Кіріспе

Жатыр мойнының қабынуы

Цервицит – жатыр мойнының қабынуы. Әйелдердегі цервицит ерлердегі уретритпен көптеген ортақ белгілеріне ие, және көптеген жағдайлар жұқпалы инфекциялар арқылы туындайды. Цервициттің жұқпасыз себептеріне жатыр ішіндегі құрылғылар, контрацепциялық диафрагмалар, спермицидтерге немесе латекс презервативтерге аллергиялық реакциялар жатуы мүмкін. Цервицит ересек өмірінде барлық әйелдердің жартысынан астамын қамтиды.

Симптомдар мен белгілер

Сервициттің ешқандай белгісі болмауы мүмкін. Басқа себептеріне трихомона вагиналисі, герпес симплекс вирусы және Mycoplasma genitalium жатады. Сондай-ақ, сервиситті жұқтыру қаупін арттыратын белгілі бір әрекеттер де бар. Жоғары тәуекелді жыныстық қатынас, ЖҚАУ тарихы, көптеген жыныстық серіктестер, ерте жаста жыныстық қатынас жасау, сондай-ақ жоғары тәуекелді жыныстық қатынасқа түсетін немесе ЖҚАУ-ға шалдыққан жыныстық серіктестер сервиситті жұқтыру мүмкіндігін арттырады.

Диагностика

Жатыр мойнының қабынуын (цервицит) анықтау үшін дәрігер жамбас қуысын тексеріп қарады. Бұл тексеруге жатыр мойнының көрінеу тексеруімен бірге спекулум арқылы тексеру кіреді, онда жатыр мойнынан әдетте іріңді немесе аз тітіркендірумен қан кету байқалады. Тампон сияқты жат денелерді қынапқа дұрыс орналастыруды және оларды қанша уақыт қалдыру, қанша жиі ауыстыру және/немесе қанша жиі тазалау керектігі туралы нұсқауларды орындау цервицит қаупін азайтуға көмектеседі. Сонымен қатар, дұшпен жуу және дезодорантталған тампондар сияқты ынталандырғыш заттардан аулақ болу цервициттің алдын алуға мүмкіндік береді.

Емдеу

Жұқпалы емес себептері негізінен тітіркендіргіш факторды жою немесе оған ұшырауды шектеу арқылы емделеді. Жұқпалы себептерді емдеу үшін антибиотиктер, әдетте азитромицин немесе доксициклин, немесе вирустық қарсы препараттар қолданылады. Жыныстық жолмен берілетін инфекцияларға шалдығу қаупі жоғары әйелдер (яғни, 25 жасқа дейінгілер, жаңа жыныстық серіктес, басқа серіктестермен қарым-қатынаста болған немесе жыныстық жолмен берілетін инфекциясы бар серіктес) хламидиоз және мүмкін гонореяға қарсы профилактикалық ем алуы керек, әсіресе бақылау қамтамасыз етілмесе немесе диагностикалық тексеру мүмкін болмаса. Тәуекелі төмен әйелдер үшін емді тексеру нәтижелері қолжеткізілгенге дейін кейінге жылдыруға болады. Қайта жұқтыру қаупін азайту үшін әйелдер емдеу басталғаннан кейін жеті күн бойы жыныстық қатынастан бас тартуы керек. Сондай-ақ, жұқпалы жатыр мойнының қабынуы бар адамның соңғы 60 күндегі жыныстық серіктестері тексеруге немесе жеделдетілген серіктес терапиясы (ЖСТ) арқылы емдеуге жіберуі керек. ЖСТ – бұл клиникалық дәрігердің жыныстық жолмен берілетін инфекция диагнозы қойылған науқастың жыныстық серіктесін алдымен кездеспей немесе тексермей емдеу процесі. Жыныстық серіктестер де өздері мен серіктестері тиісінше емделгенге дейін жыныстық қатынастан аулақ болуы керек. Емделмеген жатыр мойнының қабынуы ВИЧ инфекциясына сезімталдықтың артуымен де байланысты. Жұқпалы жатыр мойнының қабынуымен ауыратын әйелдер басқа жыныстық жолмен берілетін инфекцияларға, соның ішінде ВИЧ және сифилис инфекциясына тексерілуі керек. Жатыр мойнының қабынуын бақылау қажет. Хламидиоз, гонорея немесе трихомониаз диагнозы қойылған әйелдер емделгеннен кейін үш ай ішінде клиникалық дәрігерге қайта тексеру үшін баруы керек, себебі олардың жыныстық серіктестері емделгеніне қарамастан, қайта жұқтыру қаупі жоғары. Жүкті әйелдерді емдеу жүкті емес әйелдерді емдеумен бірдей.