Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз-итальян композиторы Шарль Антуан Кампион, итальян тілінде Карло Антонио Кампиони (16 қараша 1720 – 12 сәуір 1788) – Францияның Лотарингия аймағында дүниеге келген француз-итальян композиторы. Ол өнімді композитор болды және барокко композициялық тәсілдері мен классикалық стиль арасындағы байланыстың көрінісі болды.
French Italian composer
Charles Antoine Campion, italianized as Carlo Antonio Campioni (16 November 172012 April 1788) was a French Italian composer who was born in Lorraine, France. He was a prolific composer and represented a link between Baroque compositional methods and those of the Classical style.
Ливорнодағы алғашқы жылдары және жұмыс
Кампион Лотарингиядағы Луневильде (Мурте-э-Мозель) Жак пен Шарлотта Брюже отбасында дүниеге келді. Лотарингиядағы оның алғашқы музыкалық білімі туралы көп мәлімет жоқ, бірақ ол Генри Демарецтің шәкірті болған болуы мүмкін. Әкесі Лотарингия сарайында қызмет еткендіктен, оның отбасы 1737 жылы Тоскананың Ұлы герцогы Франциск Лореннің таққа отыруымен бірге Италияның Флоренция қаласына көшірілді. Осы кезеңде ол Кампионның ұстазы Джузеппе Тартинимен танысқан болуы мүмкін. 1752 жылдан 1762 жылға дейін Кампион Ливорно соборының капеллмейстері болды. Ол бірнеше аристократтармен достық қарым-қатынаста болды және өзінің операсын (Марко Кольтеллини либреттосымен «Venere placata») 1760 жылы Ливорнода (Авалорати академиясында) Иосиф II мен Парма принцессасы Изабелланың патшалық тойына арнап қойды.
Campion was born in Lunéville (Meurthe et Moselle) in Lorraine to Jacques and Charlotte Bruget. Not much is known about his early musical education in Lorraine, but he may have been a student of Henri Desmarets. Given that his father was serving in the Lorraine court, his family was transferred to Florence, Italy at the same time as the rise to the throne of the Tuscan Granduca (Grand Duke) Francis of Lorraine in 1737. During this period of time, he presumably came into contact with Giuseppe Tartini, who was Campion's teacher. From 1752 to 1762, Campion was Chapel Master of the Cathedral in Livorno. He was fortunate to be friends with some aristocrats, and succeeded in having his opera (Venere placata, libretto by Marco Coltellini) performed for the celebration in Livorno (at the Avvalorati Academy) of the royal wedding of Joseph II and Princess Isabella of Parma in 1760.
Флоренциядағы жұмыспен қамту және халықаралық танылу
Кампионды жұмысқа алу Флоренциядағы соттың музыкалық қызметін қайта жаңғырту идеясы мен тілегіне орай болды, оны Лоррендер Регенция кезеңіндегі құлдыраудан кейін қайта орнатуға ниеттенген: бұл ниет жаңа Ұлы герцог Петр Леопольд тұсында күшейді. Флоренциядағы қызметі барысында Кампион өзінің талғамы мен ежелгі музыка жинағы үшін итальяндық және еуропалық мәдени қоғамның құрметіне ие болды. 1760 жылдары ол өзінің музыкасын жариялау мақсатымен шетелге сапарлады. Ол өзінің музыкасын Амстердам мен Парижде жеке бақылауымен басып шығарды, ал Уолш оның шығармаларын Лондонда жариялады.
The employment of Campion followed the idea and desire to rebuild the court's musical activities in Florence, which was intended to be reestablished by the Lorraines after the decline during the Reggenza period: an intention that became intensified with the new Grand Duke Peter Leopold. During his employment in Florence, Campion gained the respect of Italian and European cultural society for his taste and his collection of antique music. In the 1760s, he traveled abroad in order to promote the publication of his music. He printed his music in Amsterdam and Paris under his own supervision, and Walsh published his works in London.|471x471px|left]]
Соңғы жылдары және Лигнивиллмен дау
1770 жылдары Кампион Маркиза Эухенио ди Лигнивиллмен қатысты қатал даудың басты тұлғасы болды. Ол да Лотарингиялық және Флоренцияның музыкалық өмірін жаңаруға қатысып, Кампионды Біріккен сарайлардың шебері лауазымына ұсынуды қолдады. Лигнивилл Ұлы герцогқа өзінің жоғары музыкалық статусымен қанағаттанбау керектігін айтты және Кампионды Капелланы экономикалық және музыкалық тұрғыдан басқара алмайды деп айыптады. Бұл Кампионның қызметін иелену әрекеті болуы мүмкін. Ол көбінесе қасиетті музыкамен айналысты, онда керісінше, контрапунктке өте қатаң көзқарас танытты. Мысалы, Жозеф II-нің үйлену тойына арналған Venere placata және аяқталмаған Etruria fortunata еңбектерінен басқа, Флоренция консерваториясында сақталған дауыс пен аспаптарға арналған T'amo bell'idol mio сияқты мерекелік емес дуниалық кантаталарын да атау қажет. Анкона: Лучиано Бенинкаса кітапханасында Пичи отбасы үшін жазылған эпиталамикалық кантатаның қолжазбасы сақталған. Фиезоле: жергілікті музыка мектебінің кітапханасынан (Стефанелли коллекциясынан) 1700 жылдардың соңындағы әсем мұқабамен сақталған аталған Etruria fortunataның аяқталмаған қолжазбасы табылды. Берлин: Пруссиялық мәдени мұра бөлімінің Берлин мемлекеттік кітапханасында 1766 жылғы Франциск I үшін жазылған Реквием сақталған.
In the 1770s, Campion was the protagonist of a harsh querelle with the Marquise Eugenio di Ligniville who was also from Lorraine and participated in the regeneration of the Florentine musical activities and supported the nomination of Campion to Master of the Unified Courts. Ligniville told the Grand Duke to not be satisfied by his superior musical status and accused Campion of not being able to manage the Capella, both economically and musically. This might have been an attempt to take Campion's job. He worked very often with sacred music, in which on the contrary demonstrates a very rigid approach to counterpoint. if not the cited Venere placata for the marriage of Josef II, and the incomplete Etruria fortunata, It is also important to mention the non celebratory profane cantatas T'amo bell'idol mio, for voice and instruments (conserved at the Conservatory of Florence),
Ancona: «Luciano Benincasa» library conserved a probable autograph of the epithalamic cantata for the Pichi family. Fiesole: in the library of the local music school (in the «Stefanelli» collection) was found the incomplete autograph of the cited Etruria fortunata, which is conserved in an elegant binding from the late 1700s. Berlin: Musikabteilung of Preußischer Kulturbesitz into Staatsbibliothek zu Berlin conserved the cited Requiem for Francis I from 1766.