Солтүстік Американың Қыран Буыны: Купер Қырани

Кіріспе

Құс түрі тізбегіндегі Куперлік соқыр (Accipiter cooperii) – Солтүстік Америка құрлығының туатын, орташа өлшемді соқыр, Канаданың оңтүстігінен Мексикаға дейін таралған. Бұл түр Accipiter туысына жатады, кейде «нағыз соқырлар» деп атайды. Олар әлемдегі орманды жерлерде кездесетін, салыстырмалы түрде кішкентай, епті, және күндізгі жыртқыштардың ең алуан түрлі туысы болып табылады. Миссисипи өзенінің шығысындағы құстар, батысындағыларға қарағанда орташа есеппен ірілеу болады. Оны кішкентайрақ, бірақ ұқсас өткір қанатты соқырмен (A. striatus) шатастыру оңай.

Species of bird
the chain

Cooper's hawk (Accipiter cooperii) is a medium sized hawk native to the North American continent and found from southern Canada to Mexico. This species is a member of the genus Accipiter, sometimes referred to as true hawks, which are famously agile, relatively small hawks common to wooded habitats around the world and also the most diverse of all diurnal raptor genera. The birds found east of the Mississippi River tend to be larger on average than the birds found to the west. It is easily confused with the smaller but similar sharp shinned hawk. (A. striatus)

The species was named in 1828 by Charles Lucien Bonaparte in honor of his friend and fellow ornithologist, William Cooper. Other common names for Cooper's hawk include: big blue darter, chicken hawk, flying cross, hen hawk, quail hawk, striker, and swift hawk. Many of the names applied to Cooper's hawks refer to their ability to hunt large and evasive prey using extremely well developed agility. This species primarily hunts small to medium sized birds, but will also commonly take small mammals and sometimes reptiles. Like most related hawks, Cooper's hawks prefer to nest in tall trees with extensive canopy cover and can commonly produce up to two to four fledglings depending on conditions. Despite declines due to manmade causes, the bird remains a stable species. The specific epithet and the common name were chosen to honour the naturalist William Cooper, one of the founders of the New York Lyceum of Natural History (later the New York Academy of Sciences) in New York City. Other common names have been known to include the big blue darter, chicken hawk, hen hawk, Mexican hawk, quail hawk, striker and swift hawk. Cooper's hawk is a member of the genus Accipiter, sometimes referred to as true hawks (and the members of which are at times commonly referred to as goshawks or sparrowhawks). This genus is the most diverse of all in the species rich family Accipitridae, with nearly 50 recognized species, and is also the most diverse of all diurnal raptor genera. They appear to be a sister genus to Circus or harriers, albeit a distantly related one. Other smaller genera including Harpagus and Erythrotriorchis also appear to bear some relation. Genetic studies of three Asian Accipiter species showed that they may not be a monophyletic group, with various clades divisions outside traditional subfamily lines, with even the sharp shinned hawk like and aptly named tiny hawk (Accipiter supercilious) appearing to cluster outside of the genus nearer very dissimilar genera like Buteo and Milvus. It appears that Cooper's hawk was the earliest Accipiter to colonize North America with a well defined fossil record dating back perhaps 0.5 1 million years. Fossil evidence shows then that the goshawk came second and, despite the considerably wider range of the sharp shinned hawk compared to the other two species, the ancestors of the sharp shinned hawk came over the Bering Land Bridge last. Genetic testing has indicated that Cooper's hawk is quite closely related to the northern goshawk, with the similar superficial characteristics of Cooper's to the sharp shinned hawk, a close relative of the Old World sparrowhawk, apparently obtained through convergent evolution. A natural hybrid of a Cooper's hawk and a northern goshawk with intermediate physical characteristics was verified via genetic testing of a migrant juvenile in Cape May and was thought to indicate a northward expansion of Cooper's range into historic goshawk haunts. No subspecies are recognized of Cooper's hawk. A previously described subspecies, A. c. mexicanus, was discounted due to being weakly differentiated. However, evidence based on genetic markers shows that westerly birds such those in British Columbia populations are genetically differentiated from those in the Upper Midwest, indicating that Cooper's hawk were restricted to at least two Pleistocene glacial refugia with the Rocky mountains acting as a natural barrier to gene flow between hawks on either side while breeding. Several of the other similar largish Accipiter species in the Americas appear to be closely related, possibly within a species complex, to Cooper's hawk, namely the bicolored hawk, widespread through Central and South America, and the Chilean hawk (Accipiter chilensis). While there is some degree of obvious differentiation from these species in appearance, distribution and behavior, It is almost certain that Cooper's hawk would at least qualify as the paraspecies for the Gundlach's and data has indicated fairly recent colonization and hybridization between the two hawks. The adult's underside shows a bit of whitish base color overlaid heavily with coarse, irregular rufous to cinnamon bands, though these narrow into marginal shaft streaks around the throat. Against the rich color on the rest of the underside, the pure white on adults is conspicuous. Juveniles of the species are generally dark brown above, though the feathers are not infrequently edged with rufous to cinnamon and have a variable whitish mottling about the back, wing coverts and, mainly, the scapulars. Juvenile Cooper's tend to have streaking or washing of tawny on the cheeks, ending in a light nuchal strip, giving them a hooded appearance unlike the capped appearance of adults (some juveniles, unlike adults, may manifest a slim supercilium as well). The crown is brown on juveniles rather than blackish as in adults. The tail is similar to that of the adult but more brownish and sometimes shows an additional fourth band. The juvenile has more pale white to cream base color showing than older birds, with variable dusky throat striping and mid brown streaks, which appear as sharply defined from about the lower throat to the lower breast. The juvenile may have brown to black spots or bars on the thighs with thin black streaks mostly ending at the belly and conspicuous white crissum and undertail coverts. In flight, though usually considered medium sized, Cooper's hawks can appear fairly small. For unclear reasons, far more adults in British Columbia and North Dakota (83% of males, 63% of females) had dark orange or red eyes (which also manifested at an earlier age in British Columbia) than mature hawks in Wisconsin (49% of males, 14% of females). Most females over 2 years old in Wisconsin were found to have light orange eyes. The purpose of bright eye color in the hawks may be correlated to feeding stimulation of nestling hawks (i. e. darker orange or red objects may be more perceptible and tend to be pecked at more so than duller colors). The eyes of this hawk, as in most predatory birds, face forward, enabling good depth perception for hunting and catching prey while flying at top speeds. Adults have greenish yellow ceres and have legs of orangish to yellow while these parts on juveniles are a paler hue, yellow green to yellow. Up to 36% of juvenile feathers may be retained in the second pre basic molt. Arrested molt has been recorded in the late nesting period, often pausing after the third primary is molted. Molts tend to be halted especially when food supplies are down during the brooding stage, and may be resumed after the stress of feeding the brooding diminishes.

Бұл түрге 1828 жылы Чарльз Люсьен Бонапарт, өзінің досы және құс зерттеуші әріптесі Уильям Купердің құрметіне ат қойған. Куперлік соқырдың басқа да көп қолданылатын аттары: үлкен көк дартер, тауық соқыр, ұшқыш крест, тауық соқыр, бақа соқыр, шабуылшы және жылдам соқыр. Куперлік соқырға берілген көптеген аттар, олардың өте дамыған ептілігін пайдалана отырып, ірі және қашқыш жемтікті аулау қабілетімен байланысты. Бұл түр негізінен кішкентай және орташа өлшемді құстарды аулайды, бірақ сонымен қатар кішкентай сүтқоректілерді және кейде бауырымен жорғалаушыларды да аулайды. Көптеген туыс соқырлар сияқты, Куперлік соқырлар кең жапырақты биік ағаштарда ұя салуды ұнатады және жағдайға байланысты екіден төртке дейін балапан шығарады. Адамның салдарынан құстардың саны азайғанына қарамастан, бұл түр тұрақты түр болып қала береді. Түрлік эпитеті мен жалпы атауы, Нью-Йорктегі Нью-Йорк табиғи тарих лицейінің (кейін Нью-Йорк ғылым академиясы) негізін қалаушылардың бірі, натуралист Уильям Куперді құрметтеу үшін таңдалды. Басқа да көп қолданылатын аттарға үлкен көк дартер, тауық соқыр, мексикалық соқыр, бақа соқыр, шабуылшы және жылдам соқыр кіреді. Куперлік соқыр – Accipiter туысының мүшесі, кейде оны нағыз соқырлар деп атайды (соның мүшелерін кейде гошақтар немесе қарға соқырлар деп атайды). Бұл туыс Accipitridae отбасының түрлеріне бай отбасында 50-ге жуық танылған түрі бар және барлық күндізгі жыртқыштардың ішіндегі ең алуан түрлі болып табылады. Олар алыстан туысқан болса да, цирктер немесе далалық соқырлар туысы болып көрінеді. Harpagus және Erythrotriorchis сияқты басқа кішкентай туыстар да белгілі бір туыстық байланысқа ие. Азиялық Accipiter түрлерінің генетикалық зерттеулері олардың монофилетикалық топ болмауы мүмкін екенін көрсетті, олардың әртүрлі кладтық бөлімшелері дәстүрлі суботбасы сызықтарынан тыс, тіпті өткір қанатты соқыр сияқты және лайықты түрде кішкентай соқыр (Accipiter supercilious) Buteo және Milvus сияқты өте ұқсас туыстардан тыс топтасқан сияқты. Куперлік соқырдың Солтүстік Американы отарлаған ең алғашқы Accipiter болғаны белгілі, оның қазба қалдықтары шамамен 0,5 – 1 миллион жыл бұрын табылған. Қазбалар дәлелдері содан кейін гошақ екінші орынға ие болды және басқа екі түрге қарағанда, өткір қанатты соқырдың айтарлықтай кең ауқымына қарамастан, өткір қанатты соқырдың ата-бабалары Беринг теңіз көпірінен соңғы болып өтті. Генетикалық сынақтар Куперлік соқырдың солтүстік гошақпен тығыз байланысты екенін көрсетті, Куперлік соқырдың өткір қанатты соқырға ұқсас сипаттамалары, Ескі әлемдегі қарға соқырдың жақын туысы, көрінеу конвергенттік эволюция арқылы алынған. Куперлік соқыр мен солтүстік гошақтың табиғи буданы, аралық физикалық сипаттамалары бар, Кейп-Мэйдегі көшіп-қонушы жасөспірімдердің генетикалық сынақтары арқылы расталды және Куперлік соқырдың солтүстікке қарай тарихи гошақ мекендеріне кеңейгенін көрсетеді деп ойланды. Куперлік соқырдың бірде-бір қосалқы түрі танылған жоқ. Бұрын сипатталған A. c. mexicanus қосалқы түрінің ерекшелігі әлсіз болғандықтан, оны есепке алмады. Алайда, генетикалық маркерлерге негізделген дәлелдер Британ Колумбиясының популяцияларындағы сияқты батыс құстары генетикалық тұрғыдан жоғарғы орта батыстағылардан ерекшеленетінін көрсетеді, бұл Куперлік соқыр кем дегенде екі плейстоцендік мұздық баспанамен шектелгенін көрсетеді. Рокки таулары екі жақтағы соқырлардың арасындағы гендер ағынына табиғи кедергі ретінде әрекет етеді. Америкадағы басқа да ұқсас үлкен Accipiter түрлерінің бірнешеуі Куперлік соқырға, атап айтқанда Орталық және Оңтүстік Америкада кең таралған екі түсті соқырға және Чили соқырға (Accipiter chilensis) жақын туысқан сияқты. Бұл түрлерден сыртқы келбеті, таралуы және мінез-құлқы жағынан белгілі бір дәрежеде айқын айырмашылықтар бар, бірақ Куперлік соқыр Гундлахтың паравирусы ретінде саналуы мүмкін.

Өлшемі

Купердің шоқпарларының мөлшері айнымалы. Жыныстар арасындағы өлшемдердің айырмашылығы көбінесе минимал болады немесе мүлдем болмайды, аналықтар еркектерге қарағанда айқын үлкен болады. Куперлік шоқпарларындағы жыныстық диморфизм қанаттың мөлшері, табан мөлшері, содан кейін дене массасы арқылы ең сенімді түрде анықталады. Қателік мүмкіндігі болғанымен, белгілі бір аймақта екі жыныстың өлшемдері бұл көрсеткіштер бойынша ешқашан тоғыспайды (бірақ табан мен құйрық ұзындығында маргіналды тоғысу мүмкін). Аципиттердегі жыныстық диморфизм еркектердің кішірек мөлшерінің нәтижесінде азық табудағы тиімділігінің артуынан болуы мүмкін. Ал аналықтардың үлкен мөлшеріне байланысты ұялаудың қиындықтарына (соның ішінде, мүмкін, ұяны қорғауға) жақсы бейімделуі мүмкін, сонымен қатар екі жыныстың бірдей азық көздері үшін бәсекелесуін азайтуға мүмкіндік береді. Керісінше, Американың оңтүстік-батысында бұл түр ең үлкен мөлшеріне жете алады, бірақ бұл құстардың Солтүстік Американың солтүстік-шығыс бөлігінде, Солтүстік Дакотаның шығысынан Нью-Джерсиге дейін өлшенген, денесі үлкен құстардан айқын үлкен екендігін көрсететін дәлелдер аз. Куперлік шоқпарларының мөлшеріндегі айырмашылық Солтүстік Америкадағы үш аципиттер түрінің ішіндегі ең айқын болып көрінеді. Сонымен қатар, жас құстар өлшемдері жағынан сәл өзгеше болуы мүмкін, олар ересек құстарға қарағанда сәл жеңіл және кішірек болады, бірақ құйрығы мен әсіресе қанатының ұзындығы жиірек орташа есеппен ұзағырақ болады. Толық жетілген құстардың ұзындығы еркектерде және әйелдерде әртүрлі болуы мүмкін. Дене массасы, стандартты өлшемдермен бірге, әртүрлі популяцияларда жалпы ұзындығынан немесе қанаттың ұзындығынан жиі өлшенеді. Висконсин штатының Седар-Гроув қаласында 104 еркек көшпелі шоқпардың орташа салмағы (ересектер жасөспірімдерден орташа есеппен 4% ауыр), ал 115 әйел көшпелі шоқпардың орташа салмағы (ересектер жасөспірімдерден орташа есеппен 5,5% ауыр) болды. Орегондағы еркектердің орташа салмағы жаздың басында және соңында есептелді, ал әйелдердің орташа салмағы есептелді. Жалпы, еркектердің салмағы және әйелдердің салмағы аралығында болуы мүмкін. Ең жеңіл шоқпарлар Неваданың Гошут аймағынан тіркелген жасөспірімдер, ал ең ауырлары Висконсиннен шыққан ересектер. Стандартты өлшемдер бойынша қанаттың ені еркектерде және әйелдерде әртүрлі болуы мүмкін. Қанаттың ені дене массасына сәйкес келеді, Солтүстік Дакотаның шығысындағы ауыр шоқпарларда ең үлкен, онда еркектердің орташа салмағы және әйелдердің орташа салмағы, ал Висконсинде еркектердің орташа салмағы және әйелдердің орташа салмағы (Кейп-Мейдегілер де осы екі үлгіге ұқсас). Алайда, Goshute тауларындағы кішірек, батысқа қарай тараған шоқпарлар, мысалы, еркектердің орташа салмағы және әйелдердің орташа салмағы, және Британдық Колумбияда, еркектердің орташа салмағы және әйелдердің орташа салмағы, олардың басқа дене пропорцияларына қатысты қанаттары ұзағырақ болды. Мүңкүрдің ұзындығы еркектерде, орташа есеппен, және әйелдерде, орташа есеппен, өлшенуі мүмкін. Аципитридтерге тән үлкен артқы табан тырнағы (hallux claw) еркектерде, орташа есеппен, және әйелдерде, орташа есеппен, өлшенуі мүмкін.

Cooper's hawks are fairly variable in size. There is usually minimal to no overlap in dimensions between the sexes, with females being considerably larger than males. Sexual dimorphism in Cooper's hawks is most reliably measured by wing size, talon size, then body mass. Although there is some margin of error, within a given region dimensions of the two sexes never overlap in these regards (but may overlap marginally in tarsal and tail lengths). Sexual dimorphism in Accipiters may be due to greater male efficiency through smaller size and resulting agility in food gathering for the family group. Meanwhile, the female may be better suited to the rigors of brooding (including perhaps most nest defense) due to her larger size, also allowing the sexes to compete less on the same food sources. On the contrary, in the American southwest, the species may reportedly reach its largest sizes but there is little evidence that these birds average distinctly larger than the large bodied individuals measured in the more northeasterly parts of the species' range in North America, from eastern North Dakota to New Jersey. The size variation evidenced in Cooper's hawks is apparently the most pronounced of any of the three North American species of Accipiter. Furthermore, juveniles can differ somewhat in size, tending to be slightly lighter and smaller than older birds, but not infrequently averaging longer in tail and especially wing length. Total length of full grown birds can vary from in males and in females. Body mass, along with standard measurements, is much more frequently measured than total length or wingspan in different populations. Average weight of 104 male migrating hawks in Cedar Grove, Wisconsin was (with adults averaging 4% heavier than juveniles), whilst the average of 115 females migrants was (with adult averaging about 5.5% heavier than juveniles). Averaged between early and late summer, the average mass of males in Oregon was and that of females was reported at In general, males may weigh anywhere from and females anywhere from , the lightest hawks generally being juveniles recorded from the Goshutes of Nevada, the heaviest known being adults from Wisconsin. Among standard measurements, the wing chord may vary from in males and from in females. Wing chord is generally commensurate with body mass, averaging largest in the heavier hawks of eastern North Dakota, where males averaged and females , and in Wisconsin, where males averaged and females (those from Cape May also being similar to those two samples). However, smaller, more westerly hawks such as those in the Goshute mountains, where males measured at a mean of and females at a mean of , and in British Columbia, with a male mean of and female mean of , were proportionately longer winged relative to their other body proportions. The culmen may measure from in males, averaging about , and from in females, averaging about The hallux claw, the enlarged rear talon featured on nearly all accipitrids, may measure from in males, averaging about , and from in females, averaging about .

Дауыс

Кейбір авторлар Купердің бүркіті көбейген кезде 40-тан астам түрлі дыбыс шығара алады деп мәлімдейді, бұл оларды кез келген жыртқыш құстың арасында ең көп түрлі дыбыс жинағына ие деп есептеуге болады. Дегенмен, мұндай айырмашылықтардың көпшілігі өте ұсақ (қатаңдық, айқындық, темп және дыбыс күшінің шамалы өзгешеліктері) болуы мүмкін, ал басқа авторлар бар болғаны төрт түрлі дыбыс түрін анықтаған. Купер бүркітінің әдеттегі дыбысы – қатты, қарқыраған сияқты дауыс. Бұл дыбысты "кех, кех, кех" деп беруге болады, еркектердің дауысы әйелдерге қарағанда жоғарырақ, азулылығы аз және жылдамдығы жоғары болады. Таңғы ән кезінде одан да әсерлі әрі шулы дыбыс естіледі. Бүркіттің дауысы жасы ұлғайған сайын төмендеуі мүмкін деген деректер бар. Жастардың жоғары дыбысты шақыруы тіпті алғашқы жылы ұя салған аналықтарға да тән болуы мүмкін. Әдетте, Купер бүркіті көбею маусымынан басқа уақытта үнсіз болады.

Аң-таң қалдыратын түрлер

Солтүстік Америкадағы акципитер түрлері континенттегі анықтауға ең қиын рапторлардың бірі болып саналады. Солтүстік Америкадағы тағы екі түрі – кішкентай өткір шоқпар (Accipiter striatus) және ірі солтүстік шоқпар (Accipiter gentilis). Купер шоқпары басқа екі акципитермен салыстырғанда, табан сүйегінің жоғарғы бөлігінде орташа мөлшерде қауырсыны, сондай-ақ орташа салыстырмалы ортаңғы саусақ ұзындығы мен көз пропорциялары бар, бірақ салыстырмалы түрде ең ұзын құйрығы және ең қысқа қанаттары бар. Басқа бір айырмашылық – өткір шоқпардың ересектерінде Купер шоқпарына тән қапталды қауырсын болмайды (көбінесе капот тәрізді), және жалпы алғанда жоғары жағы сәл қараңғырақ болады. Жас өткір шоқпарларды салыстырмалы түрде тыңғырымды зерттегенде, жас Купер шоқпарынан айқын суперцилиясы, қоңыр жақтары және жоғарыда ақшыл түсті аз дақтары, сондай-ақ төменгі жағындағы қалың жолақтарымен, құрсаққа дейін созылуымен ерекшеленетінін көруге болады. Қанатты ұшқан Купер шоқпарының үлкенірек, ілгері шығыңқы басы, өткір шоқпардың ықшам, дөңгелек басынан гөрі ерекшеленеді, ол ұшу кезінде қанаттың алдыңғы жиегінен асып түспейді. Кейде Купер шоқпары өткір шоқпармен салыстырғанда "ұшатын крест" сияқты көрінеді. Барлық акципитер түрлері көбінесе жылдам, бірізді қанат соққыларымен және қысқа сырғанаумен (кейде "қанат қағып, сырғанау" деп қысқартылады) ұшады, бірақ олар көтерілуі де мүмкін. Алайда, өткір шоқпар Куперге қарағанда жылдам қанат соққыларымен көбірек сырғанауға қабілетті және жазық қанаттарымен ұшады (бірақ бұл сипаттамалар өте сенімді емес). Қаздардың қанаттары ұзын, кең, құйрығы қысқа және жалпы алғанда Бутео тәрізді пішіні бар. Купер шоқпарымен шатасуы мүмкін бутеонинді шоқпарларға сұр шоқпар (Buteo plagiatus), жол жиегіндегі шоқпар (Rupornis magnirostris) (Мексикада және оңтүстікте) және кең қанатты шоқпар (Buteo platypterus) жатады, олардың барлығы Купер шоқпарынан ұқсас, тіпті сәл ірілеу. Тіпті бір-біріне ұқсас бутеонинді шоқпарлардың да Купер шоқпарынан едәуір өзгеше пропорциялары бар, олардың қанаттары салыстырмалы түрде ұзын және құйрығы қысқа. Көзбен қарағанда, барлық түрлердің қауырсыны тіпті жас түрінде де өте ерекшеленеді. Олар солтүстікке қарай көбейетін жерлері Джаспер ұлттық паркі мен Манитобадағы Седар көліне дейін жетеді. Купер шоқпары Құрама Штаттардың құрлықтағы барлық аймақтарында кездеседі, тек Оңтүстік Ұлы жазықтың кейбір бөліктері, сондай-ақ, мүмкін, Солтүстік-Батыс Мэн және Монтананың Солтүстік бөлігінде болмайды. Олардың көбейетін аймағы Мексика шығанағының оңтүстік жағалауындағы штаттардан, Оңтүстік Флоридадан, Техастың оңтүстік шетінен және Мексиканың Солтүстік-Батыс бөлігінен бұрын аяқталады. Мексикадағы көбейетін аймағы Солтүстік Баха-Калифорниядан, Шығыс Сонора мен Чиуауадан Дурангоға дейінгі таулардан, сондай-ақ жақында Солтүстік Коахуиладан, бұрын Шығыс Нуэво-Леонға және Оңтүстік Мичоаканға және мүмкін Геррероға дейін созылады. Оахакадағы деректер бұл түрдің жыл бойы тіркелгенін көрсетеді, ал алғашқы расталған көбейту 2001 жылы тіркелген. Қыста олар Вашингтонның оңтүстік жартысына дейін, Айдахо мен Вайомингтің оңтүстік үштен екі бөлігіне, Оңтүстік Дакотаның оңтүстік бөлігіне, Миннесотаның оңтүстік бөліктеріне, Висконсин мен Мичиганға, Оңтүстік-Батыс Онтариоға, Оңтүстік-Батыс және Оңтүстік-Шығыс Нью-Йорк пен Жаңа Англияға дейін, Солтүстік-Батыстағы Массачусетске дейін және Нью-Гэмпширдің Оңтүстік-Шығыс бөлігіне дейін кездеседі. Колумбияда босқындар тіркелді. Купер шоқпарының көшіп-қону кезінде Кубада пайда болған бірнеше жазбалар бар, бірақ жалпы алғанда, бұл түр әлі де тұрақты түр емес, босқын болып саналады. Бұл түр ашық орманды жерлерде, соның ішінде шағын орманды жерлерде, құрғақ жерлерде, пиондық орманды жерлерде, егістік жерлер мен су тасқынынан тұратын алқаптарда жақсы бейімделеді. Шын мәнінде, кейбір авторлар бұл түрдің Роки тауларының орманды бөліктерінде адамның мекендеуінің бұрынғы үздіксіз орманды аймақтарды бөлшектеуінен кейін жергілікті деңгейде көбейгенін сезінді. Орманның тығыз жерлерінде бұл шоқпарлар шетке, жолға, суға оңай қол жеткізуді жөн көреді. Мысалы, Висконсин және Юта штаттарында су жолдары мен ұялар арасындағы орташа қашықтық тиісінше . Алайда Аппалачи тауларында суға қол жеткізуге ешқандай айқын қалау болған жоқ. Орман шеттері, әсіресе, осы шоқпарлар үшін ең жақсы аң ауру алаңдары болып табылады. Купер шоқпары әдетте теңіз деңгейінен дейін, сирек жағдайларда дейін биіктікте кездеседі. Американың Оңтүстік-Батысында және Солтүстік-Батыс Мексикада олар көбінесе орманды төбелердің құсы болып саналады, көбінесе биік, жапырақты ағаштардың үстінде мекендейді. Мысалы, Американдық шаған (Fagus grandifolia) Нью-Йоркте (немесе ұя салған ағаштардың шамамен 40%) және Мадридтегі емендер (ұя салған ағаштардың 60%) кеңінен қолданылады. Көбейетін жерлерге қарағанда, қыстау жерлері жағдайға байланысты болып көрінеді. Олар ағаштардың бар болған кез келген ортасында табылған, ашық орман, саябақтар және бұталы жерлерді қоса алғанда. Көбінесе, Купер шоқпарының ареалындағы адамның дамуының барлық түрлеріне бейімделеді, тіпті қалалық аймақтарда да және тіпті қалаларда ұялай алады. Бұрын қалалар мен қалашықтарға қарсы болған деп есептелген, бірақ қазірде қалалық және қала маңындағы құстардың кең таралғаны, тіпті ұялау кезінде де. Бұл түрлер қала маңындағы оқшауланған ағаштарды, индустриалды парктері мен сауда орталықтарын пайдалана алады, бірақ ұялау кезінде үлкен қалалық парктері мен басқа да қол жетімді орманды жерлерді әдетте таңдайды. Қалалар мысықтар мен көгершіндер сияқты толыққанды жем түрлерін ұсынады. Тусон қаласында Купер шоқпарының сәттілігіне қарамастан, Финикс және Каса-Грандеде көбейту белсенділігін табуға жасалған әрекеттер сәтсіз аяқталды, бұл температура тым жоғары болды немесе жылуға төзімділік шегінен асып кетті деп есептеледі. Өткір шоқпарға қарағанда мекенжайға көбірек бейімделгенімен, Пенсильваниядағы зерттеулер бұл түрдің көбінесе көбейетін және көшіп-қоныс жасайтын жерлер үшін үлкен орман участаларын таңдайтынын көрсетті. Сонымен қатар, Теннессиде қыстау үшін Купер шоқпарының орманды аймақтары қолданылған ортаның 73% құрады, бұл қол жетімді орманнан әлдеқайда көп (орманды аймақтардың тек 46% қалған).

Accipiter species in North America are arguably the most vexing raptor to identify in the continent. The other two species in North America are the smaller sharp shinned hawk (Accipiter striatus) and the larger northern goshawk (Accipiter gentilis). Compared to the other two Accipiters, Cooper's have an intermediate amount of feathering at top of the tarsus, as well as intermediate relative middle toe length and eye proportions, but have relatively the longest tail and the shortest wings of the three. The sharp shinned hawk usually evidences a slimmer, slighter look, with more dainty features, and has relatively longer wings and a shorter and more squared tail with a much thinner white tip. Other slight difference may be noted in plumage via the sharp shins lacking the capped appearance of adult Cooper's (being more hooded) and being generally slightly darker above. Juvenile sharp shins, upon relatively leisurely study, can be seen to differ from juvenile Cooper's by having clearer supercilia, browner cheeks and less extensive whitish mottling above and also coarser streaking below extending more to belly. More distinctive in the field is the larger, more protruding head of the flying Cooper's hawks rather than the compact, rounded head of the sharp shins which barely appear to exceed the leading edge of the wings in flight. Sometimes Cooper's is considered to look like a "flying cross" in comparison to the sharp shins. Accipiter hawks of all species are seen mostly flying with quick, consecutive wing beats and a short glide (sometimes abbreviated as “flap flap glide”), though the species may also soar as well. However, the sharp shinned hawk has a more buoyant flight with faster wing beats than Cooper's and soars with flatter wings (although again variations in the field make these characteristics far from foolproof). Proportionately, goshawks have longer, broader wings, shorter tail and a generally more Buteo like form overall. More unlikely to be mistaken for a Cooper's hawk are some buteonine hawks such as gray hawks (Buteo plagiatus), roadside hawks (Rupornis magnirostris) (in Mexico and points south) and broad winged hawks (Buteo platypterus) which are all similar in size to Cooper's as well as the slightly larger red shouldered hawk (Buteo lineatus). Even the most similar buteonine hawks have notably different proportions than a Cooper's hawk, possessing relatively much longer wings and a much shorter tail. Given reasonable views, all such species are fairly to extremely different in plumage even in juvenile form. They reach their northerly limits as a breeder roughly in Jasper National Park and Cedar Lake, Manitoba. Cooper's hawks live almost throughout the contiguous United States, excepting some parts of the southern Great Plains, as well as perhaps a bit of northwestern Maine and northernmost Montana. Their breeding range terminates just before the southern part of Gulf Coast states, south Florida, the southern tip of Texas and all but inland northwestern Mexico. Their Mexican breeding range consists of northern Baja California, the mountains from eastern Sonora and Chihuahua to Durango, also recently in northern Coahuila, formerly east into Nuevo Leon and south to Michoacán and possibly still in Guerrero. In Oaxaca, records show that the species has been recorded year around with the first confirmed breeding reported in 2001. In winter, they are found up to the southern half of Washington, the southern two thirds of Idaho and Wyoming, southern South Dakota, the southern parts of Minnesota, Wisconsin and Michigan, extreme southwestern Ontario, southwestern and southeastern New York and New England up through all but northwestern Massachusetts and to the southeastern part of New Hampshire. Vagrants have been recorded in Colombia. There are several cumulative records of Cooper's hawks also appearing in Cuba at times of migration but generally the species is still considered a vagrant rather than a regularly occurring species there. The species can habituate favorably while breeding to various kinds of open woodlands, including small woodlots, riparian woodlands in dry country, pinyon woodlands, farmlands and floodplains. In fact, some authors felt the species increased locally in wooded parts of the Rocky mountains after human habitat fragmentation of once continuous woodland areas. In denser forest areas, these hawks tend to prefer easy access to edges, clearings, roads and waterways. For example, average distance between waterways and nests in Wisconsin and Utah was , respectively. However, in the Appalachians, there seemed to no detectable preference for access to water. Forest edges, in particular, tend to be key as these are peak hunting grounds for these hawks. Cooper's hawks usually occur at elevations from sea level to , more infrequently up to In the American southwest and northwestern Mexico, they are commonly considered a bird of wooded foothills, often dwelling above Tall, native deciduous tree stands may still be used extensively elsewhere, i. e. American beeches (Fagus grandifolia) in New York (nearly 40% of nest trees used) and oaks in Maryland (60% of trees used as nests). More so than breeding habitat, wintering habitat seems to be highly opportunistic. They may be found in any environment with some trees, including open woods, parkland and scrub areas. In most parts of the range, Cooper's hawks have shown to be somewhat adaptive to all gradients of human development, including urbanized areas and can even nest in many cities. They were once thought to be averse to cities and towns, but are now fairly common urban and suburban birds even when nesting. The species may even making use of isolated trees in suburbs, industrial parks and strip and shopping malls though large urban parks and other available wooded habitat is usually preferred in such areas when nesting. The cities provide plenty of prey species such as pigeons and doves and invasive species of bird for Cooper's hawk to prey on. Despite the success of Cooper's hawks in Tucson, attempts to find breeding activity in Phoenix and Casa Grande were unsuccessful, it is thought that the ambient temperature was too high or beyond thermal tolerance levels. Although more adaptable in habitat than the sharp shinned hawk, studies from Pennsylvania have indicated that the species still more often than not prefers sizeable tracts of woodland for breeding and migrating to fragmented, developed areas. Similarly, in Tennessee, it was found for wintering Cooper's hawks that forested areas were 73% of the habitats used, which is far more prevalent than woodland available in the environs (with only 46% remaining wooded).

Мінез-құлық

Купердің шоқбауыры барлық жағынан типік Accipiter. Бұл шоқбауырлар көбінесе бас жағып ұйықтап, шыршалы ағаштарға қонады, әдетте басын ие біріп ұйықтайды. Құрғақ аймақтарда Купердің шоқбауырлары су ішу үшін жасанды су қоймаларын іздейді (әсіресе көшіп бара жатқанда). Бұл сирек кездесетін мінез-құлық болғанымен, қазір осы түрдің жас шоқбауырларының көптеген жазбалары бар, олар бұтақтардың бойымен (немесе сирек жағдайда жерде) арқаларына жатып, күнге шағылысады. Купердің шоқбауырлары ұя салу материалдарын жинау және аң аулау үшін жерге де түседі. Купердің шоқбауырында қанат қағуға күш беретін жақсы дамыған бұлшық еттері бар, әсіресе аң аулау кезінде және ауыр жемді көтеріп ұшқанда жылдамдық алуға көмектеседі. Дегенмен, басқа жыртқыш емес құстарда да, мысалы, Канада қазы (Branta canadensis) және тіпті аяқпен жүзуші құстарда (Podilymbus podiceps) олардың дене салмағына шаққанда ұқсас бұлшық еттер болуы мүмкін, және мұндай қуатты бұлшық еттер көші-қон (аң аулау емес) мінез-құлқымен байланысты болуы мүмкін. Купердің шоқбауырлары көшіп бара жатқанда немесе жақында ұшқан жас құстар сияқты, көбейтілмейтін жағдайларда, түнгі шоқбауырға тәндей артық қанат қағуға қатысатыны тіркелген. Ұя салу кезеңінің соңында, ата-ана Купердің шоқбауырлары күндіз Юта штатында еркектердің 8,4% және аналықтардың 8,1% уақытын ұшып өткені, тағы 6,4% және 2,8% уақытын түрлі қанат қағу түрлерімен, ал қалған уақытын (әр қонған жерде 2-6 минут, қысқа қанат қағулармен араласады) өткізгені тіркелді. Жыныстық жетілген ересектер өз жынысына жататын басқа құс келгенде, әдетте, қарсыласу мінез-құлқы көрсетеді; 11 жауаптың нәтижесінде еркектердің жауаптарының 64% -і, аналықтардың 9% -ы және екеуінің де 27% -і құрады. Аналықтар арасында, көбінесе бірінші және екінші жылдықтары мен ересек аналықтар арасында жиі агрессивті қақтығыстар тіркелді. Купердің шоқбауырының қорқыту белгісі – басын төмендетіп, "тізгіншесін" (капиталды тракт) көтеріп, қанаттарын жайып, құйрығын кеңейтіп, дауыстап сөйлеуінен тұрады. Купердің шоқбауыры түрлі құстар мен кейбір сүтқоректілердің жиі шабуылдарына ұшырайды, себебі оның қауіптілігін біледі, бірақ жаяуқұйрықтар сияқты негізгі жем түрлері де Купердің толыққанды шабуылға түсуінен кейде қашқақтайды, мүмкін бұл өте епті жыртқышқа жақындаудың қаупінен туындайды, ол бір сәтте кенеттен бұрылып, шабуыл тобының мүшесін өлтіре алады. Сондықтан, Бутео сияқты қауіпсіз шоқбауырлар, Куперге қарағанда көбірек қорғалады. Көптеген әлеуетті жемдер осы түрдің шоқбауырына қарсы тек дауыстық сөккенуге және/немесе шабуылдан бұрын қашуға тырысады.

Cooper's hawk is a typical Accipiter in all respects. These hawks may readily take to conifers to roost, generally sleeping with their heads tucked in. In more arid regions, Cooper's hawks may seek out artificial bodies of water to drink from (especially in passage). Although a rare behavior, there are now several records of juvenile hawks of the species proning wherein they lie on their backs along a branch (or rarely the ground), apparently as a form of sunning. Cooper's hawks may come to walk on ground to gather nesting materials as well as to hunt. Cooper's hawks have a well developed muscle mass that powers their flight, especially helping with acceleration during hunts and when carrying heavy prey. However, some other non raptorial birds may have similar muscularity relative to their mass, such as the Canada goose (Branta canadensis) and even pied billed grebes (Podilymbus podiceps), and these ample muscle masses may be correlated with migratory (rather than hunting) behavior. Cooper's hawks have been recorded as engaging in an exaggerated, nighthawk like flight in non courtship circumstances, such as during migration or by recent fledglings. During the late nesting stage, parent Cooper's hawks were recorded during daylight in Utah to engage in soaring flight 8.4% for males and 8.1% of the time for females with a further 6.4% and 2.8% of the time in different kinds of flights, perching the remainder of the time (about 2–6 minutes at each perch interspersed with brief flights). Breeding adults generally engage in agonistic behavior when an interloper of their sex is present; 11 responses showed that males responses consisted 64% of the provocations, 9% of the time by females and both members 27% of the time. Frequent aggressive interactions were recorded between females, often yearling and second year vs older females. Cooper's hawk's threat display appears to consist of them lowering their heads, raising their "crest" (capital tract), stretching out their wings, spreading the tail and engaging in vocalizations. Cooper's hawk is subject to frequent mobbing by various birds and some mammals, with good cause, but evidence shows that even main prey types like jays will sometimes shy away from engaging in full fledged mobbing of a Cooper's, perhaps due to the risk in closely approaching this very agile predator, which can in an instant suddenly turn and kill a member of the mob. Therefore, less dangerous hawks such as Buteos are mobbed more vigorously than the more dangerous Cooper's. Many potential prey will confine their response to a hawk of this species to vocal scolding and/or attempt escape before an attack occurs.

Көші-қон

Солтүстік жарты шардағы күндізгі жыртқыштардың көпшілігі сияқты, Купердің бүркіті де жартылай көшпелі түр. Олар солтүстікте көбірек көшіп-қонып, басқа жерлерде ішінара тұрақтанады. Флорида кілтіндегі көшпелі құстар тұрақты изотоптар арқылы Атлантика орталық штаттарынан және АҚШ-тың оңтүстік-шығысынан шыққандығы анықталды, олар көбінесе стандартты көшпелі маршруттың оңтүстігінде орналасқан. Тусон қалалық аймандарындағы ұрғашылардың 99% тұрақтанған, ал қаладан тыс жерлердегі ұрғашылардың шамамен 6% қыс бойы көбейтін жерлерінде қалмады. Британдық Колумбияда көптеген ересектер көшпелі емес, бірақ жастар көшіп-қонып жүреді. Әсіресе, Ұлы көлдер аймағынан көшпелі құстар оңтүстікке қарай бірнеше бағытта таралады. Осы және басқа көшпелі жыртқыштарда бұрынғыдан гөрі көп бағытты қозғалыстар жиі кездеседі, бұл бұрын "үйге оралудың тиімсіз және жанама әдісі" деп сипатталған. Дегенмен, жыртқыштардың маусымдық қозғалысында қолайлы орта және жем-шөптері бар аймақтарға жету климаттық факторлардан гөрі маңыздырақ. Купердің бүркіттерінің Орталық және Оңтүстік Калифорниядан солтүстікке қарай көшіп-қонуына айғақтар бар, әдетте қысқа қашықтықтарға, көбінесе бірнеше шақырымға дейін. Алайда, Оңтүстік Калифорниядан жасалған ең ұзақ үш қозғалыс солтүстікке қарай болды, яғни Солтүстік Калифорниядан шыққан Купердің бүркіттері көбінесе оңтүстікке қарай көшіп, көбінесе Мексикада қыстайды, кейде Орталық Америкаға дейін барады. Күзгі көші-қон қозғалысы әдетте тамыздың соңынан қазанның ортасына дейін, шығыста қыркүйектің соңы мен қазанның басында жүреді, бірақ кейде қарашаға дейін созылады. Көктемгі солтүстікке қарай көші-қон ақпанның соңынан мамырға дейін кез келген уақытта болуы мүмкін, соңғылары Мексикадан сәуірде кетеді, ал кейбір кеш келгендер мамырдың соңында Оңтүстік Техастан өтеді. Бұл қозғалыс олардың негізгі жемтігі – орташа өлшемді құстардың қозғалысымен сәйкес келеді. Қызығы, өткір қанатты бүркіт (жыныстар арасындағы көші-қон уақытындағы айырмашылыққа қарамастан) жыныстар арасындағы көші-қон қашықтығында үлкен айырмашылықты көрсетпейді, ал Купердің ұрғашылары кейде еркектерге қарағанда әлдеқайда алысқа қозғалуы мүмкін. Марин Хедлендсте жас ұрғашы және еркектердің көші-қоны арасында 6 күндік, ал ересек ұрғашы және еркектердің арасында 11 күндік айырмашылық байқалды. Купердің бүркіттері көшіп жүргенде Ұлы жазықтарды айналып өтеді деп есептеледі. Кейп-Мэй сияқты жағалаулық көші-қон орындарында бірінші жылдық Купердің бүркіттері ересектерге қарағанда әлдеқайда жиі кездеседі, жас Куперлер түрдің тіркелген сандарының 92,7% құрайды (басқа жыртқыштардың жас түрлері де, мүмкіндік болғанда, таулы жерлерге қарағанда жағалаулық көші-қонды қалайды). Кейп-Мэйде Купердің бүркіттері өткір қанатты бүркіт пен американдық қызылқұстың (Falco sparverius) артынан үшінші ең көп тіркелген жыртқыш түр болып табылады, бірақ көші-қон кезінде немесе жақын маңдағы Делавэр Бэйшорде қыстауда басқа жыртқыштарға қарағанда әлдеқайда аз. Бір қызығы, Манцано және Гошуте тауларында жас шаянқұрттар Купердің жас шаянқұрттарынан екі есе көп, бірақ екі түрдің ересектерінің саны шамамен бірдей болды. Орталық және оңтүстік-батыс Айдахода Купердің бүркіті тіркелген жыртқыштардың салыстырмалы түрде аз бөлігін құрады, яғни 748 көшіп-қонушы жыртқыштардың 3,45% құрады. Йеллоустоун ұлттық паркінде де басқа жыртқыштардың саны төмен болды, онда Купер 17 түрдің ішіндегі 9-орынды иеленді және күз бойы тек 50 бүркіт өтті. Соған қарамастан, Купердің бүркіті АҚШ-тың батысындағы тоғыз ірі шоқпарда (және Канадада 1) көшіп-қону кезінде өткір қанатты бүркіттен кейін екінші орынды иеленді және соңғы онжылдықтарда өткір қанатты бүркіттен айырмашылығы, жалпы санының өсу тенденциясын көрсетті, Липан Пойнт пен Бриджер Аралығындағы кейбір төмендеулерге қарамастан. Купердің бүркіті Мексика шығанағының жағалауындағы төрт көші-қон орындасында жиі тіркелген 7-ші жыртқыш болды, ол АҚШ-тағылардан гөрі Мексиканың Веракрус қаласында жиі анықталды, бірақ санының жылдық тұрақтылығын көрсетті. Пенсильваниядағы Киттатинни қырқасының бойында зерттелген, солтүстіктен көшіп келген Купердің бүркіттері күнінің 12% ғана көшіп-қонға жұмсады, қалған уақытын өтетін жерлерінде қыстырып, аң аулауға арнады. Көшпелі құстардың дене салмағының 4–12% құрастыратын май қоры күзде көктемге қарағанда жоғары болды, сондай-ақ ересектерде жастарға қарағанда, ал ұрғашыларда еркектерге қарағанда жоғары болды. Көші-қон жылдамдығы басқа жыртқыштардың жылдамдығымен шамамен бірдей, орташа жылдамдығы сағатты құрайды, бірақ Колорадодан көшіп келе жатқан біреуі күніне шамамен шақырымды жүргені тіркелді. Әдетте Купердің бүркіттері жалғыз көшіп-қонады, бірақ кейде екі-бес құстан тұратын топтарды көруге болады. Джонсон округінде (Айова штаты) көшіп-қонға шыққан 806 Купердің бүркітінің 96,3% жалғыз болды, бірақ 30 жұп көшіп-қонға шықты. Бастапқы есептер Купердің бүркіттерінің аң аулау мінез-құлқының мүмкіндіктерін бағалап төмендетіп көрсетті және бүркіттердің жемдеріне тигізетін нақты әсері туралы аз мәлімет берді. Мичиган штатындағы тағы бір зерттеуде көптеген Купердің бүркіттері орманды ұяларынан ауылшаруашылық жерлеріне аң аулауға ұшқандары анықталды. Нью-Йорктегі еркектер әдетте ұядан алыс жерде аң аулау кезінде шақырымнан астам, кейде шақырымға дейін ұшады. Висконсин штатының Стивенс-Пойнтінің жанындағы еркектер тыныш орманды жерлерде аң аулауды ұнатады, ал ұрғашылар ұядан шақырымдық радиусте қалуды ұсынады, бұл еркектерді көруді жиілетеді. Тусон қаласындағы жағдай мүлдем басқаша болды, онда бүркіттер аң аулау кезінде тұрғын үйлер, аймақтық саябақтар және гольф алаңдары сияқты жасанды ортада, олардың табиғи ортасынан гөрі көбірек кездеседі, бірақ әдетте үлкен (бірақ көбінесе жергілікті емес) ағаштар бар жерлерде. Купердің бүркіті құстарды тартқыштарға тартатын құстарға жиі шабуыл жасайды. Алайда, Индиана штатынан алынған мәліметтер құстарды тартқыштарды пайдаланатындар шабуылға ұшу қаупі жоғары емес екенін көрсетті, ал Купердің тартқыштардағы құстарға тигізетін әсері кейде шамадан тыс бағаланған. Егер ол ұшқанда құстарды көрсе, аң аулайтын бүркіт оларға тікелей ұшпайды, керісінше, қол жетімді ағаштар мен бұталардың айналасында айналып, шабуыл жасамас бұрын бірнеше секундқа қыстырып тұрады. Егер құстар оны байқаса, бүркіт жемді ұстау үшін биіктікке көтерілуге тырысады. Аң аулау кезінде бұл бүркіттер қол жетімді сүтқоректіні анықтағанда кенеттен қонуы мүмкін. Жабырғыштарды аулау кезінде олар барлық бұрылыстарды және өзгерулерді қадағалай алады және аң аулаудың 90% дейін сәтті аяқтауы мүмкін. Судағы жемге шабуыл жасамас бұрын Купердің бүркітінің су құстарында сияқты ерекше ұшуын байқауға болады. Сыртқы түріне қарамастан, Купердің бүркіті, сондай-ақ солтүстік бүркіті сияқты, өлшеміне қарай басқа жыртқыштарға қарағанда (мысалы, бүркіттер мен бутеолорға, соның ішінде қызылқұйрықты бүркітке (Buteo jamaicensis)) қарағанда үлкен жемді ұстауға қабілетті, себебі оның ерекше жоғары жылдамдықты аяқ қозғалысы және жемді ұстау кезіндегі әсері. Кейде, жемді ұстағаннан кейін Купердің бүркіті тірі жемді суға ұстап тұрғаны байқалады, мүмкін оны батыруға тырысады. Жем өлгеннен кейін олар оны басынан бастап жейді, содан кейін ішек-қарны, соңында етін жейді. Миссури штатында жүргізілген зерттеуде байқалған 45 аң аулаудың 33% сәтті аяқталды. Висконсин штатындағы бүркіттердің топтары 2–4 құстан тұратын туысқандық топтарда чипмунктерді аулауға шықты және 18 аң аулаудың 56% сәтті аяқталды.

Like a majority of diurnal birds of prey in the Northern Hemisphere, Cooper's hawk is a partial migrant. They tend to be most migratory in the north and largely to partially sedentary elsewhere. Migrants in the Florida Keys were determined via stable isotopes to have originated from mid Atlantic states and the southeastern United States both (largely) south of the typical migratory range. While females in the urban areas of Tucson were sedentary (99%), about 6% of the females outside of the urban areas did not remain on their breeding grounds during winter. In British Columbia, many adults are non migratory but juveniles do tend to migrate. From the Great Lakes region in particular, migrants appear to disperse in multiple directions to the south. Multi directional movements, even to the north as well as potentially any other direction, are more common than previously thought in this and other migratory raptors, which has been previously described as "inefficient and indirect method of 'homing'". However, reaching regions where appropriate habitat and prey is available is probably far more significant in seasonal movements to birds of prey than climatic concerns. Fairly strong evidence has been found of habitual northbound migration by Cooper's hawks from Central and Southern California, usually over fairly short distances, often less than However, the three longest distance movements from southern California were all northbound, i. e. Cooper's hawks originating from Northern California do generally migrate south, mostly wintering in Mexico though sometimes covering up to to Central America. Migratory movements in the autumn are generally between late August to mid October, peaking at the end of September and beginning of October in the east, but sometimes migration extend into November. Meanwhile, spring northward migration may be any time from the end of February to May, with the last ones leaving Mexico in April and very late individuals were passing over south Texas in late May. Passage appears to be timed to coincide with that of their main prey, medium sized birds. Interestingly, the sharp shinned hawk (despite the even more dimorphic migration times between sexes) showed no strong difference in distance on migration between the sexes, unlike female Cooper's which sometimes can move considerably further than males. In the Marin Headlands, migration of the sexes differed by 6 days in juvenile, first year females and males and by 11 days in older females and males. It is thought that Cooper's hawks also avoid the Great Plains while migrating as well. At coastal migration sites like Cape May, first year Cooper's hawks are far more regularly encountered than older individuals, with the juvenile Cooper's accounting for 92.7% of recorded individuals of the species (juveniles of various other raptor species also generally seem to favor coastal over montane migration when it is available). In Cape May, Cooper's hawks are the third most commonly recorded raptor species in passage behind the sharp shinned hawk and the American kestrel (Falco sparverius) but are far less than numerous in migration or in winter in the nearby Delaware Bayshore locations of New Jersey than various other raptor species. Interestingly, in the Manzano Mountains and Goshute Mountains, juvenile sharp shinned hawks were roughly twice as numerous as juvenile Cooper's hawks but the number of adults seen passing through of the two species was roughly the same. In central and southwestern Idaho, Cooper's hawk accounted for relatively few of the recorded raptors, i. e. 3.45% of 748 migrating raptors. A similarly low volume was observed relative to other bird of prey species in Yellowstone National Park, where Cooper's was only the 9th most frequently observed out of 17 species and averaged only 50 hawks in passage over the course of autumn. Nonetheless, Cooper's hawk was second only to sharp shinned hawk as the most frequently recorded species seen migrating at nine major hawkwatchs throughout the western United States (and 1 in Canada) and, unlike the sharp shinned, has shown a trend of increase in numbers overall in recent decades, despite some declines in numbers at Lipan Point and Bridger Range. Cooper's hawk was the 7th most often recorded raptor at four migration sites along the Gulf Coast, being much more frequently identified in the site at Veracruz, Mexico than the ones in the United States, but showed an annual stability of numbers that many of the more numerous raptors (including sharp shinned hawks) in passage did not. Along the Kittatinny Ridge in Pennsylvania, studied Cooper's hawks that were migrating from further north spent only 12% of the day actually migrating, devoting the remainder of their time to perching and hunting along their passage. Fat stores were measured to consist of 4–12% of the body mass of migrants, being higher in autumn than in spring, and higher on average in adults over younger hawks and in females over males. Migration speeds appear to be largely similar to those of other raptors, with average speeds of , but one migrating from Colorado was recorded to cover about per day. Typically Cooper's hawk migrate singly but sometimes can be seen in groups of two to five. 96.3% of 806 observed Cooper's hawk seen migrating in Johnson County, Iowa were solitary, although 30 migrating pairs were seen together. Early accounts underestimated the opportunistic nature of Cooper's hawks' hunting behavior and provided little insight into the actual effect the hawks have on their prey. In another Michigan study, most Cooper's hawks were found to be flying from their wooded nests to hunt on agricultural ground. Males in New York usually covered more than , sometimes up to , during hunting efforts when flying away from the nest area. Near Stevens Point in Wisconsin, males prefer to hunt in quiet woods while females preferred to stay within of the nest making males a more common sight. This differed strongly in Tucson where hawks while hunting mostly in manmade environments such as residential areas, regional parks, and golf courses more so than they were prevalent in the environment, though usually where there were large (albeit usually non native) trees. Cooper's hawk does attack birds attracted to bird feeders with a fair amount of frequency. However, data from Indiana showed that birds using bird feeders were at no greater risk of attack than those in random transects, and the effect Cooper's can have on feeder birds may be at times exaggerated. If it sees birds when flying, a hunting hawk does not fly directly to them but instead circles around to available trees and bushes often perching for a few moments before launching its attack. If birds become aware of it, the hawk will tend to quickly gain height in hopes of intercepting some prey. During hunts, these hawks may suddenly alight when detecting an available mammal. When hunting bats, they can follow all twists and turns, and may succeed in capture in up to 90% of hunts. An unusual harrier like flight was seen in be engaged in by a Cooper's hawk before an attack on aquatic prey in a marsh. Despite its gracile appearance, Cooper's hawk, like the northern goshawk, is extremely powerful for its size and presumably able to capture larger prey relative to its size than other raptors such as falcons and Buteos (including red tailed hawks (Buteo jamaicensis)) due to its unusually high speed foot velocity and resulting impact during prey captures. At times, after capture, Cooper's hawk have been seen to hold still living prey underwater, presumably trying to drown it. Subsequent to the preys' demise, they may eat the victim head first, followed by the viscera, with the meat eaten lastly. 33% of 45 observed hunts in a study in Missouri were successful. Post fledgling parties of hawks in Wisconsin were seen to hunt in sibling groups of 2–4, mainly pursuing chipmunks, and were observed to succeed in 56% of 18 hunting attempts. During the first six weeks after the young hatch, in New York, it was estimated that a male Cooper's hawk would need to procure about 66 prey items over the period. In these first six weeks in California, it was thought a minimum of would be required per nestling per day.

Тарабын табу спектрі

Куперлік соқыр 300-ден астам түрге жататын азықтарды жей алады. Бұл жыртқыш негізінен омыртқалы жануарлармен қоректенеді. Құстардың үлесі жалпы рационның 50–85% құрайды. Тағы бір есеп бойынша, орташа олжаның мөлшері еркектердің салмағынан 5–37% немесе әйелдердің салмағынан 8–22% шамасында болады. Орегон штатында Куперлік соқырдың орташа олжасының мөлшері , ал олар экожүйедегі санына қарағанда үлкен олжаны жиірек аулайды (олар жергілікті жерде салыстырмалы түрде ірі азық іздейтінін көрсетеді). Миссури штатында орташа олжаның мөлшері , негізгі азық түрлері арасында шамамен арасында болады. Еркектер әкелген олжаның орташа мөлшері шамамен , ал әйелдер әкелген олжаның орташа мөлшері шамамен . Жалпы алғанда, Миссуриде олжаның дене массасы шамамен .

Жәндіктер мен құс тұяқтары

Құстар Куперлік соқырдың көптеген аймақтардағы басты жемі болып табылады. 250-ден астам түрді қамтитын әртүрлі құстардың кең ассортименті белгілі, бұл осы соқырлардың белгілі жем түрлерінің үштен екі бөлігінен астам құрайды. Бұрынғы деректер көбінесе ересек құстарды аулауды көрсеткенімен, Висконсин штатындағы зерттеу Куперлік соқырлар көбінесе жыл басында туған құстарды, көбінесе жас құстарды, бірақ көбейту маусымында жиі ұядағы құстарды да аулайтынын көрсетті. Бұл зерттеуде жасы анықталған құстардың 74%-ы жыл басында туған құстар еді. Сонымен қатар, Мичиган штатында жазда ересектерге қарағанда 2,5 есе көп жас құстар Куперлік соқырлардың ұяларына жеткізілді. Бір зерттеуде шатыр деңгейінде ұялайтын құстар осы соқырға жақын ұялайды, ал орта, бұта және жер деңгейіндегі ұялары бар құстар одан әрі ұялайды, бұл шатырда ұялайтын емес құстар көбейту маусымында көбінесе ауланады екенін көрсетеді. Куперлік соқыр үшін жемді таңдаудың кілті - берілген аймақтағы құстардың болуы мен көптігі. Қызылқұстар барлық маусымда тұрақты түрде ауланады, өйткені олар қала маңындағы аймақтарда кең таралған, ересектер де, жастар да оларға қол жеткізу оңай. Қызылқұстардан басқа, Солтүстік Америкадағы барлық дерлік құрттар (бір түр, оның көбею ареалы Куперлік соқырдың ареалынан солтүстікке қарай орналасқан және аз зерттелген сирек түрді қоспағанда) Куперлік соқырлармен ауланады. Куперлік соқырлардың жемі ретінде ең көп ауланатын қызылқұстарға ең жақын бәсекелес - үй құсы (Sturnus vulgaris), Солтүстік Америкада жергілікті емес құс, оның ауланған кездегі орташа салмағы бар. Үй құсы Нью-Йорктің Итака қаласында осы соқырлар үшін негізгі азық болды, 857 жемнің 28,2%-ын құрады, Индиана штатының Терре-Хот қаласында 57 жемнің 56,5%-ын құрады, сондай-ақ Миссури, Мичиган және Британдық Колумбияның Виктория қалаларында үлкен, бірақ екінші дәрежелі сандарда ауланды. Калифорниялық шөпшелер (Aphelocoma californica) солтүстік Калифорниядағы зерттеулерде де тұрақты қосымша жем болып табылады. Стеллердің жаңқалары Куперлік соқырды шатастыруға қабілетті болуы мүмкін деген гипотеза бар. Аризонада мексикалық жаңқалар (Aphelocoma ultramarina) жылтыр экологиясында маңызды рөл атқарады, Куперлік соқырларды қадағалайды. Көптеген басқа құзқарлар, соның ішінде көптеген жаңқалар, сондай-ақ Кларктың жаңғақжарағы (Nucifraga columbiana), қара құйрықты сойқа (Pica hudsonius), мүмкін сары құйрықты сойқа (Pica nuttalli) және бірнеше қарға түрлері ауланады. Бір қара құйрықты сойқа Куперлік соқырды ұстауға тырысқанда ұсталды және өлтірді. Жас және ересек американдық қарғаларды (Corvus brachyrhynchos), сондай-ақ ересек солтүстік-батыс қарғаларын (Corvus caurinus) аулау оқиғалары байқалды. Бұл соқырлар құйрық қарғаның (Corvus ossifragus) да әлеуетті жыртқышы болып табылады. Алайда, қарғалар Куперлік соқырлар үшін қауіпті жем болады. Ересек американдық қарғалар Куперлік соқырдың аналықтарының мөлшерімен шамалас және топтық ұрысу кезінде жалғыз жыртқышқа айтарлықтай зиян келтіруі мүмкін, олар аяқтарымен де, сабымен де зиян келтіре алады. Кем дегенде бір жағдайда американдық қарғалардың тобы Куперлік соқырды жерге түсірді және оны ауыр жарақаттады, бірақ соқырдың тағдыры белгісіз болды. Қара төбелерде, олжа түрлерін сирек анықтағанмен, дәлелдер көрсеткендей, ең жиі таңдалған олжалар әртүрлі иктеридтер болды. Тіпті шөптесіндер, мысалы шығыс шөптесін (Sturnella magna), Нью-Йорктің Итака қаласында жиі таңдалатын үшінші жем болды, және боболинктер (Dolichonyx oryzivorus) Куперлік соқырлардың әдеттегі мекендерінен тыс шөптесіндерді артық көретіндеріне қарамастан ауланады. Висконсин штатында қысқы аяқ кездері Куперлік соқырлар көбінесе қарағай сискиндерінен (Spinus pinus) өмір сүру үшін тіркелді. Қазіргі кездегі терминдер бойынша, ең көп таралған кішкентай құс - бұл жергілікті емес, үй құсы (Passer domesticus). Барлық зерттелген қалалық жерлерде көп ауланғаны белгілі болмаса да, үй құсқаршылары Мичиган штатындағы зерттеуде басты жем болды, Виктория, Британдық Колумбиядағы ұяларда байқалған жеткізілген жемнің үштен бір бөлігі болды (бұл жем қалдықтарында қарақұстардан көп болса да) және олар Милваки мен Солтүстік Дакотадағы Гранд Форкстағы басты жем болды. Басқа да кішкентай құсқұстар, мысалы, құсқұйрық сияқты құстардың ұя салуға тырысуына ұқсас кедергілер туралы да хабарланған. Чикадилер Куперлік соқырларды олардың жыртқышқа қарсы реакциясына байланысты орташа қауіп ретінде қарайды, кішірейген жыртқыш аңдар (бұл қауіптірек деп есептеледі) өткір шашы бар соқырлар мен кішкентай соулар шикадилердің әлдеқайда агрессивті реакциясын тудырады. Әдетте Куперлік соқырлар таңдаған ең кішкентай құс олжасы әр түрлі сойқылар (әдетте еркек сойқылар алады), Вильсонның сойқысы (Cardellina pusilla) мөлшеріне дейін, тіпті кішігірім құстар аңға салынады. Ең кішкентай танымал құс олжасы - вердин (Auriparus flaviceps), қызыл бас кинглет (Regulus calendula) және буштит (Psaltriparus minimus) болды. Тіпті кішкентай құстар, мысалы, колибрилер Куперлік соқырлар үшін иммунитет (өздерінің өте шапшаңдығына байланысты) және Калифорнияда соқырларға жақын ұя салудан пайда көріп, соқырлардың қатысуы кезінде хищниктердің жақындасу қаупі төмен болды.

Birds are by far the leading prey for Cooper's hawks in most areas. A wide diversity of birds, considerably over 250 species, are known to be taken, constituting more than three quarters of known prey species for these hawks. Although prior data mostly reflected the taking of adult birds, a study in Wisconsin revealed that Cooper's hawks may largely take young of the year, mostly fledglings but also not infrequently nestlings, during the breeding season. 74% of ageable bird prey in this study were young of the year. Similarly, in Michigan during summer, immature birds were more than 2.5 times more often delivered to Cooper's hawk nests than adult birds. One study determined that birds that nest in the canopy level tended to nest fairly close to this hawk but those with mid level, shrub level and ground level nests nested farther away, indicating that non canopy nesting birds are generally taken during the breeding season. Key to prey selection for Cooper's hawk is the availability and abundance of birds in a given region. The robin is regularly hunted in all seasons due to its commonality in exurban regions, with both adults, at estimated averages of when taken, and young being relatively easy for them to access. Beyond the common robin, nearly all thrushes in North America (excluding one species whose breeding range is largely north of Cooper's range and one rare, little studied species) are opportunistically hunted by Cooper's hawks. The closest rival to the robin in being most widely taken as prey for Cooper's hawks may be the common starling (Sturnus vulgaris), a non native bird in North America with mean weights when taken of The starling was the main food for these hawks in Ithaca, New York, at 28.2% of 857 prey items, and Terre Haute, Indiana, at 56.5% of 57 prey items, and taken in large but somewhat secondary numbers in Missouri, Michigan, and Victoria, British Columbia. California scrub jays (Aphelocoma californica) are regular supplemental prey in northern California studies as well. It was hypothesized that Steller's jays may be able to effectively confuse a Cooper's hawk by engaging in a chorus of calls at close range. In Arizona, Mexican jays (Aphelocoma ultramarina) are known to play a key role in flicker ecology by watching out for Cooper's hawks. Numerous other corvids may be hunted, including most overlapping jays, as well as the Clark's nutcracker (Nucifraga columbiana), black billed magpie (Pica hudsonius), possibly yellow billed magpie (Pica nuttalli) and a few species of crow. One black billed magpie was caught and killed by a Cooper's hawk when attempting to mob the hawk. Incidents of predation have been witnessed on both young and adult American crow (Corvus brachyrhynchos), as well as on adult northwestern crow (Corvus caurinus). These hawks are also a potential predator of fish crow (Corvus ossifragus). However, crows are potentially dangerous prey to Cooper's hawks. Adult American crows are about the same size as a female Cooper's hawk and can potentially cause considerable damage to a lone raptor during group mobbing, being capable of inflicting damage with both their feet and bill. In at least one case, a murder of American crows was observed to drive a Cooper's hawk to the ground and possibly seriously injure it, although the fate of the hawk was not certain. In the Black Hills, although prey species were seldom identified, evidence showed that most regularly selected prey were assorted icterids. Even meadowlarks, such as the eastern meadowlark (Sturnella magna) which was the third most often selected prey in Ithaca, New York, and bobolinks (Dolichonyx oryzivorus) are taken despite their preference for grasslands well outside the typical habitats of Cooper's hawks. During harsh late winter weather in Wisconsin, Cooper's hawks were recorded to eke out an existence living largely off of pine siskins (Spinus pinus). In modern terms, certainly the most commonly taken small bird would be the non native, house sparrow (Passer domesticus). Although not known to be taken profusely in all studied urban locales, house sparrows were the leading prey in a study from Michigan, were nearly a third of observed delivered prey at nests in Victoria, British Columbia (although were outnumbered by robins in prey remains) and reportedly were the leading prey in Milwaukee and in Grand Forks, North Dakota. Similar determent to the local nesting attempts of other small passerines such as warblers has also been reported. Chickadees seem to regard Cooper's hawks as a moderate threat based on their anti predator response, with smaller raptors (which are presumably more dangerous) such as sharp shinned hawks and small owls evoking a rather more aggressive response by chickadees. While usually the smallest avian prey selected by Cooper's hawks are various warblers (presumably taken mainly by male hawks), down to the size of the Wilson's warbler (Cardellina pusilla), even smaller passerines are known to be hunted. The smallest known avian prey species have included the verdin (Auriparus flaviceps), the ruby crowned kinglet (Regulus calendula) and the bushtit (Psaltriparus minimus). Even smaller birds, the hummingbirds, are essentially immune to Cooper's hawks (due to their own extreme agility) and were seen to incidentally benefit from nesting close to the hawks in California, due to a low risk of predators approaching while the hawks are present.

Колумбидтер мен шыршалар

Құстардың тағамдық тізбегінде, тұқым құстарын есептемегенде, ең маңыздысы – көгершіндер мен қабандар тұқымдасы. Әсіресе қалалық аймақтарда тіршілік ететін Купердің бүркіттері көгершіндермен, әсіресе кең таралған және көптеп кездесетін аза тұяғымен (Zenaida macroura) белсенді түрде қоректенеді. Аза тұяғы екі түрдің өмір сүру аймағының кез келген бөлігінде тұрақты түрде ауланып желетіні байқалады. Солтүстік Флориданың ауылдық жерлерінде де аза тұяғы басты олжа болып табылады, 1100 олжаның 16,5% осы құсқа тиесілі. Итака, Нью-Йорк сияқты басқа да жерлерде, тоқылдақтар да жиі кездесетін олжа болып табылады. Барлығы шамамен 20 түр (соның ішінде Солтүстік Америкадағы дерлік барлық түрлер, сондай-ақ жақсы зерттелмеген бірнеше түрлер) жәндік жегіштердің түрлеріне қоректенеді, ең кішісі – ақбас жәндік жегіш (Picoides pubescens), ал ең ірісі – тоқылдақ (Dryocopus pileatus). Ашық жердегі жәндік жегіштерді аулаудың тұрақтылығына қарамастан, Британдық Колумбияда жүргізілген зерттеу Купердің бүркіттерінің жәндік жегіштердің ұяларына сирек шабуыл жасайтынын көрсетті, мүмкін, олардың жасырынған, кішкентай ұя тесіктеріне кіре алмайтындықтан. Зерттеу көрсеткендей, мұндай ұялардың ең тұрақты жыртқыштары әртүрлі сүтқоректілер (егеуқұйрықтан аюға дейін) болды.

Галлиформдар

Куперлік шоқпарлардың ең даулы аспектісі – галлиформдарға жасаған шабуылдары. Ең көп таңдалатын түр – Жаңа әлемнің кескілері. Жыртқыштардан қашу үшін қалың өсімдіктерге тығылатын кескілердің тобы (бұл оларға көптеген жыртқыштардан сәтті қашуға мүмкіндік береді) көбінесе Куперлік шоқпарларды бұл тоқтатпайды, себебі шоқпарлар оларды қанатпен немесе аяқпен қалыңдыққа қуа алады. Дегенмен, бір тоқылдақ аң аулап жүрген Куперлік шоқпардан қашып, шамамен 30 сантиметр қарға батып құтылған. Куперлік шоқпарлар көбінесе солтүстік аққұбалардың (Colinus virginianus) ең тұрақты табиғи жыртқышы деп есептеледі. Шындығында, Куперлік шоқпардың шабуылдары басқа шоқпарлар мен ірі сұңқарлардың шабуылдарынан асып түседі. Мысалы, Висконсин штатында қыс айларында Куперлік шоқпарлар жергілікті аққұбалардың 3,4–12,5% -ын өлтіргені есептелген. Алайда, аққұба барлық зерттеулерде екіншілік жем ретінде көрінеді және Куперлік шоқпардың шабуылдары ғана аққұба популяциясын қырып тастауы мүмкін емес, керісінше, аң ауру және мекендеу ортасын жою сияқты адамның тікелей әрекеттерінен туындаған себептерге қарағанда. Солтүстік Америкада кең таралған галлиформдар (чукарлар (Alectoris chukar) және қарапайым фазандар (Phasianus colchicus) сияқты бекінген түрлері де бар) Куперлік шоқпарлардың жеміне ілігуі мүмкін. Бұған жергілікті қарақұмықтар, тіпті далалық түрлері де кіреді (бірақ солтүстікке таралған қарақұмықтар емес). Куперлік шоқпарлар үшін кескілер емес галлиформдардың жасөспірімдері осал және жиі жем болады, бірақ шоқпарлар құрбанның салыстырмалы үлкен мөлшеріне қарамастан ересектерді де жиі жемдей алады. Тіпті, одан да әсерлі мысалдарда, салмағы шамамен 1,5 килограммға жететін ересек қарапайым фазанды да Куперлік шоқпарлар жем қылуы мүмкін.

Certainly the most controversial aspect of Cooper's hawks are their predations upon galliforms. By far the most regularly selected types are New World quails. Coveys of quails that attempt to evade predators by running into thick vegetation (which can allow them to successfully escape many predators) often find that Cooper's hawks are undeterred by this, as the hawks may chase them either on the wing or on foot into thickets. However, one grouse was seen to successfully evade a hunting Cooper's hawk by diving belly first into about a foot of snow. Cooper's hawks are often regarded as perhaps the most regular natural predator of northern bobwhites (Colinus virginianus). Indeed, the rate of predation by Cooper's does appear to exceed that committed by other species of hawk as well as that by large owls. For instance, during winter in Wisconsin, Cooper's hawks were thought to kill 3.4–12.5% of the local bobwhite population. However, the bobwhite appears to be a secondary prey species in all known studies and there is no evidence that Cooper's hawk predation alone can deplete bobwhite populations, unlike causes directly contributable to man such as overhunting and habitat destruction. Most regularly found galliforms in North America (including well established exotics such as chukars (Alectoris chukar) and common pheasants (Phasianus colchicus)) are known to fall prey occasionally to Cooper's hawks. These include assorted native grouse, including even the grassland dwelling species (but excluding the more northerly distributed ptarmigans). Juveniles usually are the more vulnerable and more regularly taken of non quail galliforms by Cooper's hawks, but the hawks can take adults quite regularly despite the prey's relatively large size. Adult male sharp tailed grouse (Tympanuchus phasianellus), which average , are also known have been successfully preyed upon by Cooper's hawks. Even more impressive accounts show adult common pheasant estimated to weigh up to can be preyed upon by Cooper's hawks.

Басқа құстар

Жоғарыда аталған тұқымдар мен топтардан басқа, құстардың басқа түрлері салыстырмалы түрде сирек кездеседі. Әдетте, кез келген су құстарының орташа немесе аз саны ауланады. Олжа спектрінде қаздың шамамен 5 түрі, алакөздің ондай түрі, сондай-ақ шағын түрлерде су қазтары мен су құстары белгілі. Бұл қаздар кейде Купердің қаздарымен шамалас салмақтағы ересек қаздар мен ірі су құстарын, оның ішінде сақиналы қаздарды (Larus delewarensis) және американдық су құстарын (Fulica americana) аулайды. Флориданың солтүстігінде ірі қара құрттар (Bubulcus ibis) жиі кездеседі, онда олар ең көп тіркелген төртінші олжа түрі болып табылады.

Сүтқоректілер

Құстарды жем ретінде пайдаланумен салыстырғанда түрлердің әртүрлілігі және сүтқоректілердің жалпы саны төмендеу, бірақ сүтқоректілер жергілікті маңызын иеленуі мүмкін. Нью-Йорк, Мичиган және Висконсин штаттарында жүргізілген зерттеулерде салыстырмалы түрде ірі шығыс чипмункының (Tamias striatus) жоғары саны анықталды. АҚШ-тың батысында чипмунктарды табу қиын, бірақ осындай жемтіктер жиі кездеседі. Чипмункқа қатысты сүтқоректілер, мысалы, жер қаскырлары (антилопа қаскырларын қоса) жергілікті деңгейде көп мөлшерде аулануы мүмкін. Алтын қанатты және он үш жолақты жер қаскырлары жер қаскырлары үшін өте кішкентай, алдыңғысы орташа, соңғысы шамамен бірдей өлшемде. Ағаш қаскырлары кеңінен ауланады, бірақ Купердің бүркіттері үшін қосымша жем. Американың қызыл қаскыры (Tamiasciurus hudsonicus) солтүстік аймақтарда жиі кездеседі. Нью-Йорктегі Итакада Купердің бүркітінің азығында шамамен 36 қызыл қаскыр тіркелген, және осы қаскырлардың осы бүркіттерді қоздыратын ерекше дабылдары бар сияқты, алайда Купердің жыртқыштық деңгейі басқа жыртқыштарға қарағанда төмендеу көрінеді. Қызыл қаскырді аулаған кезде, Купердің бүркітінің аталықтары салыстырмалы түрде кішкентай болғандықтан, олжаны ұяға көтеріле алатын бөліктерге бөлуі мүмкін. Купердің бүркіті аулаған ағаш қаскырларының өлшемі Миссуриде зерттелді. Шығыс сұр қаскырлары (Sciurus carolinensis) ересектердің мөлшеріне дейін ауланды, бірақ түлкі қаскырлары (Sciurus niger) тек жасөспірімдер ретінде ғана ауланды, өйткені ересектер, кейде 500 граммға дейін жететін, Купер үшін тым күшті болып көрінді. Миссуриде ауланған сұр және түлкі қаскырларының шамамен салмағы , сұр биомассаның 10,9% құрайды. Бір кең ауқымды зерттеуде күтпеген корреляция анықталды, ол өткен жазғы кеміргіштердің тығыздығы мен Купердің бүркіттерінің санының арасында оң байланыс бар екенін көрсетті. Бұл сәйкес келуі мүмкін, өйткені кеміргіштердің саны кеміргіштердің көбеюіне дейінгі жылы жөндеу өндірісімен байланысты, ал Купердің тұрақты түрде аулайтын құстарының көпшілігі де жөндеуге ішінара тәуелді. Кейде Купердің бүркіттері қоян және харе сияқты пайдалы сүтқоректілерді аулап алады. Көбінесе, жыртқыш қоянға шабуыл жасалғаны туралы хабарлар келіп түседі. Солтүстік-батыс Орегондағы тау қояндарының (Sylvilagus nuttallii) жоғары саны тіркелді (7,82% және ең көп кездесетін жыртқыш түрдің бесіншісі). Басқа топтағы сүтқоректілер өте сирек ауланады, олардың ішінде аз мөлшерде құрлылар мен тышқандар кездеседі. Кейде Купердің бүркіттері жартастарды аулайтыны белгілі. Олар, әдетте, жартастарды іздеуден гөрі, қанатта ұстап алады. Карлсбад үңгірлеріндегі зерттеулерде Купердің (сондай-ақ өткір қанатты) бүркіттері үңгір кіреберісінің жанындағы жартастардың ең тиімді құс жыртқыштары болды (бұта бүркіттерінен сәтті және әсіресе қызыл құйрықты бүркіттер мен ірі соулар сияқты үлкен және аз серпінді жыртқыштардан сәтті). Карлсбадтағы байқауларға сәйкес, олардың шапшаңдығы Куперлер жартастың қашуына теңеседі және байқалған қуғындарының шамамен 90% -ында табысқа жетеді. Мексикалық еркін құйрықты жартастардың (Tadarida brasiliensis) жақсы құжатталған жыртқыштығынан басқа, Купердің бүркіттері қандай жартастар түрлерін аулайтыны және жергілікті бүркіттер осындай жемге қаншалықты тәуелді екендігі туралы аз белгілі. Үңгірлерден басқа, кейде Купердің бүркіттері қалалық аймақтарда жартастарды аулап алады.

A lower diversity of species and lower overall numbers of mammals are taken relative to bird prey but mammalian prey can be locally important. High balances of the relatively large eastern chipmunk (Tamias striatus) were found in studies from New York, Michigan and Wisconsin. In the western United States, fewer chipmunks are identifiable but such prey is fairly commonly detected. Mammals distantly related to chipmunks, such as ground squirrels (including antelope squirrels) can be taken in locally high volume. Golden mantled and thirteen lined ground squirrels are fairly small for ground squirrels, the earlier averaging , the latter of similar size. Tree squirrels are widely taken but secondary prey for Cooper's hawks. The smallish, roughly American red squirrel (Tamiasciurus hudsonicus) are not infrequent prey in northerly locations. About 36 red squirrels were recorded in the foods of Cooper's hawk in Ithaca, New York and these squirrels appear to have specific alarm calls that are provoked by these hawks, however the rate of predation by Cooper's appears to be low relative to other predators overall. Reported when taking red squirrels, male Cooper's hawks, being relatively small, may tear the prey into pieces that can be transported by them to the nest. Sizes of tree squirrels taken by Cooper's hawks were studied in Missouri. Eastern gray squirrels (Sciurus carolinensis) were taken of up to adult size but fox squirrels (Sciurus niger) were only taken as juveniles, as the adults, sometimes scaling up to , were apparently too formidable for Cooper's. The estimated weights of both the gray and fox squirrels taken in Missouri was , with the gray contributing 10.9% of the biomass. One broad study found a somewhat unexpected correlation was found positively relating the previous summer's rodent density to the number of Cooper's hawks. This could be coincidental as rodent populations are probably driven by acorn production in the year prior to the rodent increases, and many of the birds taken regularly by Cooper's are also partially acorn dependent. Occasionally, Cooper's hawks may capture profitable mammalian prey such as rabbits and hares. Mainly, predation has been reported on the cottontail rabbits. Strong numbers of mountain cottontail (Sylvilagus nuttallii), averaging about when taken, were reported in northwestern Oregon (7.82% and fifth most regular prey species). Mammals of other orders are taken quite infrequently, with a low volume of shrews and moles reported. Occasionally, Cooper's hawks are known to hunt bats. They are said to usually capture bats on the wing rather than search them out. Findings were that in Carlsbad Caverns that Cooper's (and also sharp shinned) hawks were the most efficient avian predators of bats near the cave entrance (rating as more successful than most Buteo hawks and particularly more so than larger and less agile raptors like red tailed hawks and large owls). Per observation in Carlsbad, due to their agility, Cooper's can match the evasive flight of a bat and may be successful in about 90% of observed pursuits. Apart from their well documented predation of Mexican free tailed bats (Tadarida brasiliensis), quite little is known about which bat species Cooper's hawk's may prey upon and at what level do the local hawks depend on such prey. Apart from caves, sometimes Cooper's hawks have been seen to capture bats in urbanized areas.

Басқа да жемшөптер

Кейбір аймақтарда бауырымен жорғалаушылардың қомақты саны аулауға түседі. Барлығы Купердің бүркіттері 30-ға жуық бауырымен жорғалаушыларды аулайды. Батыс, әсіресе оңтүстік аймақтарда бауырымен жорғалаушылардың анықталуы күшті. Калифорнияда диетаның 69%-ы бауырымен жорғалаушылар екені анықталды, олардың көпшілігі әртүрлі кескілер (солардың көпшілігі бір ұяда кездесетіндігі болжалданды). Тюсоннан тыс ауылдық жерлерде 77 жемтіктің 13%-ы түрлері анықталмаған тікенді кескілер, бірақ Тюсонның барлық аймақтарында 228 жемтіктің 8%-ын бауырымен жорғалаушылар құрады. Купердің бүркіттері кездестіретін және аулайтын көптеген кескілер өте кішкентай, бірақ сирек таңдалғанға қарамастан, жыланның жемі жоғары дәрежеде өзгеріске ұшырауы мүмкін. Бауырымен жорғалаушылардан айырмашылығы, Купердің бүркіті кез келген аймақта қосмекенділерді үнемі аулайтынына дәлелдер аз, бірақ жем спектрінде бірнеше түрі белгілі. Кейбір авторлар Купердің бүркітінің әлемдік жемінде 2,1% омыртқасыздардан тұрады деп болжаған, бірақ Нью-Мексиконың Джемез тауларындағы деректер көбінесе гектарына 781 ағаш орташасымен, Купердің гектарына 1229 ағаш орташасымен, ал 1482 ағаш орташасымен кездесетін аймақтарда кездесетінін көрсетеді. Нью-Мексикодағы деректерде қазшалар ең төменгі медианасымен жабылған ең үлкен ағаштарды пайдаланды (77,4% Купердің 78,4%-ы және өткір бүркіттердің 83,1%-ы үшін). Солтүстік Ютадағы зерттеуде Купердің бүркіттері мекендеу ерекшеліктерінің көпшілігінде орташа деңгейде болды, орташа биіктікте, ұя биіктігінде (өткір бүркіттерге және қазшаларға қарсы) және аралық бұтақ тығыздығының аймақтарында. Алайда Купердің ұялары Ютада адамдардың бұзған аймақтарына (өткір бүркіттерге және қазшаларға қарсы) және суға (өткір бүркіттерге және қазшаларға қарсы) жақын болды. Купер мен өткір бүркіттер арасында мекендеу ортасында кейбір деңгейдегі айырмашылықтар жиі кездеседі. Висконсин мен Орегондағы өткір бүркіттермен салыстырғанда, Купердің бүркіттері аз шоқ жапырақты, ағаштардың тығыздығы аз және биік ағаштармен өсетін ормандарды пайдаланады. Көбінесе өткір бүркіттердің ұялары ағаштарда төмен және әлдеқайда тығыз өсімдіктерге орналастырылады (көбінесе тіпті өткір бүркіттер кішірек денелерімен ұяға кіруге тырысқанда, олар бұтақтарға кездейсоқ соққы береді), ұяны жыртқыштардан жақсырақ жасыру үшін. Миссуридегі екі түрдің мекендеу ортасы аз ерекшеленді (яғни ұқсас ағаш түрлері пайдаланылды). Алайда Миссуридегі өткір бүркіттердің ұялары Купердің ұяларынан әлдеқайда биік жерде, яғни теңіз деңгейінен жоғары орналасқан (олар орташа биіктікте болды); таңқаларлықтай, Купердің ұялары үшін орам тығыздығы жоғары болды, орташа есеппен 935,7 ағаш/га, өткір бүркіттер қолданатын ағаштардан гөрі, орташа есеппен 599,3 ағаш/га. Индианада зерттеу жүргізілген екі түрдің арасында белгілі бір уақыт айырмашылығы болды, онда Купердің бүркіттері әдетте таңертеңгі уақытта белсенді болды, бірақ өткір бүркіттер таңертеңгі уақытта ғана белсенді болды (кішірек мөлшеріне байланысты үлкен соулардың қатаң интергильдиялық жыртқыш әрекеттерінен аулақ болу үшін). Купердің бүркітінің орташа үй аумағы шамамен жартысы үлкен денелі еуразиялық бүркітпен салыстырмалы. Дегенмен, деректер Солтүстік Америкада бүркіттердің үй аумағы құстардың дене көлеміне сәйкес келетінін көрсетеді, яғни қазшалардың орташа мөлшері және өткір бүркіттердің орташа мөлшері. Көптеген зерттеулер Купер мен басқа да аймақтардағы өткір бүркіттердің тамақтануын салыстырды, өткір бүркіттер салмағы шамамен 50 грамнан төмен құстарды жиі таңдайды, салмақ кластары мен салмақ кластарындағы құстар арасында бір-біріне өте көп орын алады, бірақ осы салмақтан жоғары құстар жиі Купердің аузында қалады. Сонымен қатар, өткір бүркіттер орманның ішінде орманның түбі деңгейінде тұратын құстарды (жерден бұта биіктігіне дейін тұратын құстарға қарағанда) көбірек аулайды және Купердің қарағанда ауыр қорғаныста шабуыл жасауды жөн көреді. Висконсин штатының оңтүстігінде Купердің азық-түлік нишасының ені 6,9 болды, ал орташа жемшөп массасы 289 граммды құрады, қызыл құйрықты бүркіттен кейін екінші орында тұрды. Висконсин деректеріне сәйкес, қызыл иықты, кең қанатты және қатал аяқты бүркіт (Buteo lagopus), солтүстік шұбар, саяшы соқыр (Falco peregrinus) және американдық кестенің барлығы орташа азық массасы төмен. Купердің бүркіті әдетте күндізгі жыртқыш, бірақ басқа жыртқыштардың шабуылынан қорғалмайды. Бұл түрдің ең көп кездесетін жыртқышы, әлбетте, үлкен мүйізді соқыр (Bubo virginianus). Бұл үлкен соқыр (Купердің бүркітінен үш еседен астам салмақты) жас және ересектерді де ұстайды және басқа да жыртқыштардың ұяларын шабады. Көптеген жазбалар үлкен мүйізді соқырлар жыртқыштардың ұяларын тамашалап, жем көзі таусылғанша (яғни барлық жас немесе кейде ересек жыртқыштар өлтірілгенше) жастарды түнде жейтінін көрсетеді. Сонымен қатар, мүмкіндік болған жағдайда, үлкен мүйізді соқырлар өлтірген бүркіттердің салған ұяларын өздеріне иеленеді. Жастар, әсіресе ұядан шыққан немесе жақында ұшқан кезде, және ересек Купердің бүркіттері осы соқырларға осал. Үлкен мүйізді соқырлардың Купердің бүркітінің популяциясына тигізетін жалпы әсері туралы аз деректер жиналды, бірақ үлкен, күшті қазшалар үшін зерттеуде белгіленген жас құстардың 40%-ға дейін мүйізді соқырлардың салдарынан өлгені белгілі. Қауіп деңгейіне байланысты, үлкен мүйізді соқырлардың дауысы Купердің бүркіттерінен күшті жауапты тудырады және зерттеушілер мен бандерлер әдетте Купердің бүркітін тарту үшін үлкен мүйізді соқырлардың стимулдарын пайдаланады. Купердің бүркіттері күндіз үлкен мүйізді соқырды көргенде қарғалармен уақытша төзе алады және мүмкін тіпті ынтымақтасады, екі түр де қауіпті соқырды аумақтан қуу үшін бірігіп күш біріктіреді. Ұя жыртқыштарының ауқымы туралы аз мәлім. Барлық белгілі жыртқыштардың арасында тек егерше (Procyon lotor) ұя салуға ең қауіпті нәрсе ретінде үлкен мүйізді соқырмен бәсекелесе алады, көбінесе жас құстар мен жұмыртқаларды жейді, бірақ кейбір ересек бүркіттерді де жейді. Американдық қарғалар Купердің бүркіттерінің ұяларын тонаушылыққа да бейім, әсіресе ата-аналар қарғаның қатаң шабуылынан ығыстырылғанда. Кейбір деректер кестеннің төмендеуіне тікелей Купердің бүркітінің жеміне баптап, кейінірек АҚШ-тың Құстарды санау және Ұлттық Audubon Society-дің Қысқы Құс санауынан алынған деректер бұл теорияны жоққа шығарады, жалпы төмендеуді адамдардың салдарынан туындаған жағдайлармен байланыстырады. Купердің бүркіті соқырлардың (Falco columbarius) жыртқышы ретінде де есептеледі. Купердің бүркітінің жемтігіне белгілі бір accipitrid-тің кішігірім туыстары, өткір бүркіттер жатады. Сонымен қатар, Купердің бүркіттері жақындағанда олар әлеуетті жыртқыштар ретінде қарастырылып, ұя салған сұр бүркіттермен шабуылдайды. Күндізгі жыртқыштардан гөрі, Купердің бүркіттері көптеген соқырлардың жеміне жатады. Олардың белсенділіктерінің уақыт айырмашылықтарына қарамастан, Купердің бүркіттерінің қарқынды аң ауу әдістері оларға басқа түрлерге қарағанда соқырлардың ұяларына оңай қол жеткізуге мүмкіндік береді. шығыс айқайшы соқыр (Megascops asio), альф соқыр (Micrathene whitneyi), солтүстік пигмей соқыр (Glaucidium gnoma), темір пигмей соқыр (Glaucidium brasilianum), жер соқыр (Athene cunicularia) және солтүстік аралы соқыр (Aegolius acadicus). Ең таңғаларлық жағдайда, Купердің бүркіті орташа есеппен 1,5 кг салмақты үлкен жолақты соқырды (Strix varia) жегені байқалды.

In some areas, respectable numbers of reptiles may be hunted. All told, nearly 30 species of reptile may be hunted by Cooper's hawks. Strong detection of reptilian prey is known in more western locations, especially farther south. In California, it was found that 69% of the diet was reptiles, most of which were assorted lizards (led by whiptail lizards, nearly of which were estimated to be found in one nest). In rural areas outside of Tucson, a fairly strong presence of (unidentified to species) spiny lizards, at 13% of 77 prey items, although overall in all areas of the Tucson metropolitan, reptiles constituted a lower 8% of the total 228 prey items. Most lizards encountered and hunted by Cooper's hawks are fairly small but, despite being more scarcely selected, snake prey may show greater size variation. Unlike with reptiles, there is little evidence that Cooper's hawk regularly hunts amphibians in any area, despite a few species being known in the prey spectrum. While some authors have posited that as much as 2.1% of Cooper's hawks' global prey consists of invertebrates, The data from the Jemez Mountains of New Mexico was largely corresponding with the goshawk occurring in areas with a median of 781 trees per ha, Cooper's in areas with a median of 1229 trees per ha and the sharp shins in a median of 1482 tree per ha. In the New Mexico data, goshawks used the largest trees with the lowest median canopy coverage (77.4% vs 78.4% for Cooper'
s and 83.1% for sharp shins). In a study from northern Utah, Cooper's hawks were intermediate in most habitat characteristics, being at median elevation , nest height ( against for sharp shins and for goshawk) and in areas of intermediate branch density. However, Cooper's nests were the closest in Utah to areas disturbed by humans ( against for sharp shinned and for goshawk), also closest to water ( against in sharp shins and for goshawk). There is often some level of distinction in habitat between Cooper's and the sharp shinned hawk. Compared to sharp shinned hawks in Wisconsin and Oregon, Cooper's hawks use woods with fewer conifers, less dense stands of trees and stands with taller trees. Often, sharp shinned hawk nests are lower in the trees and placed in much denser vegetation (often even the sharp shins with their smaller frames themselves accidentally strike against branches while attempting to enter the nest), to hide the nest more sufficiently against predators. The habitat used by the two species in Missouri was less distinct (i. e. similar tree species used). However, the sharp shinned hawk nests in Missouri were at much higher elevations, i. e. above sea level, than those of Cooper's (which were at a mean elevation of ; more surprisingly the stand density was higher here for Cooper's, at a mean of 935.7 trees per ha than those used by sharp shins, at a mean of 599.3 trees per ha. There was some level of temporal differences between the two species in study in Indiana, where Cooper's hawks were generally active in the early morning but sharp shinned hawks did not become active until later in the morning (hypothetically to avoid more severe interguild predation by large owls due to its smaller size). Cooper's hawk has a mean home range size that was comparable to the roughly half as large bodied Eurasian sparrowhawk, at for Cooper's and for the sparrowhawk. However, data shows that in North America, the Accipiters home range size corresponded to the birds' body size, i. e. mean for the goshawk and mean for the sharp shinned hawk. Many studies have contrasted the diet of Cooper's and sharp shinned hawk in other areas as well, with the sharp shinned hawk much more regularly selecting birds weighing under about , a fair amount overlap in birds of and weight classes but birds over this weight range are increasingly more often taken almost exclusively by Cooper's. Also, the sharp shinned hawk appears to hunt more so birds that dwell at the canopy level in the woodlands (as opposed to ground to shrub height dwelling birds) within the forest and prefers to attack in heavier cover than Cooper's seemingly. In southern Wisconsin, the food niche breadth was rather higher for Cooper's at 6.9 and the mean prey mass, at , was second only to the red tailed hawk's. In the Wisconsin data, the red shouldered, the broad winged and rough legged hawks (Buteo lagopus) as well as the northern harrier, peregrine falcon (Falco peregrinus) and the American kestrel all had lower mean prey masses. Cooper's hawk is usually a top predator in the daytime but is not immune from attack by other predators. The most common predator of this species is almost certainly the great horned owl (Bubo virginianus). This rather large owl (averaging more than three times heavier than a Cooper's hawk) is known to regularly track down fledglings and adults as well as raid the nests of other birds of prey. Many records show great horned owls will visit the nests of birds of prey and pick off the young nightly until the prey resource is exhausted (i. e. all young or sometimes adult birds of prey are killed). Furthermore, given the opportunity, great horned owls readily expropriate the nests built by the raptors they kill as their own. Both the young, especially around the time they leave the nest or are recently fledged, and adult Cooper's hawks are vulnerable to these owls. While little data has been collected on the overall effect great horned owls have on Cooper's hawk populations, it is known that for the larger, more formidable goshawk that as many as 40% of radiotagged juveniles within a study appeared to meet their demise via horned owls. Due to their threat level, the calls of great horned owls provoke a strong response from Cooper's hawks and banders and researchers usually use stimuli of great horned owls to attract a mobbing Cooper's hawks. Reportedly, Cooper's hawks will temporarily tolerate and possibly even cooperate with crows when one or the other spots a great horned owl in the daytime, both species appearing to join forces to mob the threatening owl out of the vicinity. Less is known about the range of nest predators. Among all known predators, only the raccoon (Procyon lotor) can be considered to rival the great horned owl as the most severe threat to nesting attempts, probably consuming mostly nestlings and eggs but also perhaps some older hawks. American crows are known to rob nests of Cooper's hawks as well, especially when the parents have been displaced by the crow's severe mobbing. Some resources have gone as far as to blame the kestrels decline directly on Cooper's hawk predation but subsequent data from the U. S. Breeding Bird Survey and the National Audubon Society Christmas Bird Count appear to discount this theory, instead linking the overall declines to inadvertent human causes. Cooper's hawk are also counted as a predator of merlins (Falco columbarius). The only confirmed accipitrid that Cooper's hawk have been known to prey upon is their smaller cousins, the sharp shinned hawks. Furthermore, Cooper's hawks that came into the vicinity were considered potential predators and mobbed as such by nesting gray hawks. Even more so than diurnal raptors, a wide diversity of owls are known to fall prey to Cooper's hawks. Despite the temporal differences of their activity, the intensive hunting methods of Cooper's hawks may allow them to access roosting owls more readily than other types of hawks. eastern screech owls (Megascops asio), elf owl (Micrathene whitneyi), northern pygmy owl (Glaucidium gnoma), ferruginous pygmy owl (Glaucidium brasilianum), burrowing owl (Athene cunicularia), and northern saw whet owl (Aegolius acadicus). Most impressively, an instance was observed where a Cooper's hawk appeared to have preyed upon an adult of the rather larger (averaging about ) barred owl (Strix varia).

Ұрық өсіру аумағы және ұрық орнатқанға дейін

Куперлік соқыр - көбейетін және көшіп жүретін жалғыз құс. Солтүстік Дакота штатының Гранд-Форкс қаласында бір еркек жақын жердегі екі ұрғашымен сәтті жұптасқан, ал Нью-Мексикода да осындай жағдай тіркелген. Алайда, Гранд-Форкстағы ұрық өсіруде еркектердің саны әйелдерден жеті есе көп екені анықталды. Висконсин штатындағы зерттеуде Милуокидегі зерттеу ауданындағы ұялардағы шағылыстардың 19,3%-ы басқа жұптармен жұптасқан, ал барлық ұялардағы шағылыстардың 34%-ында кем дегенде бір басқа жұптан туған балапан болған. Көбінесе моногамды көбею жүйесіне қарамастан, Куперлік соқырлар өмір бойы жұптасуға қатысты жиі тұрақсыз (көптеген басқа жыртқыш құстар сияқты). Еркектер өмір бойы бір ұялайтын жерді сақтайды, ал Висконсиндегі әйелдердің 23%-ы кейінгі жылдары басқа ұялайтын жерге көшкен. Аризонада еркектердің 3%-ы және әйелдердің 10%-ы жыл сайын көбейтілген жерін ауыстырған. Бірақ, Тусон қаласында жұбайлардың адалдығы басқа жерлерге қарағанда жоғары екені анықталды. Тусон қаласында жұптасқан жұптардың орташа қашықтығы көбейтілмейтін маусымда ғана байқалды және 36 өзара әрекеттесудің барлығы дерлік негізгі ареалда тіркелді, бұл мұнда ерекше тығыз және тұрақты жұптық байланыс бар екенін көрсетеді. Солтүстік Флоридада басқа көбейтілген жерге таралу деңгейі 68%-ға жоғары болды. Аризонада екі жынысты құстардың бір жастағы құстармен жұптасқаны анықталды. Жұптар жиі бірге айналып ұшады. Кейде бір ай бойы осылай болады. Орталық Висконсинде 1 ұя, Солтүстік-Батыс Орегонда 1 ұя және Шығыс Орегонда 1 ұя салынған. Белсенді ұялар арасындағы ең аз қашықтық сирек кездеседі. Белсенді ұялар арасындағы орташа қашықтық Калифорния мен Аризонада, Нью-Йоркте, Канзаста, Батыс Орегон мен Шығыс Орегонда және Орталық Висконсинде байқалды. Иллинойс штатында белсенді ұялар арасындағы орташа қашықтық ұяның жанында аң аулануы мүмкін кішкентай аумақтарды қорғауға болады. Висконсиннің еркек соқырының мекендеу аймағы көбейген кезде шамамен, ал көбеймеген кезде шамамен. Ошкоштағы (Висконсин штаты) көбейіп жатқан соқырлардың орташа мекендеу аймағы бар. Әйелдердің мекендеу аймағы жасымен бірге кішірейеді. Флоридада бір ерекше ұяның негізінен испан емісінен (Tillandsia usneoides) жасалғаны байқалды. Көбінесе Куперлік соқырлар ұяларын қабық немесе жасыл жапырақтармен қаптайды. Еркектер жемді ұстағандай қабықтарды тартады, ал әйелдер қатысса, оларды өсіріп алады; жұмыртқа салған кезде қабық үйінділері 3 дюймге дейін терең болуы мүмкін, бірақ жасыл спрей Бутео сияқты басқа соқырларға қарағанда әлдеқайда аз қосылады. Ұялар көбінесе ағаш діңіне жақын негізгі бұтақта немесе көлденең тармақта жерден шамамен биіктікте орналасқан, кейде жерден жоғары және әдетте диаметрі 1,5 метр болатын ағаштарда орналасқан. Әдетте ұялар кем дегенде 64% шатырмен жабылған орман участаларында орналасқан, бірақ кейбір қалалық аудандарда әлдеқайда кішірек болуы мүмкін. Солтүстік Дакотадағы бір ерекше ұя ағаш емес, құнарлы бұтада орналасқан, тіпті ол балапандарды сәтті өсірді. Солтүстік Дакотадағы тағы бір дәстүрлі емес ұя жасау аймағы Кіші Миссури ұлттық шалғынды жерінде тіркелді, оның орташа есеппен 55% ашық шатыры бар және өте тік беткейлі аймақта орналасқан. Висконсинде бір ерекше ұя өскіннің үстінде салынған. Суға қол жеткізу екінші кезекте маңызды. Массачусетс штатындағы 48 ұяның 58%-ында, Пенсильваниядағы 18 зерттелген ұяның 78%-ында жергілікті ақ қарағай (Pinus strobus) басымдыққа ие болды, ал Висконсин штатынан алынған зерттеуде 82 ұяның 35%-ында ең көп пайдаланылған ағаш болды. Қысқа жапырақты қарағай (Pinus echinata), Миссуриде (43 ұяның 51%) және Иллинойста (16 ұяның 81%-ында) тағы бір жергілікті түр болды. Шығыс аймақтағы басқа жапырақты ағаштар, мысалы, Нью-Йорктегі американдық бук (Fagus grandifolia) (36 ұяның 39%), Мэрилендтегі емендер (66%) және Флориданың солтүстігіндегі лавр емені (Quercus laurifolia) (77 ұяның 81%). Пондероза қарағайлары (Pinus ponderosa) Орегонның шығысында (15 ұяның 53%) және Нью-Мексикода басымдыққа ие болды. Калифорнияның алып қызыл ағаштарында Куперлік соқырлардың барлық ұялары кішкентай жергілікті қара емендерде (Notholithocarpus densiflorus) орналасқан. Куперлік соқырлардың жыл сайын жаңа ұя орнын пайдалануы қалыпты жағдай деп есептеледі. Бірақ, кейбір жағдайларда жұптар бір ұяны 4 жылға дейін пайдаланған, бірақ көбінесе ұя 2-3 жыл пайдаланылғандығы туралы мәліметтер бар. Ұя салу әдетте екі аптаға созалады. Егер ұя құрылымында шөп болса, Куперлік соқырлар қаргалар салған ұяны пайдаланып жатқанын көрсетеді, өйткені олар шөпті пайдаланған ешқашан байқалған емес. Ұя салу күнінің уақыты да Онтарио және Британдық Колумбияда ұқсас болды, бірақ соңғы провинцияда ұя салу күнінің уақытында көбірек айырмашылықтар байқалды. Висконсиндегі жұмыртқа салу уақыты әртүрлі жылдары 4-5 күнге ертерек болуы мүмкін екені көрсетілді, бірақ қазіргі орташа көрсеткіш 1,3 күн. Нью-Йорк штатында да осындай өзгерістер болуы мүмкін. Нью-Джерсиден Вирджинияға дейін жұмыртқа салу сәуірдің 7-сінен мамырдың 23-іне дейін (шамамен 52% сәуірдің 29-ынан мамырдың 11-іне дейін) жүреді, ал солтүстік-батыс жағалауда, Вашингтон штатынан Калифорнияға дейін ұқсас уақыттар байқалды. Солтүстік Дакотадан алынған 57 ұядағы орташа жұмыртқа салу күні мамырдың ортасы болды, бірақ жұптар одан бір ай бұрын келсе де, Британдық Колумбия мен Висконсиндегі ұялардағы орташа уақыт әдетте 2-3 аптаға кешігеді. Мэриленд штатында жұмыртқа салу және басқа орташа уақыттар ұзақ қашықтыққа көшіп жүретін кең қанатты соқырдың уақытына тең немесе одан да кешірек екені анықталды, және басқа Бутео соқырларынан әдетте кешірек. Шағылыстардың саны әдетте үштен беске дейін жетеді. Ерте музейлік жазбалардағы 266 шағылыстың 7-сі 6 жұмыртқадан тұрды, ал Аризонада 7 жұмыртқадан тұратын бір шағылыс тіркелді. 2 жұмыртқадан тұратын шағылыстар көбінесе жас әйелдер салған болуы мүмкін. Шағылыстардың саны Онтариода (орташа есеппен 3,4) және Солтүстік Дакотада (3,5) ұқсас болды. Оңтүстік Иллинойста орташа шағылыс саны 4,1 болды. Британдық Колумбияда орташа шағылыс саны ерекше жоғары - 4,43. Инкубация кезінде әдетте күніне 2-3 рет тамақ жеткізіледі, бірақ балапандар үлкейгеннен кейін еркек үнемі аң аулауға мәжбүр болады, сирек жұлып, жемді басын кеспейді. Адамдардың ұяға ұзақ уақытқа (30 минуттан бір сағатқа дейін) баруы ұяны уақытша тастап кетуге әкелуі мүмкін және ұяның сәтсіздігінің 1,2%-ына себеп болуы мүмкін. Инкубацияның басында әйел адам ұяға жақындағанда немесе соққанда тыныш түрде қашады, бірақ кейде кімде-кім ұяға көтерілсе дауыстайды. 2 аптадан кейін ол ұяға көтерілген адамға "жартылай жүрексіз" шабуылдар жасауды бастауы мүмкін. 3 немесе 4 аптадан кейін кейбір әйелдер тыныш түрде қашады, бірақ басқалары көбірек агрессивті болады, мінез-құлқында үлкен айырмашылықтар байқалады. Агрессивтілік шағылыс кезінде артады, шағылыстан кейінгі алғашқы екі аптада төмендейді, содан кейін 3 аптадан кейін тез артады. Адамдарға жасалған барлық шабуылдар бастапқыда макеттік болады, бірақ балапандар шамамен 3 апталық болғаннан кейін жұптың кез келген мүшесі адамдарды жаралай алады. Ұяны қорғауда адамдарға қатысты "біршама агрессивті" немесе тіпті "өте агрессивті қорғанысқа" ие соқыр деген репутацияға қарамастан, шабуылдардың нақты деңгейі ең жоғары уақытта да өте төмен болып көрінеді және репутацияның негізсіз екені айтылады. Әртүрлі зерттеушілер бұл түрді Солтүстік Американың басқа Акципитерлерінен кем агрессивті деп санайды, ал кейбіреулері тіпті қызыл иықты соқырдан да кем агрессивті деп санайды. Оңтүстік-батыс қалаларында (мысалы, Тусон және Альбукерке) еркектердің көп болуы туралы жағдайлар да тіркелді. Әйелдер әдетте тек бастағандықтан...

Cooper's hawk is a solitary bird apart from breeding and rare aggregations during migration. In Grand Forks, North Dakota, a single male has been recorded to successfully mate with two nearby females, with similar records from New Mexico. However, the breeding efforts in Grand Forks were found to be disproportionately producing males, seven to one. A Wisconsin study determined 19.3% of nestlings in a Milwaukee study area were from extra pair couplings and that 34% of all broods included at least 1 extra pair young. Despite their generally monogamous breeding system, Cooper's hawks are often rather inconsistent regarding breeding for life (as many other birds of prey do). While males are more or less devoted to same breeding sites throughout lifetime, 23% of adult females in Wisconsin moved to differ nesting grounds from away, averaging , in subsequent years. Meanwhile, in Arizona, 3% of males and 10% of females displayed yearly breeding dispersal. However, in the urbanized areas of Tucson, evidence indicates that mate fidelity is higher than elsewhere. In Tucson, it was found that the mean distance of the mated pairs was only during the non breeding season and 36 interactions were recorded almost all in the core range, indicating an unusually close perennial typical pair bond here. The rate of dispersal to a different breeding ground was a much higher at 68% in north Florida. In Arizona, birds of each sex were found to usually pair with like age individuals. Pairs frequently high circle together. Sometimes frequently for a month or so, the pair will perform as such. 1 nest per in central Wisconsin, 1 nest per in northwestern Oregon and 1 nest per in eastern Oregon. Minimal distance between active nests is seldom less than Distance between active nest on average was in both California and Arizona, in New York, in Kansas, in western Oregon and in eastern Oregon and in central Wisconsin. Mean distance between active nests in Illinois was Rather small areas may be defended where hunting occurs near the nest. Home range for a Wisconsin male hawk is around during breeding and about during non breeding. Breeding hawks in Oshkosh, Wisconsin had an average home range of Huge male home ranges were found for breeding ones in New Mexico, at , and in north Florida, at , probably due to dispersed prey resources. Home ranges of females tend to constrict with age. While sticks are almost always used, one unusual Florida nest was observed to be made largely of Spanish moss (Tillandsia usneoides). Often nests are lined by Cooper's pair with bark or odd bits of greenery. The male grabs at bark like prey, while the female, if participating, may tear off bark with her bill; the piles of bark may be up to 3 inches deep by the time eggs are laid, though green spray is added considerably less often than other species of hawks such as Buteo. Nest are often located at above the ground in the main fork or horizontal branch close to the trunk, though are sometimes up to above the ground, and in trees usually of in diameter. Usually nest sites are within plots of woodland of at least in size, with a canopy coverage usually over 64%, but can be much smaller in some urban vicinities. One unusual nest in North Dakota was in dense shrub rather than a tree and it even successfully produced fledglings. Another unconventional nesting area in North Dakota in the Little Missouri National Grassland and was recorded to have unusually open canopy, at a mean of 55%, and to be in a rather steep sloped area. An unusual nest site in Wisconsin was on a grapevine. Water access is of secondary import. Native white pine (Pinus strobus) was preferred in Massachusetts, at 58% of 48 nests, and in Pennsylvania, at 78% of 18 studied nests, and the most used tree in a study from Wisconsin as well, at 35% of 82 nests. Shortleaf pine (Pinus echinata), another native was preferred in Missouri (at 51% of 43 nests) and in Illinois (at 81% of 16 nests). Deciduous trees may be preferred elsewhere in the east, such as American beech (Fagus grandifolia) in New York (39% of 36 nests), oaks in Maryland (66%) and laurel oak (Quercus laurifolia) in north Florida (81% of 77 nests). Ponderosa pine (Pinus ponderosa) were preferred in eastern Oregon (53% of 15 nests) as well as in New Mexico. In the enormous redwood forests of California, all Cooper's hawk nests were in more modestly sized native tan oaks (Notholithocarpus densiflorus). It has historically taken to almost be a rule that Cooper's hawk uses a new nest site each year. Exceptionally, though, pairs have used the same nests for up to 4 years, though mostly records show up to 2 to 3 years of use when a nest is reused. Nest building usually takes about two weeks. When grass is found to be incorporated in nest structure, it is an indication that Cooper's is using a nest built by crows as they have never themselves been known to use grass. Similar laying dates were also found for Ontario as well as in British Columbia, but more laying date variation was found for the latter province. Data shows that mean egg laying times in Wisconsin may be shifting earlier by up to 4–5 days in different years, but the current mean is 1.3 days. Similar shifts may be occurring in New York state as well. From New Jersey to Virginia, egg laying may be from April 7 to May 23 (about 52% from April 29 to May 11), with similar dates on the opposite coast, from Washington state to California. The mean clutch initiation, in 57 clutches from North Dakota was mid May and, though pairs arrive more than a month before that, the mean dates are consistently 2–3 weeks later in nests at other similar latitude in British Columbia and Wisconsin. It was determined in Maryland that egg laying and other mean dates rival or are even later than the longer distance migrating broad winged hawk, and are much later in general than other Buteo hawks here. The clutch size averages anywhere from about three to five. 7 of 266 clutches in early museum records were 6 egg clutches while one 7 egg clutch was recorded in Arizona. Records of 2 egg clutches may usually be laid by yearling females. Clutch sizes were similar in Ontario, at around a mean of 3.4, and in North Dakota, at 3.5. In southern Illinois, the mean clutch size is 4.1. In British Columbia, the mean clutch size was a particularly high 4.43. Only 2 to 3 food deliveries daily are usually necessary during incubation but the male has to hunt constantly once the young are large, rarely plucking and no longer decapitating prey. Prolonged visits to the nest by humans, i. e. more than 30 minutes or around an hour, can cause temporary nest abandonment, and can be the cause of up to 1.2% of nest failures. During early incubation, the female often quietly flushes if a person comes up to nest tree or knocks on it but will sometimes call if someone climbs to the nest. After 2 weeks, she may begin to make "half hearted" dives at the climber. After 3 or 4 weeks, some females still quietly flush but others grow increasingly aggressive with much variance in temperament. The aggressiveness increases around hatching, decreases for the first couple weeks after hatching, then quickly increases after 3 weeks. All dives at climbers are mock ones to early on but after the young are about 3 weeks old, either one of the pair may actually hit and draw blood from the climbers. Despite a reputation as a "somewhat aggressive" or even as being a hawk with a "very aggressive defense" towards humans in nest defense, the actual rate of attacks even at peak times seems to be very low and the reputation is thought to be fairly unearned. Various researchers consider this species less aggressive to intruders than either of the other North American Accipiter, and some even less so than red shouldered hawks as well. There are similar cases of male skewed ratios recorded now in southwestern cities (i. e. Tucson and Albuquerque). Due to the female usually only beginning incubation with the third egg, the first three eggs often hatch on the same day, while the fourth and fifth eggs often hatch one (rarely up to three) day later. After they are about eight weeks old, they may start to hunt for themselves, but are usually still reliant on parents for food. Juveniles Cooper's hawks in mostly urban areas of Arizona wandered somewhat randomly it seems until they were about 2.5–3 months old, when they settled on a wintering ground, averaging for females and averaging in males away from their respective natal sites. Attempts to average mean dispersal distances within another study found farther than expected dispersal distances for Cooper's hawks from across the range. These were estimated at Greater dispersal distances by female juveniles are probably meant to limit the likelihood of inbreeding. Cooper's hawks usually first breed at 2 years old but yearlings can often be reported to average at 6 to 22% of the breeding populations in short 3–6 year studies. Despite the considerable number of breeding young females, in Oregon, they averaged about 1 egg smaller and nearly a fledgling smaller than their older female counterparts; while results in Albuquerque were even more skewed towards breeding success for older females. Considerable numbers of juvenile Cooper's hawks breeding may be historically associated with high turnover within populations. In Wisconsin in 2019, all of the eggs in a clutch of seven hatched and all of the young fledged. In North Dakota, better habitat such as upland forest showed much higher breeding success levels (at least 1 fledgling in 86% of 26 nests) than in poorer habitats such as narrow riparian strips, in which 1 fledgling was produced in 57% of 44 nests. It was found that adult female who mated with males who provisioned food at a higher rate produced 1.6 more fledglings on average. In Arizona and New Mexico, 23% of nests failed altogether and 56.5% of 23 nests in Wisconsin failed during incubation.

Ұзақ өмір сүру және паразиттік

Купердің шоқпарлары ұзақ өмір сүретін құстар болуы мүмкін. Кейбір авторлар жабайы табиғатта олардың 8 жылға дейін өмір сүретінін айтады. Орегон штатында көшіп-қоныстанған және ұя салған ең ескі құс 10 жас 5 айға толған. Дегенмен, 136 бауланған Купер шоқпарының өлімінің орташа жасы 16,3 айды құрады. Тұқымның өлім-жітіміне келетін болсақ, алғашқы жылда 71-78%, ал кейінгі жылдары 34-37% шамасында болады деп есептеледі. Албукеркидегі ұрғашылардың жылдық өмір сүру көрсеткіші 27-38% құрайды. Аң ауру кезіндегі жазалау олардың жарақаттануына, әсіресе сүйек сынуына себеп болуы мүмкін, ал кейде, әсіресе қалалық жерлерде тұратындарының өліміне әкелуі мүмкін. Индиана және Иллинойс штаттарында Купер шоқпарларының соқтығысудан туындаған өлімі өткір шоқпарларға қарағанда көбірек болды, бірақ жетілмеген өткір шоқпарларға жасалған шабуылдар жетілмеген Купер шоқпарларына жасалған шабуылдардан үш есе көп тіркелді. Батыс Нил вирусынан да кейбір өлім-жітімдер тіркелгені таңқаларлық емес. Купер шоқпарларында герпес вирусының өлімге әкелетін инфекциясы кем дегенде екі рет тіркелген. Купер шоқпарлары, мүйізді соулармен бірге, Иллинойс штатындағы бірнеше жыртқыш құстар арасында Avipoxvirus вирусының ең көп таралуын көрсетті. Аризона штатының оңтүстік-шығысындағы ұяларда Trichomoniasis бактериясының жоғары деңгейі табылды. Бұл бактерия қалалық Купер шоқпарларының ұяларындағы 95% (ал қалалық емес ұяларда 8% ғана) тіркелді және тіркелген ұялы құстардың өлімінің шамамен 50% -ына себеп болды, бұл қалалық емес аймақтармен салыстырғанда ұялы құстардың өлім-жітімін екі есеге арттыруы мүмкін. Ересек құстар Trichomoniasis инфекциясына аз бейім, бірақ жынысына, жыл мезгіліне немесе орналасқан жеріне байланысты ешқандай айырмашылық байқалған жоқ. Висконсин және Британдық Колумбия штаттарында зерттелген 145 ұялы құстың тек 2,7% -ында Trichomoniasis анықталды. Иллинойста зерттелген Купер шоқпарларында (олардың жемінен жұғады) Mycoplasma gallisepticum бактериялық ауруының жоғары деңгейі табылды (зерттелген алты жыртқыш түрдің ең жоғары көрсеткіші), бірақ тиімді антиденелер табылды және сыртқы инфекция байқалмады. Висконсин штатындағы 47 ересек құстың 91% -ында Leucocytozoon toddi, 62% -ында Haemoproteus табылды, ал 33 ұялы құстың 12% -ында ғана паразиттер анықталды. Соған ұқсас қан паразиті инфекциясының деңгейі Нью-Йорк штатының солтүстігінде (және Калифорнияда) де анықталды. Онтарио көлінен көшіп бара жатқанда, Купер шоқпарларында қанның ақ жасушаларының (гетерофилдер, моноциттер және эозинофилдер) саны жоғары екені анықталды, бұл оларды қан паразитіне бейімдеуі мүмкін. Аризона штатында гематозоидтар инфекциясының деңгейі ересектерде ұялыларға қарағанда жоғары болды. Қан паразитінің деңгейі Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі Купер шоқпарларында жоғары болды, бірақ Калифорния штатының Марин округіне көшіп келгендерде керісінше жоғары болды. Тіпті Sarcocystis сияқты сирек кездесетін паразиттер де жабайы Купер шоқпарларында кездеседі, олар жас құстарда жиірек кездеседі және әйелдерде еркектерге қарағанда сәл жиірек кездеседі. Флоридадағы Купер шоқпарларында гельминттердің әртүрлі түрлері табылды. Миннесота және Висконсин штаттарында бірнеше гельминттер тіркелген, сондай-ақ Серратоспикулумнан тіндердің реакциясы болған бір жағдай, ал Йеллоустоун ұлттық паркінде жарақат алған Купер шоқпарында байланысты Серратоспикулоидтар туралы хабарламалар түскен.

Cooper's hawks can be a long living bird. Some authors credit lifespans of up to 8 years of age in the wild. The oldest recorded bird recorded among migrants that bred in Oregon was 10 years and 5 months old. However, the mean age at death recorded in 136 banded Cooper's hawks was 16.3 months. It was estimated for the species that the mortality rate in the first year of life for these hawk is 71–78% while it about 34–37% in the subsequent years. The annual survival rate in Albuquerque was 27–38% for female immatures. Hunting accidents can frequently cause injury, especially in the form of potentially hobbling bone fractures, or sometimes can kill Cooper's hawks, especially those living in urban areas. In Indiana and Illinois, mortality from collisions were somewhat more prevalent in Cooper's hawks than in sharp shinned hawks but instances of predation on immature sharp shins were three times more prevalent than predations on immature Cooper's. Some mortality from West Nile has been reported, unsurprisingly. Fatal infections of the herpes virus have been recorded at least twice in Cooper's hawks. Cooper's hawks, along with great horned owls, had the greatest seroprevalence of Avipoxvirus among several raptorial birds in Illinois. An extremely high amount of Trichomoniasis was found in nestlings in southeast Arizona. The bacteria was recorded in 95% of urban Cooper's hawk nestlings (though only 8% of non urban ones) and caused about 50% of recorded nestling deaths, probably roughly doubling the nestling mortality rate compared to the non urban areas. Adults are less vulnerable to Trichomoniasis infections but there was no variability to be found by sex, time of year or by location. In Wisconsin and British Columbia only 2.7% of 145 studied nestlings had Trichomoniasis. A high balance of the bacterial disease Mycoplasma gallisepticum, common to birds who frequent bird feeders, was found in Cooper's hawks (transmitted from their prey) studied in Illinois (the highest of any six raptor species studied) however effective antibodies were found and no external infection was noted. 91% of 47 tested adults in Wisconsin had Leucocytozoon toddi and 62% had Haemoproteus but only 12% of 33 nestlings there had parasites. A similar blood parasite infection rate was found in northern New York (and California) as well. Compared to sharp shinned hawks, while migrating off Lake Ontario, Cooper's hawks were found to have higher white blood cell counts (heterophiles, monocytes, and eosinophils) that may have made them more vulnerable to blood parasitism. Haematozoa infection rates were also higher in adults than they were in nestlings in Arizona. Blood parasites were recorded to be higher for later migrating Cooper's hawks in northern New York but were, on the contrary, higher in earlier migrating hawks in Marin County, California. Even rare parasites such as Sarcocystis may be found in wild Cooper's hawks, being apparently more prevalent in juvenile hawks and slightly more often afflicting females rather than males. Helminths were quite diverse in Cooper's hawks from Florida. In Minnesota and Wisconsin, several helminths were recorded and there was one instance of a tissue reaction from Serratospiculum as well as a case was reported of related Serratospiculoides in an injured Cooper's hawk in Yellowstone National Park.

Тарихи мәртебесі

Купердің шоқпарлары 20-дан 21-ғасырға дейін өзгеріссіз жағдайға ие болды. Көптеген Купер шоқпарлары қатты қудалауға ұяңдықпен және жасырындықпен жауап берді. Алайда, бірнеше зерттеулер Купер шоқпарларының жыртқыштығы салауатты ойын құстарының санына зиян келтірмейтінін көрсетті, және кінәның көп бөлігі адамдардың орын ауыстыруы мен мекендеу ортасын жоюына тиесілі, ал жақында климаттың өзгеруінің себептері ойын құстарының санының төмендеуін одан әрі күшейтеді. Купер шоқпарларын аулау 1960 жылдардың соңында түрге мемлекеттік қорғау енгізілген кезде азайды (Америкада кейбір даусыз жыртқыштар түрлері қорғалғаннан кейін шамамен екі онжылдық өткен соң). Жұмыртқа қабығының қалыңдығы орташа есеппен 7%-ға дейін азайды. Нью-Йорк штатында жұмыртқа қабығының қалыңдығы орташа есеппен 19,02%-ға азайды. Түрдің өмір сүруі, әсіресе континенттің шығыс бөлігінде, 1960-1970 жылдары күмәнді болды. Дегенмен, Аризона және Нью-Мексикода 16 жұмыртқаның 11-і осы себепті сынып кетті. Солтүстік Америкада ДДТ қолдануға тыйым салынғаннан кейін, 1980 және 1990 жылдары халық саны экспоненциалды түрде өсті және соңында тұрақталды деп есептелді.

Ағымдағы жағдай

1990 жылдары Купердің шоқпарларының саны 8 миллион шаршы километрге жуық аумақта кең таралғандықтан, "алты таңбалы санға" жететіні болжанып келді. Бұл бағалаулар батыс штаттардағы және орталық және шығыс штаттардағы активті ұялардың гектарлармен шамалануы, сондай-ақ Рождестволық құс санағы және көші-қон санағы деректеріне сүйенген. Тарихи төмендеуден кейін, Асыл тұқымды құстарды зерттеулер алты штаттың ішінде көбелек популяциясының күрт өсуін (Калифорнияда 1,2%-дан Пенсильванияда 4,4%-ға дейін), жалпы өсім 2,2%-ды көрсетті, және басқа да көптеген штаттарда осыған ұқсас тенденциялар байқалды. Көптеген штаттарда (Аризона, Калифорния, Флорида, Миссури, Нью-Мексико және Солтүстік Дакота) 1945 жылға дейінгі көрсеткіштермен салыстырғанда сандар бірдей немесе одан да көп болуы мүмкін. Висконсин штатындағы Купердің шоқпарларының саны 1970 жылдардың соңынан бері шамамен 25 есе өскендіктен, штаттың жер көлеміне қатысты толыққанды деп есептеледі. Пестицидтердің Купердің шоқпарларының жалпы популяциясына тигізетін әсері азайғанмен, Британдық Колумбиядағы кейбір құстарда диелдриннің зиянды әсері анықталды және жақында бірнеше құс варфарин пестицидінен өлді. Ластаушы заттардың биоаккумуляциясы осы түрге әлі де маңызды әсер етуі мүмкін. Қорғасынмен улану Купердің шоқпарларына қауіпті болуы мүмкін, өлі немесе жарақат алған жануарлардың денесінде қалған қорғасыннан. Купердің шоқпарларының қалалардағы өлімінің көп бөлігі адам жасаған нысандармен соқтығысудан туындайды. Бұл көбінесе сымдарға соқтығысу (электр тогының соққысымен немесе соққысыз), автомобильмен соқтығысу және терезелерге немесе аң ауғанда алаңдатып, адам жасаған құрылымдардың басқа бөліктеріне соқтығысу болып табылады. Басқа зерттеулер қалалық Купердің шоқпарларының терезелер мен сымдарға соқтығысуының "тынышсыз жоғары" деңгейде екенін растайды. Әуежайлар маңында кездесетін Купердің шоқпарлары ұшақтармен соқтығысу қаупіне тап болады, сондықтан 185 Купер осы аймақтардан басқа жерге көшірілді (жіртқыштардың ең көп көшірілетін бес түрінің бірі). Лос-Анджелес халықаралық әуежайының маңындағы Лос-Анджелес бассейнінен жасалған ұқсас көшіру шарасы 349 Купердің шоқпарын (барлық көшірілген жыртқыштардың бес бөлігінің бірі) көшірді, бұл шара сәтті болды. Купердің шоқпарлары жел электр станцияларының орналасуынан ығыстырылуы мүмкін, зерттеулер Купердің осындай ығысудан кейін жергілікті қалпына келуіне шамамен жеті жыл уақыт қажет екенін көрсетеді. Купердің шоқпарларында қалаға бейімделу байқалды, өйткені түрлі соқтығысулардың қаупіне қарамастан, қолайлы қалалық аймақтарда олардың бір-біріне жақын көбейетіні, көбірек азық жинап, осындай аймақтардан тыс жердегілерге қарағанда орташа есеппен көбірек жас туатыны анықталды. Тіпті Нью-Йорк қаласында да (бірақ тұрақсыз түрде) 1990 жылдардың соңынан бері Купердің шоқпарларының ұя салуы қайта жанданды. Орман шаруашылығы кейбір популяцияларды азайтуы мүмкін, бірақ Купердің шоқпарларына тигізетін жалпы әсері әлі толыққанды белгілі емес. Қара төбелерде ponderosa қарағайларын жинау Купердің және басқа екі Accipiter түрінің орманның үлкен бөлігін тастауына себеп болуы мүмкін. Купердің шоқпарларының қорғалған ұяларын сақтау үшін кемінде 30 метрлік буферлік аймақ, ал орташа қажетті кеңістік шамамен 30 метр болуы керек, бұл аймақ адамның араласуынан немесе құрылыстан бос болуы тиіс. Нью-Мексикодағы зерттеулер көрсеткендей, бұл құстар штаттың оңтүстік бөлігіндегі жағалау ормандарын сақтауға тәуелді. Тусондағы Купердің шоқпарларының үлкен, өнімді және генетикалық түрлі популяциясына қарамастан, бірнеше авторлар қаланың экологиялық тұзақ екенін болжады, себебі Trichomoniasis-қа байланысты ұядағы балалардың жоғары айналымы және ересектердің жиі соқтығысудан қаза табуы. Купердің шоқпарларын сойқышылыққа пайдалану үшін өте аз құстар жиналды. Бұл құс өте шаршаңқы мінезімен және сойқышылық жағдайында "қатал", "истериялық" және "талапшыл" мінез-құлқымен сипатталатындықтан, сойқышылықта жиі қолданылмайды, тіпті солтүстік гошаук сияқты оған ұқсас, бірақ сойқышылықта танымалрақ құсқа қарағанда да.

In the 1990s, it was estimated that Cooper's hawks may number "well into six figures" due to their regular distribution over 8 million square kilometers. These estimates were gained cross referencing the number of hectares per active nest, which was in the range of in the western states and in the Midwestern and eastern states, as well as data from Christmas Bird Counts and migration counts. Following their historic decline, Breeding Bird Surveys have tracked strong increases of the breeding population (upward trends from 1.2% in California to 4.4% in Pennsylvania) in six states, with a 2.2% increase overall, and similar trends in multiple other states. In many states (Arizona, California, Florida, Missouri, New Mexico and North Dakota) the numbers are probably similar or greater to those prior to 1945. It is thought that the population of Cooper's hawks in Wisconsin is nearly saturated relative to the landmass of the state, after a rough 25 fold increase since the late 1970s. Despite the declining effect of pesticides on Cooper's hawk's overall population, lingering harmful effect from dieldrin has been indicated in some hawks in British Columbia and recently some hawks have been killed by the pesticide warfarin. Bioaccumulation of pollutants may still have considerable effect on this species. Lead poisoning can sometimes threaten Cooper's hawks, through lead bullets left in dead or injured game. Most urban related mortality for Cooper's hawks is likely to be collisions with manmade objects. These are mostly wire strikes (with or without resulting electrocution), automobile collisions and window strikes or with other parts of manmade structure while distractingly hunting. Other studies support that the number of fatal window and wire collisions of urban living Cooper's hawks is "excessively high". Cooper's hawks found in the vicinity of airports are at risk of bird strike with aircraft, therefore 185 Cooper's were translocated away from these areas (the 5th most frequently translocated raptor species). A similar translocation effort away from the Los Angeles basin around the Los Angeles International Airport translocated 349 Cooper's hawks (about a fifth of all translocated raptors), apparently successfully. Cooper's hawks are sometimes displaced by the placement of wind farms, with studies indicating that Cooper's need about seven years to locally recover from such displacement. Synurbization has been detected in Cooper's hawks as, despite the dangers of various kinds of collisions, it has been found that in favorable urban areas, hawks of the species can seem to breed more closer to one another, gather more food and produce more young on average than those outside such areas. Even New York City has seen (if erratically present) since the late 1990s, a return of nesting Cooper's hawks. Logging may decrease some populations but the overall effect it has on Cooper's hawks is generally considered unknown. In the Black Hills, harvesting of ponderosa pines appears to be causing Cooper's and both other species of Accipiter to vacate large parts of the forest. It has been recommended that a buffer zone of at least , with a median estimated space needed of about , should be free from human disturbance or development to retain the protected nests of Cooper's hawks. Studies in New Mexico showed that these hawks are reliant on the conservation of riparian woodlands in much of the southern part of the state. Despite the large, productive and genetically diverse population of Cooper's hawks in Tucson, several authors have hypothesized, controversially, that the city is an ecological trap, due to the unsustainably high turnover for nestlings via Trichomoniasis related mortality and for adults via frequent lethal collisions. Quite few Cooper's hawks have ever been gathered for use in falconry. This hawk is fairly unpopular in falconry practices due to its high strung personality and is additionally considered in such captive conditions as given towards "tyrannical", "hysterical" and "demanding" behaviors, even compared to its similarly disposed larger cousin, the northern goshawk, which is fairly popular in falconry.

Қорғауға байланысты түрлерге қауіп

Жалпы, Куперлік бүркіттер жергілікті кең таралған құстарды аулайды және кейбір құстардың (мысалы, көптеген иктеридтер мен корвидтердің) санын реттейді, олар табиғи жолдаушылардың ықпалы болмағанда экожүйеге зиян келтіруі мүмкін. Алайда, Куперлік бүркіт Солтүстік Америкадағы өзінен кіші кез келген құстың мүмкіндікшіл жолдаушысы ретінде, еңбек етпей-ақ, сирек кездесетін, қорғауға мұқтаж түрлердің популяциясын азайтуы мүмкін. Америкалық қызылқарқын, оның популяциясы айтарлықтай төмендеген, Куперлік бүркіттердің қалпына келуінен зардап шеккен түрлердің бірі болуы мүмкін. Дегенмен, Куперлік бүркіттердің жолдаушылығы қызылқарқынның азаюының басты себебі екенін көрсететін ешқандай дәлел жоқ және деректер бұл ең көп дегенде, жергілікті қауіп екенін көрсетеді. Сол сияқты, Куперлік бүркіттер кейде басқа да қауіпті құс түрлерімен қоректенеді, және бұл жолдаушылық басты мәселе болмаса да, Солтүстік Америка құстарының күйзелісін одан бетерлетуі мүмкін. Бұл бүркіттер аулайтын кейбір қауіпті түрлер: үлкен дала қасқырқұйрығы (Tympanuchus cupido), кіші дала қасқырқұйрығы (Tympanuchus pallidicinctus), қызылбас тоқылдақтар, Беллдің виреосы (Vireo bellii), Флориданың бұталы қарғасы (Aphelocoma coerulescens), орман үкісі (Hylocichla mustelina) (Куперлік бүркіт көк тоқылдақтар мен еншіктермен бірге үш негізгі ұя жолдаушысы ретінде анықталды), алтын қанатты тоқылдақ (Vermivora chrysoptera), аспан тоқылдағы (Setophaga cerulea) және алтын жақ тоқылдағы (Setophaga chrysoparia).