Джон Джервис, Әскери-теңіз флотының адмиралы және реформаторы

Жон Жервис – британдық адмирал, теңіз сардары (1735-1823). Жеңістері, әсіресе 1797-дегі Кап-Сен-Винсент шайқасы, және Нельсонға қолдау көрсетуімен танымал.

23 мин оқу

100%

Дереккөз: John Jervis, 1st Earl of St Vincent — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Британдық Корольдік теңіз күштерінің әміршісі (1735–1823)

Флот адмиралы Джон Джервис, 1-ші Сент-Винсент графы (9 қаңтар 1735 – 13 наурыз 1823) – Корольдік теңіз күштерінің адмиралы және Ұлыбритания парламентінің мүшесі. Джервис 18-шы ғасырдың соңғы жартысында және 19-шы ғасырдың басында қызмет етті, ал Жеті жылдық соғыс, Америка Тәуелсіздік соғысы, Француз революциялық соғысы және Наполеон соғыстары кезінде белсенді қолбасшы болды. Ол 1797 жылғы Сент-Винсент мүйісіндегі шайқастағы жеңісімен және Горацио Нельсонның меценаты ретінде ең жақсы танымал. Джервис сол кездегі саяси және әскери қайраткерлермен тиімді әкімші және теңіз реформаторы ретінде де танылды. 1795 және 1799 жылдар аралығында Жерорта теңізінің бас қолбасшысы ретінде ол бүліктерді болдырмау үшін қатаң ережелер енгізді. Ол бұл ережелерді теңізшілер мен офицерлерге де бірдей қолданды, бұл оны даулы тұлғаға айналдырды. 1799 жылы Канал флотының басшылығына келгенде, ол өзінің тәртіптік басқару жүйесін алып келді. 1801 жылы Адмиралтействоның бірінші лорды ретінде ол сол кезде танымал болмаған, бірақ теңіз күштерін тиімдірек және дербес ететін бірқатар реформалар жасады. Ол Портсмут корольдік кемежайында блок жасау машиналарын қоса алғанда, бірнеше жаңалықтарды енгізді. Сент-Винсент лайықты деп есептеген офицерлерге жомарттығымен және оған лайық деп есептегендерді тез және кейде қатал жазалауымен танымал болды. П.К. Кримминнің Оксфорд ұлттық өмірбаян сөздігінде Джервис туралы жазған жазбасында оның тарихқа қосқан үлесі былай сипатталады: «Оның маңыздылығы жеңістерді ұйымдастырушы, жақсы жабдықталған, өте тиімді флоттарды құрушы және өзі сияқты кәсіби, белсенді және қызметке берілген офицерлер мектебін даярлаушы болуында». Оның әкесі – адвокат, Адмиралтейство кеңесінің кеңесшісі және Гринвич ауруханасының аудиторы болған. Свинфен Джервис ұлының өзінің ізімен жүруін қалаған. Жас Джервис Бертон грамматикалық мектебінде, содан кейін Лондонның Гринвич қаласындағы пастор Суинденнің академиясында білім алды. Олардың отбасылық аты Джервис «/dʒɜːrvɪs/ JURvis» деп айтылады.

Admiral of the Fleet John Jervis, 1st Earl of St Vincent (9 January 1735 – 13 March 1823) was an admiral in the Royal Navy and Member of Parliament in the United Kingdom. Jervis served throughout the latter half of the 18th century and into the 19th, and was an active commander during the Seven Years' War, American War of Independence, French Revolutionary War and the Napoleonic Wars. He is best known for his victory at the 1797 Battle of Cape Saint Vincent, from which he earned his titles, and as a patron of Horatio Nelson. Jervis was also recognised by both political and military contemporaries as a fine administrator and naval reformer. As Commander in chief of the Mediterranean, between 1795 and 1799 he introduced a series of severe standing orders to avert mutiny. He applied those orders to both seamen and officers alike, a policy that made him a controversial figure. He took his disciplinarian system of command with him when he took command of the Channel Fleet in 1799. In 1801, as First Lord of the Admiralty, he introduced a number of reforms that, though unpopular at the time, made the Navy more efficient and more self sufficient. He introduced innovations, including block making machinery at Portsmouth Royal Dockyard. St Vincent was known for his generosity to officers he considered worthy of reward, and his swift and often harsh punishment of those he felt deserved it. Jervis' entry in the Oxford Dictionary of National Biography by P. K. Crimmin describes his contribution to history: "His importance lies in his being the organiser of victories; the creator of well equipped, highly efficient fleets; and in training a school of officers as professional, energetic, and devoted to the service as himself." His father was a barrister, counsellor to the Admiralty Board and auditor of Greenwich Hospital. Swynfen Jervis intended that his son should follow him to the bar. The young Jervis was educated at Burton Grammar School and subsequently at Reverend Swinden's Academy in Greenwich, London. Their family name Jervis is pronounced '/dʒ//ɜr//v//ɪ//s/ JURvis.

Теңіздегі алғашқы мансабы

Он үш жасында Джервис қашып, Лондонның Вулвич қаласында теңіз күштеріне қосылды. Біраз уақыттан соң ол үйіне қайтты, себебі отбасысы оның жоғалуына қатты ренжігенін естіген еді. Джервис теңізге баруға ниетті екенін білгендер, оның отбасына осы мәселеде көмектесті. Ақырында олар Джервис отбасын адмирал Джордж Тауншендке таныстырды, ол баланы өзінің кемелерінің біріне алуға келісті. 1749 жылдың 4 қаңтарында Джервис Ямайкаға бет алған 50 зеңбірекке ие кемеде қарапайым теңізші ретінде теңіз күштеріне қабылданды. Тауншенд Вест-Индияны қалдырғанда, Джервисті адмирал Томас Котстың басқаруына жіберді. Котстың штаб капитаны Генри Деннис Джервисті мічман етіп тағайындады. 1754 жылдың 31 шілдесінде Джервис 24 зеңбірекке ие кемеге ауыстырылды. Джервис әпкесіне жазған хатында: "Менің басты айналысатын ісім – міндетімнен бос уақытымда оқу, навигацияны зерттеу және ескі хаттарымды оқып шығу, олардың көлемі бір томдық кітапқа жетеді" деді. "Сфинкс" кемесі 1754 жылдың 7 қарашасында Спитхедте төлем алды. Джервис сол жылдың желтоқсан айында 20 зеңбірекке ие HMS Seaford кемесіне бекітілді, содан кейін 1755 жылдың желтоқсанының соңынан ақпан айына дейін навигация бойынша сарапшы капитан Джон Кэмпбелл басшылығымен HM Yacht William and Mary кемесінде қосымша оқудан өтті. Джервис 1755 жылдың 2 қаңтарында лейтенанттық емтиханды сәтті тапсырды. Наурыз айында ол 60 зеңбірекке ие кемеге ауысты. 1756 жылдың 31 наурызында Джервис 74 зеңбірекке ие HMS кемесіне көшті, ал 22 маусымда 90 зеңбірекке ие "Принц" кемесінің төртінші лейтенанты болып тағайындалды. Сол кезде Ұлыбритания мен Франция арасындағы Жеті жылдық соғыс басталған еді. 1757 жылдың қаңтарында Джервис капитан ауруға шалдыққаннан кейін HMS Experiment кемесіне уақытша командир болып тағайындалды. Командир ретінде ол Гата мүйісінің жанындағы белгісіз шайқаста үлкен француз каперімен күресті.

Квебек және капитандыққа көтерілу

1759 жылдың ақпан айында Солтүстік Америкадағы француз иеліктерін басып алуға арналған экспедицияның бір бөлігі болған флот Англиядан шықты. Олар бірінші кезекте өткен жылы француздардан тартып алынған Луисбургке тоқтады. Маусым айында Сент-Лоуренс өзеніндегі мұз еріп, флот пен әскери көліктері Квебек қаласына шабуыл жасау үшін өзен бойымен жоғары қарай бет алды. 1759 жылдың 15 мамырында Джервис шлюптың міндетті түрдегі командирі болып тағайындалды. Осы қызметінде Джервис Абрахам жазығындағы шайқасқа дейін болған дайындықтарда генерал Джеймс Вулфты өте әсерлі етті. "Поркупин" және фрегат қарулы көліктерді Квебекке дейін, өзен бойымен жағалауға жеткізді. Бір тарихшы, Джедедия Таккер, осы кезеңнің маңыздылығын ескере отырып, Вулф пен кейіннен танымал болған Джеймс Кук миссияның сәтті аяқталуын қамтамасыз ету үшін "Поркупинге" мінгенін айтады. Оның еңбегі үшін Джервис командир дәрежесіне көтеріліп, қыркүйекте Англияға оралды, бірақ дереу "Албани" кемесімен Солтүстік Америкаға қайта оралды. 1760 жылдың мамырында Джервис адмирал сэр Джордж Роднидің Канал эскадрильясына қосылды. 1760 жылдың қазанында ол 44 зеңбірекке ие "Госпорт" кемесінің капитаны болды. Оның бортында жас мичман Джордж Элфинстон болды, кейіннен Виконт Кит атанды, ол 1799 жылы Джервис кеткеннен кейін Жерорта теңізінде Джервистің қолбасшылығын қабылдады. 1762 жылы HMS "Госпорт" және капитан Джошуа Роули шығыс және батыс Үнді саудасын батысқа қарай сүйемелдеп, коммодор де Терне эскадрильясынан сәтті қорғады. Бұл Корольдік теңіз күштерінің алғашқы мыс қапталған соғыс кемесі болды. Оған Генуядағы ағылшын саудагерлеріне алтын-күміс жеткізу міндеті жүктелді. Генуяда болған кезде екі құл түрік Генуя галереясынан қашып, "Аларм" қайықтарының біріне тығылып кірді. Олар күштеп шығарылды; Джервис ресми наразылық білдіріп, егер оларды қайтармаса, кек алатынын уәделеді. Екеуі де қайтарылды және Джервис оларды өз қамқорлығына алды. 1770 жылдың 30 наурызында "Аларм" Марсель жағасында құлап, бірақ Джервис, экипаж және Марсель губернаторы Жорж Рене Ле Пелей де Плевиль басшылығымен жергілікті француз билігінің күш-жігерінің арқасында қайта жөнделіп, теңізге шығарылды. Джервис губернаторға көрсеткен көмегі үшін Адмиралтейство кеңесінің алғыс хатын жеткізу үшін Марсельге жеке қайтып келді. 1771 жылы "Аларм" Англияға король Георг III-нің інісі Глостер герцогін Италияда қыстау үшін алып келді. Ол 1772 жылдың мамырына дейін өзінің сүйемелшілерімен бірге кемеде тұрды, содан кейін "Аларм" Англияға оралды және төлемдер жасалды.

The fleet, part of an expedition to capture the French possessions in North America, left England in February 1759. They stopped first at Louisbourg, which had been captured from the French the previous year. By June, the ice along the Saint Lawrence River had broken up and the fleet along with the military transports headed up river to the assault of Quebec City. On 15 May 1759, Jervis had been promoted acting commander of the sloop In this command Jervis impressed General James Wolfe in the preparations that led to the Battle of the Plains of Abraham. Porcupine and the frigate led the armed transports past Quebec to land up river. One biographer, Jedediah Tucker, notes that as the approach was so critical, both Wolfe and the subsequently famous James Cook boarded Porcupine to ensure the success of the mission. For his efforts Jervis was promoted commander and took command of Jervis returned to England in September but immediately returned to North America in command of the Albany. In May 1760 Jervis was attached to Admiral Sir George Rodney's Channel squadron. In October 1760 he was made post captain in command of the 44 gun Gosport had on board a young midshipman, George Elphinstone, later Viscount Keith, who took over Jervis' command in the Mediterranean after Jervis' departure in 1799. In 1762, HMS Gosport, and under Captain Joshua Rowley, convoyed the East and West Indian trade to the westward, and successfully protected it from the squadron of Commodore de Ternay. the first coppered warship in the Royal Navy. He was tasked with delivering bullion to the English merchants in Genoa. During his time in Genoa two enslaved Turks escaped a Genoese galley and hid aboard one of Alarm boats. They were forcibly removed; Jervis made an official protest and promised retaliation if they were not handed over. Both were produced and Jervis took custody of them. On 30 March 1770 Alarm was driven ashore off Marseilles, but with the efforts of Jervis, the crew and the local French authorities under the governor of Marseilles, Georges René Le Peley de Pléville she was brought off and repaired. Jervis personally returned to Marseilles with a letter of thanks from the Board of the Admiralty to the governor for his assistance. In 1771 Alarm returned to England to collect the Duke of Gloucester, King George III's brother, in order that he could winter in Italy. He lived aboard with his entourage until May 1772, when Alarm returned to England and was paid off.

Еуропа мен Ресейді аралау

1772 жылдың қазанынан 1775 жылдың маусымына дейін Джервис көп саяхат етті. Ол Францияда тіл үйреніп, француз өмірін байқады. Капитан Сэмюэл Баррингтонмен бірге Ресейге сапар шекті, Санкт-Петербургте болды, Кронштадттың арсеналын және кемежайларын тексерді, сондай-ақ сэр Чарльз Ноулз Екатерина Ресей үшін жасаған яхтаны тамашалады. Екеуі Швецияға, Данияға және Солтүстік Германияға аттанды. Бұл кезеңде Джервис қорғаныс жүйелері, порты карталары және қауіпсіз тұрақтар туралы жазбалар жасады. Олар Голландия арқылы елге қайтты, Джервис аймақты тағы да жан-жақты зерттеп, пайдалы ақпаратты сипаттаған көптеген жазбалар құрды. Баррингтонмен бірге Джервис Канал жағалауында жекелеген саяхат жасап, Брест портын қоса алғанда, түрлі портыларға тоқтады, саяхат барысында карталарын жасап, жетілдірді.

Үшант бірінші шайқасы

1775 жылы Америка Тәуелсіздік соғысы басталғанда Джервиске команда берілді; алайда, кеме жасақтары тексеріп, оны қызметке жарамсыз деп тапты. Сондықтан ол HMS Foudroyant командалық қызметіне тағайындалды. Джервис соғыстың алғашқы жылдарын Фудроянтта, Ла-Манш арнасында маңызды оқиғаларсыз қарауылда өткізді, бірақ соғыс Еуропаға жеткенде ол адмирал Август Кеппельдің басшылығына көшті. Кеппельдің басқаруымен Ла-Манш флоты 23 шілдеде француз флотының Брестке кіруге ниеттенгенін анықтады. 30 кемелі британдық флот 29 кемелі француз флотын қуып, 27 шілдеде Ушанттың бірінші шайқасында кездесті. Шайқас шешімсіз аяқталды, ал саяси салдарынан Джервис адмирал Кеппелді әскери сотта қырағылықпен қорғады, осылайша Кеппелдің ақталуына көмектесті.

Гибралтардан босату және Пегазеді басып алу

Джервис Фудроянтта Канал флотына қосылып, қысқа уақыт бойы адмирал Молино Шульдамның ту капитаны болды. 1780 жылы Джервис британдық флот Гибралтарды азат еткенде адмирал Роднимен бірге болды. 1781 жылы ол адмирал Джордж Дарбимен бірге Гибралтарды екінші рет азат етуде болды. 1782 жылдың 19 сәуірінде Джервис өзінің ескі досы және саяхаттас серігімен бірге болды, ал адмирал Баррингтон эскадрильясының кемесі Бресттен шығып келе жатқан француз конвойын байқады. Эскадрилья оларды қуалай бастады, ал Фудроянт француздың 74 зеңбірелі "Пегас" кемесін ұстап, шайқасқа түсті. Сағаттан астам жалғасқан шайқастан кейін "Пегас" бас иді. Джервис шайқас кезінде жарақат алды. Осы қызметтері үшін 1782 жылдың 19 мамырында ол Бат орденінің рыцары атанды. Ол 1782 жылы граф Хаудың флотымен бірге Гибралтарды азат етуге қатысты және Спартел мүйісіндегі шешілмейтін шайқаста болды. Джервис коммодор болып тағайындалды және 50 зеңбірелі кемесіндегі кең байрағын көтерді. Джервис 1783 жылы Лансестон округінен парламент депутаты болып сайланды. Ол саяси мансабын шын ниетпен бастады, Питтің парламенттік реформаларын қолдады, ал Чарльз Джеймс Фокс пен оның Шығыс Үндістан заңына қарсы дауыс берді. 1784 жылғы сайлауда Джервис Ұлы Ярмуттың тәуелсіз округінде сайлауға түсті, онда ол Генри Бофоймен бірге депутат болып сайланды. Кейін Джервис Питтің реформаға қатысты қосымша заң жобаларына қарсы дауыс берді, бірақ 1788-1789 жылдардағы Регенттік дағдарысы кезінде оны қайта қолдады. 1787 жылдың 24 қыркүйегінде Джервис көк әмірші болып тағайындалды және Пруссияның Нидерландыға басып кіруінен туындаған шиеленіс кезінде бірнеше ай бойы 74 зеңбірелі "Карнатик" кемесінде туын көтерді. 1790 жылы Джервис қайтадан қызметке шақырылды және Англия мен Испания арасындағы соғысқа қауіп төндірген Ноотка саунд дағдарысы кезінде екінші дәрежелі "Принц" кемесіне туын көшірді. Сондай-ақ 1790 жылы Джервис ақ әмірші болып тағайындалды, Ұлы Ярмут округінен депутаттығынан бас тартып, оның орнына Чиппинг Уайкомб округінен сайланды, онда ол граф Уайкомбпен бірге депутат болып сайланды. Саясатқа деген қызығушылығы төмендегендіктен, ол сирек сөйледі және көбінесе теңіз мәселелері туралы ғана айтты. 1792 жылы Джервис зейнеткер теңізшілердің қаржылық қиындықтарын жеңілдету үшін жоба ұсынды. Бірақ ол бұл ұсынысты кері қайтарып алды, өйткені виконт Мелвилл бұл мәселені Адмиралтейство қарастыратынын уәделеді. 1794 жылы ол депутаттығынан бас тартып, енді саяси лауазымдарға кандидат болмады.

Jervis remained in Foudroyant attached to the Channel Fleet and for a short time acted as flag captain to Admiral Molyneux Shuldham. In 1780 Jervis was with Admiral Rodney when the British fleet relieved Gibraltar. In 1781 he was with Admiral George Darby at the second relief of Gibraltar. On 19 April 1782 Jervis was with his old friend and travelling companion when a ship in Admiral Barrington's squadron sighted a French convoy leaving Brest. The squadron gave chase and Foudroyant caught and engaged the French 74 gun French ship Pégase. After an engagement of more than an hour Pégase struck. Jervis himself was wounded in the attack. For his services he was invested as a Knight of the Bath on 19 May 1782. He was again at the relief of Gibraltar with Earl Howe's fleet in 1782 and took part in the indecisive Battle of Cape Spartel. Jervis was promoted commodore and hoisted his broad pennant in the 50 gun Jervis was also returned as MP for Launceston in 1783. Jervis began his political career in earnest and voted for Pitt's parliamentary reforms and against Charles James Fox and his East India Bill. During the elections of 1784 Jervis stood for election in the independent borough of Great Yarmouth, where he was returned as MP alongside Henry Beaufoy. Jervis then voted against Pitt's further bills for reform but supported him once more during the 1788–1789 Regency Crisis. On 24 September 1787 Jervis was promoted rear admiral of the blue and hoisted his flag in the 74 gun Carnatic for several months during the tensions arising from the Prussian invasion of the Netherlands. In 1790 Jervis was recalled to service once more and moved his flag to the second rate Prince during the Nootka Sound crisis that threatened war between England and Spain. Also in 1790 Jervis was promoted rear admiral of the white and stood down as MP for Great Yarmouth and stood instead for the Chipping Wycombe seat, to which he was returned as MP alongside the Earl Wycombe. With his interest in politics wavering he spoke rarely and then almost exclusively on naval matters. In 1792 Jervis proposed a scheme to alleviate the financial hardship of superannuated seamen. He later withdrew the proposal as Viscount Melville promised that the matter would be addressed by the Admiralty Board. In 1794 he resigned his seat and did not stand again for political office.

Француз революциялық және Наполеон соғыстары

Джервис Көк әскерінің вице-адмиралы болып тағайындалды және Ливард аралдарының Бас қолбасшысы болып бекітілді. Джервис өздерімен бірге әскер алып келді, ол теңіз күштерімен бірігіп, бірлескен әскери экспедиция құрды. Экспедицияның мақсаты – француз колонияларын басып алып, Францияның халықаралық саудасын әлсірету болатын. Әскерге сер Чарльз Грей басшылық етті, ол Джервистің досы және саяси одақтасы еді. Джервис Грейдің ұлы, капитан Джордж Грейді жеке туын көтеруші капитан етіп тағайындады. Бірлескен күштер Мартиника, Гваделупа және Сент-Люсия француз колонияларын басып алып, монархиялық үкіметті қайта орнатты. Француздар қарсы шабуыл жасап, 1794 жылдың 2 маусымында Гваделупаны қайта басып алды. Джервис пен Грей аралды қайтарып алу үшін күш жіберді, бірақ нығайтылған француз гарнизоны оларды жеңіске жеткізбеді және британдық экспедиция шегінуге мәжбүр болды. 1794 жылдың қараша айында адмирал Бенджамин Колдуэлл Джервистің орнына келді. Джервис пен Грейге көрсеткен қызметі үшін пэрлік атақ бермеу себебі – жеңіс сыйлығына байланысты даулар болды деп кеңінен айтылды. Үш аралды басып алу үшін есептелген жеңіс сыйлығы теңіз флоты офицерлері мен сарбаздарына 70 000 фунт стерлингке жетті. Инфляцияға орай түзетілгенде, бұл 2023 жылғы бағамен шамамен ... фунтқа тең болар еді. Грей мен Джервистің қарсыластары генерал мен адмиралға қарсы сенімсіздік білдіру туралы ұсыныс жасады. Дауыс беру нәтижесі теріс болды. Дегенмен, Джервис пен Грейге Парламенттің екі палатасы да көрсеткен қызметтері үшін алғыс айтты. 1794 жылдың 12 сәуірінде Джервис Ақ әскерінің вице-адмиралы болып жоғарылатылды.

Жерорта теңізінің әскері

Джервис 1795 жылғы 1 маусымда көк әміршілікке көтеріліп, Жерорта теңізі флотының қолбасшысы болып тағайындалды. Бойн 1795 жылғы 1 мамырда өртеніп, Спитхедте апат салдарынан жарылып кетті, осыдан Джервис мүлкінің басым бөлігін жоғалтты. Джервис фрегатпен Жерорта теңізі флотын басқаруға барып, Чарльз Грейдің ұлы, капитан Джордж Грейді тағы да флаг-капитаны етіп алды. Джервис сондай-ақ Роберт Кальдерді флот капитаны ретінде қабылдады. Наполеон Ұлыбританияның австриялық одақтастарын жеңіп, оларды шатаққа түсірді, ал қазан айында Испания басылып, француздармен одақтасты. Джервис Кадизді блокадалауға көмектесу үшін адмирал Роберт Маннды шақырды. Джервис 1796 жылдың қыркүйек және қараша айлары аралығында Корсиканы тастап, күштерін Гибралтарға қайтарды.

Ла-Манш флотының командалығы

Денсаулығы жақсарған соң, оған Канал флотының басшылығы берілді. Сент-Винсент: «Патша мен үкімет осыны қажет етеді және британдық теңіз күштерінің тәртібі де осыны талап етеді. Мен үшін қайда, су үстінде ме, құрлықта ма, өлудің ешқандай маңызы жоқ. Тас лақтырылды», – деді. Ол 1800 жылдың 26 сәуірінде Канал флотының басшылығын қабылдады және Брестті тығыз блокадаға алды. Брестке жеткен соң, ол 110 зеңбіректі Виль-де-Пари кемесіне ауысты және сэр Томас Трубриджті флотының капитаны етіп тағайындады. Оған жеке дәрігері доктор Эндрю Бэрд та серік болды. Кейін Бэрд бас қолбасшының жоспарларына және Канал флотының денсаулығы мен әл-ауқатына зор үлес қосты. Сент-Винсенттің тағайындалуы Канал флоты офицерлерінің арасында ықылас тудырмады. Оның қатаң тәртіпке бағынушы репутациясы Жерорта теңізінен оны ілесіп келді, ол дереу офицерлер мен капитанға жағада түнеуге тыйым салды және олардың кемесінен үш шақырымнан асып кетпеуін бұйырды. Бір капитанның әйелі оның тағайындалуы туралы жаңалықты: «Екеуінің келесі шыны аяғына құрбан болсын, ол жамандыққа ұшырасын», – деп көтеріп ішкен деген әңгіме бар. Басқа қатаң ережелердің арасында кемелерді мүмкіндігінше теңізде жөндеуге және Ушанттың Канал флоты үшін дәстүрлі Торбейдің орнына ресми кездесу орны болуына бұйрық берілді. Кемелерге адмирал немесе Адмиралдықтың жазбаша рұқсатысыз Спитхедке баруға тыйым салынды. Ол басшылық еткен кезде флотпен бірге болды және офицерлер мен сарбаздардың қиындықтарын олармен бірге көтергені үшін олардың құрметіне ие болды. 1775 жылы Баррингтонмен жасаған карталарының арқасында Бресттегі жағалау эскадрильясы блокаданы әлдеқайда күшейті алды. Бір күні жағалау эскадрильясы Брестен шығып келе жатқан бірнеше француз кемелерін көрді. «Импетуэ» кемесінің капитаны сэр Эдвард Пеллоу оларды қуалай бастады. Жағалау эскадрильясының басшысы «Импетуэ» кемесінің тұңғырға батып қалуынан қорқып, оны кері шақырды. Француздар қашып кетті. Екі адмирал арасында бірнеше хат алмасылғаннан кейін, Сент-Винсент бағыныстыларының кешірімдеріне шыдамы жетпей, бүкіл теңіз эскадрильясын алып, оларды жағалау эскадрильясы мен жағалау арасына жүзіп өтті, осылайша кемелердің француздарды қуалай және тұтқындай алатындай жеткілікті тереңдікте екенін дәлелдеді. Сент-Винсент содан кейін контр-адмиралға хат жазып, оның байрағын түсіріп, қажетті демалыс үшін жағаға оралуын ұсынды. Сент-Винсент Каналда да, Жерорта теңізінде де жомарт болды. Англиядан келген бір хат адмиралды өзіне ең жақын санаған 50 офицерге флагмандық кемеде кешкі ас ұйымдастыруға итерді. Кешкі аста ол хаттың Лондонның Паддингтон ауданындағы жетімдер үйінен келгенін айтты. Жетімдер үйі ел қызметінде қаза болған теңізшілердің балаларын күтуге қаражаты қалмаған еді. Сент-Винсент әр капитан мен лейтенанттан ақша сұрады, содан кейін өзі де үлесін қосты. Осы күні кеме Англияға қайтып кетті. Сент-Винсент жетімдер үйіне 1000 фунт стерлинг сыйлады.

As his health had improved he was given command of the Channel Fleet. St Vincent was to comment "The King and the government require it and the discipline of the British Navy demands it. It is of no consequence to me whether I die afloat or ashore. The die is cast." He took command of the Channel fleet in on 26 April 1800 and took up a close blockade of Brest. Once at Brest he transferred to Ville de Paris of 110 guns and took Sir Thomas Troubridge as his captain of the fleet. He was also accompanied by his personal physician, Doctor Andrew Baird. Baird was later to become instrumental in the plans of the commander in chief and the health and well being of the Channel fleet. St Vincent's appointment was not popular among the officers of the Channel fleet. His reputation as a strict disciplinarian had followed him from the Mediterranean and he immediately issued orders banning officers and captains from sleeping ashore and forbade them from travelling more than three miles from their ship. The wife of one of his captains is said to have toasted the news of his appointment with the line "May his next glass of wine choke the wretch." Among other strict regulations introduced were orders that ships were to be repaired where possible at sea and that Ushant was to be the official rendezvous for the Channel fleet rather than the traditional Torbay. Ships were forbidden to go to Spithead without specific written orders from the Admiral or Admiralty. During his command he remained with the fleet and became respected by the officers and men for suffering their hardships with them. With the charts that he had made with Barrington in 1775 the inshore squadron at Brest was able to keep a much tighter blockade. In one incident, the inshore squadron sighted several French ships leaving Brest. Sir Edward Pellew, captain of HMS Impétueux, gave chase. The rear admiral in charge of the inshore squadron recalled him, worried that Impétueux would run aground. The French escaped. After several letters went back and forth between the two admirals, St Vincent, tired of his subordinate's excuses, took the entire offshore squadron and sailed them between the inshore squadron and the shore, thus proving that the ships had a shallow enough draught to have given chase and captured the French. St Vincent then wrote to the rear admiral and suggested that he strike his flag and return to shore for some needed rest. St Vincent was as generous in the Channel as he had been in the Mediterranean. A particular letter from England made the admiral host a dinner aboard the flagship for fifty of the officers whom he felt closest to. At the dinner he revealed that the letter was from an orphanage near Paddington in London. The orphanage had run out of money to support the children of sailors who had died in the service of their country. St Vincent solicited from each captain and lieutenant a sum of money and then added his own donation. The cutter sailed back to England the same evening. St Vincent gave the orphanage £1,000

Сент-Винсенттің әкімшілік және логистикалық шеберлігі, әсіресе флоттың денсаулығы мен әл-ауқаты мәселелерінде айқын көрінді. Сент-Винсент граф Спенсерге: «Мен аурулар мен жарақат алғандарды күтуді теңізде немесе құрлықта бас қолбасшының бірінші міндеттерінің бірі деп есептеймін», – деп жазды. Доктор Бэрдтің тазалық және гигиена туралы кеңестеріне сүйене отырып, адмирал ауруларды, әсіресе цинганы азайту үшін мүмкіндігінше көп көкөніс және көптеген жаңа лимон шырынын әкелді. Нәтижесі таңғаларлық болды. Флотқа еріп келген ауруханалық кеме қажетсіз болып үйге қайтарылды, ал 1800 жылдың қарашасында флот Торбей бұғазына жеткенде, шамамен жиырма үш мың адамның арасында ауруханаға жатқызылған он алты адам ғана болды. Адмиралтействоның бірінші хатшысы сэр Эван Непианға жазған хатында Сент-Винсент Бэрдті «Кеңестің өзінен де теңіз күштеріндегі ең құнды адам» деп сипаттады.

1800–1801 жылдардың қысы адмиралды Торбей бұғазын қарап тұратын Торре аббаттығында жағада тұруға мәжбүр етті. Вице-адмирал сэр Генри Харви Сент-Винсент болмағанда флоттың операциялық басшылығын өз қолына алды. 1801 жылы Адмиралтейство Кеңесіне жазған хатында Сент-Винсент қазір әйгілі болған сөзді айтты: «Мырзалар, француздықтар келмейді деп айтпаймын, олар теңіз арқылы келмейді деп айтамын». 1801 жылы Сент-Винсентті адмирал Уильям Корнуоллис алмастырды, ал жаңа премьер-министр Генри Аддингтон Сент-Винсентті Адмиралтействоның бірінші лорды қызметіне тағайындады.

Адмиралтействоның бірінші лорды

1801 жылдың қаңтар айында Сент-Винсент сол кездегі бірінші лорд Эрл Спенсерге қысқа хат жазып, былай деді: "Кейіптердегі зор қателіктер мен жемқорлықты емдеу үшін кемежайларды түбегейлі тазарту қажет, және бұл бейбітшілік орнағанша істеуге болмайды." Бірінші лорд Сент-Винсент теңіз флотын, Корольдік кеме жасау зауыттарын және олардың азаматтық басқаруын кемсіткен барлық жемқорлықты тергеп, анықтап, жоюға ниеттенді. Осының салдарынан ол әртүрлі Теңіз Кеңестерімен, Корольдік Теңіз Флотының азаматтық басқаруымен, олардың ішінде кемежайлар мен материалдық қорларды басқарумен қақтығысты. Сент-Винсент осы кеңестер мен адамдарды Теңіз Флотының жұмысына кедергі келтіретін күштер деп қарады.

Реформа

Сент-Винсент жасаған реформалардың бірі – Портсмут әскери-теңіз кемежайында блоктар жасау машиналарын енгізу болды. Машинаны Марк Изамбард Брунель мен Сэмюэл Бентам жобалаған. 1808 жылға қарай қырық бес машина жыл сайын 130 000 шүмекті шығарып тұрды. Бұл жаңалықтың арқасында он-отыз білікті емес жұмысшы 100 білікті блок жасаушының өнімділігімен теңесе алды, ал жобаның құны үш жылдың ішінде өтелді. Машина жасау революциясы Әскери-теңіз флотына қажетті блоктарды өндіруде дербес болуға мүмкіндік берді. Бұл дербестік сыбайлас жемқорлықтың көптеген көздерін жойды – сапасыз тауар өндіріп, теңізшілердің өмірін қауіпке тіккен сыртқы мердігерлерден бастап, келісімшарттарды беруге жауапты лауазымды адамдардың аз жалақысынан туындаған жемқорлыққа дейін, сондай-ақ пара алуға дейін. Блок машиналарын орналастырған ғимараттар бүгінге дейін сақталып, Портсмут тарихи кемежайының бір бөлігін құрайды. Бірінші лорд ретінде Сент-Винсент Плимут қаласында толқын тоқтату қабырғасы (breakwater) салуды шешті. Бірінші лорд инженер-құрылысшы Джон Ренни мен Вулвич кемежайының бұрынғы бас атқарушысы Джозеф Уидбиге осы қабырғаны жобалауды тапсырды. Жұмыс 1811 жылға дейін басталмады, бірақ граф оның салынуының басты күші ретінде танылды. Сент-Винсент корольмен теңіз жаяу әскерінің Әскери-теңіз флотының жалпы қызметіне қосқан үлесі туралы әңгімелесіп, корольге «Royal» префиксін қосуды ұсынды. Бұл корпус атауын «Корольдік теңіз жаяу әскері» деп өзгерту туралы алғашқы ресми талқылаулар болды. Оның қызмет ету кезеңінде Корольдік кемежайлардағы жұмысшылар тұрмысқа қажетті шығындардың өсуіне байланысты жалақыны көтеруді талап етті. Сент-Винсент наразылық көшбасшыларын және ереуілге белсенді қатысқандардың барлығын жұмыстан шығарды. Ақырында, нан бағасы жоғары болғанда, нан сатып алуға арналған шағын уақытша жәрдемақы беруге келісті. Сент-Винсенттің назары Әскери-теңіз флотының барлық саласын қамтыды – өздерінің жеке немесе коммерциялық кемелерін пайдаланатын саудагер теңізшілерден құралған «Теңіз корғаушыларынан» (Sea Fencibles), жау кемелерін басып алуға уәкілеттік берген маркалық хаттармен жұмыс істейтін азаматтық милициядан бастап, Әскери-теңіз ауруханаларына дейін. Граф «Теңіз корғаушыларын» таратуға тырысты, олардың қажеттілігі тек қана егде жастағы әйелдердің қорқынышын басу үшін ғана екенін, ал жақсы адамдар өмірінің бойы бірде-бір оқ естімей өтетінін айтты. Сент-Винсенттің жеке дәрігері доктор Бэрд, барлық ауруханалардың инспекторы ретінде, науқастар мен жарақат алғандар жөніндегі кеңеске тағайындалды.

One reform St Vincent did achieve was the introduction of block making machinery at the navy yard in Portsmouth. The machinery was designed by Marc Isambard Brunel and Samuel Bentham. By 1808 forty five machines were turning out 130,000 pulley blocks per year. The innovation meant that only ten to thirty unskilled men were able to equal the output of 100 skilled blockmakers and the capital cost of the project was recovered in three years. The revolution of machinery enabled the Navy to become self sufficient in regard to the production of the essential blocks. This self sufficiency removed a great deal of corruption, from external contractors producing inferior goods that jeopardised sailors' lives, to the corruption that arose from poorly paid officials responsible for awarding contracts and the bribes that might ensue. The buildings that housed the Block Machinery remain to this day and make up part of the Historic Portsmouth Dockyard. As First Lord, St Vincent also determined to build a breakwater in Plymouth. The First Lord commissioned a civil engineer, John Rennie, and Joseph Whidbey, the former Master Attendant at Woolwich dockyard, to design the breakwater. Work did not begin until 1811 but the earl is widely credited as the force behind its construction. St Vincent spoke with the King regarding the contribution made by marines to the general service of the Navy and recommended to the King that the prefix "Royal" be added. These were the first official discussions into the retitling of the corps to Royal Marines. During his tenure, the workers in the Royal dockyards demanded an increase in pay due to an increase in living costs. St Vincent reacted by dismissing the ringleaders and every man who had taken an active role in the strike. He eventually agreed to a small temporary allowance for the purchase of bread while the price of bread remained high. St Vincent's gaze passed over every aspect of the Navy from the Sea Fencibles, civilian militias made up of merchant seamen using their own private or commercial vessels, but operating under letters of marque that authorised them to capture enemy ships should opportunity arise, to the Navy Hospitals. The earl attempted to disband the Sea Fencibles, claiming that they were needed only to quiet the fears of little old ladies and that good men passed their whole careers without hearing a shot fired. Doctor Baird, St Vincent's personal physician, was appointed to the Sick and Hurt Board as Inspector of all hospitals.

Көмектесу өкілеттігі

Оның бірінші лордтығына тағайындалуының тағы бір ауыртпалығы – Сент-Винсентке офицерлікке үміткерлердің, олардың туыстары мен достарының көптеген хаттары келіп түсті. Әскери-теңіз флотында беделді лауазымдардағылардан жұмыс іздеу кең таралған әдетке айналды және жақсы қызметке орналасудың қабылданған тәсілі болды. Офицердің беделі неғұрлым жоғары болса, оның лауазымы да соғұрлым жақсы және көбінесе табысты болар еді. Сонымен қатар, Франциямен бейбіт келісімге қол жеткізілгендіктен, теңіз флоты қысқартылып, жұмыс орындары азайды. Сондықтан, бірінші лорд әрбір беделді офицерге қызмет таба алмай, алған көптеген хаттарын қабылдамайтын болды. Сент-Винсент офицерлердің саяси немесе әлеуметтік беделіне емес, олардың жетістіктеріне қарай жоғарылатылатынын немесе лауазымға тағайындалатынын ашық және жеке түрде мәлімдегеніне қарамастан, хаттар Адмиралтействоға ағылып тағы ағылып жатты. Сент-Винсенттің бас тарту туралы хабарлау тәсілі көбінесе хаттардың санына, жеке тұлғаға немесе олардың жанашырларының талаптарына байланысты болатын. Ол Портсмут графына былай деп жазды: «Мен Сіздің кісілігіңізге келіспеймін, соғыс кезінде отын басында тыныш отырған және дерлік ешқандай жұмыс істемейтін адам, біз қатысқан соғыс сияқты, өзінің денсаулығын кез келген климатта тәуекелге салған адаммен бірдей қызметке ие болуға лайық деп ойлайсыз». Патшалықтан шыққан бір құрметті кісіге жасалған қатаң жауап. Бірақ ол ешқандай дәрежесі немесе беделі жоқ әйелге былай деп жазды: «Мен сіздің капитаныңыздың (аты белгісіз) [sic] жағынан келген аргументіңіздің күшін мойындай алмаймын, бірақ сіздің әпкеңіздің бауырының жоғарылатылуы үшін күресіп жатқаны соншалықты әдемі және мақтауға лайық, сіздің 24-ші күні жазған хатыңыз үшін кешірім сұраудың қажеті жоқ, мен оған жауап беруге уақытты қажетсіз көрмеймін». Кокрейн лорды 32 зеңбірекке ие испан фрегатын «Эль Гамоны» 14 зеңбірекке ие шлюппен басып алғанда, мұндай шеберлік пен теңізшілік үшін жоғарылату әдеттегі сыйлық болды. Командир де, оның достары мен отбасы да осыны күткені анық. Алайда, Кокрейннің жеңісі туралы хатты тасымалдаған кеме ұсталып, ол француздарға түскеннен кейін және кемесі жоғалғаны үшін әскери сотқа тартылғаннан кейін ғана қолға жеткізілді. Кемесінен айырылғандық үшін әскери сот осы кезде кең таралған практика болды және көптеген жағдайларда, Кокрейннің жағдайындағыдай, бұл тек формальдылық болды. Кокрейн соттан ақталғаннан кейін ғана жоғарылатылды. Алайда, командир бірінші лордтың алдын ала болмаған наразылықтан қасақана жоғарылатудан бас тартқанын ойлады және ол өмір бойы осы пікірде болды. Кокрейннің көптеген беделді достары мен туыстары болды, олар оның мүддесі үшін үнемі араласты. Бұл өтініштер Кокрейннің мансабына кері әсер еткен болуы мүмкін, өйткені Джервис олардан ашуланған болуы мүмкін.

Another burden of his promotion to First Lord of the Admiralty was that St Vincent was inundated with letters from aspiring officers and their relatives and friends. Soliciting employment from those in positions of influence in the navy had become common practice and was a generally accepted method of securing a good posting. The more influence that an officer could draw upon, the better and often more lucrative the position. Also, due to the peace with France the navy had been reduced and employment was scarce. The First Lord could not, therefore, provide every officer of influence a position and was obliged to reject many of the letters that he received. Despite St Vincent having declared both publicly and privately that officers would be promoted or given position commensurate with their achievements and not based on their political or social influence, the letters continued to flow to the Admiralty. The ways in which St Vincent chose to communicate the rejections often depended on the number of letters, the individual concerned, or the demands made by their respective well wishers. To the Earl of Portsmouth he wrote: "I cannot possibly agree in opinion with your Lordship, that a person sitting quietly by his fireside, and enjoying very nearly a sinecure, during such a war as we have been engaged in, has the same pretensions to promotion with the man who has exposed his person, and hazarded his constitution in every clime." A harsh rebuff to a peer of the realm. Yet to a lady of no discernible rank or influence he wrote: "Although I cannot admit the force of your argument in favour of Captain (name unknown) [sic. ], there is something so amiable and laudable in a sister contending for the promotion of her brother that no apology was necessary for your letter of the 24th, which I lose no time in acknowledging." Famously, when Commander Lord Cochrane captured the 32 gun Spanish frigate El Gamo in the 14 gun sloop a promotion was the usual reward for such a feat of skill and seamanship. It would be fair to argue that it would have been expected by both the commander and his friends and family. Unfortunately for Cochrane, the ship carrying the letter of that victory was intercepted and it was only received after he had himself been captured by the French and was facing a court martial over the loss of his ship. A court martial for losing one's ship was common practice at the time and in many cases, including Cochrane's, it was only a formality. It was only when Cochrane was cleared by the court that he could be promoted. Unfortunately the commander thought that the First Lord had deliberately withheld the promotion due to an unforeseen grudge; he held this opinion for the rest of his life. Cochrane had many powerful friends and relatives who lobbied continuously on his behalf. These solicitations may have had a negative effect on Cochrane's career as it is possible that Jervis became irritated by them.

Бірінші лорд лауазымынан кету

Сент-Винсент бастаған жемқорлыққа қатысты терең тергеу оның беделінің төмендеуіне себеп болды, себебі түрлі ақша табу схемаларына көптеген ықпалды тұлғалар қатысты. Сент-Винсент құрған тергеу комиссиясы Генри Дандасты, 1-ші виконт Мелвиллді – британ премьер-министрі Уильям Питттің сенімді серігі және 18 ғасырдың соңында Шотландиядағы ең беделді саясаткерді импичментке салуға және мемлекеттік қаражатты маскүлікке жұмсады деген айыппен соттауға жауапты болды; Мелвилл отставкаға кетті. Лордтар палатасы Мелвиллді кінәлі деп таба алмады және ол барлық айыптан босатылды. Осылайша Сент-Винсент Питттің жауына айналды, ол теңіз реформасын және оның танымалдылығын Бірінші лорд пен Аддингтон үкіметіне шабуыл жасау үшін пайдаланды. Сент-Винсент 1804 жылғы 14 мамырда Аддингтонның орнына Питт премьер-министр болып тағайындалғанда лауазымын қалдырды. Сент-Винсенттің досы сэр Чарльз Грейдің екінші ұлы Лорд Хауик оны қорғауға келді және Чарльз Джеймс Фокстың көмегімен 1806 жылы парламентте Сент-Винсенттің теңіз реформасындағы қажырлы еңбегі үшін алғыс білдіру туралы ұсыныс жасады. 1806 жылғы 14 мамырда Пул округінен сайланған парламент депутаты Джон Джеффри Сент-Винсентті «Адмиралтейство кеңесінің төрағасы болған кезінде кемелерді салу және жөндеуде бесұстаздық бейхабарлық жасағаны және флотты ізбасарларына алғаннан гөрі нашар жағдайда тапсырғаны» үшін айыптаған парламенттік пікірталас ашты. Бұл ұсыныс қабылданбады, оның орнына Сыртқы істер министрі Чарльз Джеймс Фокс граф Сент-Винсентке алғыс айту туралы ұсыныс жасады: «Бұл үйге, Сент-Винсент графының соңғы теңіз әкімшілігіндегі әрекеттері оның жоғары беделіне одан әрі сәндік қосты және осы үйдің мақұлдауына лайық». Фокс 1801 жылы Сент-Винсенттің тағайындалуы туралы: «Менің ойымша, бүкіл қоғамда Адмиралтействоның басшысы қызметін атқаруға одан жақсырақ немесе қабілетті адамды табу мүмкін емес» деді және графтың Бірінші лорд қызметін атқару кезегінде де оны қолдап келді.

The detailed investigation into corruption that St Vincent began caused him to become extremely unpopular, as many influential men were involved in the various money making schemes perpetrated. The board of inquiry set up by St Vincent was responsible for the impeachment of Henry Dundas, 1st Viscount Melville, the trusted lieutenant of British Prime Minister William Pitt and the most powerful politician in Scotland in the late 18th century, and his trial for misappropriation of public funds; Melville resigned. The House of Lords found Melville not guilty and he was acquitted of all charges. St Vincent had thereby made an enemy of Pitt, who used the naval reform and its unpopularity to attack the First Lord and the Addington administration. St Vincent left the office on 14 May 1804 when Addington was replaced as prime minister by Pitt. Lord Howick, second son of St Vincent's friend Sir Charles Grey, came to his defence and, with the assistance of Charles James Fox, moved for a vote of thanks in the Commons for St Vincent's tireless efforts in naval reform in 1806. On 14 May 1806, John Jeffery, one of the Members of Parliament for Poole, opened a parliamentary debate condemning St Vincent for "unprecedented neglect in building and repairing of ships while his Lordship presided at the Board of Admiralty and with delivering up the navy to his successor in a far less efficient state than that in which he received it". This motion was rejected and instead the Foreign Secretary, Charles James Fox, proposed a vote of thanks to Earl St Vincent, "That it appears to this house, that the conduct of the Earl of St. Vincent, in his late naval administration, has added an additional lustre to his exalted character, and is entitled to the approbation of this house." Fox had said of St Vincent's appointment in 1801 "allow me to say, that I do not think it would be easy, if possible, to find a man in the whole community better suited, or more capable of the high office he fills, than the distinguished person at the head of the Admiralty – I mean the Earl of St Vincent." and had continued his support of the Earl throughout his time as first lord.

Командалық басқаруды қайта алу

1805 жылдың 9 қарашасында Сент-Винсент қызыл әміршілікке көтерілді. Ол 110 қаруы бар бірінші рангтағы кемеге қолбасшылық етіп, Канал флотын қайтадан басқарды. Өзінің қолбасшылық қызметі кезінде ол көп уақытын Раме ауылында жалға алған үйінде өткізді. Ол Жерорта теңізінде және бұрынғы Канал командасында тиімді болған бұйрықтарды қайтадан шығарды. Бұл бұйрықтар тағы да наразылық тудырды. 1806 жылы ол қысқа мерзімге Канал флотының қолбасшылығын өзінің орынбасары, сэр Чарльз Коттонға тапсырды, осылайша Португалияға арнайы миссиямен бара алды. Португалияға басып кіру қаупі туды және Сент-Винсентке қажет болған жағдайда португалиялық әкімшілікті Бразилиядағы колониясына көшіруді бұйырды. Басып кіру кешіктірілді және Сент-Винсент Канал флотына қайта шақырылды. Бразилияға патша отбасын қауіпсіз жеткізгендер – сэр Сидни Смит пен Грэм Мур болды. Граф әрқашан лайықтылықты қолдаудан жоғары қойып, әлеуметтік тегіне қарай тағайындау жүйесіне көңілі толмады. 1807 жылы зейнетке шыққаннан кейін ол корольмен кездесті. Король флоттың қазіргі жағдайы Сент-Винсенттің қызметке келген кездегіден жақсырақ па деп сұрады. Сент-Винсент «жоқ» деп жауап берді. Ол былай деді: «Мажасте, теңіз флотында ақсүйектердің болуы қызметке беде бергендіктен, олардың шашырауы қажет деп әрқашан ойладым; бірақ қазір теңіз флотын ақсүйектердің кіші ұлдары мен Парламент мүшелерінің ұлдары басып алды, олар барлық қолдауды жұтып, жоғарылауға арналған жолды бітеп тастады. Сондықтан, қызметі қаншалықты еңбегімен болса да, ескі офицердің ұлының жоғарылауға мүмкіндігі аз немесе мүлдем жоқ». Ол сөзін жалғастырды: «Мен елдегі кез келген ақсүйекке қарағанда, еңбегімен көзге түскен ескі офицердің ұлын жоғарылатуды артық көремін». 1806 жылдың 18 қазанында Висконт Ховикке, сол кездегі Бірінші лордқа жазған хатында Сент-Винсент былай деп жазды: «Егер сіз, асыл мырзам, парламентке контр-адмирал шенінен төменгі офицерлердің Халық палатасында отыруына тыйым салатын заң жобасын енгізсеңіз, флотты сақтап қалуға болады; бірақ егер аздап мас, құнды емес жаканапелерге ол жасаған бүлікшіл сөздерді айтуға рұқсат берілсе, флаг-офицерлердің қатысуымен сізге флоттарыңызға қолбасшылық ету үшін менден гөрі дені сау және күшті адам қажет болады». Әрине, Сент-Винсент парламенттің белгілі бір мүшесін айтып отырған, бірақ оның бұл мәселедегі пікірі анық. Сент-Винсент ұзақ жылдар бойы денсаулығының нашарлығынан күйінішті және үкіметтегі өзгерістер оның 1807 жылдың 24 сәуірінде отставкаға кетуіне әкелді.

On 9 November 1805 St Vincent was promoted admiral of the red. He took command of the Channel Fleet once more in the 110 gun first rate During his tenure in command he spent much of his time at a house that he rented in the village of Rame. Once again he issued the orders that had become so effective in the Mediterranean and his previous Channel command. Once again these orders proved unpopular. For a short time in 1806 he gave command of the Channel Fleet to his second in command Sir Charles Cotton in order that he might travel to Portugal on a particular mission. Portugal was under threat of invasion and St Vincent had been ordered, if necessary, to take the Portuguese court to its colony in Brazil. The invasion was delayed and St Vincent was recalled to the Channel Fleet. It was Sir Sidney Smith and Graham Moore who led the Royal family to safety in Brazil. The Earl had always attempted to promote on merit rather than patronage and had become increasingly frustrated with the system of preferment by social rank and not competence. At his retirement in 1807 he had an audience with the King. The King asked if the navy were a better institution now than it had been on St Vincent's entrance into it. St Vincent replied that it was not. He stated: "Sire, I have always thought that a sprinkling of nobility was very desirable in the Navy, as it gives some sort of consequence to the service; but at present the Navy is so overrun by the younger branches of nobility, and the sons of Members of Parliament and they so swallow up all the patronage and so choke the channel to promotion, that the son of an old officer, however meritorious both their services may have been, has little or no chance of getting on." He continued on "I would rather promote the son of an old deserving Officer than of any noble in the land." In a letter dated 18 October 1806 to Viscount Howick, then the First Lord, St Vincent wrote "If you will, my good Lord, bring a bill into Parliament to disqualify any Officer under the rank of Rear Admiral to sit in the House of Commons, the Navy may be preserved; but while a little, drunken, worthless jackanapes is permitted to hold the seditious language he has done, in the presence of Flag officers of rank, you will require a man of greater health and vigour than I possess to command your fleets." Presumably St Vincent was referring to a particular member of Parliament, although his feelings on the subject remain clear. St Vincent had long suffered from poor health and a change in government led to his resignation on 24 April 1807.

Соңғы жылдар

Ол зейнетке шыққаннан кейін Лордтар палатасында сирек отырып, 1810 немесе 1811 жылдары соңғы рет көзге түсті. Осы соңғы жылдары Сент-Винсент түрлі қайырымдылық қорына, ұйымдарға және жеке тұлғаларға жомарттықпен көмек көрсетті. Ол Ватерлоо шайқасында жараланғандар мен аман қалғандарға 500 фунт стерлинг, ал Ирландиядағы ашаршылықты жеңілдету үшін 300 фунт стерлинг сыйлады. Сент-Винсент сондай-ақ Лондонның Уайтчепел қаласындағы еврей ғибадатханасының құрылысына 100 фунт стерлинг бөлді. 1807 жылы Сент-Винсент Лордтар палатасының мүшесі ретінде құл саудасын жою туралы заң жобасына қарсылық білдірді. Сент-Винсент алдымен, егер Ұлыбритания сауданы тоқтатса, бұл британдық капиталдың басқа елдерге өтуіне әкеледі, ал гуманитарлық тұрғыдан қарағанда, Батыс Үндістан құлдардың туған жерімен салыстырғанда өмір сүруге гөрі жақсы жағдайға ие екенін айтты. Кейін ол Ұлыбритания саудадан шыққаннан кейін туындаған бос орынды Франция толтыра алатынын, бұл Ұлыбританияның теңіз үстемдігіне қауіп төндіретінін мәлімдеді. Сент-Винсент Синтра келісіміне және Вальхерен жорығына қарсы сөйледі, сондай-ақ оның сәтсіз аяқталуын сынады, бірақ офицерлер мен сарбаздардың сәтсіздігін айқын түрде атап көрсетпеді. Сент-Винсент генерал-лейтенант сэр Джон Мурдың Испания мен Португалия арқылы жасаған шегінісін қорғады және оны жеткілікті түрде қолдамаған үкімет пен армия командирлерін айыптады. Олардың балалары болмады. 1818-1819 жылдардың қысында Сент-Винсент денсаулығын қалпына келтіру үшін Францияға сапар шекті. Тулонға келгенде, оны адмирал Эдуард Миссисси күтіп алды, ол Сент-Винсент туралы: «Ол француз және британдық теңіз флотының әкесі» деді.

Басқа марапаттар

1800 жылы Сент-Винсент теңіз жауынгерлерінің құрметті генерал-лейтенанты аталды, ал 1814 жылы генерал шеніне көтерілді. Бұл лауазымдар көбінесе тек атақтан ғана тұрды және ешқандай ресми міндеттерді жүктемеді. 1801 жылы Сент-Винсент Стаффордширдегі Меафордтың виконты Сент-Винсент титулын алды. Оның балалары болмағандықтан, бұл титул оның немере інісі Эдвард Джервис Рикетске өтті. 1806 жылы ол Тринити Хаустың отыз бір аға басшысының бірі болып тағайындалды. Аға басшылар, басшымен бірге, Тринити Хаустың сотын құрайды. 1809 жылы Португалияның Иоанн VI Сент-Винсентті Наполеон Португалияны басып алғаннан кейін корольдік отбасының Бразилияға қауіпсіз жеткенін еске алу үшін Корольдік Португалияның Тауэр және Қылыш әскери орденімен марапаттады. 1814 жылдың мамыр айында ол флот адмиралының міндетін атқарушысы және Канал эскадрильясының бас қолбасшысы болып тағайындалды. 1821 жылдың 19 шілдесінде ол флот адмиралы болып бекітілді, ал Георг IV оған кеңсе таяғын, яғни лауазымның символын алтынмен әшекейлеп жіберді. Қазіргі таңда бұл кеңсе таяғы Гринвичтегі Ұлттық теңіз мұражайының қорында сақталуда. 1815 жылдың 2 қаңтарында ол Бат орденінің Ұлы крестімен марапатталды, ордендік жүйе ханзада-регенттің бұйрығымен қайта құрылған кезде. Ұлы крест – ордендегі ең жоғары дәреже.

Өлім және ескерткіш

Сент-Винсент 1823 жылдың 13 наурызында қайтыс болды, және балалары болмағандықтан Джервис бароны мен Сент-Винсент графының титулы жойылды. Оның жүрегімен байланысты туысы, Эдвард Джервис Рикеттс, 2-ші виконт Сент-Винсент атанды және ағасының құрметіне тегін Джервис деп өзгертіп, Эдвард Джервис Джервис болды. Сент-Винсент өзінің тілегі бойынша Стаффордширдегі Стоун қаласындағы отбасылық мавзолейге жерленді, ал ескерткіші Сент-Пол соборының криптасында орнатылды.

Тарихнама

Джервис Наполеон соғыстары кезінде және одан кейін Әскери-теңіз флотының дамуына зор әсер еткенімен, таңқаларлықтай, оның замандас өмірбаяндары аз, ал барлары да толықтығы мен тереңдігімен көңіл көншітпейді. Джервиске қатысты ең соңғы еңбек – адмирал Сент-Винсенттің ағылшын теңіз флотын қайта құруы: Чарльз Артурдың «Ұлы, талап етілмеген теңіз революциясы» (1986), бірақ ол Джервистің доктарға жасаған реформаларына көбірек назар аударса, оның өмірінің басқа жақтарына аз тоқталды. Эвелин Беркманның «Нельсонның құрметті мырзасы: Сент-Винсенттің портреті» (1962) библиограф Юджин Разор атап көрсеткендей, жай ғана өмірбаян жасауға жасалған «әрекет» қана. Сол библиограф Уильям Милборн Джеймстің «Ескі емен»: Джон Джервис, Эрл Сент-Винсенттің өмірі (1950) және Оуэн Шеррардтың «Лорд Сент-Винсенттің өмірі» (1933) туралы да осылай айтады, оларды екеуін де орташа деңгейдегі еңбектер деп бағалайды. Рудок Маккей Джервистің жас кезінен бастап өмірін баяндайтын мақала жариялаған.