Лондонның Католик Соборы: Вестминстер Кафедралық Шіркеуі

Кіріспе

Лондондағы католик шіркеуі, Англия.

Ең қымбат қанның метрополитендік кафедральді соборы, Вестминстер соборы деп белгілі, Англия мен Уэльстегі ең ірі католик шіркеуі және Вестминстердің кардинал архиепискобының резиденциясы. Собор тұрған жер Вестминстер қаласында 1885 жылы Вестминстер епархиясымен сатып алынған, ал құрылысы 1903 жылы аяқталған. Джон Фрэнсис Бентлидің нео-византия стилінде жобаланған және сәйкесінше, темір нығайтусыз, толығымен кірпіштен салынған. Сэр Джон Бетджеман оны "жақсы шеберге болат пен бетон қажет емес екенін" көрсететін "жолақты кірпіш пен тастан жасалған шедевр" деп атады.

Тарих

XIX ғасырдың соңында Рим-католик шіркеуінің иерархиясы Англия мен Уэльсте жақында ғана қалпына келтірілді, және жаңа собор үшін алғашқы маңызды қаржы кардинал Вайсменнің (1865 жылы қайтыс болған, және 1850 жылдан бастап Вестминстердің бірінші архиепискобы болған) естелігіне жиналды. Жер 1884 жылы Вайсменнің ізбасары кардинал Мэннинг сатып алды, бұрынғыда осы жерде екінші Тотилл Филдс Брайдуэлл түрмесі орналасқан болатын. 1867 жылы (архитектор Генри Клуттон басшылығымен) және 1892 жылы (архитектор Барон фон Херстель басшылығымен) жасалған екі сәтсіз әрекеттен кейін, құрылыс 1895 жылы Мэннингтің ізбасары, үшінші архиепископ кардинал Вон басшылығымен, Джон Фрэнсис Бентлидің архитекторы ретінде қатысуымен басталды, және византиялық сәулет өнерінен күшті әсер алған стильде салынды. Ғимарат құны 150 000 фунт стерлинг деп есептелді, ал ауданы 54 000 шаршы фут, собордың ұзындығы 350 фут, ені 156 фут, биіктігі 90 фут болуы тиіс еді. Кардинал Вонның іргетасқа бата беруі 1895 жылдың 29 маусымында, сенбі күні таңертең «қадірлі» жиын алдында өтті. Литаниялар оқылғаннан кейін кардинал Лог епископтың алдында шағын месса өткізді. Бенедиктиндер, францискандар, иезуиттер, пассионистер, доминикандар, редемптористер және дін қызметкерлері шынжыр тізбегімен алаңды аралады. Хор, дирижері ақсақал Чарльз Кокс болған, Уэббтің «O Roma Felix» және «O Salutaris» шығармаларын орындады, сондай-ақ басқа да туындыларды тартты. Одан кейін өткен түскі асқа кардинал Вон, кардинал Лог, Норфолк герцогы, лорд Актон, Генри Мэтьюс, лорд Эдмунд Талбот және сэр Дональд Макфарлейн қатысты. Собор 1903 жылы, Бентли қайтыс болғаннан кейін бір жыл өткен соң ашылды. Соборда өткізілген алғашқы литургиялардың бірі – кардинал Вонның реквиемдік мессасы болды. Кардинал 1903 жылдың 19 маусымында қайтыс болды. Экономиялық себептерге байланысты интерьерді безендіруге көшпеді, және көп жұмыс аяқталмай қалды. Сол кездегі Католик шіркеуінің заңдарына сәйкес, ғибадат орны қарыздан толықтай босатылмаған және құрылысы аяқталмаған жағдайда қасиетті деп жарияланбады. Қасиеттендіру рәсімі 1910 жылдың 28 маусымында өтті, бірақ интерьер толыққанды аяқталған жоқ. 1895 жылы собор Иеміз Иса Мәсіхтің Ең Қымбат Қанына арналды. Бұл портал аркасының үстіндегі латынша жазуда көрсетілген: Domine Jesus Rex et Redemptor per Sanguinem tuum salva nos (ағылшын тіліндегі аудармасы: «Иеміз Иса, Патша және Құтқарушы, бізді Қаныңмен құтқар»). Қосымша қамқоршылар – Исаның анасы Қасиетті Мария, оның асырап алған әкесі Қасиетті Жүсіп және оның викарийі Қасиетті Петір. Соборда көптеген қосалқы қамқоршылар да бар: Сент-Августин және барлық британдық әулиелер, Сент-Патрик және Ирландияның барлық әулиелері. Соборды арнау мерекесі жыл сайын 1 шілдеде, жаңадан құрылған Уолсингхэмдегі Біздің Ханымның жеке ординариатында тойланады. 2012 жылы собор BBC Four телеарнасының «Католиктер» атты үш бөлімді деректік фильмінің екі эпизодына орталық болды: бірінші эпизод соборға қатысатын және/немесе жұмыс істейтін әйелдер мен олардың сенімін, ал үшінші эпизод Аллен Холл семинариясында діни қызметкер болуға дайындалып жатқан ерлерді көрсетті, эпизодта олардың соборда өткен тұсаукесер рәсімінен үзінділер де болды. 2021 жылдың мамыр айында, Covid пандемиясы кезінде және қоғамдық миссаға тыйым салынған кезде, Премьер-министр Борис Джонсон мен Кэрри Саймондс соборда үйленді.

In the late 19th century, the Roman Catholic Church's hierarchy had only recently been restored in England and Wales, and it was in memory of Cardinal Wiseman (who died in 1865, and was the first Archbishop of Westminster from 1850) that the first substantial sum of money was raised for the new cathedral. The land was acquired in 1884 by Wiseman's successor, Cardinal Manning, having previously been occupied by the second Tothill Fields Bridewell prison. After two false starts in 1867 (under architect Henry Clutton) and 1892 (architect Baron von Herstel), construction started in 1895 under Manning's successor, the third archbishop, Cardinal Vaughan, with John Francis Bentley as architect, and built in a style heavily influenced by Byzantine architecture. The cost of the building was anticipated at £150,000 and its area 54,000 sq ft, the cathedral to be 350 ft long by 156 ft wide by 90 ft high. The foundation stone blessing by Cardinal Vaughan took place on a Saturday morning, June 29, 1895, before a "distinguished" gathering. After the "recitation of the Litanies, Cardinal Logue celebrated Low Mass coram episcopo. A procession composed of Benedictines, Franciscans, Jesuits, Passionists, Dominicans, Redemptorists, and secular clergy made the circuit of the grounds. The choir, directed by the Rev. Charles Cox, rendered, among other pieces, Webbe's 'O Roma Felix' and 'O Salutaris'. At the luncheon which followed, the speakers included Cardinal Vaughan, Cardinal Logue, the Duke of Norfolk, Lord Acton, Henry Matthews MP, Lord Edmund Talbot, and Sir Donald Macfarlane." The cathedral opened in 1903, a year after Bentley's death. One of the first public liturgies to be celebrated in the cathedral was Cardinal Vaughan's Requiem Mass; the cardinal died on 19 June 1903. For reasons of economy, the decoration of the interior had hardly been started and still much remained to be completed. Under the laws of the Catholic Church at the time, no place of worship could be consecrated unless free from debt and having its fabric completed. The consecration ceremony took place on 28 June 1910, although the interior was never finished. In 1895, the cathedral was dedicated to the Most Precious Blood of Our Lord Jesus Christ. This is indicated by the Latin dedication above the portal arch: Domine Jesus Rex et Redemptor per Sanguinem tuum salva nos (English translation: "Lord Jesus, King and Redeemer, heal us through your blood"). The additional patrons are St Mary, the mother of Jesus, St Joseph, his foster father, and St Peter, his vicar. The cathedral also has numerous secondary patrons: St Augustine and all British saints, St Patrick and all saints of Ireland. The Feast of the Dedication of the Cathedral is celebrated each year on 1 July, into the newly formed Personal Ordinariate of Our Lady of Walsingham. In 2012, the cathedral was the host of two episodes of the BBC Four three part documentary series named Catholics: the first episode looked at women who attend and/or work at the cathedral and their faith, and the third episode looked at the men training to become priests at Allen Hall seminary, and in the episode was a brief scene of their ordination at the cathedral. In May 2021, during the Covid Pandemic and the banning of public mass, Prime Minister Boris Johnson and Carrie Symonds were wed at the Cathedral.

Сәулет

Вестминстер соборы ішкі аумағы бойынша әлемдегі 50-ші үлкен шіркеу болып табылады (5,017 м²), ол 2000 адамға дейін сыйымды. Бұл ішкі аумағы бойынша әлемдегі 38-ші католик шіркеуі. Бүкіл ғимарат, нео-византия стилінде, жер көлемі шамамен ; схеманың басым факторы, кемпинадан басқа, кең және үзіліссіз кеме, нартекстен ғибадатхана сатыларына дейін кең және ұзын, күмбезді қамтылған. Кеме соборын жоспарлау кезінде, көптеген готикалық соборларда кездесетін тіректер жүйесі қабылданды, онда үлкен, бірақ тар, тіреуіштер аралықтарда орналасқан және көлденең қабырғалармен, аркадалармен және күмбездермен нығайтылған. Готикалық собордан айырмашылығы, Вестминстерде олар тек ішкі кеңістікпен шектеледі. Негізгі тіреулер мен күмбезді қолдайтын көлденең аркалар кемені үш бөлікке бөледі, әрқайсысы шамамен. Күмбездер мен ілгектер бетоннан жасалған, ал сыртқы ағаш жабындары болмағандықтан, су өткізбейтін тастан жасалған жұқа, тәуелсіз сыртқы қабық жасау қажет болды. Күмбездердің айналасындағы бетонды жалпақ төбе асфальтпен жабылған. Қасиетті орын негізінен византиялық құрылыс жүйесіне тән. Барлық жағынан ашылатын кеңейтімдер күмбездің коронасын тіреуге тәуелсіз етіп көрсетеді. Собордың шығыс бөлігі Солтүстік Италияның романдық немесе ломбард стилін еске алады. Санктуарийге кіретін есіктері бар крипта, Миландағы Сант-Амброджио базиликасын ұқсатып, ашық колоннада, ағаш шатырдың ең жоғары нүктесінің қисығын қайталайтын барлық таныс элементтер бар. Үлкен тіреуіштер кеңістіктегі күмбездің қысымын қабылдайды. Круциформдық жоспар ғимараттың ішінде айқын байқалмаса да, сыртында ерекше көзге түсетін трансепттермен көрсетілген. Екі қабатты, шатырлы және пирамида тәрізді тас қақпақтары бар бұл бөліктер нормандық үлгіге ұқсас, қалған дизайннан өзгеше. Ғимараттың негізгі құрылымдық бөліктері кірпіш пен бетоннан жасалған, соңғы материал күмбездер мен күмбездердің қалыңдығы мен қисығын жасау үшін қолданылған. Византия дәстүріне сәйкес, интерьер мәрмәр мен мозаиканы қолдану үшін жоспарланған. Сыртқы жағынан, қызыл кірпішпен үйлесетін ақ тас жолақтары (өзі де аймақта кең таралған) британдық көз үшін жат әсер қалдырады. Кірпіштер қолмен жасалып, Фейвершамдағы Фейвершам Брикфилдс және Бракнеллдегі Томас Лоуренс Кирпіш зауытынан жеткізілген. Негізгі кіреберіс фасады өзінің композициясында жобалаудан гөрі кездейсоқтыққа байланысты. Фасадтың ең көрнекті ерекшелігі - орталық кіреберіс үстіндегі терең ойылған арка, екі жағында трибуналар мен баспалдақ мұнаралары орналасқан. Солтүстік жағындағы биіктігі, ұзындығы шамамен , кемпина мен трансепттердің тік сызықтарымен қарама-қарсы келеді, бұл өте әсерлі. Ол тұрақты және жай граниттік жертөлеге негізделген, ал тек шіркеулердің жалпақ төбесінің үстінде ғана құрылым әртүрлі контурды қабылдайды. Мәрмәр бағаналар, византиялық типтегі капительдерімен, галереяларды және ғимараттың басқа қосалқы бөліктерін қолдайды. Бағаналар үшін таңдалған мәрмәр, кейде, ежелгі римдіктер, негізінен Грекияда, қазған таулардан алынған.

Westminster Cathedral is the 50th largest church in the world in terms of interior area (5,017m²), seating up to 2,000 people. It is the 38th largest Catholic church globally in terms of interior area. The whole building, in the neo Byzantine style, covers a floor area of about ; the dominating factor of the scheme, apart from the campanile, being a spacious and uninterrupted nave, wide and long from the narthex to the sanctuary steps, covered with domical vaulting. In planning the nave, a system of supports was adopted not unlike that to be seen in most Gothic cathedrals, where huge, yet narrow, buttresses are projected at intervals, and stiffened by transverse walls, arcading and vaulting. Unlike in a Gothic cathedral, at Westminster they are limited to the interior. The main piers and transverse arches that support the domes divide the nave into three bays, each about The domes rest on the arches at a height of from the floor, the total internal height being
In selecting the pendentive type of dome, of shallow concavity, for the main roofing, weight and pressure have been reduced to a minimum. The domes and pendentures are formed of concrete, and as extraneous roofs of timber were dispensed with, it was necessary to provide a thin independent outer shell of impervious stone. The concrete flat roofing around the domes is covered with asphalt. The sanctuary is essentially Byzantine in its system of construction. The extensions that open out on all sides make the corona of the dome seem independent of support. The eastern termination of the cathedral suggests the Romanesque, or Lombardic style of Northern Italy. The crypt with openings into the sanctuary, thus closely following the Basilica of Sant'Ambrogio, Milan, the open colonnade under the eaves, the timber roof following the curve of the apex, are all familiar features. The large buttresses resist the pressure of a vault in span. Although the cruciform plan is not very noticeable inside the building, it is emphasised outside by the boldly projecting transepts. These with their twin gables, slated roofs, and square turrets with pyramidal stone cappings suggest a Norman prototype in striking contrast to the rest of the design. The main structural parts of the building are of brick and concrete, the latter material being used for the vaulting and domes of graduated thickness and complicated curve. Following Byzantine tradition, the interior was designed with a view to the application of marble and mosaic. Throughout the exterior, the lavish introduction of white stone bands in connection with the red brickwork (itself quite common in the immediate area) produces an impression quite foreign to the British eye. The bricks were hand moulded and delivered by Faversham Brickfields at Faversham in Kent and Thomas Lawrence Brickworks in Bracknell. The main entrance façade owes its composition, in a measure, to accident rather than design. The most prominent feature of the façade is the deeply recessed arch over the central entrance, flanked by tribunes, and stairway turrets. The elevation on the north, with a length of nearly contrasted with the vertical lines of the campanile and the transepts, is most impressive. It rests on a continuous and plain basement of granite, and only above the flat roofing of the chapels does the structure assume a varied outline. Marble columns, with capitals of Byzantine type, support the galleries and other subsidiary parts of the building. The marble selected for the columns was, in some instances, obtained from formations quarried by the ancient Romans, chiefly in Greece.

Бас құрбандық үстелі

Собордың басты сәндік ерекшелігі – бас құрбандық үстелінің үстіндегі балдакино. Бұл өз түріндегі ең ірі құрылымдардың бірі, жалпы ені – [енін қосу керек], ал биіктігі – [биіктігін қосу керек]. Ақ мәрмәрдің жоғарғы бөлігі түрлі-түсті мәрмәр, лазурит, інжу-маржан және алтынмен әсем безендірілген. Веронадан келген сары мәрмәрдан жасалған сегіз бағана бас құрбандық үстелінің үстіндегі балдакиноны, ал Норвегиядан келген ақ және қызғылт мәрмәр бағаналар орган галереяларын ұстап тұрады. Балдакиноның артында склеп киелі орынның еденінен жоғары көтеріледі, ал осылайша қалыптасқан алаңның ортасы ретро хорға апаратын баспалдақтармен бөлінеді. Склептің қисық қабырғасы жасыл каристаран мәрмәрінен жасалған тар плиталармен қапталған. Осы склептен үлкен құрбандық үстелінің тікелей астында орналасқан кішкентай бөлмеге кіруге болады. Онда Вестминстердің алғашқы екі архиепискобы – кардинал Вайзман мен кардинал Мэннингтің қалдықтары сақталған. Кентерберийлік әулие Эдмундтың құрбандық үстелі мен қасиетті заттары бөлменің оңтүстік жағындағы ойыста орналасқан. Солтүстік трансепттен кіретін Сант-Томас Кентерберийінің кішкентай шапкішы кардинал Воганның әнханасы ретінде пайдаланылады. Киелі орынның аркасынан ілінген үлкен византия стиліндегі айқыш белгі собордың негізгі бөлігін (nave) билеп тұрады.

Шатырлар

Қасиетті Тағаланың шіркеуі, киелі үйдің солтүстік және оңтүстік жағындағы Әйелдер шіркеуі трансепттерден кіретін болса, олардың ені 6,7 м (22 фут), биіктігі зор, ашық аркадалары, бөшке тәрізді күмбездері және апсидалық бөліктері бар. Қасиетті Тағаланың шіркеуіндегі алтарь үстінде кішкентай балдахин күмбезден ілінген, ал шіркеу қола торлармен және адамдар кіре алатын қақпалармен қоршалған. Әйелдер шіркеуінің қабырғалары мәрмәрмен қапталған, ал алтарь үстіндегі бейнелеу – Ақ мәрмәрдан жасалған шеңбермен оралған Құдай ана мен баланың мозаикасы. Шіркеудің қабырғаларында Көне Заңдағы Даниял, Ишая, Еремия және Езекиел пайғамбарларының көк түсті мозаикалары бейнеленген. Қасиетті Тағаланың шіркеуінен өзгеше, Қасиетті Анаға арналған шіркеу толығымен ашық. Әйелдер шіркеуінің құрылысын баронша Велд күйеуінің есіміне арнап қаржыландырды. Кемеден кіретін шіркеулер де кең және қарапайым бөшке тәрізді күмбезбен жабылған. Баптистерияның жанында орналасқан, мәрмәрдан жасалған ашық экранмен бөлінген Григорий мен Августин шіркеуі бірінші болып безендірілді. Пирстердің мәрмәрлі қаптамасы күмбездің биіктігіне дейін көтеріледі, ал осы биіктік алтарь үстіндегі бейнелеу мен экранның биіктігін анықтайды. Қабырғадағы терезелердің астындағы мәрмәрлі дадо осы биіктіктің жартысынан да аспайды. Мозаикалық безендіру қабырғалар мен күмбезде мұздықтардан басталады. Бұл жалпы құрылым барлық шіркеулерге қатысты, бірақ әрқайсысының өзіндік ерекше көркемдік сипаты бар. Мысалы, жанды мозаикалары бар Григорий мен Августинге арналған шіркеуден өзгеше, Киелі жандар шіркеуі күміс түсті фонда Виктория дәуірінің соңғы кезеңіне тән сәнді, тыныш безендіруге ие. Көптеген католик шіркеулеріндегідей, сыртқы дәліздерде Крест жолының бейнелеулерін табуға болады. Вестминстер соборындағы мүсіндер мүсінші Эрик Гиллдің ең жақсы туындыларының бірі саналады. 1930 жылдан 1935 жылға дейінгі бес жылдық кезеңде көптеген жұмыстар атқарылды, мозаикалар Әйелдер шіркеуіне, зіналардың үстіндегі альковтарға, Киелі Петірге арналған криптаға және киелі үйдің аркасына орналастырылды. 1950 жылға дейін жаңа мозаика орнатылмады, содан кейін оңтүстік трансепте (кейін қоламен ауыстырылған) әулие Терезаның бейнесі салынды, ал 1952 жылы екінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан Корольдік армияның медициналық корпусының құрметіне, әулие Георгий шіркеуіне мозаика орнатылды. 1960 жылдан 1962 жылға дейін Қасиетті Тағаланың шіркеуі дәстүрлі, ерте христиан стилінде безендірілді, мозаикалар жарық пен кеңістік сезімін тудыру үшін негізінен ашық қызғылт түсті болды. Жобалаушы Борис Анреп Әбілдің құрбандығы, Ыбырайымның қонақжайлылығы және шөлде манна жинау, сондай-ақ көпшілікті тамақтандыру және Қанадағы той сияқты әртүрлі евхаристиялық тақырыптарды таңдады. Қартайған шағында Анреп Киевтегі Қасиетті Пауыл шіркеуінде орнатылған мозаикалардың кеңесшісі және басты эскиз суретшісі болды (1964-1965 жж.). Бұл мозаикаларда Пауылдың өмірінен алынған эпизодтар бейнеленген: шатыр тігуші ретіндегі жұмысы, Мәсіхке сенімі, Мальтадағы кеме апаты және Римде өлім жазасына кесілуі. 1982 жылы Рим папасы Иоанн Павел II келген кезде ғана солтүстік-батыс кіреберісінің үстінде келесі мозаика орнатылды. Бұл мозаика сахна емес, жазу: Porta sis ostium pacificum par eum qui se ostium appellavit, Jesus Christum (Бұл есік өзін есік деп атаған Иса Мәсіх арқылы бейбітшілік қақпасы болсын). 1999 жылы киелі Патриктің мозаикасы, оның құрметіне шатырдың кіреберісінде орнатылды. 2001 жылы дизайнер Кристофер Хоббс ерте византиялық иконография стиліне қатты әсер еткен киелі Альбанның таңғажайып мозаикасын орнатты. Жұмыстың өте жақсы қабылдануына байланысты Хоббске қосымша мозаикалар тапсырылды: Қасиетті Отбасы мозаикалары бар Қасиетті Жүсіп шіркеуі (2003) және Вестминстер соборында жұмыс істейтін жұмысшылар (2006). Хоббс сонымен қатар қақпақтың шығыс қабырғасында ескі Кентербери соборының алдында тұрған әулиені, ал батыс қабырғасында Томастың өлтірілуін бейнеледі. Күмбез гүлдер, өрмелер мен дөңгелектерден тұратын суретпен безендірілген (2006). 2011 жылғы мәліметтерге сәйкес, Ассизидің әулие Францискісі мен әулие Антонийдің бейнелеулерін қамтитын қосымша мозаикалар жасау жоспарланған.

The chapel of the Blessed Sacrament, on the north side of the sanctuary, and the Lady Chapel on the south, are entered from the transepts; they are 6.7 m (22 ft) wide, lofty, with open arcades, barrel vaulting, and apsidal ends. Over the altar of the Blessed Sacrament chapel a small baldacchino is suspended from the vault, and the chapel is enclosed with bronze grilles and gates through which people may enter. In the Lady Chapel the walls are clad in marble and the altar reredos is a mosaic of the Virgin and Child, surrounded by a white marble frame. The conches of the chapel contain predominantly blue mosaics of the Old Testament prophets Daniel, Isaiah, Jeremiah and Ezekiel. Unlike the Blessed Sacrament chapel, the chapel dedicated to the Blessed Mother is completely open. The building of the Lady Chapel was funded by Baroness Weld in memory of her second husband. Those chapels which may be entered from the aisles of the nave are also wide, and roofed with simple barrel vaulting. The chapel of Saints Gregory and Augustine, next to the baptistery, from which it is separated by an open screen of marble, was the first to have its decoration completed. The marble lining of the piers rises to the springing level of the vaulting and this level has determined the height of the altar reredos, and of the screen opposite. On the side wall, under the windows, the marble dado rises to but little more than half this height. From the cornices the mosaic decoration begins on the walls and vault. This general arrangement applies to all the chapels yet each has its own distinct artistic character. Thus, in sharp contrast to the chapel dedicated to St. Gregory and St. Augustine which contains vibrant mosaics, the chapel of the Holy Souls employs a more subdued, almost funereal style, decoration with late Victorian on a background of silver. As in many Catholic churches, there are the Stations of the Cross to be found along the outer aisles. The ones at Westminster Cathedral are by the sculptor Eric Gill, and are considered to be amongst the finest examples of his work. The five year period 1930 to 1935 saw a tremendous amount of work done, with mosaics placed in the Lady Chapel, in the alcoves above the confessionals, in the crypt dedicated to Saint Peter, and on the sanctuary arch. No new mosaics were installed until 1950 when one depicting St Thérèse of Lisieux (later replaced by a bronze) was placed in the south transept and another, in 1952, in memory of those in the Royal Army Medical Corps who died in World War II, in the chapel of Saint George. From 1960 to 1962, the Blessed Sacrament Chapel was decorated in a traditional, early Christian style, with the mosaics being predominantly pale pink in order to afford a sense of light and space. The designer, Boris Anrep, chose various Eucharistic themes such as the sacrifice of Abel, the hospitality of Abraham and the gathering of the manna in the wilderness, as well as the Feeding the multitude and the Wedding Feast at Cana. In his old age, Anrep also acted as adviser and principal sketch artist for the mosaics installed in the chapel of Saint Paul (1964–1965). These mosaics depict various moments in the life of Paul; his occupation as a tent maker, his conversion to Christ, the shipwreck on Malta and his eventual execution in Rome. It was not until the visit of Pope John Paul II in 1982 that the next mosaic was installed above the north west entrance. Rather than a scene, this mosaic is an inscription: Porta sis ostium pacificum par eum qui se ostium appellavit, Jesus Christum (May this door be the gate of peace through Him who called Himself the gate, Jesus Christ). In 1999, the mosaic of Saint Patrick, holding a shamrock and a pastoral staff as well as trampling on a snake, was installed at the entrance to the chapel in his honour. In 2001, a striking mosaic of Saint Alban, strongly influenced by the style of early Byzantine iconography, was installed by the designer, Christopher Hobbs. Due to the very favourable reception of the work, Hobbs was commissioned for further mosaics: the chapel to Saint Joseph which contains mosaics of the Holy Family (2003) and men working on Westminster Cathedral (2006). Hobbs also did the chapel in honour of Saint Thomas Becket illustrating the saint standing in front of the old Canterbury Cathedral on the chapel's east wall and the murder of Thomas on the west wall. The vault is decorated with a design of flowers, tendrils and roundels (2006). as of 2011, there were plans for further mosaics, including depictions of Saint Francis of Assisi and Saint Anthony in the narthex.

Музыка

Вестминстердің басқа ағылшын соборларымен салыстырғанда салыстырмалы түрде қысқа тарихы болғанымен, хор өте ерекше дәстүрге ие. Оның бастауы собордың негізін қалаушы кардинал Вон мен алғашқы музыка шебері сэр Ричард Рансиман Терридің ортақ көзқарастарында жатыр. Терри хоршыларын алғашқы қоғамдық құлшылыққа бір жыл бойы дайындады. Өзінің қызметінің қалған бөлігінде (1924 жылға дейін) ол ағылшын Ренессансының латын репертуарының үлкен бөлігін қайта жаңғыртуға кірісті, олардың көпшілігі Реформациядан бері орындалмаған еді. Корольдік музыка колледжінің студенттері өздерінің мұраларымен танысты, өйткені Чарльз Вильерс Стэнфорд оларды соборға "бір тиынға полифония тыңдауға" (автобус ақысы) жіберді. Бұл бағдарлама сонымен қатар балалардың нотадан оқу қабілетін сол кездегі беспрецеденттік деңгейге жетілдірді. Хор көптеген белгілі композиторлардан туындылар тапсырды, олардың көпшілігі Бенджамин Бриттен және Ральф Воган Уильямс сияқты ағылшын шіркеу музыкасына қосқан үлесімен танымал. Дегенмен, хор Грегориан әні мен Ренессанс кезеңінің полифониясын орындауымен ерекше атаққа ие. Вестминстердегі көптеген басқа ағылшын соборларынан айырмашылығы, жеке хор бөлімі жоқ; оның орнына хор жоғары алтарьдың артындағы апсидада көзден жасырылады. Бұл, собор ғимаратының тамаша акустикасымен бірге, оның ерекше дыбысына үлес қосады. Батыс галереясында орналасқан, төрт мануалды және 81 тіреуішті Үлкен орган көптеген британдық собор органдарына қарағанда ықпалды орынға ие. 1922-1932 жылдары Генри Уиллис III салған ол әлі де ең табысты және құрметті органдардың бірі болып табылады. Луи Виерннің ең танымал орган шығармаларының бірі – "Вестминстер кариллоны", №3 сюитаның соңғы бөлімі (op. 54), 1924 жылы осы орган үшін импровизацияланған, ал 1927 жылы жарық көрген нұсқасы Уиллиске арналған. Он бес тіреуіштен тұратын апсидалық орган 1910 жылы Lewis & Co. компаниясымен салынған. Үлкен органның өзіне қосылған консолі болғанымен, апсидадағы консоль екі аспапты да ойната алады. 1902 жылғы 3 мамырда шамамен 3000 адам соборда хор мектебіне қаражат жинау және ғимараттың акустикасын сынау мақсатымен ұйымдастырылған қасиетті музыка концертіне қатысты. Музыканы жүз адамнан тұратын оркестр мен екі жүз адамнан тұратын хор орындады, оның ішінде Ричард Терри жетекшілік еткен собор хоры да болды. Бағдарламада Вагнер, Перселл, Бетховен, Палестрина, Бёрд және Таллис музыкасы орындалды. Акустика өте жақсы екені дәлелденді. Бір жылдан кейін, 1903 жылғы 6 маусымда Лондонда Эдвард Эльгардың музыкасына қойылған кардинал Джон Генри Ньюманның поэмасы "Геронтийдің арманы" алғаш рет орындалды. Композитордың өзі дирижерлік етті, ал Ричард Терри органмен жетекшілік етті. Табыс қайтадан собор хор мектебін қолдауға жұмсалды. Джон Тавенердің "Ғажайып есімдер" шығармасы, Құрандағы Алланың 99 есімін пайдаланатын музыкалық туындысы, 19 маусымда 2007 жылы Уэльс ханзадасы Чарльзтың қатысуымен соборда BBC симфониялық оркестрі мен хорының орындауында тұңғыш рет таныстырылды.

Despite its relatively short history compared to other English cathedrals, Westminster has a distinguished choral tradition. It has its origin in the shared vision of Cardinal Vaughan, the cathedral's founder, and Sir Richard Runciman Terry, its inaugural Master of Music. Terry prepared his choristers for a year before their first sung service in public. For the remainder of his tenure (until 1924) he pursued a celebrated revival of great quantities of Latin repertoire from the English Renaissance, most of which had lain unsung ever since the Reformation. Students at the Royal College of Music who would become household names were introduced to their heritage when Charles Villiers Stanford sent them to the cathedral to hear "polyphony for a penny" (the bus fare). This programme also required honing the boys' sight reading ability to a then unprecedented standard. The choir has commissioned many works from distinguished composers, many of whom are better known for their contribution to Anglican music, such as Benjamin Britten and Ralph Vaughan Williams. However, the choir is particularly renowned for its performance of Gregorian chant and polyphony of the Renaissance. Unlike most other English cathedrals, Westminster does not have a separate quire; instead, the choir are hidden from view in the apse behind the high altar. This, with the excellent acoustic of the cathedral building, contributes to its distinctive sound. Located in the west gallery, the Grand Organ of four manuals and 81 stops occupies a more commanding position than many British cathedral organs enjoy. Built by Henry Willis III from 1922 to 1932, it remains one of the most successful and admired. One of Louis Vierne's best known organ pieces, "Carillon de Westminster", the final movement from Suite no. 3 (op. 54) of Pièces de Fantaisie, was originally improvised on it in 1924, and the subsequent 1927 published version is dedicated to Willis. The apse organ of fifteen stops was built in 1910 by Lewis & Co. Although the Grand Organ has its own attached console, a console in the apse can play both instruments. On 3 May 1902, some 3,000 people attended a concert of sacred music in the cathedral, organised to raise money for the Choir School and to test the acoustics in the building. The music was provided by an orchestra of a hundred and a choir of two hundred, including the Cathedral Choir, directed by Richard Terry. The programme included music by Wagner, Purcell, Beethoven, Palestrina, Byrd and Tallis. The acoustics proved to be excellent. One year later, on 6 June 1903, the first performance in London of The Dream of Gerontius, a poem by Cardinal John Henry Newman, set to music by Edward Elgar, took place in the cathedral. The composer himself conducted, with Richard Terry at the organ. Once again, the proceeds went to support the Cathedral Choir School. John Tavener's The Beautiful Names, a setting of the 99 names of Allah found in the Qur'an, premièred in the cathedral on 19 June 2007, in a performance by the BBC Symphony Orchestra and Chorus in the presence of Charles, Prince of Wales.

Хор

Вестминстер соборының негізін қалаушы кардинал Герберт Воган собордағы литургияның сұлулығы мен тұтастығына ерекше мән берді. Бастапқыда ол жаңа соборда бенедиктин монахтарының қауымы болуын, литургияларды орындау және күнделікті дұғаларды (Office) шырқауын қалаған. Бұл епархияның дін қызметкерлерінің наразылығын тудырды, олар өзінің маңыздылығын жоққа шығарылғандай сезінді. Ақырында, Farnborough-дағы ағылшын және француз бенедиктиндерімен келіссөздер сәтсіз аяқталды, соның нәтижесінде ерлер мен ұлдардан құралған «дәстүрлі» хор құрылды. Қаржылық қиындықтарға қарамастан, хор мектебі 1901 жылдың 5 қазанында он бір ұл хористімен, бастапқыда монахтарға арналған ғимаратта ашылды. Кардинал Воган ұлдарды қабылдап: «Сендер – іргетас», – деді. Собор хоры үш айдан кейін, 1902 жылдың қаңтарында ресми түрде құрылды. 1903 жылы собор құлшылыққа есігін ашқаннан кейін әнмен оқылған мессалар мен дұғалар бірден басталды және содан бері үзіліссіз жалғасып келеді. 2020 жылдың қыркүйегінде кардинал Винсент Николс Вестминстер соборындағы қасиетті музыканы стратегиялық тұрғыдан қарастырып, «қасиетті музыканың осы құнды мұрасын ынталы түрде қолдайтындардың барлығы оның қаржылық тұрақтылығына үнемі үлес қосуы керек. Бұл қасиетті музыка дәстүрі Вестминстер соборында жылдар бойы сақталатынына көз жеткізу үшін болашаққа бағытталған уақыт», – деді. Музыкалық жетекші тағайындалғанда, таңдау бірнеше рет Кенсингтондағы алдынғы собор хорын басқарған әнші сэр Чарльз Сантлиге түсті. Бірақ Сантли өзінің шектеулерін біліп, бас тартты. Downside Abbey мектебінің музыка директоры Ричард Рансиман Терри Вестминстер соборының алғашқы музыка директоры болды. Бұл таңдаудың дұрыс екені дәлелденді. Терри – керемет хор ұстазы және жаңашыл ғалым, ағылшын және басқа еуропалық Ренессанс композиторларының ұлы туындыларын қайта жаңғыртуды бастаған алғашқы музыкатанушылардың бірі. Терри Вестминстер соборы хорының беделін Бёрд, Таллис, Тавернер, Палестрина және Виктория сияқты композиторлардың 16-шы және 17-шы ғасырлардан бері естілмеген музыкаларын орындау арқылы қалыптастырды. Собордағы мессаға қызығушылық танытқан музыканттар мен діншілер де қатысты. Ренессанс мессалары мен мотеттерін литургиялық контекстінде орындау хордың қызметінің негізгі бөлігі болып табылады. Терри 1924 жылы отставкаға кетті, оның орнын 1901 жылы құрылған алғашқы он бір хористтің бірі болған канон Ланселот Лонг басты. Екінші дүниежүзілік соғыс басталғанда, ұлдар алдымен Шығыс Сассекстегі Укфилдке эвакуацияланды, бірақ соңында соғыс аяқталғанға дейін хор мектебі толығымен жабылды. Собордағы музыканы кәсіби әншілер орындады. 1941 жылдан 1947 жылға дейінгі кезеңде музыка шебері Ричард Терридің қосалқы органшысы болған Уильям Хайд болды. Хайдтың орнын Джордж Малкольм басты, ол хордың континенталды дыбысын дамытып, музыкалық беделін нығайтты, әсіресе Викторияның Tenebrae респонсорияларының легендарлық жазбасы арқылы. Соңғы жылдары бұл лауазымды Франсис Кэмерон, Колин Мауби, Стивен Клеобери, Дэвид Хилл, Джеймс О'Доннелл және Мартин Бейкер атты тұлғалар иеленді. 2021 жылдың мамыр айында Саймон Джонсон Музыка шебері болып тағайындалды. Ренессанс шедеврлерін орындаумен қатар, Вестминстер соборы хоры қазіргі композиторлар жазған музыканың көптеген тұңғыш орындарын берді. Терри Вон Уильямстың (Г-минордағы миссасы собордағы литургиялық орындауды алды), Густав Холст, Герберт Хоуэллс және Чарльз Вудтың музыкасының премьерасын өткізді; 1959 жылы Бенджамин Бриттен хоршылар үшін Missa brevis жазды; ал 1960 жылдан бастап Леннокс Беркли, Уильям Матиас, Колин Мауби және Фрэнсис Гриердің шығармалары репертуарға қосылды. Соңғы уақытта Роксана Пануфник, Джеймс Макмиллан, сэр Питер Максвелл Дэвис және Джудит Бингемнің төрт жаңа миссалары соборда алғаш рет орындалды. 2005 жылдың маусым айында хоршылар Джон Тэвенердің ұлдар дауысы үшін жазылған Missa Brevis әнінің дүниежүзілік премьерасын өткізді. Вестминстер соборы хоры алғашқы жазбасын 1907 жылы шығарды. Вестминстер соборы хорының дискографиясында көптеген жазбалар бар, соңғы уақытта Hyperion лейблінің сериясы, және хордың жазбаларына көптеген сыйлықтар берілді. Олардың ішіндегі ең беделділері – 1998 жылғы «Граммофон» сыйлығы, «Жылдың ең үздік хорлық жазбасы» және «Жылдың жазбасы» номинацияларында, О'Доннелдің басқаруымен Мартиннің қос хорға арналған миссасы мен Пиццеттидің реквиемы үшін табыс етілді. Бұл номинациялардың екеуінде де жеңіске жеткен жалғыз собор хоры. Собордағы міндеттеріне уақыт болғанда, хор ел ішінде де, шетелде де концерттік өнер көрсетіп тұрады. Ол Альдебург, Челтнем, Зальцбург, Копенгаген, Бремен және Спиталфилдс сияқты маңызды фестивальдерде өнер көрсетті. Собор хоры Ұлыбританияның көптеген ірі концерт залдарында, соның ішінде Корольдік фестиваль залында, Вигмор залында және Корольдік Альберт залында өнер көрсетті. Собор хоры радио мен телеарналарда да жиі эфирге шығады. Вестминстер соборы хоры Венгрия, Германия және АҚШ-қа халықаралық гастрольдерге шықты. Хоршылар 2003 және 2006 жылдары Бельгияның Вату қаласында өткен Халықаралық грегориан әндері фестиваліне қатысты, ал толық хор 2006 жылдың наурыз айында Ослодағы Халықаралық шіркеу музыкасы фестивалінде екі рет өнер көрсетті. 2005, 2007 және 2008 жылдың сәуір айларында олар Милан қаласындағы «Due Organi in Concerto» фестивалінің аясында өнер көрсетті. 2011 жылдың қазанында олар Миннесота штатындағы Сент-Джон институтындағы қасиетті музыка институтының ашылу концертін орындады. Соборды көбінесе «Дром» деп атайды. Бұл атау 20-шы ғасырдың басында пайда болды, сол кезде дін қызметкерлері актерлер мен эстрада өнерпаздарының кәсіби одағы – Equity өкілдігімен қамтылған. Кәсіби ортада оны әзілде «Вестминстер гипподромы» деп атады, кейіннен бұл ат «Дром» деп қысқартылды.

The founder of Westminster Cathedral, Cardinal Herbert Vaughan laid great emphasis on the beauty and integrity of the cathedral's liturgy. Initially, he determined there should be a community of Benedictine monks at the new cathedral, performing the liturgies and singing the daily Office. This caused great resentment amongst the secular clergy of the diocese, who felt they were being snubbed. In the end, negotiations with both the English Benedictines and the community of French Benedictines at Farnborough failed and a 'traditional' choir of men and boys was set up instead. Despite great financial problems, the Choir School opened on 5 October 1901 with eleven boy choristers, in the building originally intended for the monks. Cardinal Vaughan received the boys with the words "You are the foundation stones". The Cathedral Choir was officially instituted three months later in January 1902. Sung Masses and Offices were immediately established when the cathedral opened for worship in 1903, and have continued without interruption ever since. In September 2020, Cardinal Vincent Nichols responded to a strategic review of sacred music at Westminster Cathedral, asking that "all those who profess to be fervent supporters of this precious inheritance of sacred music to become regular contributors to its financial support. It is, unquestionably, time to look ahead in order to ensure that this tradition of sacred music in Westminster Cathedral can be put onto a firm footing for years to come." When the question of a musical director was first considered, the choice fell on the singer Sir Charles Santley, who had conducted the choir of the pro cathedral in Kensington on several occasions. But Santley knew his limitations and refused. Richard Runciman Terry—Director of Music at Downside Abbey School—then became the first director of music of Westminster Cathedral. It proved to be an inspired choice. Terry was both a brilliant choir trainer and a pioneering scholar, one of the first musicologists to revive the great works of the English and other European Renaissance composers. Terry built Westminster Cathedral Choir's reputation on performances of music—by Byrd, Tallis, Taverner, Palestrina and Victoria, among others—that had not been heard since the sixteenth and seventeenth centuries, and Mass at the cathedral was soon attended by inquisitive musicians as well as the faithful. The performance of great Renaissance Masses and motets in their proper liturgical context remains the cornerstone of the choir's activity. Terry resigned in 1924, and was succeeded by Canon Lancelot Long who had been one of the original eleven choristers in 1901. At the beginning of the Second World War, the boys were at first evacuated to Uckfield in East Sussex, but eventually the choir school was closed altogether for the remainder of the war. The music at the cathedral was performed by a reduced body of professional men singers. During this period, from 1941 to 1947, the Master of Music was William Hyde, who had been the sub organist under Richard Terry. Hyde was succeeded by George Malcolm, who developed the continental sound of the choir and consolidated its musical reputation—in particular through the now legendary recording of Victoria's Tenebrae responsories. More recent holders of the post have included Francis Cameron, Colin Mawby, Stephen Cleobury, David Hill, James O'Donnell and Martin Baker. In May 2021, Simon Johnson was appointed as the Master of Music. In addition to its performances of Renaissance masterpieces, Westminster Cathedral Choir has given many first performances of music written especially for it by contemporary composers. Terry gave the premières of music by Vaughan Williams (whose Mass in G minor received its liturgical performance at a Mass in the cathedral), Gustav Holst, Herbert Howells and Charles Wood; in 1959 Benjamin Britten wrote his Missa brevis for the choristers; and since 1960 works by Lennox Berkeley, William Mathias, Colin Mawby and Francis Grier have been added to the repertoire. Most recently four new Masses—by Roxanna Panufnik, James MacMillan, Sir Peter Maxwell Davies and Judith Bingham—have received their first performance in the cathedral. In June 2005 the choristers performed the world première of Sir John Tavener's Missa Brevis for boys' voices. Westminster Cathedral Choir made its first recording in 1907. Many more have followed in the Westminster Cathedral Choir discography, most recently the series on the Hyperion label, and many awards have been conferred on the choir's recordings. Of these the most prestigious are the 1998 Gramophone Awards for both Best Choral Recording of the Year and Record of the Year, for the performance of Martin's Mass for Double Choir and Pizzetti's Requiem, conducted by O'Donnell. It is the only cathedral choir to have won in either of these categories. When its duties at the cathedral permit, the choir also gives concert performances both at home and abroad. It has appeared at many important festivals, including Aldeburgh, Cheltenham, Salzburg, Copenhagen, Bremen and Spitalfields. It has appeared in many of the major concert halls of Britain, including the Royal Festival Hall, the Wigmore Hall and the Royal Albert Hall. The cathedral choir also broadcasts frequently on radio and television. Westminster Cathedral Choir has undertaken a number of international tours, including visits to Hungary, Germany and the US. The choristers participated in the 2003 and 2006 International Gregorian chant Festival in Watou, Belgium, and the full choir performed twice at the Oslo International Church Music Festival in March 2006. In April 2005, 2007 and 2008 they performed as part of the "Due Organi in Concerto" festival in Milan. In October 2011, they sang the inaugural concert of the Institute for Sacred Music at Saint John's in Minnesota. The cathedral is frequently referred to as the 'Drome'. This dates from the early 20th century days when the Lay Clerks were represented by Equity—the trade union for actors and variety artists. In the profession, it was jokingly referred to as 'The Westminster Hippodrome'—a nickname which was later shortened to the 'Drome'.

" Оремус " журналы

Вестминстер соборы 1896 жылдан бері, құрылыс жұмыстары аяқталуына дейін ай сайын журнал шығарып келеді. Атаулардың соңғысы – 1996 жылы тұңғыш рет жарық көрген Oremus. (Латын тіліндегі oremus сөзі ағылшын тіліне «Дұға етейік» деп аударылады.) Oremus – 32 беттік түрлі-түсті журнал, онда католик қауымының танымал өкілдері, сондай-ақ католик емес сарапшылар мен британдық қоғамның белгілі тұлғаларының мақалалары мен очерктері жарияланады. Ол «Вестминстер соборының тізімі», 1896 жылдың қаңтарынан бастап бір данасы 6 пенниге сатылған, «Вестминстер соборының жылнамасы» (ай сайын, 1907 жылдың қаңтарынан бастап бір данасы 2 пенни немесе 3 шиллингке жылдық, почта ақысы төленген), және 1974 жылы алғаш рет жарық көрген «Вестминстер соборының бюллетені» сияқты журналдардың жалғасы болып табылады. 2012 жылдан 2016 жылдың тамызына дейін журнал редакторы болған Дилан Пэрри 2013 жылы Oremus журналын тегін тарату туралы шешім қабылдады. Журналды Вестминстер соборының веб-сайтынан жүктеуге болады.

Танымал мәдениетте

Монсеньор Роберт Хью Бенсонның "Әлемнің Иесі" атты апокалиптикалық ғылыми-фантастикалық романында Вестминстер соборы Лондондағы діни мақсаттар үшін қолданылып жүрген жалғыз шіркеу. Қалғандары мемлекетке тәркіленген. Альфред Хичкоктың "Шетелдік тілші" фильмінде Вестминстер соборының Кампаниль қоңырау мұнарасы ерекше көзге түседі, сол фильмде Джоэл МакКреа рөліндегі журналистке қастандық жасауға тырысылды. Шехар Капурдың "Елизабет: Алтын ғасыр" фильмінде Эль-Эскориалдағы сахналар Вестминстер соборында түсірілді. Соборды Лондонда туған ирланд суретшісі Брайан Уилан бейнелеген.