Жеміні-1 ғарыш бағдарламасының алғашқы ұшырылысы. 🚀 Ғарыш кемесінің құрылымдық беріктігі, Titan II тасымалдағышы мен жаңа қарымтастық жүйелер сынақтан өтті. 🛰️
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бірінші Gemini бағдарламасының ғарышқа ұшырылуы
First Gemini program spacelaunch
Gemini 1 – NASA-ның Gemini бағдарламасының алғашқы миссиясы болды. Gemini ғарыш кемесінің экипажсыз сынақ ұшуы, оның басты мақсаттары жаңа ғарыш кемесінің және өзгертілген Titan II ұшыру құралының конструкциялық тұрақтылығын сынаудан өтті. Бұл сонымен қатар Gemini бағдарламасы үшін жаңа бақылау және байланыс жүйелерін сынаудың алғашқы қадамы болды және алғашқы экипаждық миссияларға дайындық үшін жердегі қолдау тобына оқыту жүргізілді. Бастапқыда 1963 жылдың желтоқсанында ұшыру жоспарланған, бірақ ғарыш кемесінің және оның күшейткішінің жасалуындағы қиындықтар ұшыруды төрт айға ықпалдастырды. Gemini 1 1964 жылдың 8 сәуірінде Флорида штатындағы Кеннеди мысындағы (қазір Канаверал) 19-шы ұшыру кешенінен ұшырылды. Ғарыш кемесі ракетаның екінші сатысына бекітіліп қалды. Миссия үш орбита бойына сынақ деректерін жинаумен аяқталды, бірақ ғарыш кемесі атмосфералық қарсылықтың салдарынан орбитасы төмендегенге дейін шамамен 64 орбита бойы ғарышта қалды. Ғарыш кемесін қайтадан жерге түсіру жоспарланбаған, сондықтан оның жылу қалқанына тесіктер салынды, осылайша атмосфераға қайта кіргенде бұзылуын қамтамасыз ету үшін.
Gemini 1 was the first mission in NASA's Gemini program. An uncrewed test flight of the Gemini spacecraft, its main objectives were to test the structural integrity of the new spacecraft and modified Titan II launch vehicle. It was also the first test of the new tracking and communication systems for the Gemini program and provided training for the ground support crews for the first crewed missions. Originally scheduled for launch in December 1963, difficulties in the development of both the spacecraft and its booster caused four months of delay. Gemini 1 was launched from Launch Complex 19 at Cape Kennedy (now Canaveral), Florida on April 8, 1964. The spacecraft stayed attached to the second stage of the rocket. The mission lasted for three orbits while test data were taken, but the spacecraft stayed in space for almost 64 orbits until its orbit decayed due to atmospheric drag. The spacecraft was not intended to be recovered, and holes were drilled through its heat shield to ensure it would not survive re entry.
Өмірбаян
"Жетіздер" жобасы Американың бір орындық "Меркурий" және үш орындық "Аполлон" жобалары арасындағы байланыс құралы ретінде жоспарланған. Көбінесе алдыңғы жобасынан алынған конструкцияға ие болған,
Project Gemini was conceived as a bridge between America's single seat Project Mercury and the three seat Project Apollo. With a design largely extrapolated from its predecessor,
Оның екі адамға арналған сыйымдылығы және жоғары мүмкіндіктері "Жетіздердің" "Меркурийден" едәуір ауыр ғарыш кемесі екенін көрсетті – "Меркурийдің" "Атлас" зымыранымен орбитаға шығаруға тым ауыр. Жаңа зымыра қажет болды. Жақында жасалған "Титан II" құрлық аралық баллистикалық зымырасы (бұрыннан әуе күштерінің X-20 ғарыш ұшағы жобасы үшін де пайдаланылған) тартымды нұсқа болды. Оның итеру күші "Атлас" күшінен екі жарым есеге жуық, механикалық құрылысы әлдеқайда қарапайым және отынды шексіз сақтау мүмкіндігіне ие. Сонымен қатар, "Титан II" отындары "Атлас" отындарына қарағанда азырақ жарылысқа ұшырайтындықтан, зымыра жарылған жағдайда, жарылыс та аз болар еді. Осы себепті "Меркурий" бағдарламасында қолданылған ауыр қашқыш мұнарасы қажетсіз болды; оның орнына, катапульталық креслолар қолданылуы мүмкін еді.
Its two person capacity and greater capabilities meant that Gemini would be a substantially heavier spacecraft than Mercury had been — too heavy to be lofted into orbit by Mercury's Atlas rocket. A replacement was needed. The newly developed Titan II ICBM (which had also been tapped by the Air Force for its X 20 spaceplane project) was an attractive replacement. It had a thrust some two and a half times that of the Atlas, a far simpler mechanical construction, and the ability to store propellants indefinitely. Moreover, the Titan II's propellants mixed less violently than those of Atlas meaning a booster explosion, should it happen, would be less violent. This made obsolete the heavy escape tower used in the Mercury program; instead, ejection seats could be used.
Ұшу алдындағы
Gemini ғарыш кемесі No1 экипажсыз миссия үшін арнайы салынған. Ішкі жүйелердің көп бөлігі экипаж салмағы мен тепе-теңдігіне жақын манекендермен және балластпен ауыстырылды. Экипаж төсектерінің орнына, қысқа ұшу кезінде тіркелген қысым, діріл, үдеу, температура және құрылымдық жүктемелерді телеметрия арқылы беру үшін екі паллетке аспаптар орнатылды. Ғарыш кемесінің жылу қалқаны орнатылды, бірақ Gemini 1 қайта кіру кезінде жойылғанын қамтамасыз ету үшін оған төрт үлкен тесік салынды. Тиімсіз жоба басқаруы алғашқы Gemini ұшырылымын одан әрі кешіктіру қаупін тудырды, ол қараша айына дейін 1964 жылғы 28 ақпанға дейін ықпалдастырылған болатын. Gemini менеджері Чарльз Мэтьюс бірнеше командаларды нақты басқару және байланыс арналары бар Gemini ұшыру құралы үйлестіру комитетіне біріктірді. Ғарыш кемесі ұшырылғаннан кейін бес жарым минуттан соң орбитаға шықты. Ұшыру құралы Gemini 1-ге артық 7 метр (24 фут) секундтық жылдамдық берді, бұл ғарыш кемесін жоспарланғаннан гөрі жоғарырақ апегейі бар орбитаға шығарды. Бұл Gemini 1-нің өмір сүру мерзімін жоспарланған үш жарым күннен төрт күнге дейін ұзартты, ал ұшу жоспарының құрамына кіргені – 4 сағат 50 минутқа созылған алғашқы үш орбита ғана. Gemini 1 және оған қосылған екінші сатысы 1964 жылғы 12 сәуірде Оңтүстік Атлантикаға, Оңтүстік Америка мен Африканың арасындағы 64-ші орбитада қайта кіргенге дейін Адамды космосқа жіберу желісімен қадағаланды. Сәтті ұшудың нәтижесінде Titan II "адамға лайықты" (адамды космосқа жіберу үшін қауіпсіз) деп есептелді. Gemini капсуласын адамға лайықты деп бағалау тоғыз айдан кейін, 1965 жылғы 19 қаңтарда Gemini 2 ұшырылымымен жүзеге асырылды. Gemini 1 миссиясын АҚШ Қорғаныс министрлігінің 5176 қызметкері, сондай-ақ Қорғаныс министрлігі ұсынған он бір ұшақ және үш кеме қолдады.
Gemini Spacecraft Number 1 was built specifically for the uncrewed mission. Most internal systems were replaced with dummies and ballast approximating the weight and balance of the crewed spacecraft. In place of the crew couches, two pallets of instruments were installed for the relaying via telemetry of the pressure, vibration, acceleration, temperature, and structural loads experienced during the short flight. A spacecraft heat shield was installed, but four large holes were drilled in it to ensure Gemini 1 was destroyed during reentry. Inefficient project management threatened to further delay the first Gemini launch, which by November had already been pushed back to February 28, 1964. Gemini Manager Charles Mathews united the several disparate teams into a single Gemini Launch Vehicle Coordination Committee with clearly defined management and communication channels. The spacecraft achieved orbit five and a half minutes after launch. The launch vehicle had imparted an excess 7 meters (24 feet) per second of velocity to the Gemini 1, placing the spacecraft into an orbit with an apogee of instead of the planned This lengthened Gemini 1's lifespan from the planned three and a half days to four. and only the first three orbits — lasting four hours and 50 minutes — were part of the flight plan. Gemini 1 and its attached second stage were tracked by the Manned Space Flight Network until they reentered over the South Atlantic, midway between South America and Africa, on April 12, 1964, during their 64th orbit. As a result of the successful flight, the Titan II was considered "man rated" (safe for use in human spaceflight). Man rating the Gemini capsule itself would not be accomplished until the launch of Gemini 2 nine months later, on January 19, 1965. The Gemini 1 mission was supported by 5,176 United States Department of Defense personnel, as well as eleven aircraft and three ships provided by the Department of Defense.