Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық суретші (1793–1867)
British artist (1793–1867)
Кларксон Фредерик Стэнфилд (3 желтоқсан 1793 – 18 мамыр 1867) – көрнекті ағылшын суретшісі (көбінесе қате түрде Уильям Кларксон Стэнфилд деп есептеледі), ол әсерлі теңіз көріністері мен пейзаждарымен танымал болған. Ол суретші Джордж Кларксон Стэнфилд пен композитор Фрэнсис Стэнфилдтің әкесі болды.
Clarkson Frederick Stanfield (3 December 179318 May 1867) was a prominent English painter (often inaccurately credited as William Clarkson Stanfield) who was best known for his large scale paintings of dramatic marine subjects and landscapes. He was the father of the painter George Clarkson Stanfield and the composer Francis Stanfield.
Ерте өмір
Стенфилд Сандерленд қаласында Джеймс Филд Стенфилдтің (1749–1824) – Ирландияда туған жазушы, актер және бұрынғы теңізші, және Мэри Хоадтың – суретші және актрисаның ұлы болып дүниеге келді. Стенфилд өнер талантын анасынан мұра еткен болуы мүмкін, ол шебер суретші болған деседі, бірақ 1801 жылы қайтыс болды. Оның әкесі бір жылдан кейін Мария Келлге қайта үйленді. Стенфилдтің аты әкесі таныс болған құл саудасын жойған Томас Кларксонның құрметіне қойылған, және ол тек осы есімді ғана қолданды, бірақ Фредерик екінші есімі болған деген де болжам бар. 1806 жылы ол қысқа мерзімге дилижанс безендетушісінің шәкірті болды, бірақ шеберінің әйелінің мастығына байланысты келіп кетті және теңізші болу үшін Оңтүстік Шилдс көміршісіне қосылды. 1808 жылы ол Корольдік теңіз күштеріне алынды, Ширнессте HMS Namur күзет кемесінде қызмет етті. 1814 жылы денсаулығына байланысты босатылып, 1815 жылы Шығыс Үндістан компаниясының Warley кемесімен Қытайға сапар жасап, көптеген эскиздермен оралды.
Stanfield was born in Sunderland, the son of James Field Stanfield (1749–1824) an Irish born author, actor and former seaman, and Mary Hoad, an artist and actress. Stanfield was likely to have inherited artistic talent from his mother, who is said to have been an accomplished artist, but died in 1801. His father remarried, to Maria Kell, a year later. Stanfield was named after Thomas Clarkson, the slave trade abolitionist, whom his father knew, and this was the only forename he used, although there is reason to believe Frederick was a second one. He was briefly apprenticed to a coach decorator in 1806, but left owing to the drunkenness of his master's wife and joined a South Shields collier to become a sailor. In 1808 he was pressed into the Royal Navy, serving in the guardship HMS Namur at Sheerness. Discharged on health grounds in 1814, he then made a voyage to China in 1815 on the East Indiaman Warley and returned with many sketches.
Көрінісі
Стенфилд апат салдарынан әскери қызметтен кетуге мәжбүр болды, бірақ саяхаттары барысында ол суретші ретінде мол тәжірибе жинады. 1816 жылдың тамызында Стэнфилд Лондонның Велклоз алаңындағы Роялти театрында декоратор және сахна суретшісі болып жұмысқа тұрды. Кейін Дэвид Робертспен бірге Ламбеттегі Кобург театрында жұмыс істеді, ал 1823 жылы Дрюри-Лейндегі Корольдік театрдың тұрақты сахна суретшісі болды. Ол 1834 жылға дейін театр үшін салған көптеген әсем декорациялар мен (қозғалмалы) диорамалар арқылы жылдам даңққа ие болды. Стенфилд 1834 жылғы Рождестводан кейін сахна суреттеуден бас тартты, алайда екі жақын досы үшін ерекше жағдай жасады: ол Уильям Чарльз Макредидің қойылымдары мен Чарльз Диккенстің әуесқойлық театрлық қойылымдары үшін декорациялар жасады.
An accident forced Stanfield to leave active service, but during his voyages he had acquired considerable skill as a draughtsman. In August 1816 Stanfield was engaged as a decorator and scene painter at the Royalty Theatre in Wellclose Square, London. Along with David Roberts he was afterwards employed at the Coburg theatre, Lambeth, and in 1823 he became a resident scene painter at the Theatre Royal, Drury Lane, where he rose rapidly to fame through the huge quantity of spectacular scenery and (moving) dioramas which he produced for that house until 1834. Stanfield abandoned scenery painting after Christmas 1834, though he made exceptions for two personal friends: he designed scenery for the stage productions of William Charles Macready, and for the amateur theatricals of Charles Dickens.
Көзілдірмелер
Стенфилд 1820 және 1830 жылдары Дэвид Робертспен бірнеше ірі масштабтағы диорама және панорама жобаларында серіктес болды. Бұл танымал ойын-сауық түрлерінің ең жаңасы – "қозғалмалы диорама" немесе "қозғалмалы панорама" болды. Бұл үлкен суреттерден тұратын, олар алып орама сияқты дөңгелектерге ашылатын; олар 19 ғасырдағы киноға ұқсас сезім тудыру үшін дыбыс және жарық эффектілерімен толықтырылды. Стенфилд пен Робертс мұндай ойын-сауықтың сегіз түрін жасады; теңіз суретшілері ретіндегі кейінгі жетістіктерін ескере отырып, екі маңызды теңіз шайқасы – Алжирді бомбалау және Наварино шайқасы туралы панорамалары ерекше назар аударуға лайық. 1830 жылы Германия мен Италияға жасаған саяхаты Стенфилдке тағы екі қозғалмалы панорама – Симплонның әскери жолы (1830) және Венеция және оның жақын аралдары (1831) үшін материал берді. Стенфилд біріншісін он бір күнде аяқтады; ол оған 300 фунт стерлинг гонорар алды. Келесі жылғы Венеция панорамасының ұзындығы 300 фут, биіктігі 20 фут болды; газбен жарықтандырылып, 15-20 минут бойы ашылатын. Көрсетілімде сахналық жабдықтар және тіпті ән салайтын гондолашылар да болды. Көрсетілім аяқталғаннан кейін, шығарманың бір бөлігі Шекспирдің «Венеция саудагері» және Отуэйдің «Венеция сақталды» пьесаларында қайта пайдаланылды. Стенфилд пен басқа суретшілердің қозғалмалы панорамалары дәстүрлі Рождестволық пантомималардың ең жарқын бөлігіне айналды.
Stanfield partnered with David Roberts in several large scale diorama and panorama projects in the 1820s and 1830s. The newest development in these popular entertainments was the "moving diorama" or "moving panorama." These consisted of huge paintings that unfolded upon rollers like giant scrolls; they were supplemented with sound and lighting effects to create a nineteenth century anticipation of cinema. Stanfield and Roberts produced eight of these entertainments; in light of their later accomplishments as marine painters, their panoramas of two important naval engagements, the Bombardment of Algiers and The Battle of Navarino, are worth noting. An 1830 tour through Germany and Italy furnished Stanfield with material for two more moving panoramas, The Military Pass of the Simplon (1830) and Venice and Its Adjacent Islands (1831). Stanfield executed the first in only eleven days; it earned him a fee of £300. The Venetian panorama of the next year was 300 feet long and 20 high; gas lit, it unrolled through 15 or 20 minutes. The show included stage props and even singing gondoliers. After the show closed, portions of the work were re used in productions of Shakespeare's The Merchant of Venice and Otway's Venice Preserved. The moving panoramas of Stanfield and other artists became highlights of the traditional Christmas pantomimes.
Бағалау
Стенфилдтің өнеріне оның сахна суретшісі ретіндегі ерте тәжірибесі зор әсер етті. Бірақ, оның туындыларында әрқашан тамашалық пен көріктілік сезімі болады, түстері құрғақ және қатаң болғанымен, олардың өңделуі зор әсерлі, кең атмосфералық эффектілерді беруде және композициялық шешімдерде күшті, сондай-ақ суретшінің қолданатын көркемдік материалдарды толыққанды меңгергенін көрсетеді. Көркемсурет сыншысы Джон Раскин оның теңіз және бұлттарды бейнелеуін жоғары бағалап, оны "біздің ағылшын реалистерінің жетекшісі" деп атады. Раскин кейде оның "көбірек қорқынышты және әдемі емес" болуын тіледі, сонымен қатар оның эскиздерінің, әсіресе акварельдегі жұмыстарының, көптеген көрмедегі майлы бояулардың және жарияланған гравюраларға негізделген акварельдердің жиынтық көркемдік сапасынан артық екенін атап көрсетті.
Stanfield's art was powerfully influenced by his early practice as a scene painter. But, though there is always a touch of the spectacular and the scenic in his works, and though their colour is apt to be rather dry and hard, they are large and effective in handling, powerful in their treatment of broad atmospheric effects and telling in composition, and they evince the most complete knowledge of the artistic materials with which their painter deals. The art critic John Ruskin considered his treatment of the sea and clouds of a very high order and called him the "leader of our English Realists." Wishing him to be sometimes "less wonderful and more terrible," Ruskin also pointed out the superior merits of his sketched work, especially in watercolour, to the often contrived picturesque qualities of many of his exhibited oils and the watercolours on which published engravings were based.
Өлім және мұра
Соңғы 10 жылы Стенфилдтің денсаулығы нашарлады. Ол 1867 жылдың 18 мамырында Лондонның Хэмпстед қаласында қайтыс болды; оның эстакадасында аяқталмаған картинасы болды, ал бұрынғы жұмысы – «Хелиголанд түбіндегі шайқас» Корольдік академия көрмесінде ілінген еді. Ол Кенсал Грин католик зиратында жерленді. Стенфилдтің өмір бойы досы болған жазушы Чарльз Диккенс, Стенфилдтің қайтыс болған күні соңғы болып көріп қалған достарының бірі болды. Стенфилдтің қайтысынан кейін Диккенс былай деп жазды: «Ол шыншылдық, жомарттық және қарапайымдылықтың өзі болды. Ең жақсы мінезді, ең мейірімді, ең сүйкімді және сүйікті адам. Оның жетістігі оны ешқашан бұзбады. Бұрын теңізші болған, және теңізшілерге тән барлық жақсы қасиеттері оның ішінде болды, оның өнерінің ықпалымен олар одан да жақсартылып, сирек кездесетін тұтас образды құрады». 1870 жылы, оның қайтысынан үш жыл өткен соң, Стенфилдтің туындыларының ірі ретроспективтік көрмесі Корольдік академияның алғашқы қысқы көрмесінде ұйымдастырылды. «Таймс» газеті көрмеге жасаған бағасында былай деп жазды: «Ағылшын суретшілерінің ешқайсысының туындылары көркемдік шеңберден тыс жерде осыншалық кең және жылы қолдауға ие болған емес. Стенфилдтің композицияны шебер меңгеруі, тақырып пен әсердегі жағымды және көркемділік сезімінің қатесіздігі, оның жағымды және көтеріңкі түстері және, соңғысы ретінде, теңіз және кемелер туралы білімі мен сүйіспеншілігін толыққанды пайдалануы (барлығы) оның шеберлігімен алған кеңінен таралған құрметіне қосылды, (және) оны пейзаж суретшілерінің ең танымал, ең танымал болмаса, біріне айналдырды».
In his last 10 years, Stanfield's health deteriorated. He died in Hampstead, London, on 18 May 1867; there was an unfinished painting on his easel and a previous work, A Skirmish off Heligoland, hanging in a Royal Academy exhibition. He was buried in Kensal Green Catholic Cemetery. Lifelong friend of Stanfield, the writer Charles Dickens, was one of the last visitors that Stanfield saw on the day he died. After Stanfield's death, Dickens wrote: "He was the soul of frankness, generosity and simplicity. The most genial, the most affectionate, the most loving and the most lovable of men. Success had never for an instant spoiled him . He had been a sailor once; and all the best characteristics that are popularly attributed to sailors, being his, and being in him refined by the influence of his Art, formed a whole not likely to be often seen." In 1870, three years after his death, Stanfield was awarded a major retrospective of his work at the inaugural Royal Academy Winter Exhibition. In its appraisal of the show, The Times wrote: "There are no English painters whose works have won wider and warmer popularity outside the artistic pale. Stanfield's practiced command of the artist of composition, his unerring sense of the agreeable and picturesque in subject and effect, his pleasant and cheerful color and last, not least, the large use to which he turned his knowledge and love of the sea and shipping (all) added to the widespread admiration he had won by his consummately skillful scene painting, (and) combined to make him one of the most popular, if not the most popular, of landscape painters."
Жеке өмір
Стенфилд өнерімен ғана емес, сонымен қатар жеке қарапайымдылығы мен төмендігі үшін де сыйға батылды. Ол католик дінінде туды және 1838 жылы екінші әйелінен (Ребекка Адкоктан) аға ұлын жоғалтқаннан кейін, ал 1850 жылдары бірінші әйелінен (Мэри Хатчинсоннан, ол босанғанда қайтыс болған) екі баласын жоғалтқаннан кейін орта жасында дінге одан да берілді. Оның ең үлкен баласы, Джордж Кларксон Стенфилд (1828–78) де сол сияқты суреттер салатын суретші болды, негізінен әкесінен тәлім алған. Тағы бір ұлы, Фрэнсис Стенфилд (1835–1914) – ағылшын католик священнигі, ол бірнеше танымал әндердің авторы ретінде белгілі. Оның қызы Гарриет Генри Багшвейдің ұлы В. Г. Г. Багшвейге тұрмысқа шықты және теңіз суретшісі Джозеф Ридгард Багшвейдің анасы болды.
Stanfield was admired not only for his art but his personal simplicity and a modesty. He was born a Catholic and became increasingly devout in middle life, after the loss in 1838 of his eldest son by his second marriage (to Rebecca Adcock) and then, in the 1850s, both the children of his first marriage (to Mary Hutchinson, who had died in childbirth). His eldest surviving son, George Clarkson Stanfield (1828–78) was also a painter of similar subjects, largely trained by his father. Another son, Francis Stanfield (1835–1914) was an English Catholic priest who is noted for having composed several notable hymns. His daughter Harriet married W. H. G. Bagshawe, son of Henry Bagshawe, and was mother of Joseph Ridgard Bagshawe, also a marine painter.