек заңы» екенін қорытындылады. text=Таза және пайдалы нан нан пісірушінің күніне он сағат немесе аптасына алпыс сағат жұмыс істегеніне байланысты емес. [Бейкшоп] актісі бұл терминнің кез келген әділ мағынасында денсаулық туралы заң емес, бірақ жеке тұлғалардың, жұмыс берушілердің де, қызметкерлердің де еңбекке қатысты келісімшарттарды олар дұрыс деп санайтын шарттармен немесе олар осындай келісімшарттардың басқа тараптарымен келісетін шарттармен жасасу құқығына заңсыз араласу болып табылады. |source=Lochner, 198 U. S. at 57, 61. Сот Нью-Йорк пекарнялар туралы заңның ең көп жұмыс уақытын белгілеуінің қоғамдық денсаулықпен тікелей байланысы бар екенін дәлелдеуге Нью-Йорк күш жеткізбегенін қорытындылады. Егер басқаша шешім қабылданса, онда мемлекеттер азаматтардың өміріне шексіз билік жүргізуге мүмкіндік алады. Сонымен қатар, мемлекеттің халқының мықты және дені сау болуына мүдделі екендігі айтылды, сондықтан адамдарды сауықтыруға бағытталған кез келген заңдар полиция билігімен қабылданған денсаулық туралы заңдар ретінде жарамды болуы керек. Кез келген заң, бірақ мұндай болжамдар бойынша қорғаныс табуы мүмкін, және мінез-құлық, дұрыс деп аталады, сондай-ақ келісім-шарт, заң шығарушы биліктің шектеуші ықпалына кіреді. Жұмысшылардың ғана емес, жұмыс берушілердің де жұмыс уақытын реттеуге болады, дәрігерлерге, заңгерлерге, ғалымдарға, барлық кәсіби адамдарға, сондай-ақ спортшылар мен қолөнершілерге ұзақ уақыт жаттығулар жасау арқылы милары мен денелерін шаршатуға тыйым салынады, әйтпесе мемлекеттің күрестік күші әлсірейді. |source=Lochner, 198 U. S. at 60–61. Соңында, Сот полиция билігін қолдану мақсатында қабылданған заңдардың шын мәнінде байлықты қайта бөлу немесе белгілі бір топқа басқалардың есебінен көмек көрсету мақсатымен қабылданғанын айтты. text=Бізге осыған ұқсас көптеген заңдар, полиция билігімен бекітілген, бірақ олар халықтың денсаулығын қорғау үшін, шын мәнінде басқа мақсаттармен қабылданған. |source=Lochner, 198 U. S. at 64. «Бейкшоп туралы» заңның денсаулық сақтау саласына қатысы жоқ екенін және нан пісіру кәсібінің ерекше қауіпті емес екенін анықтағаннан кейін, Сот «полиция билігінің шегі осы істе жетіліп, одан асып кеткенін» мәлімдеді және он төртінші түзетудің тиісті процеске қатысты ережесін бұзғаны үшін заңды жойды.

Five justices formed the majority and joined an opinion written by Justice Rufus Peckham. The Court began with the question of whether the Fourteenth Amendment's protections applied to freedom of contract. Citing its 1897 decision Allgeyer v. Louisiana, in which it had struck down a Louisiana law that banned buying shipping insurance from companies in other states on grounds that it violated the freedom to make contracts to carry out a trade or profession, the Court held that freedom of contract was a basic right covered by the protections for "life, liberty, and property" in the Fourteenth Amendment's Due Process Clause. text=The general right to make a contract in relation to his business is part of the liberty of the individual protected by the Fourteenth Amendment to the Federal Constitution. Under that provision, no State can deprive any person of life, liberty or property without due process of law. The right to purchase or to sell labor is part of the liberty protected by this amendment unless there are circumstances which exclude the right. |source=Lochner, 198 U. S. at 53 (citation omitted). The Court explained that by "circumstances which exclude the right", it meant when states passed laws under the "police power"the inherent authority of U. S. state governments to pass laws governing "health, safety, and morals". The Court said that because the Due Process Clause protected freedom of contract, state laws could only interfere with it if they were valid exercises of the police power. To guarantee this freedom, the Court said that American courts had to scrutinize state laws regulating economic freedom, such as New York's bakery law, to ensure they served valid police power purposes. Applying these legal principles to the facts of the case, the Court first determined that bakers' jobs were not dangerous enough to need special government protection. The Court distinguished New York's law for bakers from a Utah law for miners the Court had upheld against a Due Process challenge in its 1898 decision Holden v. Hardy, saying that, unlike mining, baking was not an unusually dangerous activity. The Court also determined that the Bakeshop Act had no relation to public health. Reasoning that the New York Legislature could not rationally have enacted the law for health reasons, the Court concluded that the Act was really a "labor law" that could not be justified under the police power. text=Clean and wholesome bread does not depend upon whether the baker works but ten hours per day or only sixty hours a week. The [Bakeshop] act is not, within any fair meaning of the term, a health law, but is an illegal interference with the rights of individuals, both employers and employees, to make contracts regarding labor upon such terms as they may think best, or which they may agree upon with the other parties to such contracts. |source=Lochner, 198 U. S. at 57, 61. The Court concluded that New York had failed to prove that the Bakeshop Act's maximum hours provision had any close connection to public health. It said that if it were to conclude otherwise, states would have unlimited power over citizens' lives. text=It is also urged that it is to the interest of the State that its population should be strong and robust, and therefore any legislation which may be said to tend to make people healthy must be valid as health laws, enacted under the police power. Scarcely any law but might find shelter under such assumptions, and conduct, properly so called, as well as contract, would come under the restrictive sway of the legislature. Not only the hours of employees, but the hours of employers, could be regulated, and doctors, lawyers, scientists, all professional men, as well as athletes and artisans, could be forbidden to fatigue their brains and bodies by prolonged hours of exercise, lest the fighting strength of the State be impaired. |source=Lochner, 198 U. S. at 60–61. Lastly, the Court said that state laws ostensibly enacted for police power purposes were often really intended to redistribute wealth or help a certain group at the expense of others. text=It is impossible for us to shut our eyes to the fact that many laws of this character, while passed under what is claimed to be the police power for the purpose of protecting the public health or welfare, are, in reality, passed for other motives. |source=Lochner, 198 U. S. at 64. Having determined that Bakeshop Act had no relation to public health and that the baking profession was not unusually dangerous, the Court concluded that "the limit of the police power has been reached and passed in this case", and it struck down the act as a violation of the Fourteenth Amendment's Due Process Clause.

Харлан

Сотталушы Джон Маршалл Харлан оған қарсы пікір жазып, оған судьялар Эдвард Дуглас Уайт пен Уильям Р. Дей қосылды. Харлан келісімшарт жасау еркіндігі мемлекеттің полиция өкілеттігі шеңберінде белгіленген ережелерге бағынатынын мәлімдеді. Ол мұндай заңдардың конституциялық емес екенін анықтау үшін келесі ережені ұсынды:

Соттардың жалпы әл-ауқатқа қатысты мәселе бойынша заңнамалық шараларды қарау құқығы тек «егер заң шығарушының қабылдаған заңы қоғамдық денсаулықты, қоғамдық моральды немесе қоғамдық қауіпсіздікті қорғау мақсатында болса және егер бұл заң аталған мақсаттармен нақты немесе маңызды байланысы болмаса, немесе ешқандай күмәнсіз, негізгі заңмен қамтамасыз етілген құқықтарды тікелей бұзса ғана болады». Харлан дәлелдеу жүгі мұндай заңның конституцияға қайшы екенін талап ететін тарапқа жүктелуі керек деп мәлімдеді. Харлан соттың заңның жарамды денсаулық сақтау шарасы екендігі және мемлекеттік мүддеге бағытталғандығы туралы мемлекеттің аргументтеріне жеткіліксіз мән бергенін айтты. Ол «бұл заң нан пісіру және кондитерлік өндіріс орындарында жұмыс істейтіндердің физикалық денсаулығын қорғау үшін қабылданғаны анық» деді. Көпшіліктің нан пісіруші мамандығы денсаулыққа зиянды емес деген пікіріне жауап ретінде, ол нан пісірушілерге тән тыныс алу жолдары аурулары және басқа да тәуекелдерді сипаттаған академиялық зерттеулерден кең үзінді келтірді. Ол Жоғарғы Соттың Нью-Йорк заң шығарушысының ұзақ жұмыс уақыты нан пісірушілердің денсаулығына қауіп төндіретіні туралы пікірін ескеруі керек еді деп сақты: «Егер заң шығарушының қол жеткізгісі келетін мақсат оның құзыретіне кірсе және осы мақсатқа жету үшін қолданылған құралдар, ең оңтайлы болмаса да, заңмен тікелей тыйым салынбаған болса, сот араласуға құқығы жоқ».

Холмс

Оливер Венделл Холмс кіші де Сот шешіміне қарсы дауыс берді, және оның үш абзастық қарсылығы АҚШ Жоғарғы Соты тарихындағы ең белгілілерінің біріне айналды. Холмс көпшілікті Локнер ісін заңдық принциптер емес, еркін нарық экономикасы негізінде шешкені үшін айыптады. text=Бұл іс елдің көп бөлігі қабылдамайтын экономикалық теорияға негізделген. Егер мен осы теориямен келісемін бе деген сұрақ туса, мен оны шешім қабылдамас бұрын толығырақ зерттегім келер еді. Бірақ менің міндетім осы емес деп санаймын, себебі мен келісуім немесе келіспеуімнің көпшіліктің өз пікірлерін заңға айналдыру құқығымен еш қатысы жоқ деп есептеймін. [А] Конституция нақты бір экономикалық теорияны, атап айтқанда, әкешілдік пен азаматтың мемлекетке байланысын немесе еркін нарықты бейнелеу үшін жасалмаған. Ол түпке дейін әртүрлі көзқарастағы адамдар үшін арналған. Холмс азаматтардың келісімшарт жасау еркіндігін шектейтін көптеген американдық заңдар болғанын, бірақ олардың ешқайсысы конституцияға қайшы деп табылған емес екенін көрсетті. Ол «көне мысалдар» ретінде ақша берудегі максималды пайыздық мөлшерені белгілейтін проценттік заңдарды және жексенбі күні белгілі бір экономикалық қызметтерге тыйым салатын жексенбілік заңдарды келтірді, бұл христиан дінінің сенбі күнін сақтауын қамтамасыз етуге бағытталған. Холмс 14-ші түзетутің көпшілік тарапынан түсіндірілуін 19 ғасырдың британдық әлеуметтанушысы Герберт Спенсердің жазбаларымен салыстырды, ол «тіршілік үшін күрес» терминін енгізді және оның идеялары кейін әлеуметтік дарвинизммен байланысты болды. text=Адамның өзі қалағанын істеу еркіндігі, егер ол басқалардың да солай істеу еркіндігіне кедергі келтірмесе, кейбір белгілі жазушылардың сүйікті ұранына айналған, мектеп заңдарымен, почтамен, сондай-ақ әрбір мемлекеттік және муниципалды мекемемен, олар оның ақшасын қалаған мақсаттарға жұмсайды, тіпті ол қаласа да, қаламаса да араласады. Он төртінші түзету Герберт Спенсердің «Әлеуметтік Статикасын» қабылдамайды. Лохнер, 198 АҚШ 75 (Холмс, соткер, қарсы пікір). Холмс өз пікірінше, заңды түрде қабылданған мемлекеттік заң Конституциялық процестің бостандыққа қатысты кепілдігін бұзса ғана конституцияға қайшы болуы мүмкін, егер оны американдық дәстүрдегі «негізгі принциптерді бұзады» деп ұтымды түрде айтуға болар болса. text=Кез келген пікір заңға айналуға бейім. Менің ойымша, он төртінші түзетудегі «бостандық» сөзі, егер ол басым пікірдің табиғи нәтижесін болдырмау үшін қолданылса, бұрмаланады, егер рационалды және әділ адам ұсынылған заңның біздің халқымыз бен заңдарымыздың дәстүрлерімен түсінілген негізгі принциптерді бұзатынын міндетті түрде мойындаса. Осы заңға қарсы мұндай үкім шығару үшін зерттеудің қажеті жоқ. Лохнер, 198 АҚШ 76 (Холмс, соткер, қарсы пікір).

Justice Oliver Wendell Holmes Jr. also dissented from the Court's decision, and his three paragraph dissent has become one of the most famous in U. S. Supreme Court history. Holmes began by accusing the majority of deciding Lochner's case by following laissez faire economics rather than legal principles. text=This case is decided upon an economic theory which a large part of the country does not entertain. If it were a question whether I agreed with that theory, I should desire to study it further and long before making up my mind. But I do not conceive that to be my duty, because I strongly believe that my agreement or disagreement has nothing to do with the right of a majority to embody their opinions in law. [A] Constitution is not intended to embody a particular economic theory, whether of paternalism and the organic relation of the citizen to the state or of laissez faire. It is made for people of fundamentally differing views
|source=Lochner, 198 U. S. at 75–76 (Holmes, J., dissenting). Holmes pointed out that there were many American laws restricting citizens' freedom of contract that had never been found unconstitutional. As "ancient examples", Holmes pointed to usury laws, which set maximum interest rates for loans of money, and Sunday laws, which outlawed certain economic activities on Sundays to promote Christian observance of the Sabbath. Holmes analogized the majority's interpretation of the Fourteenth Amendment to the writings of Herbert Spencer, the 19th century British sociologist who coined the term "survival of the fittest" and whose ideas later became associated with social Darwinism. text=The liberty of the citizen to do as he likes so long as he does not interfere with the liberty of others to do the same, which has been a shibboleth for some well known writers, is interfered with by school laws, by the Post Office, by every state or municipal institution which takes his money for purposes thought desirable, whether he likes it or not. The Fourteenth Amendment does not enact Mr. Herbert Spencer's Social Statics. |source=Lochner, 198 U. S. at 75 (Holmes, J., dissenting). Holmes wrote that, in his view, a duly enacted state law could only be unconstitutional under the Due Process Clause's guarantee of liberty if it could rationally be said to "infringe fundamental principles" in the American tradition, and he maintained that the Bakeshop Act clearly did not do so. text=Every opinion tends to become a law. I think that the word liberty in the Fourteenth Amendment is perverted when it is held to prevent the natural outcome of a dominant opinion, unless it can be said that a rational and fair man necessarily would admit that the statute proposed would infringe fundamental principles as they have been understood by the traditions of our people and our law. It does not need research to show that no such sweeping condemnation can be passed upon the statute before us. |source=Lochner, 198 U. S. at 76 (Holmes, J., dissenting).

Маңыздылығы мен мұрасы

Жоғарғы соттың келесі үш онжылдықтағы тең процеске қатысты сот практикасы тұрақсыз болды, бірақ Лохнер ісінен кейін бірнеше маңызды еңбек дауларында штаттардың полициялық өкілеттіктерін шектеуге ұмтылды. Мысалы, *Коппедж против Канзас штаты* (1915) ісінде сот «сары ит келісімшарттарына» тыйым салған заңдарды күштен шығарды. Сол сияқты, *Адкинс против Балалар ауруханасы* (1923) ісінде Жоғарғы сот ең төменгі жалақы заңдары тең процеске қатысты ережені бұзады деп шешті, бірақ Бас судья Уильям Говард Тафт мұған қарсы күшті дау айтып, соттың Лохнер ісін қайта қарауы керек екенін ұсынды. Маңызды тең процестің доктринасы коммерциялық тармақ бойынша Конгресс билігінің тар мағынасында түсіндірілді. 1920 және 1930 жылдары судьялар Джеймс МакРейнольдс, Джордж Сазерленд, Уиллис Ван Девантер және Пирс Батлер Жоғарғы сотта үкімет билігін шектеудің дәстүрлі қорғаушылары ретінде көзге түсті, ал «Жаңа саясат» жақтастары оларды «Реакцияның төрт аттысы» деп атады. Бәрі де еркін нарық экономикасын қолдады. 1934 жылы Жоғарғы сот *Неббия против Нью-Йорк штаты* ісінде келісімшарт жасау еркіндігіне конституциялық негізгі құқық жоқ екенін анықтады. 1937 жылы Жоғарғы сот *West Coast Hotel Co. против Пэрриш* ісін қарады, ол *Адкинс* ісін ашық түрде күштен шығарды және келісімшарт жасау еркіндігі шексіз болуы керек деген идеяны жоққа шығарып, Лохнер дәуірінің аяқталуын білдірді. Жоғарғы сот Лохнер ісін тікелей күштен шығармаса да, штат заң шығарушы органдарының шешімдеріне көбірек құрмет көрсетуге келісті. Бірнеше жылдан кейін *Уильямсон против Ли Оптикал Оклахома штаты* (1955) ісінде Жоғарғы сот экономикалық мағынадағы тең процеске соңғы үкім шығарды, бірауыздан былай мәлімдеді: «Бұл соттың Конституцияның он төртінші түзетуінің тең процеске қатысты ережесін қолданып, бизнес және өнеркәсіптік жағдайларды реттейтін штат заңдарын олардың ақылсыз, ойсыз немесе белгілі бір ойлау мектебімен үйлесімсіз болуы мүмкін деген сылтаумен күштен шығару заманы өтті».

Заманауи іс жүзіндегі тиісті сот процесі

Локнер дәуірі аяқталғаннан бері Жоғарғы Сот экономикалық бостандыққа қатысты шектеулерді қарау үшін төменгі деңгейдегі тексеру стандартын қолданып келеді. Ал жеке бостандықтарды шектеуге ұшыраған заңнаманы қарау кезінде жоғары стандарт қолданылады. 1923 жылғы «Мейерге қарсы Небраска» ісінде судья МакРейнольдс берген пікірде, «Локнер» полиция билігіне шектеулер қойғанын айтқан болатын, содан бері процедуралық келісім бойынша жеке өмірге құқық орнатылды. Жақында, «Роу мен Уэйдке қарсы» (1973) ісінде Жоғарғы Сот әйелдердің аборт жасау немесе жасамау туралы шешім қабылдауға құқығы бар екенін мәлімдеді. 1992 жылғы «Planned Parenthood v. Casey» ісінде Жоғарғы Сот осы құқықты қайта растады, бірақ оны сипаттау үшін «жеке өмір» терминін қолданбады. Аборт құқығы кейін «Доббс Джексон әйелдер денсаулығын сақтау ұйымына қарсы» (2022) ісінде күшін жойды.

Ғылыми пікірлер

Жоғарғы соттың Локнерге қарсы Нью-Йорк ісі бойынша шешімі заң ғалымдары тарапынан сынға ұшырады. Заң профессоры Бернард Сиган оны «Америка Құрама Штаттары тарихындағы ең көп айыпталып, жазаланған істердің бірі» деп сипаттады. Америка Прогресі орталығы, солшыл саясатты зерттейтін ұйым, заң профессорларының Локнерді, сондай-ақ Плесси мен Фергюсон және Корематсу мен АҚШ арасындағы істерді «судьялардың қалай әрекет етуі керек емес» деген мысал ретінде жиі пайдаланатынын мәлімдеді. Локнер кейде өте оңшыл конституциялық теорияның қысқаша түрі ретінде қолданылады. Дегенмен, ол консервативті және либертариандық юристтердің де қатаң сынына ұшырады, себебі Локнер Конституцияның бастапқы мағынасына қайшы келетін маңызды процесті қабылдады. Мысалы, консервативті заң ғалымы Роберт Борк бұл шешімді «қорқынышты» және «соттың билікті тартып алуының ең тамаша мысалы» деп атады. Бұрынғы Бас прокурор Эдвин Миз де Жоғарғы соттың «Конституцияның шектеулерін елемей, заң шығару билігін ашық түрде өз қолына алғанын» айтты. Өзін либертариан деп жариялаған Сиган оны «соттың міндетін орындамауы мен билікті теріс пайдалануының символы» деп сипаттады. Алайда, бұл шешім либертариандық жақтастарды да қызықтырды: Като институты және Ричард Эпштейн мен Рэнди Барнетт сынды ғалымдар, олардың пікірінше, ол экономикалық еркіндікті дұрыс қорғады. Барнетт бұл шешімнің келісім-шарт еркіндігіне қатысты болжамы негізінен дұрыс болғанын, ал қателік Сойыртқыштар ісінде қалыптасқан Он төртінші түзетуді дұрыс түсіндірмеуді жалғастырғанында болғанын айтты. Барнетттің сөзіне сүйенсек, келісім-шарт еркіндігінің дұрыс орны Конституцияның Он төртінші түзетуінің Тиісті процеске қатысты ережесінде емес, Артықшылықтар мен иммунитеттер туралы ережесінде қарастырылған. Дэвид Бернштейн «Лохнерді қайта жаңғырту: прогрессивті реформаларға қарсы жеке құқықтарды қорғау» атты еңбегінде Локнердің Жоғарғы соттың бұрынғы шешімдерімен нығайтылғанын және штаттардың полициялық өкілеттіктеріне шектеу қоюға баса назар аударғанын, бұл Жоғарғы соттың азаматтық бостандықтар мен құқықтарға қатысты алғашқы істеріне әсер еткенін мәлімдеді.

The Supreme Court's decision in Lochner v. New York has been criticized by legal scholars. The law professor Bernard Siegan described it as "one of the most condemned cases in United States history." According to the Center for American Progress, a left leaning thinktank, law professors often use Lochner, along with Plessy v. Ferguson and Korematsu v. United States, as examples of "how judges should not behave." Lochner is sometimes used as shorthand for extreme right wing constitutional theory. However, it has come under harsh criticism from conservative and libertarian jurists as well because Lochner embraced substantive due process, a doctrine that was arguably at odds with the original understanding of the Constitution. For example, the conservative legal scholar Robert Bork called the decision an "abomination" and the "quintessence of judicial usurpation of power." Similarly, former Attorney General Edwin Meese said that the Supreme Court "ignored the limitations of the Constitution and blatantly usurped legislative authority." Siegan, a self described libertarian, described it as "a symbol of judicial dereliction and abuse." However, the decision also has attracted libertarian defenders: the Cato Institute and the scholars Richard Epstein and Randy Barnett, who argue that it correctly protected economic liberty. Barnett has argued that the decision was basically correct in its presumption in favor of liberty of contract and that the decision was wrong only by perpetuating the misinterpretation of the Fourteenth Amendment that had been established in the Slaughter House Cases. According to Barnett, the liberty of contract is properly found in the Privileges or Immunities Clause, not in the Due Process Clause of the Fourteenth Amendment. David Bernstein, in Rehabilitating Lochner: Defending Individual Rights Against Progressive Reform, has argued that Lochner was well grounded in Supreme Court precedent and that its emphasis on limits to the states' police powers informed the Supreme Court's early civil liberties and civil rights cases.