Cessna T-37 Tweet: Әскери оқу ұшағының тарихы (1954-2009)

Кіріспе

Әскери оқу ұшақтары отбасысы (1954–2009)

Cessna T-37 Tweet (Cessna компаниясы Model 318 деп атаған) – екі қозғалтқышпен жабдықталған, экономикалық әуе оқу ұшағы. Ол ондаған жылдар бойы АҚШ Әуе күштері (USAF) және бірнеше басқа елдердің әуе күштері үшін бастапқы оқу ұшағы ретінде пайдаланылды. T-37 ұшағы 1952 жылдың басында АҚШ Әуе күштері үшін «Оқушылық эксперименталды (TX)» бағдарламасы іске қосылғаннан кейін жасалды. 1954 жылдың 12 қазанында XT-37 прототипі алғашқы ұшуын жасады. Бірінші прототип сынақ барысында жойылғанмен, кейінгі прототиптерге басқаруды жақсарту үшін мұрынға орнатылған стабилизаторлар және кеңейтілген, қайта жасақталған құйрық бөлігі сияқты жаңа мүмкіндіктер қосылды. Содан кейін АҚШ Әуе күштері ұшақты T-37A ретінде өндіріске беруге шешім қабылдады. Қызмет 1956 жылдың маусым айында алғашқы өндірістік ұшақты алды. T-37A жеткіліксіз қуатқа ие болғандықтан, АҚШ Әуе күштері J 69 T-25 қозғалтқыштарымен және жақсартылған авиациялық құралдармен жабдықталған жаңартылған T-37B нұсқасын тапсырыс берді. 1973 жылға дейін 552 жаңа T-37B ұшағы салынды; барлық қалған T-37A ұшақтары ақырында T-37B стандартына дейін жаңартылды. T-37 алғашқы ұшудан кейін 50 жылдан астам АҚШ Әуе күштерінің негізгі ұшқыштарды даярлау құралы ретінде қызмет етті. T-37-де бастапқы оқуды аяқтаған студенттер, әуе күштерінің, теңіз күштерінің, теңіз жаяу әскерлерінің немесе одақтас елдердің оқу ұшақтарына өтті. 1975 жылы өндіріс тоқтатылар алдында барлығы 1269 T-37 ұшағы салынды. 2009 жылы АҚШ Әуе күштері соңғы T-37 ұшағын қолданудан шығарды, оның орнына жаңа турбовинттік Beechcraft T-6 Texan II ұшағы келді. Оқу ұшағы ретінде қолданылудан басқа, қаруланған T-37C нұсқасы қару-жарақпен оқу үшін әзірленді. Cessna компаниясы 1960 жылдары Вьетнам соғысы үшін бүлікке қарсы күрес ұшақтарына (COIN) қажеттілік туған кезде A-37 Dragonfly шабуылдық нұсқасын да жасады. A-37 және T-37C ұшақтары басқа да елдерге экспортталды, нәтижесінде Оңтүстік Американың бірнеше елдерінің әуе күштері оларды пайдалануға бастады.

The Cessna T 37 Tweet (designated Model 318 by Cessna) is a small, economical twin engined jet trainer aircraft. It was flown for decades as a primary trainer of the United States Air Force (USAF) as well as in the air forces of several other nations. The T 37 was developed in response to the launch of the "Trainer Experimental (TX)" program for the United States Air Force (USAF) in early 1952. On 12 October 1954, the prototype XT 37 performed its maiden flight. While the first prototype was lost during spin tests, features to improve handling were installed upon subsequent prototypes, such as nose mounted strakes and a heavily redesigned large tail unit, after which the USAF chose to order the aircraft into production as the T 37A. The service received the first production aircraft during June 1956. In response to the T 37A being somewhat underpowered, the USAF ordered an improved version, the T 37B, that was powered by uprated J 69 T 25 engines and was also equipped with improved avionics. A total of 552 new built T 37Bs was constructed through 1973; all surviving T 37As were eventually upgraded to the T 37B standard as well. The T 37 served as the USAF's primary pilot training vehicle for over 50 years after its first flight. After completing initial training in the T 37, students progressed on to other advanced Air Force, Navy, Marine Corps or Allied trainers. A total of 1,269 T 37s were constructed prior to production ending in 1975. In 2009, the USAF withdrew its final T 37, having replaced the type with the newer turboprop powered Beechcraft T 6 Texan II. In addition to its use as a trainer, an armed T 37C variant was developed as a weapons trainer. A dedicated attack variant, the A 37 Dragonfly, was also developed by Cessna during the 1960s in response to a need for counter insurgency aircraft (COIN) aircraft for the Vietnam War. Both the A 37 and T 37C were exported to various other countries, leading to their adoption by the air forces of several South American nations.

Шығу тегі

T-37 1952 жылдың көктемінде АҚШ Әуе күштерінің (USAF) «Тренерлік тәжірибелік (TX)» бағдарламасы бойынша ұсыныс сұрауын жариялағаннан басталады. Сұранысқа сәйкес, USAF курсанттарын реактивтік ұшақтармен таныстыруға жарамды, екі орындық, жеңіл негізгі оқу ұшағы қажет болды. Ұшақ пайдалануда қарапайым, күтіп ұстау оңай, конструкциясы берік, төмен жылдамдықта жақсы басқарылатын, биік биіктікте маневр жасағанда қауіпсіз, кемінде екі сағатқа ұшуға жеткілікті отын сыйымдылығы, 30 000 фут биіктікте жұмыс істеу шегі, 113 түйін максималды қону жылдамдығы, 4000 фунт максималды салмағы және 4000 футтан кем жерге қону мен ұшу мүмкіндігі болуы тиіс еді. Cessna компаниясы TX сұранысына жауап берген сегіз ұшақ құрастырушының бірі болды. Компания бір-біріне қатар отыратын екі қозғалтқышты ұшақты жобалады, ол ішкі түрде Model 318 деп аталды. XT-37 екі Continental Teledyne J69 T 9 турбореактивті қозғалтқышымен жабдықталды, бұл француздық Turbomeca Marboré қозғалтқыштары лицензия бойынша шығарылған, әрқайсысы 920 фунт (4.1 кН) дейін итермелеуге қабілетті еді. Ұшақтың көптеген бөліктері Cessna компаниясының өзінде жобаланып, құрастырылды. Өндіріске салыстырмалы түрде аз сыртқы мердігерлер тартылды. Алайда, кабинасы герметикаланбағандықтан, USAF ережелері бойынша 25 000 фут (7620 м) биіктікте жұмыс істеу шегімен шектелді. Алғашқы прототип сынақ барысында апатқа ұшырады. Басқаруды жақсарту үшін келесі прототиптер мұрын бөлігінің бойымен созылған жаңа аэродинамикалық элементтермен және кеңейтілген, қайта жасалған құйрық бөлігімен жабдықталды. 1955 жылдың 3 мамырында үшінші және соңғы прототип алғаш рет ұшты.

Өндіріс

Өнімді Т 37А, XT 37 прототиптеріне ұқсас болды, тек ұшу сынақтарында анықталған мәселелерді шешу үшін жасалған шағын өзгерістер болды. 1955 жылдың қыркүйегінде алғашқы Т-37А құрастырылып, сол жылдың соңында алғашқы рейсі жасалды. АҚШ Әуе күштері ақырында 444 Т 37А тапсырыс берді, соңғысы 1959 жылы өндірілді. 1957 жылы АҚШ армиясы үш Т 37А ұшағын жауынгерлік алаңды бақылау және басқа да жауынгерлік қолдау міндеттері үшін сынап көрді, бірақ соңында осы мақсат үшін Grumman OV 1 Mohawk ұшағын сатып алды. Дарлинг бұл нәтижеге саяси факторлар, соның ішінде АҚШ Әуе күштерінің қарсылығы себеп болғанын айтады. Әуе күштерінің қызметкерлері Т-37А ұшағын ұнатқан, бірақ оның қуаты жеткіліксіз деп есептеген. Осының салдарынан, қызмет жақсартылған нұсқаны, Т-37В-ны тапсырыс берді. Ол шамамен 10 пайызға артық итермелі күш беретін және сенімдірек J 69 T 25 қозғалтқыштарымен жабдықталды. Жаңа нұсқада авиация жабдықтары, жанармай ағыны жақсартылды, сондай-ақ техникалық қызмет көрсетуді азайту үшін түрлі өзгерістер енгізілді. 1965 және 1970 жылдар аралығында құстардың соққаннан туындаған бірқатар апаттардан кейін барлық Т 37 ұшақтарына 0,5 дюйм (12,7 мм) қалыңдықтағы Лексан поликарбонатынан жасалған жаңа жел әйнегі орнатылды; бұл жел әйнек құстың салыстырмалы жылдамдықтағы соққысына сенімді түрде төтеп беруге жеткілікті беріктікке ие болды. Бұл жаңа жел әйнектің алғашқы үлгілері бұрмаланудан зардап шеккен, бірақ бұл өндіріс процесінде түзетілді. 1962 жылы Cessna компаниясы Т-37В ұшағын АҚШ Әуе күштерінің аэробтикалық демонстрациялық тобы Thunderbirds үшін North American F 100 Super Sabre ұшағының орнына ұсынды, бірақ Әуе күштері F 100 ұшағына қанағаттанды. Т-37А және Т-37В ұшақтарында құрал-жарақ болған жоқ және сыртқы қару-жарақ орнатуға арналған пилон да болған жоқ. 1961 жылы Cessna компаниясы Т 37 ұшағының мүмкіндіктерін жақсартуға кірісті. Жаңа нұсқа, Т 37C деп аталды, экспортқа арналған және қажет болған жағдайда жеңіл шабуылдық міндеттерді орындауға қолданылуы мүмкін болды. Т 37C прототипі Т 37В ұшағының модификациясы болды; негізгі өзгерістерге қанаттарды күшейту және әрбір қанаттың астына, бас тіреуінен тыс жерге қосалқы пилонды орнату кірді. Т 37C ұшағына фюзеляж ішінде орнатылған барлау камерасы да орнатылуы мүмкін болды. Сондай-ақ, оған 65 АҚШ галлоны (245 л) сыйымдылығы бар қанат ұштарындағы жанармай бактері орнатылуы мүмкін, оларды төтенше жағдайда тастауға болатын. Т-37С-тің негізгі қару-жарағы General Electric компаниясының .50 калибрлі (12.7 мм) пулеметімен, 200 оғы бар "көп мақсатты под" болды, екі 70 мм (2,75 дюйм) бүктелген қанатты ракеталық қондырғысы және төрт оқулық бомбасы. Бүктелген қанатты ракеталық қондырғылар немесе Sidewinder әуеден ауаға зымырандар сияқты басқа да қару-жарақтарды тасуға болады. Сонымен қатар, компьютерлік нысана көздегіш және камера да қосылды. Осы өзгерістер Т-37С ұшағының салмағын арттырды. Қозғалтқыштар жаңартылмағандықтан, өзгерістер ұшақтың ең жоғары жылдамдығын 595 км/сағ-қа дейін төмендетті, бірақ қанат ұштарындағы бактер оның ең жоғарғы қашықтығын 1,770 км-ге дейін арттырды. Т-37 ұшақтарының өндірісі 1960 жылдардың басында айтарлықтай баяулады, бірақ онжылдықтың екінші жартысында өндіріс артып, Вьетнам соғысының күшеюіне байланысты сұраныс өсті. Осы уақытта ұшақтар "Әскери көмек көрсету" бағдарламасы бойынша достық шетелдік операторларға жеткізілуіне рұқсат берілді. Т 37 ұшақтарының өндірісі 1975 жылы тоқтатылды. Осы уақытқа дейін осы типтің 273 Т 37C экспорттық сатылымға қосылды. Т-37 ұшағынан алынғандықтан, АҚШ Әуе күштері COIN моделінің болашақ нұсқасы әлдеқайда үлкен жүк көтеруге, ұшу уақытына және қиын жағдайларда қысқа жолмен ұшуға қабілетті болуы керек екенін анықтады. Нақты өзгерістерге күшейтілген қанаттар, үлкен қанат ұштарындағы жанармай бактері, жауынгерлік алаңдағы байланыс, навигация және нысанаға алуға арналған қосымша авиация, қиын жерлерде пайдалануға жарамды мықты шасси және General Electric компаниясы ұсынған GAU 2B/A "Minigun" стиліндегі автоматты мылтықтың орнатылуы кірді. Ол минутына 3,000 оқтан атып, 1,500 оқтан тұратын. Мылтық ұшақтың алдыңғы бөлігіне орнатылды, сонымен қатар нысана көздегіш пен камера да қосылды. Әрбір қанатқа түрлі оқ-дәрілерді орнатуға арналған үш пилон орнатылды. Бұл А-37 Вьетнамдағы майдан соғысында ғана емес, сонымен қатар Оңтүстік Американың бірнеше елдеріне экспортталды. Cessna компаниясы Т 37 ұшағының бірнеше жаңа нұсқаларын ұсынды, бірақ олар ешқашан өндіріске енгізілген жоқ. 1959 жылы Cessna компаниясы Т 37 ұшағының жеңіл реактивті көлік нұсқасының прототипін жасады, ол Cessna Model 407 деп аталды, ол автомобиль үлгісіндегі төрт орындық қысымды пилот кабинасын орналастыру үшін 2 фут (1 м) созылып кетті. 407 модельінің тек ағаштан жасалған макеті жасалды. Жоба тұтынушылардың қызығушылығының жеткіліксіздігіне байланысты тоқтатылды. Компания сондай-ақ осындай төрт орындық әскери жеңіл көлікті, Үлгі 405-ті, үлкен, clamshell шатырымен ұсынды, бірақ ол ешқашан жасалмады. АҚШ Әскери-теңіз күштерінің "Тандемдік әскери-теңіз жаттықтырушысы" (TNT) талабына жауап ретінде Cessna компаниясы тандемді пилот кабинасы бар Т 37 ұшағын ұсынды. Бірақ Теңіз күштері North American T 2 Buckeye ұшағын таңдады. Cessna компаниясы АҚШ Теңіз күштері мен Әуе күштері үшін түрлі басқа да жаттықтырушы ұшақтарды ұсынды, соның ішінде TNT конфигурациясына негіделген және қанаттардағы көтеру реактивті қондырғыларын қамтитын тік ұшыс нұсқасын ұсынды, бірақ олардың ешқайсысы прототипке жеткен жоқ.

The production T 37A was similar to the XT 37 prototypes, differing only in only minor ways as to address problems revealed by flight testing. During September 1955, the first T 37A was completed, it made its first flight later that year. The USAF ultimately ordered 444 T 37As, the last of which was produced in 1959. During 1957, the US Army evaluated three T 37As for battlefield observation and other combat support roles, but eventually procured the Grumman OV 1 Mohawk for this purpose instead. Darling alleges that this outcome had been largely due to political factors, including the opposition of the USAF. USAF officials reportedly liked the T 37A but often considered it to be underpowered; consequently, the service ordered an improved version, the T 37B. It was outfitted with uprated J 69 T 25 engines that provided roughly 10 percent more thrust as well as being more reliable. The new variant also featured improved avionics, fuel flow improvements, as well as various changes to reduce maintenance requirements. Following a series of accidents caused by bird strikes between 1965 and 1970, all T 37s were later retrofitted with a new windshield made of Lexan polycarbonate plastic 0.5 in (12.7 mm) thick; this had sufficient strength to reliably withstand the impact of a bird at a relative speed of While early examples of this new windshield suffered from distortion, this was rectified via production changes. In 1962, Cessna suggested the T 37B as a replacement for the North American F 100 Super Sabre as the primary aircraft for the USAF aerobatic demonstration team, the Thunderbirds, but the USAF was satisfied with the F 100. The T 37A and T 37B had no built in armament and lacked any stores pylons for external armament. During 1961, Cessna began developing a modest enhancement of the T 37 for use as a weapons trainer. The new variant, the designated T 37C, was intended for export and could be used for light attack duties if required. The prototype T 37C was a modified T 37B; the principal changes made included strengthened wings and the addition of a stores pylon under each wing outboard of the main landing gear well. The T 37C could also be fitted with a reconnaissance camera mounted inside the fuselage. It could also be fitted with wingtip fuel tanks, each with a capacity of 65 US gal (245 L), that could be dropped in an emergency. The primary armament of the T 37C was the General Electric "multipurpose pod" with a .50 caliber (12.7 mm) machine gun with 200 rounds, two 70 mm (2.75 in) folding fin rocket pods, and four practice bombs. Other stores, such as folding fin rocket pods or Sidewinder air to air missiles, could be carried. A computing gunsight and gun camera were also added. The changes increased the weight of the T 37C by As the engines were not upgraded, the changes caused a reduction in the aircraft's top speed to 595 km/h (370 mph), though the wingtip tanks increased its maximum range to 1,770 km (1,100 mi). Production of the T 37 slowed considerable during the early 1960s, although there was an uptake during the latter half of the decade, both to address attrition and an uptick in demand as the Vietnam War intensified. Around this time, the aircraft was authorised for supply to friendly overseas operators under the Military Aid for Assistance programme. Production of the T 37 was terminated in 1975. By this point, export sales of the type included 273 T 37Cs. Being derived from the T 37, the USAF had determined that an prospective COIN model would need to be able to carry a far greater payload, have more endurance, and possess better short field performance. Specific alterations made included the adoption of strengthened wings, the use of larger wingtip fuel tanks of capacity, additional avionics suitable for battlefield communications, navigation, and targeting, toughened landing gear that were suitable for rough field operation, and the fitting of a General Electric supplied GAU 2B/A "Minigun" Gatling style machine gun capable of a rate of fire of 3,000 rounds/minute and 1,500 rounds of ammunition that was installed in the aircraft's nose along with an accompanying gunsight and gun camera. Three stores pylons were installed on each wing that were compatible with various munitions. This A 37 would not only be used in frontline combat in Vietnam, but was also exported to various other air forces, including several South American nations. Cessna proposed a number of innovative variants of the T 37 that never went into production. In 1959, Cessna built a prototype of a light jet transport version of the T 37, designated the Cessna Model 407, which was stretched 2 feet (1 m) to accommodate a four place pressurized cockpit with an automobile type configuration. Only a wooden mockup of the Model 407 was constructed. The project was cancelled due to insufficient customer interest. The company also proposed a similar four place military light transport, the Model 405, with a big, clamshell canopy, but it was never built. In response to a United States Navy "Tandem Navy Trainer" (TNT) requirement, Cessna proposed a T 37 with a modified fuselage featuring a tandem cockpit. The Navy selected the North American T 2 Buckeye, instead. Cessna proposed various other trainer derivatives for the US Navy and USAF, including a vertical takeoff version based on the TNT configuration and incorporating lift jet pods in the wings, but none of them reached the prototype stage.

Пайдалану тарихы

1956 жылдың маусым айында Т-37А Әуе күштеріне жеткізіле бастады. Келесі жылы Әуе күштері осы үлгідегі ұшқыштардың курсанттар мен офицерлер үшін оқуларын бастады. Алғашқы Т-37Б 1959 жылы жеткізілді. Оқушылар мен нұсқаушылар Т-37А ұшағын ұшуға ыңғайлы, жақсы басқарылатын, сергекті және жылдам жауап беретін ұшақ деп есептеді, бірақ ол қуатты емес еді. Ол барлық дәстүрлі акробатикалық маневрлерді орындай алды. Оқушылар ұшқыштарды оқыту барысында ұшақты қасақана айналдыруға түсірді. Т-37А тіпті реактивтік ұшақтардың стандарты бойынша да өте шулы болды. Оның кішкентай турбооқилықтарына ауаның енуі жоғары дыбысты шығарып, кейбіреулерді оқушы ұшағын «Қыңғырау Мими», «6000 фунттік иттің сыбызғысы» немесе «Конвертер» (отын мен ауаны шу мен түтінге айналдырады) деп сипаттауға итермеледі. Ұшақтың өткір сыбызғысы оған «Твити» деген лақап атты берді, ол көбінесе «Твит» деп қысқартылды. АҚШ Әуе күштері Т-37 орналасқан базалардағы ғимараттарды дыбыс оқшаулауға көп уақыт пен ақша жұмсады, ал ұшақ жұмыс істеген кезде барлық қызметкерлерге құлақ қорғағыштары міндетті болды. 1996 жылға қарай барлығы 132 ұшақ А класындағы апаттарда жоғалып, 75 адам қаза тапты, олардың көпшілігі ұшқыштардың қателігіне байланысты болды. Көбінесе қозғалтқыштарды кездейсоқ тоқтату, газды дұрыс басқарудың жоқтығы, ұшақты суық ауа райында пайдалану және май жүйесіндегі мәселелер болды. 1970 жылдардың соңында Аргентина мен Чили арасындағы Бегль каналына байланысты шиеленіс күшейген кезде, Чили Әуе күштері өздерінің Т-37 ұшақтарын А-37 ұшағына ұқсас қаруланған конфигурацияға қайта жарақтандырды. Сол сияқты, Колумбия Әуе күштері 1980 жылдардың басында Т-37С ұшақтарын оқудан жеңіл шабуылдық міндеттерге қайта бағыттауды шешті. Десятилетиялар бойы АҚШ Әуе күштері Т-37 ұшағын ауыстыруға бірнеше рет тырысты, мысалы, сәтсіз аяқталған Fairchild T-46 жобасы, бірақ ол ХХІ ғасырдың басына дейін АҚШ Әуе күштерінің қызметінде болды. Т-37 2001-2009 жылдары Beechcraft T-6 Texan II ұшағының пайдасына тоқтатылды. T-6 – бұл турбовинттік ұшақ, ол Т-37 ұшағынан гөрі қуаттырақ, жанармайды үнемдеуші және заманауи авиациялық құралдармен жабдықталған. Әуе білімі және оқу командасындағы Т-37B ұшағындағы соңғы оқушылардың сапары 2009 жылдың 17 маусымында өтті. T-37B ұшағының соңғы операторы, 80-ші Ұшу оқу қанаты, Техас штатындағы Шеппард Әуе күштері базасынан ұшты. Соңғы T-37B ұшағы 2009 жылдың 31 шілдесінде АҚШ Әуе күштерінің активтік қызметінен ресми түрде зейнеткерлікке шығарылды.

During June 1956, deliveries of the T 37A commenced to the USAF; the service began both Aviation Cadet and commissioned officer pilot training using the type during the following year. The first T 37B was delivered in 1959. Instructors and students typically considered the T 37A to be a pleasant aircraft to fly, handling relatively well, being agile and responsive, though it was definitely not overpowered. It was capable of all traditional aerobatic maneuvers. Students intentionally placed the aircraft into a spin as part of their pilot training. The T 37A was very noisy even by the standards of jet aircraft. The intake of air into its small turbojets emitted a high pitched shriek that led some to describe the trainer as the "Screaming Mimi", the "6,000 pound dog whistle" or "Converter" (converts fuel and air into noise and smoke). The piercing whistle gave rise to the T 37's nickname of "Tweety Bird", which was regularly shortened to "Tweet". The USAF expended a considerable amount of time and money on soundproofing buildings at bases where the T 37 was stationed while ear protection were mandatory for all personnel when near an operating aircraft. By 1996, a total of 132 aircraft had been lost in Class A accidents and 75 fatalities had been incurred, the majority of which were attributed to pilot error. Common errors included inadvertently shutting down the engines via throttle mismanagement, use of the aircraft in cold weather conditions, and oil system issues. During the late 1970s, amid rising tensions between Argentina and Chile over conflicting territorial claims, commonly referred to be as the Beagle conflict, the Chilean Air Force retrofitted their T 37s into an armed configuration near identical to that of the A 37. Similarly, the Colombian Air Force decided to reorient its T 37Cs from training to light attack duties during the early 1980s. Over the decades, the USAF made several attempts to replace the T 37, such as the abortive Fairchild T 46, however it remained in service with the USAF into the twenty first century. The T 37 was ultimately phased out in favor of the Beechcraft T 6 Texan II between 2001 and 2009. The T 6 is a turboprop aircraft that possesses more power, better fuel efficiency, and more modern avionics than the T 37. The final USAF student training sortie by a T 37B in the Air Education and Training Command took place on 17 June 2009. The last USAF operator of the T 37B, the 80th Flying Training Wing, flew the sortie from its home station at Sheppard Air Force Base, Texas. The last T 37B was officially retired from active USAF service on 31 July 2009.

Нұсқалар

XT 37 Екі орындық реактивті жаттығушы ұшақтың прототипі, екі Continental YJ69 T 9 турбореактивті қозғалтқышымен жабдықталған; үш дана салынды (54 716 – 54 718). T 37A Екі орындық негізгі реактивті жаттығушы ұшақ, екі Continental J69 T 9 турбореактивті қозғалтқышымен жабдықталған; 534 дана салынды. T 37B Екі орындық негізгі реактивті жаттығушы ұшақ, екі Continental J69 T 25 турбореактивті қозғалтқышымен жабдықталған, жақсартылған навигациялық және байланыс жабдықтарымен жабдықталған. T 37C Екі орындық негізгі жаттығушы ұшақ, жеңіл шабуылдық ұшақ, әрбір қанаттың астында бір-бірден екі қару орнату платформасымен жабдықталған; 269 дана салынды. XAT 37D Екі орындық қарсы көтеріліс, жеңіл шабуыл прототипі ұшағы; екі дана салынды. YT 48A Екі Garrett F109 GA 100 қозғалтқышымен жабдықталған жоба; ешқайсысы салынбады.

Операторлар

Эквадордың Әуе күштері – 10 Т 37Б. Пәкістанның Әуе күштері – 63 ұшақ, оның ішінде 24 T 37B және 39 T 37C. 2008 жылы АҚШ-тан тапсырыс берілген 20 T 37 ұшағы жеткізілді. 2015 жылдың 28 қазанында Түркияның Әуе күштері Түркия мен Пәкістан арасындағы келісім бойынша 34 T 37C ұшағын, сондай-ақ қосалқы бөлшектерді Пәкістанның Әуе күштеріне берді.