Шеффилдтегі Әулие Мария соборының тарихы мен архитектурасы
Cathedral Church of St Marie, Sheffield
Шеффилдтегі Әй Мария соборы – Англиядағы Рим-католик кафедралық собор. Биіктігі 59 метрлік мұнарасы бар, көркем интерьерімен және тарихи өнер туындыларымен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сент-Мари соборы – Англияның Шеффилд қаласындағы католик соборы. Ол Фаргейт сауда көшесінен біршама жасырын жерде орналасқан, бірақ Шеффилдтегі ең биік, 59 метрлік мұнарасымен көзге түседі. Бұл – өте әдемі ішкі безендірілісі бар ағылшын католик соборының көрнекті мысалы. Екінші Ватикандық кеңестен кейін ғибадатхананы жаңаша безендеу жобасы мұқият жүзеге асырылды. Мұнда бірнеше ерекше көзге түсетін жаңартқыштар, сондай-ақ тарихи мүсіндер мен суреттелген плиткалар бар.
The Cathedral Church of St Marie is the Roman Catholic cathedral in Sheffield, England. It lies in a slightly hidden location, just off Fargate shopping street, but signals its presence with a 195 feet (59 m) spire, the tallest in Sheffield. It is an especially fine example of an English Roman Catholic Cathedral, with much fine interior decoration. Re ordering of the Sanctuary following the Second Vatican Council, has been sensitive. There are several particularly notable side altars, as well as historic statues and painted tiles.
Реформация
Англия реформациясына дейін Англия шіркеуі Рим-католик шіркеуінің бір бөлігі болды, ал Шеффилдтің ортағасырлық шіркеуі – Санкт-Петер (қазіргі Әулие Петр және Әулие Павел кафедральді шіркеуі) – аймақтағы басты католик шіркеуі еді. 1534 жылы Генрих VIII патшалық құрған кезде Англия шіркеуі Римнен бөлініп, католиктердің құдайға табынуына тыйым салынды. 18-ғасырға дейін католиктер айыппұл төледі, мүліктерінен айырылды және қоғамнан шеттетілді, ал католик дін қызметкерлері ізделіп, түрмеге қамалды және шейіт болды. Шеффилдтегі негізгі жер иелері Норфолк герцогтары болды, ал қазіргі англикандық шіркеудегі Шрусбери капелласы 1933 жылға дейін католик дінінде қалды. 1970 жылы Әулие Мария шіркеуінің жаңадан ұйымдастырылуы барысында, Англикан кафедралінің шақыруымен, Шрусбери капелласының алдында қайтадан месса өткізілді. Алтарь әлі де католиктердің қасиеттілік белгілері мен қасиетті заттарын сақтап, осыны мүмкін етеді. Месса Шеффилдтегі бірнеше ақсүйектердің үйлерінде, соның ішінде Норфолк герцогына тиесілі Фаргейттегі үйдің шатырында жасырын шіркеуде де өткізілді.
Before the English Reformation the Church of England was part of the Roman Catholic Church, and Sheffield's medieval parish church of St. Peter (now the Cathedral Church of Saint Peter and Saint Paul) was the principal Catholic church in the district. In 1534, during the reign of Henry VIII, the Church of England split from Rome, and Catholic worship was outlawed. Until the 18th century, Catholics faced fines, loss of property and social exclusion, and Catholic priests were hunted down, imprisoned and martyred. The main landowners in Sheffield were the Dukes of Norfolk, and the Shrewsbury Chapel in the now Anglican parish church remained Catholic until 1933. During the reordering of St Mary's in 1970, at the invitation of the Anglican Cathedral, Mass was celebrated on the altar of the Shrewsbury Chapel once again. The Altar still retains its Catholic consecration crosses, and relics, making this possible. Mass was celebrated in a few houses of gentry in Sheffield, including in a house on Fargate that belonged to the Duke of Norfolk, which had a hidden chapel in its roof.
Сент-Мария шіркеуінің құрылуы
XVIII ғасырдың соңы мен XIX ғасырдың басында католиктердің эмансипациясы католиктерге ашық түрде құлшылық етуге мүмкіндік берді. Шеффилд католиктері Фаргейт пен Норфолк Роу бұрышында орналасқан ескі үйді сатып алды. Олар қазір Мәйітхана мен Қасиетті Тағала шіркеулерінің арасында орналасқан жердің артқы бағында шағын шіркеу салды. Собор салынғанға дейін Шеффилдке қызмет еткен дін қызметкерлерінің есімдері мен олардың қайтыс болған күндері Мәйітхана шіркеуінің қабырғасында жазылған. Собор тұрған жердің қалған бөлігі зиратқа айналды. (Зираттан мәйіттер Ротерхамдағы Сент-Бедс католик зиратына көшірілді және Сент-Маридегі жұмыс басталды.) 1846 жылы шіркеу тым кішкентай болып қалды, ал жас дін қызметкері, әке Пратт, кеңейіп келе жатқан қала үшін шіркеу салуға ниеттенді. Жергілікті белгілі сәулетші Мэтью Эллисон Хэдфилд Сент-Мариді Линкольнширдегі Хеккингтондағы 14 ғасырлық шіркеу үлгісінде жобалады. 1980 жылдың 30 мамырында Халлам епархиясы құрылды және Сент-Мари соборға айналды. Епископ Моверли алғашқы епископ болып тағайындалды және 1996 жылы қайтыс болғанға дейін қызмет етті, содан кейін епископ Джон Роусторн Халламның екінші епископы болды. Кең ауқымды жөндеу жұмыстарының салдарынан собор 2011 жылдың қыркүйегінде жабылды және 2012 жылдың қарашасында қайта ашылды. Сол уақыт ішінде киелі орын өткелге дейін кеңейтіліп, жаңадан реттелді, жаңа кафедра орнатылды және хор ғимараттың батыс жағына көшірілді. Бүйірлік шіркеулер мен шатырлар қалпына келтірілді, кейбір жағдайларда бұрын жасырылған бастапқы ерекшеліктер ашылды. Сондай-ақ, жаңа жылыту және санитарлық жағдайлар орнатылды. Қалпына келтіру процесінде Ноттингем алабастрынан жасалған мүсіндер жинағы табылды, олардың көпшілігі 15 ғасырға жатады, және олар кең ауқымды жөндеуден өтті, содан кейін 2017 жылдың сәуірінде собордың монастырында қойылды. 2012 жылдың қарашасында қайта ашылғаннан кейін епископ Джон Роусторн 78 жасында зейнетке шықты. 2014 жылдың шілдесінде епископ Ральф Хескетт Халламның үшінші епископы болып тағайындалды. Собор – қоңырау соғуға жабдықталған сирек католик шіркеулерінің бірі. Онда саздықта сегіз қоңырау және бір Ангел қоңырауы бар. Негізгі саздықтағы қоңыраулар 1874 жылғы Mears & Stainbank өндірісі, ал Ангел қоңырауы 1850 жылғы Charles & George Mears өндірісі. Болаттан жасалған қоңыраулар алғаш рет 1861 жылы орнатылды, бірақ 1874 жылы қоладан жасалған қоңыраулармен ауыстырылды. Соңғы жылдары собор маңызды қоғамдық орын ретінде және әлемдегі ең үздік хор ұжымдарын қабылдайтын, әсіресе керемет концерттер өткізілетін орын ретінде дамыды.
The Catholic Emancipation of the late 18th and early 19th century allowed Catholics to worship more openly. Sheffield Catholics bought the ageing house, which stood on the corner of Fargate and Norfolk Row. They built a small chapel in its back garden on a site which is now between the Mortuary and the Blessed Sacrament Chapels. The names of the priests who served Sheffield before the cathedral was built and the dates of their deaths are on the wall of the Mortuary Chapel. The rest of the land where the cathedral now stands became a cemetery. (Bodies from the cemetery were moved to the new Catholic cemetery at St Bede's in Rotherham and work on St Marie's began.) By 1846 the chapel was too small and the young priest, Fr. Pratt, was keen to build a church for the expanding town. A leading local architect, Matthew Ellison Hadfield, designed St Marie's, based on a 14th century church at Heckington in Lincolnshire. On 30 May 1980 the new diocese of Hallam was created and St. Marie's became a cathedral. Bishop Moverley was installed as its first bishop and served until his death in 1996, after which Bishop John Rawsthorne became the second Bishop of Hallam. An extensive programme of renovations caused the cathedral to close in September 2011, re opening in November 2012. During that time the sanctuary was extended into the crossing and reordered, a new cathedra was installed and the choir moved to the west end of the building. Side chapels and roofing was restored, in some cases revealing original features previously hidden. New heating and toilet facilities have also been installed. During the restoration process, a collection of Nottingham alabaster carvings, mostly originating from the 15th century, were discovered and also underwent extensive restoration, finally going on display in the Cathedral cloisters in April 2017. Following the re opening in November 2012, Bishop John Rawsthorne retired at the age of 78. In July 2014, Bishop Ralph Heskett was installed as the third Bishop of Hallam. The cathedral is one of few Catholic churches equipped for change ringing. It has eight bells in the ring and an Angelus bell. The main ring is by Mears & Stainbank from 1874, the Angelus being an earlier 1850 Charles & George Mears. Steel bells were first installed in 1861, before being replaced with bronze ones in 1874. In recent years, the cathedral has been developed as a place of significant public interest, and as an especially fine concert venue, having hosted many of the finest choral ensembles in the world.