Джуна Барнс: Американдық модернист жазушы және суретшінің өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Американдық модернист жазушы, ақын және суретші (1892–1982)

Джуна Барнс (/dʒ//uː//n//aː/, 1892 жылдың 12 маусымы – 1982 жылдың 18 маусымы) – американдық суретші, иллюстратор, журналист және жазушы. Ол ең көп танылғаны – «Nightwood» (1936) романымен, ол лесбияндық көркем әдебиеттің культты туындысы және модернист әдебиетінің маңызды еңбегі. 1913 жылы Барнс «Brooklyn Daily Eagle» газетінде бос штат журналисі және иллюстратор ретінде мансабын бастады. 1914 жылдың басына қарай Барнс қаланың жетекші газеттері мен журналдарында жарияланған жұмыстарымен іздестіріліп алынған репортер, сұхбаттасушы және иллюстратор болды. Кейін Барнстың таланты мен Гринвич-Виллидждің көрнекті богемаларымен байланысы оған авангардтық әдеби журналдарда және танымал журналдарда прозасын, өлеңдерін, иллюстрацияларын және бір актілік пьесаларын жариялауға, сондай-ақ «The Book of Repulsive Women» (1915) атты суреттерімен толық өлеңдер жинағын шығаруға мүмкіндік берді. 1921 жылы «McCall's» компаниясымен жасалған табысты келісім Барнсты Парижге алып барды, онда ол келесі 10 жыл өмір сүрді. 1930 жылдары Барнс Англияда, Парижде, Нью-Йоркте және Солтүстік Африкада уақыт өткізді. Осы тынышсыз кезеңде ол «Nightwood» романын жазып, жариялады. 1939 жылдың қазан айында, шамамен екі онжылдық Еуропада тұрғаннан кейін Барнс Нью-Йоркке оралды. Ол 1958 жылы «Антифон» атты соңғы маңызды туындысын – ырғақты пьесасын жариялады және 1982 жылдың маусымында Гринвич-Виллидждегі Патчин-Плейсте қайтыс болды.

Ерте өмір (18921912)

Барнс Нью-Йорк штатының Хадсон қаласының жанындағы Корнуоллдағы Сторм Кинг тауындағы бұдырлап салынған үйde дүниеге келді. Оның әкесінің анасы, Задел Барнс – жазушы, журналист және әйелдердің сайлау құқығы үшін күрескен белсенді, ол бір кезде әсерлі әдеби салон өткізген. Барнстың әкесі Уолд Барнс (шынайы аты Генри Аарон Будингтон) – өзінің талантын аша алмаған композитор, музыкант және суретші болған. Көп әйел алуды жақтаған ол 1889 жылы Барнстың анасы Элизабет Дж. Барнсқа (туған тегі Чаппелл) үйленді; оның сүйіктісі Франсис "Фанни" Кларк 1897 жылы, Барнс бес жаста болғанда оларға қосылды. Олардың сегіз баласы болды (Элизабеттен бес бала: ұлдары Турн, Зендон, Саксон және Шангар, қызы Джуна; Фанниден төрт бала: ұлдары Дюан және Брайан, қыздары Мюриел және Шила), олардың қаржылық жағдайына Уолд аз көмектесті. Бір жарым туыс бала кезінде қайтыс болды. Ұлының түсініксіз өнер адамы екеніне сенген Задел бүкіл отбасын асырау үшін күресіп, достары мен таныстарына көмек сұрап хаттар жазып, азайып бара жатқан табысын толықтырды. Екінші үлкен бала болған Барнс балалық шағының көп бөлігін бауырлары мен жартылай бауырларына көмектесуге арнады. Ол алғашқы білімін үйде алды, көбінесе әкесі мен әжесінен, олар оған жазу, сурет салу және музыканы үйретті, бірақ математика және орфография сияқты пәндерге көңіл бөлмеді. Ол формальды білім алмағанын айтты; кейбір мәліметтер оның он жастан кейін біраз уақыт мемлекеттік мектепке барып оқығанын көрсетеді, бірақ оның сабаққа қатысуы тұрақсыз болды. 16 жасында көршісі, әкесінің білімімен және келісімімен немесе тіпті әкесінің өзі зорлағаны мүмкін. Алайда, бұл әңгімелер, Барнс өзінің өмірбаянын аяқтауға үлкермеген. Барнс пен оның әкесі 1934 жылы қайтыс болғанға дейін бір-біріне жылы хаттар жазып тұрды. Барнс өзінің алғашқы романы "Райдерде" зорлау туралы ишарат жасайды, ал соңғы пьесасы "Антифонда" осы тақырыпты тікелей көтеріп, ашып айтады. Әжесімен бірге жылдар бойы төсек бөліскен хаттарында жыныстық сипаттағы тілдер инцест немесе тым еркелеуді білдіреді, бірақ "Антифон" жазылған кезде 40 жылдан бері қайтыс болған Задел айыптаудан тыс қалды. 18 жасқа толғанға дейін ол Фанни Кларктың інісі Перси Фолкнерге дін қызметкерлерінің қатысуынсыз жекелеген рәсімде "үйленді". Ол 52 жаста болды. Бұл одаққа әкесі, әжесі, анасы және ағасы ынталанды, бірақ ол оның қасында екі айдан аспады.

Barnes was born in a log cabin on Storm King Mountain, near Cornwall on Hudson, New York. Her paternal grandmother Zadel Barnes was a writer, journalist, and Women's Suffrage activist who had once hosted an influential literary salon. Her father, Wald Barnes (born Henry Aaron Budington), was an unsuccessful composer, musician, and painter. An advocate of polygamy, he married Barnes's mother Elizabeth J. Barnes (née Chappell) in 1889; his mistress Frances "Fanny" Clark moved in with them in 1897, when Barnes was five. They had eight children (five from Elizabeth: sons Thurn, Zendon, Saxon and Shangar and daughter Djuna; four from Fanny: sons Duane and Brian and daughters Muriel and Sheila), whom Wald made little effort to support financially. One half sibling died in childhood. Zadel, who believed her son was a misunderstood artistic genius, struggled to provide for the entire family, supplementing her diminishing income by writing begging letters to friends and acquaintances. As the second oldest child, Barnes spent much of her childhood helping care for siblings and half siblings. She received her early education at home, mostly from her father and grandmother, who taught her writing, art, and music but neglected subjects such as math and spelling. She claimed to have had no formal schooling at all; some evidence suggests that she was enrolled in public school for a time after age ten, though her attendance was inconsistent. It is possible that at the age of 16 she was raped, either by a neighbor with the knowledge and consent of her father, or possibly by her father. However, these are rumors and unconfirmed by Barnes, who never managed to complete her autobiography. What is known is that Barnes and her father continued to write warm letters to one another until his death in 1934. Barnes does refer to a rape obliquely in her first novel Ryder and more directly in her furious final play The Antiphon. Sexually explicit references in correspondence from her grandmother, with whom she shared a bed for years, suggest incest, or overly familiar teasing, but Zadel—dead for 40 years by the time The Antiphon was written—was left out of its indictments. Shortly before her 18th birthday she reluctantly "married" Fanny Clark's brother Percy Faulkner in a private ceremony without benefit of clergy. He was 52. The match had been strongly promoted by her father, grandmother, mother, and brother, but she stayed with him for no more than two months.

Нью-Йорк қаласы (19121921)

1912 жылы Барнстың отбасы қаржылық қиындықтарға тап болып, тарап кетті. Элизабет Барнс пен үш бауырымен бірге Нью-Йоркке көшіп, ажырасуға өтініш берді, бұл Уолдты Фанни Кларкқа үйленуге мүмкіндік берді. Бұл көшу Барнске алғаш рет өнерді ресми түрде оқуға мүмкіндік берді; ол 1912 жылдан 1913 жылға дейін шамамен алты ай Пратт институтында, ал 1915 жылдан 1916 жылға дейін Нью-Йорктегі Суретшілер лигасының мектебінде оқыды. Бірақ өзін және отбасын асырау қажеттілігі – бұл жауапкершілік көбінесе оның үстіне түсті – оны мектепті тастап, Бруклин Daily Eagle газетінде тілші болып жұмыс істеуге мәжбүр етті. Daily Eagle газетіне келген Барнс: «Мен сурет сала да, жаза да білемін, мені жұмысқа алмасаңдар, ақымақтық болар едіңдер», – деді. Бұл сөздер Бруклин мұражайының ішкі қабырғасына жазылған. Келесі бірнеше жылда оның жұмысы Нью-Йорктегі барлық газеттерде, соның ішінде New York Press, The World және McCall's-та жарияланды; ол сұхбаттар, репортаждар, театр сын-ескертпелері және түрлі жаңалықтар жазды, көбінесе оларды өзінің суреттерімен безендірді. New York Morning Telegraphs жексенбілік қосымшасында және All Story Cavalier Weekly журналында қысқа әңгімелер де жариялады. Барнстың журналистикасының көп бөлігі субъективті және жеке тәжірибеге негізделген. Джеймс Джойспен болған әңгімесі туралы жазғанда, оның айтқандарының бір бөлігін қадағаламағанын мойындады, өйткені оның назары басқа нәрсеге ауған еді, бірақ ол Джойстың жазбаларын өте құрметтеді. Сәтті драматург Дональд Огден Стюартпен сұхбаттасқанда, ол оған «танымал болу үшін мойынсұнып, өзіңді жоғалтқаның үшін» деп айқайлады, ал басқа жазушылар күресін жалғастырды, содан кейін өлімге қарсы емес екенін айтты; оның өмірбаянының авторы Филипп Херринг атап өткендей, бұл «өте күйзелісті және бұрын-соңды болмаған жазба». 1914 жылдың қазанында New York World Magazine басылымында жарық көрген «Қыз бен горилла» мақаласында ол Бронкс зообағындағы әйел горилла Динамен әңгімелеседі. 1914 жылы New York World газетінде жарық көрген тағы бір мақалаға сәйкес, ол мәжбүрлеп тамақтандыруға келісім берді, бұл техника сол кезде аштықпен күрескен суфражистерге қолданылып жатқан еді. Барнс: «Егер мен, актерлік ойнағанда, өз функцияларымның осы қатыгездікпен узурпациялануына қарсы көтеріліспен жансам, онда осы азапты ең қатты қорқынышпен бастан өткергендер өздерінің рухтарының киелі жерлерін бұзуға қалай күйіп кетуі керек», – деп жазды. Ол: «Мен өз жынысымдағы ең батыл адамдармен ең керемет тәжірибемді бөлістім», – деп қорытындылады. Консервативті сайлау белсендісі Кэрри Чэпман Кэтт сайлаушы ораторларды ешқашан «жауынгерлік поза ұстамауға» немесе «аяғыңызды көрсетпейтін киім кимеуге» шақырғанда, Барнс оны келекелеген, бірақ прогрессивті суфражистерді қолдады. Барнс Кэтттің консервативтілігі әйелдерге дауыс беруді талап ету үшін ереуілдер мен бейбіт наразылықтар арқылы бұқаралық ақпарат құралдарының назарын аударған әйелдер қозғалысына кедергі келтіргенін айтты. Ол олардың қатаң тамақтандыруын өз басынан өткеруге себепкер болды. Барнс бұрынғы буынның үйге қамалған әйелдеріне рұқсат етілмеген тәжірибелерге қол жеткізу үшін өзін қауіпті жағдайларға ұшыратты. Рингтен бокстың дәстүрлі еркектер домені туралы жазғанда, Барнс боксты әйелдердің қазіргі заманғы жеке тұлғаларын көруге мүмкіндік беретін терезе ретінде қарастырды. 1914 жылы ол «Жекпе-жекте әйелдер не қалайды?» деген сұрақ қойды. «Менің әпке-қарындастарыммен Нью-Йорктегі жекпе-жекте» деген мақаласында жазылған. Айрин Гаммельдің айтуынша, «Барнстың очеркі әйелдерді басудың бүкіл мәдени тарихын тиімді түрде ашады». Барнстың боксқа деген қызығушылығы 1915 жылы ауыр салмақтағы чемпион Джесс Уиллардпен сұхбат жасаған кезде жалғасты. 1915 жылы Барнс отбасының пәтерінен Гринвич-Виллидждегі пәтерге көшіп, гүлденген богемиялық суретшілер мен жазушылар қауымына қосылды. Бірінші өлеңде әйелдер арасындағы жыныстық қатынас сипатталғанына қарамастан, кітапқа заңдық тұрғыдан ешқашан қарсылық білдірілмеген; бұл үзінді қазір айқын көрінеді, бірақ лесбияндық американдық мәдениетте мүлдем көрінбейтін кезде, Нью-Йорктің азғындықты басу қоғамы оның бейнелерін түсінбеуі мүмкін. Басқалар да бұлай ойламады, Бруно кітаптың беделін пайдаланып, бағаны он бестен елу центке көтеріп, айырмасын қалтасына салды. Жиырма жылдан кейін Барнс Бруноны «Найтвуд» романындағы Феликс Волкбейн рөліне модель ретінде пайдаланды, оның асыл тұқымға деген үмітін және атақты немесе маңызды кез-келген адамға иіліп отыру әдетін карикатуралады. Барнс коммерциялық емес, көркемдік жетістікке баса назар аударған «Провинстаун ойыншыларының» мүшесі болды, оның құндылықтарымен үйлесетін. Ойыншылардың Гринвич-Виллидждегі театры – төсек орындары мен кішкентай сахнасы бар бұрынғы атқоңыр болатын. Барнстың айтуынша, ол «әдетте жылқыларға қайтарылып бермек». Дегенмен, ол американдық драманың дамуында маңызды рөл атқарды, Сьюзан Гласпелл, Эдна Сент-Винсент Миллей, Уоллес Стивенс және Теодор Драйзердің туындыларын ұсынды, сондай-ақ Юджин О’Ниллдің мансабын бастады. Барнстың үш бір актілі пьесасы 1919 және 1920 жылдары онда қойылды; төртіншісі, «Көгершін», 1925 жылы Смит колледжінде көрсетілді, ал қысқа пьесалар жинағы «Лидия Степто» псевдонимімен журналдарда жарияланды. Бұл пьесалар ирланд драматургі Дж.М. Синггеңің күшті ықпалында болды; ол Синггеңің тілінің поэтикалық сапасына және оның көзқарасының пессимизміне тартылды. Сынаушылар оларды туынды деп тапты, әсіресе Синггеңің ирланд диалектін имитациялауға тырысқанда, және Барнс келіскен болуы мүмкін, өйткені кейінірек оларды жас кезіндегі жазбалар деп есептеді. Дегенмен, мазмұны бойынша бұл стилденген және түсініксіз ерте пьесалар провинстаундық әріптестерінің пьесаларынан гөрі тәжірибелі болып көрінеді. «Александр Вулькотттың» «Жерден үш» пьесасы туралы «Нью-Йорк Таймс» газетіндегі шолуы оны «автор неге ұмтылып тұрғанын білмесе де, пьесаның қаншалықты тартымды және маңызды болатынын» көрсету деп сипаттады. «Көрермендер автордың ниетінің қандай болғанын білмей, пьесаның әр сөзін тыңдап, үнсіз отырады». 1910 жылдардағы Гринвич-Виллидж сексуалдық және интеллектуалдық еркіндік атмосферасымен танымал болды. Барнс Виллидж тұрғындары арасында еркіндік философиясымен тәрбиеленгенімен ерекшеленді, бұл философияны оның әжесі де, әкесі де қолдады. Оның әкесінің ерекше көзқарасы шексіз көбейтуге берілгендік кірді, ол одан қатты бас тартты; бала туу туралы сын-ескертпелер оның туындыларының маңызды тақырыбына айналды. Дегенмен, ол сексуалдық еркіндікті құндылық ретінде сақтап қалды. 1930 жылдары ол Антония Уайтқа «ол секстің қандай болғанына, кез келген ер немесе әйелмен жатқандығына қатысты ешқандай кінә сезімі жоқ екенін» айтты. Хабарламалар көрсеткендей, 21 жасқа толған кезде оның отбасы оның екіұрыста екенін білді, және ол Гринвич-Виллидж жылдарында көптеген еркектермен де, әйелдермен де қарым-қатынаста болды. Бұл қарым-қатынастардың ең маңыздысы, әдетте, Гарвард университетін бітірген және отбасының өнер баспасының американдық бөлімін басқарған Эрнст Ханфстэнгльмен болған қалыңдық еді. Ханфстэнгль бұрын Ақ үйдің алдында фортепиано концерттерін орындаған және сол кезде Нью-Йорк штатының сенаторы болған Франклин Делано Рузвельттің досы болған, бірақ ол Бірінші дүниелік соғыс кезінде АҚШ-тағы антигермандық сезімге наразы болды. 1916 жылы ол Барнске неміс әйеліне үйленгісі келетінін айтты, ал ауыр ажырасу «Найтвуд» романындағы жойылған сахнаның негізі болды. Кейін ол Германияға оралып, Адольф Гитлердің жақын серігі болды. 1916 немесе 1917 жылдан бастап ол социалист философ және сыншы Кортни Лемонмен бірге өмір сүрді, оны заңды әйелі деп атады, бірақ бұл да себептері белгісіз болғандықтан аяқталды. Ол сондай-ақ «Нью-Йорк Пресс» газетінің тілшісі және «Провинстаун ойыншыларының» мүшесі Мэри Пайнмен құмарлыққа толы романдық қарым-қатынаста болды. Пайн 1919 жылы туберкулезден қайтыс болды, Барнс соңына дейін оған күтім жасады.

In 1912 Barnes's family, facing financial ruin, split up. Elizabeth moved to New York City with Barnes and three of her brothers, then filed for divorce, freeing Wald to marry Fanny Clark. The move gave Barnes an opportunity to study art formally for the first time; she attended the Pratt Institute for about six months from 1912 to 1913 and at the Art Student's League of New York from 1915 to 1916, but the need to support herself and her family—a burden that fell largely on her—soon drove her to leave school and take a job as a reporter at the Brooklyn Daily Eagle. Upon arriving at the Daily Eagle, Barnes declared, "I can draw and write, and you'd be a fool not to hire me", words that were inscribed inside the Brooklyn Museum. Over the next few years her work appeared in almost every newspaper in New York, including the New York Press, The World and McCall's; she wrote interviews, features, theatre reviews, and a variety of news stories, often illustrating them with her own drawings. She also published short fiction in the New York Morning Telegraphs Sunday supplement and in the pulp magazine All Story Cavalier Weekly. Much of Barnes's journalism was subjective and experiential. Writing about a conversation with James Joyce, she admitted to missing part of what he said because her attention had wandered, though she revered Joyce's writing. Interviewing the successful playwright Donald Ogden Stewart, she shouted at him for "roll[ing] over and find[ing] yourself famous" while other writers continued to struggle, then said she wouldn't mind dying; as her biographer Phillip Herring points out, this is "a depressing and perhaps unprecedented note on which to end an interview." For "The Girl and the Gorilla", published by New York World Magazine in October 1914 she has a conversation with Dinah, a female gorilla at the Bronx Zoo. For another article in New York World in 1914, she submitted to force feeding, a technique then being used on hunger striking suffragists. Barnes wrote "If I, play acting, felt my being burning with revolt at this brutal usurpation of my own functions, how they who actually suffered the ordeal in its acutest horror must have flamed at the violation of the sanctuaries of their spirits." She concluded "I had shared the greatest experience of the bravest of my sex." While she mocked conservative suffrage activist Carrie Chapman Catt when Catt admonished would be suffrage orators never to "hold a militant pose", or wear "a dress that shows your feet in front", Barnes was supportive of progressive suffragists. Barnes suggested that Catt's conservatism was an obstacle to the suffrage movement when Catt tried to ostracize fellow suffragists Alice Paul and Lucy Burns, who sought the vote for women through media attention directed at their strikes and non violent protesting. It was their mistreatment that motivated Barnes to experience for herself the torture of being force fed. Barnes immersed herself in risky situations in order to access experiences that a previous generation of homebound women had been denied. Writing about the traditionally masculine domain of boxing from the ringside, Barnes explored boxing as a window into women's modern identities. In 1914, she first posed the question "What do women want at a fight?" in an article titled "My Sisters and I at a New York Prizefight" published in New York World magazine. According to Irene Gammel, "Barnes' essay effectively begins to unravel an entire cultural history of repression for women". Barnes's interest in boxing continued into 1915 when she interviewed heavyweight champion Jess Willard. In 1915 Barnes moved out of her family's flat to an apartment in Greenwich Village, where she entered a thriving Bohemian community of artists and writers. Despite a description of sex between women in the first poem, the book was never legally challenged; the passage seems explicit now, but at a time when lesbianism was virtually invisible in American culture, the New York Society for the Suppression of Vice may not have understood its imagery. Others were not as naïve, and Bruno was able to cash in on the book's reputation by raising the price from fifteen to fifty cents and pocketing the difference. Twenty years later Barnes used Bruno as one of the models for Felix Volkbein in Nightwood, caricaturing his pretensions to nobility and his habit of bowing down before anyone titled or important. Barnes was a member of the Provincetown Players, an amateur theatrical collective whose emphasis on artistic rather than commercial success meshed well with her own values. The Players' Greenwich Village theater was a converted stable with bench seating and a tiny stage; according to Barnes it was "always just about to be given back to the horses." Yet it played a significant role in the development of American drama, featuring works by Susan Glaspell, Edna St. Vincent Millay, Wallace Stevens, and Theodore Dreiser, as well as launching the career of Eugene O'Neill. Three one act plays by Barnes were produced there in 1919 and 1920; a fourth, The Dove, premiered at Smith College in 1925, and a series of short closet dramas were published in magazines, some under Barnes's pseudonym Lydia Steptoe. These plays show the strong influence of the Irish playwright J. M. Synge; she was drawn to both the poetic quality of Synge's language and the pessimism of his vision. Critics have found them derivative, particularly those in which she tried to imitate Synge's Irish dialect, and Barnes may have agreed, since in later years she dismissed them as mere juvenilia. Yet in their content, these stylized and enigmatic early plays are more experimental than those of her fellow playwrights at Provincetown. A New York Times review by Alexander Woollcott of her play Three From the Earth called it a demonstration of "how absorbing and essentially dramatic a play can be without the audience ever knowing what, if anything, the author is driving at The spectators sit with bated breath listening to each word of a playlet of which the darkly suggested clues leave the mystery unsolved." Greenwich Village in the 1910s was known for its atmosphere of sexual as well as intellectual freedom. Barnes was unusual among Villagers in having been raised with a philosophy of free love, espoused both by her grandmother and her father. Her father's idiosyncratic vision had included a commitment to unlimited procreation, which she strongly rejected; criticism of childbearing would become a major theme in her work. She did, however, retain sexual freedom as a value. In the 1930s she told Antonia White that "she had no feeling of guilt whatever about sex, about going to bed with any man or woman she wanted"; correspondence indicates that by the time she was 21 her family was well aware of her bisexuality, and she had a number of affairs with both men and women during her Greenwich Village years. Of these, the most important was probably her engagement to Ernst Hanfstaengl, a Harvard graduate who ran the American branch of his family's art publishing house. Hanfstaengl had once given a piano concert at the White House and was a friend of then New York State Senator Franklin Delano Roosevelt, but he became increasingly angered by anti German sentiment in the United States during World War I. In 1916, he told Barnes he wanted a German wife; the painful breakup became the basis of a deleted scene in Nightwood. He later returned to Germany and became a close associate of Adolf Hitler. Starting in 1916 or 1917, she lived with a socialist philosopher and critic named Courtenay Lemon, whom she referred to as her common law husband, but this too ended, for reasons that are unclear. She also had a passionate romantic relationship with Mary Pyne, a reporter for the New York Press and fellow member of the Provincetown Players. Pyne died of tuberculosis in 1919, attended by Barnes until the end.

Париж (19211930)

1920 жылдары Париж өнер мен әдебиеттегі модернизмнің орталығы болды. Барнс алғаш рет 1921 жылы МакКоллдың тапсырмасымен сол жерге сапар шекті. Ол АҚШ мерзімді басылымдары үшін шетелдік жазушылар мен суретшілермен сұхбаттасты және көп ұзамай жергілікті қауымдастықта танымал болды; оның қара плащы мен өткір тілі сол кездегі көптеген естеліктерде сақталып қалды. Алғашқы романы жарық көрмей тұрып-ақ, оның әдеби беделі жоғары болды, көбінесе "Аттар арасындағы түн" атты әңгімесінің арқасында, ол The Little Review журналында жарияланды және 1923 жылғы "Кітап" жинағында қайта басылды. Ол өмір бойы дос және демеуші болған, сондай-ақ Барнстың Париждің лесбияндық өмірі туралы сатиралық хроникасы "Ladies Almanack" авторы болған ықпалды салон иесі Натали Барнидің жақын шеңберіне кірді. Барнстың Париждегі жылдарының ең маңызды қарым-қатынасы суретші Тельма Вудпен болды. Вуд Канзаста туып, Парижге мүсінші болу үшін келді, бірақ Барнстың ұсынысымен күміс қаламмен салуға көшті, жануарлар мен өсімдіктердің суреттерін жасады, бір сыншы оларды Генри Руссомен салыстырды. 1922 жылдың қысына қарай олар Бульвар Сен-Жермендегі пәтерде бірге тұруын бастады. Осы кезеңде Дада суретшісі, баронесса Эльза фон Фрейтаг-Лоринговенмен жақын достық қарым-қатынас орнады, ол Барнспен 1923 жылы қарқынды хат алмасуды бастады. "Вуд Барнске олардың символдық баласын бейнелейтін қуыршақ сыйлады, ал баронесса олардың баласы кітап болатын эротикалық некеге тұруды ұсынды". Барнс Парижде баронессаға Берлинде ақша, киім және журналдармен көмектесті. Ол сонымен қатар баронессаның өлеңдері мен хаттарын жинады. Барнс Парижге Джеймс Джойске таныстыру хатымен келді, онымен "Vanity Fair" журналы үшін сұхбаттасты және достық қарым-қатынас орнатты. Оның "Vanity Fair" журналына берген сұхбатында ол "қазіргі уақытта әдебиеттегі маңызды тұлғалардың бірі" деп сипатталды, бірақ "Улисс" туындысына оның жеке пікірі одан да тікелей болды: "Мен енді бір жол да жазбаймын. Одан кейін кімнің мұндай батылдығы болады?". Осы Джойсті оқу Барнстің 19 ғасырдың соңындағы "Қысық әйелдер кітабының" декаденттік және эстетикалық ықпалынан арылып, оның кейінгі туындыларының модернистік тәжірибелеріне бет бұруына себеп болған болуы мүмкін. Алайда, олар әдебиеттің дұрыс тақырыбы туралы пікірде келіспеді; Джойс жазушылар күнделікті нәрселерге назар аударып, оларды ерекше етуі керек деп ойлады, ал Барнс әрқашан ерекше, тіпті қорқынышты нәрселерге тартылды. Оның өзінің өмірі де ерекше тақырып болатын. Оның автобиографиялық алғашқы романы "Райдер" оқырмандарға оның әдеби стильдерін түсінудің қиындығын ғана емес, сонымен қатар оқырмандардың көпшілігі күткеннен және тәжірибесінен алыс, дәстүрлі емес көп әйелді үй шаруашылығының тарихын біріктірудің қиындығын ұсынатын еді. Мәтіннің қиындығына қарамастан, "Райдердің" ашық әңгімелері назар аударды және ол қысқа мерзімге Нью-Йорк Таймс бестселлеріне айналды. Оның танымалдылығы баспагерді дайындалмаған күйде ұстады; алғашқы 3000 данасы тез сатылып кетті, бірақ кітап дүкендеріне көбірек даналар жеткен кезде, кітапқа деген қызығушылық азайды. Дегенмен, алдын ала төлем Барнске Сент-Ромен көшесінде жаңа пәтер сатып алуға мүмкіндік берді, онда ол 1927 жылдың қыркүйегінен бастап Тельма Вудпен бірге тұрды. Осы көшіру оларды Барнстың Гринвич Виллидждегі күндерінен бері досы Мина Лойдың көршілеріне айналдырды, ол "Ladies Almanack" кітабында Patience Scalpel рөлінде пайда болды, ол "Әйелдер мен олардың жолдарын түсінбейтін" жалғыз гетеросексуалдық кейіпкер болды. Тақырыбына байланысты "Ladies Almanack" кішкентай, жеке басылымда "Мода ханым" деген псевдониммен жарық көрді. Барнс пен оның достары Париж көшелерінде кітаптарды сатты, ал Барнс бірнешеуін АҚШ-қа контрабандалық жолмен әкелді. Кітап сатушы Эдвард Титус кітаптың титулдық парағында есімдерін көрсету шартымен "Ladies Almanack" кітабын өз дүкенінде сатуға ұсыныс жасады, бірақ ол барлық басылымнан түсетін сыйақының үлесін талап еткенде, Барнс ашуланды. Кейіннен ол "Антифон" романындағы қатыгез әкеге Титус есімін берді. Барнс "Райдер" мен "Ladies Almanack" кітаптарын Тельма Вудқа арнады, бірақ екі кітап та 1928 жылы жарық көрген жылы олар Вудпен ажырасты. Барнс олардың қарым-қатынасы моногамды болғанын қалады, бірақ Вуд оны "әлемдегілермен бірге" қалағанын анықтады. Вудтың алкогольге тәуелділігі нашарлап, ол түндерін ішімдік ішіп, кездейсоқ жыныстық серіктестерді іздеумен өткізді; Барнс оны кафелерде іздеп, көбінесе өзі де мас болып оралды. Барнс Вудтың мұрагер Хенриетта МакКрея Меткалфпен (1888–1981) болған қарым-қатынасы үшін онымен ажырасты, ол "Nightwood" романында Jenny Petherbridge кейіпкері ретінде қатты сынға алынды.

In the 1920s, Paris was the center of modernism in art and literature. Barnes first traveled there in 1921 on an assignment for McCall's. She interviewed her fellow expatriate writers and artists for U. S. periodicals and soon became a well known figure on the local scene; her black cloak and her acerbic wit are remembered in many memoirs of the time. Even before her first novel was published, her literary reputation was already high, largely on the strength of her story "A Night Among the Horses," which was published in The Little Review and reprinted in her 1923 collection A Book. She was part of the inner circle of the influential salon hostess Natalie Barney, who became a lifelong friend and patron, as well as the central figure in Barnes's satiric chronicle of Paris lesbian life, Ladies Almanack. The most important relationship of Barnes's Paris years was with the artist Thelma Wood. Wood was a Kansas native who had come to Paris to become a sculptor, but at Barnes's suggestion took up silverpoint instead, producing drawings of animals and plants that one critic compared to Henri Rousseau. By the winter of 1922 they had set up housekeeping together in a flat on the Boulevard Saint Germain. Another close friendship that developed during this time was with the Dada artist Baroness Elsa von Freytag Loringhoven, with whom Barnes began an intensive correspondence in 1923. "Where Wood gave Barnes a doll as a gift to represent their symbolic love child, the Baroness proposed an erotic marriage whose love child would be their book." From Paris, Barnes supported the Baroness in Berlin with money, clothing, and magazines. She also collected the Baroness's poems and letters. Barnes arrived in Paris with a letter of introduction to James Joyce, whom she interviewed for Vanity Fair and who became a friend. The headline of her Vanity Fair interview billed him as "the man who is, at present, one of the more significant figures in literature," but her personal reaction to Ulysses was less guarded: "I shall never write another line Who has the nerve to after that?" It may have been reading Joyce that led Barnes to turn away from the late 19th century Decadent and Aesthetic influences of The Book of Repulsive Women toward the modernist experimentation of her later work. They differed, however, on the proper subject of literature; Joyce thought writers should focus on commonplace subjects and make them extraordinary, while Barnes was always drawn to the unusual, even the grotesque. Then, too, her own life was an extraordinary subject. Her autobiographical first novel Ryder would not only present readers with the difficulty of deciphering its shifting literary styles—a technique inspired by Ulysses—but also with the challenge of piecing together the history of an unconventional polygamous household, far removed from most readers' expectations and experience. Despite the difficulties of the text, Ryders bawdiness drew attention, and it briefly became a New York Times bestseller. Its popularity caught the publisher unprepared; a first edition of 3,000 sold out quickly, but by the time more copies made it into bookstores, public interest in the book had died down. Still, the advance allowed Barnes to buy a new apartment on Rue Saint Romain, where she lived with Thelma Wood starting in September 1927. The move made them neighbors of Mina Loy, a friend of Barnes's since Greenwich Village days, who appeared in Ladies Almanack as Patience Scalpel, the sole heterosexual character, who "could not understand Women and their Ways." Due to its subject matter, Ladies Almanack was published in a small, privately printed edition under the pseudonym "A Lady of Fashion." Copies were sold on the streets of Paris by Barnes and her friends, and Barnes managed to smuggle a few into the United States to sell. A bookseller, Edward Titus, offered to carry Ladies Almanack in his store in exchange for being mentioned on the title page, but when he demanded a share of the royalties on the entire print run, Barnes was furious. She later gave the name Titus to the abusive father in The Antiphon. Barnes dedicated Ryder and Ladies Almanack to Thelma Wood, but the year both books were published—1928—was also the year that she and Wood separated. Barnes had wanted their relationship to be monogamous, but had discovered that Wood wanted her "along with the rest of the world." Wood had a worsening dependency on alcohol, and she spent her nights drinking and seeking out casual sex partners; Barnes would search the cafés for her, often winding up equally drunk. Barnes broke up with Wood over her involvement with heiress Henriette McCrea Metcalf (1888–1981), who would be scathingly portrayed in Nightwood as Jenny Petherbridge.

1930 жылдар

"Найтвудтың" көп бөлігі 1932 және 1933 жылдарының жазында, Барнс өнер меценаты Пегги Гуггенхайм Девонда жалға алған Хейфорд Холл имениесінде тұрғанда жазылды. Қонақтардың арасында Антония Уайт, Джон Феррар Холмс және романист әрі ақын Эмили Коулман болды. Иелікте тұратындар "Мас имение" деп атаған кештерде "Шындық" деп аталатын ойын ойналатын, ол қатыгездікпен шындықты айтуға ынталандырып, шиеленіскен эмоционалдық атмосфера тудыратын. Барнс аяқталмаған жұмысын қараусыз қалдырудан қорқыды, себебі өте сезімтал Коулман Барнске бір құпиясын айтып, оны жарияласа, қолжазбаны өртеп жіберетінін мәлімдеген. Бірақ кітапты оқығаннан кейін Коулман оның жақтаушысына айналды. Оның кезекті нұсқаларын сынауы Барнсты маңызды құрылымдық өзгерістер жасауға итерді, ал баспагерлерден кейін баспагерлер қолжазбаны қабылдамағанда, Коулман Фабер мен Фабердегі редактор Т. С. Элиотты оны оқуға көндірді. Фабер кітапты 1936 жылы жариялады. Сыншылар оны көркемдік туынды деп бағалағанмен, кітап жақсы сатылмады. Барнс Фаберден ешқандай аванс алмады және алғашқы гонорар тек 43 фунт стерлингті құрады; келесі жылы Харкорт, Брейс баспасынан шыққан АҚШ басылымы да жақсы нәтиже бермеді. Барнс 1930 жылдары журналистикадан аз жариялағандықтан, көбінесе Пегги Гуггенхаймнің қаржылық қолдауына тәуелді болды. Ол үнемі ауырып, одан да көп іше бастады – Гуггенхаймның сөзіне сүйенсек, ол күніне бір бөтелке виски ішкен. 1939 жылдың ақпан айында ол Лондон қонақ үйіне орналасып, өзін-өзі өлтіруге тырысты. Гуггенхайм ауруханаға бару мен дәрігерлерді қаржыландырды, бірақ соңында шыдамдылығын жоғалтып, оны Нью-Йоркке қайтарды. Ол жерде ол анасымен бір бөлмеде тұрды, анасы түнде жөтелді және Христиан ғылымына өткен Мэри Бейкер Эддиден үзінділер оқыды. 1940 жылдың наурыз айында оның отбасы оны Нью-Йорк штатының солтүстігіндегі санаторийге емделуге жіберді. Ашуланған Барнс отбасы туралы өмірбаян жазуды жоспарлай бастады және Эмили Коулманға "Мен енді оларға жек көруден басқа ештеңе сезінбеуімнің себебі жоқ" деп хат жазды. Бұл идея ақырында оның "Антифон" пьесасында іске асты. Нью-Йоркке оралғаннан кейін ол анасымен қатты ұрысып, көшеге шығарылды.

Much of Nightwood was written during the summers of 1932 and 1933, while Barnes was staying at Hayford Hall, a country manor in Devon rented by the art patron Peggy Guggenheim. Fellow guests included Antonia White, John Ferrar Holms, and the novelist and poet Emily Coleman. Evenings at the manor—nicknamed "Hangover Hall" by its residents—often featured a party game called Truth that encouraged brutal frankness, creating a tense emotional atmosphere. Barnes was afraid to leave her work in progress unattended because the volatile Coleman, having told Barnes one of her secrets, had threatened to burn the manuscript if Barnes revealed it. But once she had read the book, Coleman became its champion. Her critiques of successive drafts led Barnes to make major structural changes, and when publisher after publisher rejected the manuscript, it was Coleman who pressed T. S. Eliot, then an editor at Faber and Faber, to read it. Faber published the book in 1936. Though reviews treated it as a major work of art, the book did not sell well. Barnes received no advance from Faber and the first royalty statement was for only £43; the U. S. edition published by Harcourt, Brace the following year fared no better. Barnes had published little journalism in the 1930s and was largely dependent on Peggy Guggenheim's financial support. She was constantly ill and drank more and more heavily—according to Guggenheim, she accounted for a bottle of whiskey per day. In February 1939 she checked into a hotel in London and attempted suicide. Guggenheim funded hospital visits and doctors, but finally lost patience and sent her back to New York. There she shared a single room with her mother, who coughed all night and who kept reading her passages from Mary Baker Eddy, having converted to Christian Science. In March 1940, her family sent her to a sanatorium in upstate New York to dry out. Furious, Barnes began to plan a biography of her family, writing to Emily Coleman that "there is no reason any longer why I should feel for them in any way but hate." This idea would eventually come to fruition in her play The Antiphon. After she returned to New York City, she quarreled bitterly with her mother and was thrown out on the street.

Гринвич-Виллиджге оралу (1940-1982)

Барнсқа басқа қайда баруға болмағандықтан, Вуд қаладан кеткен кезде Тельма Вудтың пәтерінде тұрды, содан кейін Аризонадағы фермада Эмили Коулман мен Коулманның жақыны Джейк Скарбороумен екі ай өткізді. Ол Нью-Йоркке оралды және қыркүйек айында Гринвич-Виллидждегі 5 Патчин-Плейс мекенжайындағы шағын пәтерге көшті, онда ол өмірінің соңғы 41 жылын өткізді. 1940 жылдары ол ішімдік ішуді жалғастырды және жазған ештеңесі болмады. Гуггенхайм, көңілінде күмәні болса да, оған шағын стипендия берді, ал Коулман, оны төлей алмайтындықтан, айына 20 доллар (2011 жылы шамамен 310 доллар) жіберді. 1943 жылы Барнс Нью-Йорктегі «Осы ғасыр өнері» галереясында Пегги Гуггенхаймның «31 әйелдің көрмесіне» қатысты. 1946 жылы ол Генри Холтта қолжазбаларды қараушы болып жұмыс істеді, бірақ оның баяндамалары әрқашан өткір болды және оны жұмыстан шығарды. 1950 жылы алкоголизмнің суретші ретінде жұмыс істеуіне кедергі келтіргенін түсінген Барнс өзінің «Антифон» пьесасын жазу үшін ішімдік ішуді тоқтатты. Пьеса оның отбасы тарихынан күшті әсер алды, ал жазу ашу-ызамен толтырылды; ол «Мен «Антифонды» тістерімді қысып жаздым және менің қолжазбам пышақтай қатыгез екенін байқадым» деді. Пьесаны оқығаннан кейін оның інісі Турн оны «көп бұрын өлген және ұмытылған нәрсе үшін кек алуға» тырысқаны үшін айыптады. Барнс оның хатының жиегінде оның ниетін «әділет» деп сипаттап, «өлді» деген сөздің қасына «өлмеді» деп жазды. «Антифоннан» кейін Барнс поэзия жазуға қайта оралды, ол 500-ге жуық нұсқаларды жасап, қайта өңдеді. Ол денсаулығы нашарлағандықтан, тіпті машинкаға отыруға немесе үстел лампасын қосуға қиналғандықтан, күніне сегіз сағат жазды. Осы өлеңдердің көптегені аяқталмады және олардың тек бірнешеуі ғана оның өмірінде жарияланды. Пачин-Плейсте тұрған жылдары Барнс жақсы танымайтын кез келген адамға күдікпен қараған, көпке көрінбейтін адамға айналды. Көшенің ар жағында тұратын Э. Э. Каммингс оның жағдайын тексеру үшін үнемі терезесінен «Джуна, тірісің бе?» деп айқайлап тұратын. Берта Харрис оның пошта жәшігіне раушан гүлдерін салды, бірақ онымен кездесе алмады; Карсон МакКаллерс оның есігінің алдында күтіп отырды, бірақ Барнс тек «Бұл қоңырауды соққан адам, тез кетіңіз!» деп айқайлады. Анаис Нин оның шығармаларының, әсіресе «Түн орманының» жанкүйері болды. Ол Барнсқа бірнеше рет хат жазып, әйелдер жазуы туралы журналға қатысуға шақырды, бірақ жауап алмады. Барнс Нинаны жек көріп, одан қашу үшін көшенің екінші жағына өтетін. Барнс Нинаның кейіпкеріне Джуна деген ат бергеніне ашуланды, ал Гринвич-Виллидждегі феминистік кітап дүкені «Djuna Books» ашылғанда, Барнс атауын өзгертуді талап етті. Барнс 1920 жылдары Мурмен жас болғаннан бері ақын Марианна Мурды өмір бойы жақсы көретін. Барнстың басқа да әйел достары болғанмен, соңғы жылдары ол «Мен лесбиянка емеспін, мен тек Тельманы жақсы көретінмін» деп мәлімдеді. Барнс 1961 жылы Ұлттық өнер және әдебиет институтына сайланды және 1981 жылы Ұлттық өнер қорынан аға стипендия алды. Барнс «Жағымсыз әйелдер кітабын» ұятқа қалдырды; ол оны «ақылсыз» деп атады, оны өмірбаяндық мәліметтерінен шығарды және тіпті көшірмелерін өртеп жіберді. Бірақ авторлық құқығы ешқашан тіркелмегендіктен, ол оның қайта басылуына кедергі жасай алмады және ол оның ең көп қайта басылған шығармаларының бірі болды.

Left with nowhere else to go, Barnes stayed at Thelma Wood's apartment while Wood was out of town, then spent two months on a working ranch in Arizona with Emily Coleman and Coleman's lover Jake Scarborough. She returned to New York and, in September, moved into the small apartment at 5 Patchin Place in Greenwich Village where she would spend the last 41 years of her life. Throughout the 1940s, she continued to drink and wrote virtually nothing. Guggenheim, despite misgivings, provided her with a small stipend, and Coleman, who could ill afford it, sent US$20 per month (about $310 in 2011). In 1943, Barnes was included in Peggy Guggenheim's show Exhibition by 31 Women at the Art of This Century gallery in New York. In 1946, she worked for Henry Holt as a manuscript reader, but her reports were invariably caustic, and she was fired. In 1950, realizing that alcoholism had made it impossible for her to function as an artist, Barnes stopped drinking in order to begin work on her verse play The Antiphon. The play drew heavily on her own family history, and the writing was fueled by anger; she said "I wrote The Antiphon with clenched teeth, and I noted that my handwriting was as savage as a dagger." When he read the play, her brother Thurn accused her of wanting "revenge for something long dead and to be forgotten". Barnes, in the margin of his letter, described her motive as "justice", and next to "dead" she inscribed, "not dead". After The Antiphon, Barnes returned to writing poetry, which she worked and reworked, producing as many as 500 drafts. She wrote eight hours per day despite a growing list of health problems, including arthritis so severe that she had difficulty even sitting at her typewriter or turning on her desk lamp. Many of these poems never were finalized, and only a few were published in her lifetime. During her Patchin Place years, Barnes became a notorious recluse, intensely suspicious of anyone she did not know well. E. E. Cummings, who lived across the street, checked on her periodically by shouting out his window "Are you still alive, Djuna?" Bertha Harris put roses in her mailbox, but never succeeded in meeting her; Carson McCullers camped on her doorstep, but Barnes only called down "Whoever is ringing this bell, please go the hell away." Anaïs Nin was an ardent fan of her work, especially Nightwood. She wrote to Barnes several times, inviting her to participate in a journal on women's writing, but received no reply. Barnes remained contemptuous of Nin and would cross the street to avoid her. Barnes was angry that Nin had named a character Djuna, and when the feminist bookstore Djuna Books opened in Greenwich Village, Barnes called to demand that the name be changed. Barnes had a lifelong affection for poet Marianne Moore since she and Moore were young in the 1920s. Although Barnes had other female lovers, in her later years she was known to claim "I am not a lesbian; I just loved Thelma." Barnes was elected to the National Institute of Arts and Letters in 1961 and was awarded a senior fellowship by the National Endowment for the Arts in 1981. Barnes came to regard The Book of Repulsive Women as an embarrassment; she called the title "idiotic," left it out of her curriculum vitae, and even burned copies. But because the copyright had never been registered, she was unable to prevent it from being republished, and it became one of her most reprinted works.

Райдер

Барнстың "Райдер" романы (1928) оның Корнуолл мен Хадсондағы балалық шағындағы тәжірибесіне көп сүйенеді. Ол Райдер отбасының 50 жылдық тарихын қамтиды: София Грив Райдер, Задел сияқты кедейлікке түскен бұрынғы салон иесі; оның бекерге уақытын өткізетін ұлы Венделл; оның әйелі Амелия; оның тұрғын сүйіктісі Кейт Кэрлес; және олардың балалары. Барнс Венделл мен Амелияның қызы Джули рөлінде көрінеді. Оқиғада көптеген кейіпкерлер бар, және әңгіме әртүрлі бағыттардан айтылады; кейбір кейіпкерлер тек бір тарауда басты кейіпкер ретінде пайда болып, кейін мәтіннен толығымен жоғалады. Райдер отбасының шежіресінің бөліктері балаларға арналған әңгімелермен, әндермен, хаттармен, өлеңдермен, мысалдармен және армандармен тізбектеледі. Роман әр тарауда стилін өзгертеді, Шосерден Данте Габриэль Россеттиге дейінгі жазушыларды пародиалайды. "Райдер" де, "Ледис Альманак" та "Қысық әйелдер кітабы" үшін салған суреттеріндегі Беардсли стилін тастап, француз халық өнерінен алынған көрнекі тілді пайдаланады. Бірнеше сурет Пьер Луи Дюшартр мен Рене Саульньедің 1926 жылы жарық көрген "L'Imagerie Populaire" кітабындағы гравюралар мен ағаштан ойылған суреттерге негізделген – бұл суреттер орта ғасырдан бері әртүрлі нұсқаларда көшіріліп келген. "Райдер" романының суреттеріндегі ашық-шашық суреттер АҚШ пошта қызметінің оны жіберуден бас тартуына себеп болды, сондықтан бірнеше суреттер алғашқы басылымнан алынып тасталды, олардың ішінде Софияның камераға зәр тастап тұрған суреті және Амелия мен Кейт Кэрлес от жанында қысқа шалбар тігетін суреті бар. Мәтіннің бір бөлігі де өңделді. Барнс кіріспе сөзінде жоғалған сөздер мен абзацтардың орнына жұлдызшалар қойылғанын түсіндірді, осылайша цензураның салдарынан қандай "апат" болғанын оқырмандар көре алады. 1990 жылы Dalkey Archive басылымында жоғалған суреттер қайта жаңғыртылды, бірақ түпнұсқа мәтін Екінші дүниежүзілік соғыста қолжазбаның жойылғандығына байланысты жоғалып кетті.

Әйелдер альманахы

Ladies Almanack (1928) – Париждегі Натали Клиффорд Барнидің салоны төңірегінде қалыптасқан, негізінен лесбияндық әлеуметтік айналым туралы роман. Ол архаикалық, Раблезиан стилінде жазылған, ал суреттері Барнстың өзі салған, елизаветалық ағаш кескіштерінің стилінде жасалған. Клиффорд Барни Деме Эванжелин Муссет кейіпінде бейнеленеді, "Оның бойында қызыл крест болды, ол артқы және алдыңғы жағынан, жалпы қандай жағынан болса да, қиналып жүрген қыздарға көмектесу, оларға демеу беру және қызықтыру үшін арналған". Жастық шағында "Пионер және қауіпті" болған Дам Муссет "зейінді және білімді елуге" жеткен; ол қиын жағдайдағы әйелдерді құтқарады, даналықпен бөліседі және қайтыс болғаннан кейін қасиеттілікке көтеріледі. Элизабет де Грамон, Ромен Брукс, Долли Уайлд, Радклиф Холл және оның серіктесі Уна Траубридж, Джанет Фланнер және Солита Солано, сондай-ақ Мина Лой да псевдонимдермен енгізілген. "Ледис альманахының" түсініксіз тілі, ішкі әзілдері мен екіұштылығы оның мейірімді сатира ма, әлде ащы сын ма деген пікір таласына себеп болды, бірақ Барнс осы кітабын өте жақсы көріп, өмірі бойы қайта-қайта оқыды.

Түнгі ағаш

Барнстың жазушы ретіндегі беделі 1936 жылы Англияда «Фабер мен Фабер» баспасынан шыққан қымбат басылымда, ал 1937 жылы АҚШ-та «Харкорт, Брейс және Компания» баспасынан, оның редакторы Т. С. Элиоттың қосымша кіріспесімен жарыққа шыққаннан кейін қалыптасты.

Антифон

Барнстың "Антифон" (1958) пьесасы 1939 жылы Англияда өтеді. Джереми Хоббс, Джек Блоу кейпінде, отбасын олардың қираған ата-бабаларының үйіне, Бёрли Холлға жинап әкеледі. Оның ниеті нақты айтылмайды, бірақ ол отбасы мүшелері арасында жанжал тудырып, оларды өткендерінің шындығына қарсы қоюға тырысады. Оның әпкесі Миранда – сахна актрисасы, қазір "қамқорсыз және ақшасы жоқ"; оның материалистік ағалары, Елиза және Дадли, оны өздерінің қаржылық жағдайына қауіп деп санайды. Елиза мен Дадли аналары Аугустаны қатыгез әкелері Титус Хоббспен бірігіп әрекет еткені үшін айыптайды. Олар Джеремидің болмауынан пайдаланып, жануарлар маскаларын киіп, екі әйелге де шабуыл жасайды, оларға қатыгез және жыныстық қылыққа ишара жасайтын сөздер айтады; ал Аугуста бұл шабуылды ойын ретінде қабылдайды. Джереми Америкада балалар өскен үйдің кішкентай көшірмесі – қуыршақ үйімен оралады. Ол оны қарап тұрып, Титус Миранданы "өзінен үш есе үлкен кокнидің" зорлағанын тоқтатуға тырыспағаны үшін өзін "бағыныштылық арқылы мадам" етіп жасады деп айыптайды. Соңғы актте Миранда мен Аугуста ғана қалады. Аугуста, бір жағынан қызының еркін өміріне қызғанышпен қараса, екінші жағынан оның киімін ауыстырып, қайтадан жасқа айналғысы келеді, бірақ Миранда бұл ойынға қатысудан бас тартады. Аугуста Елиза мен Дадлидің кетіп бара жатқанын естігенде, олардың тастап кетуіне Миранданы кінәлайды және оны үйге кіргізу сағатының қоңырауымен өлтіріп, шаршап өліп қалады. Пьесаның тұңғыш көрсетілімі 1961 жылы Стокгольмде Карл Рагнар Гироу мен БҰҰ Бас хатшысы Даг Хаммаршельдтің швед тіліне аудармасында өтті. Пьеса француз тіліне аударылып, 1990 жылғы наурыз айында "Comedie Française" Париждегі Одеон театрында қойылды.

Әліпбидегі тіршілік иелері

Барнстың соңғы кітабы, Creatures in an Alphabet (1982) – ұзақ емес ұйқасты өлеңдер жинағы. Пішімі балалар кітабын еске түсіреді, бірақ онда балаға оқуға қиын болатын көптеген сырлы тіл білдірулер мен күрделі сөздер бар: T әрпіне арналған жазбада Блейктің «Тайгер» өлеңінен үзінді келтірілген, теңіз түлкісі Жаков Луи Давидтің мадам Рекамиер портретімен салыстырылса, ал өрескел есек «сольфеджиомен жаттығу жасап жатыр» деп сипатталған. Creatures кітабы Барнстың бұрынғы туындыларындағы табиғат және мәдениет тақырыптарын жалғастырады, ал олардың жануарлар тізімі ретінде құрылуы – энциклопедиялар мен альманахтар сияқты білімді ұйымдастыру жүйелеріне арналған оның көп жылдық қызығушылығын көрсетеді.

Жарияланбаған фантастика

1920-1930 жылдары Барнс Эльза фон Фрейтаг-Лоринговеннің өмірбаянын жазуға күш салды және оның өлеңдерін жариялану үшін өңдеді. Бароншаның өлеңдері үшін баспагер таба алмағандықтан Барнс бұл жобадан бас тартты. Өмірбаянның бірнеше тарауларын жазғаннан кейін, ол 1939 жылы Эмили Коулманға бірінші тарауын жібергеннен кейін, оның жауабы көңіл көтермегендіктен, сол жобаны да тастап кетті. Барнстың өмірбаян жазуға жасаған тыраны Айрин Гаммельдің «Эльза баронша» өмірбаянында толыққанды сипатталған.

Мұра

Барнс Трумэн Капоте, Уильям Гойен, Карен Бликсен, Джон Хоукс, Берта Харрис, Дилан Томас, Дэвид Фостер Уоллес және Анаис Нин сияқты алуан түрлі жазушыларға әсер еткен деп есептеледі. Жазушы Берта Харрис оның шығармаларын Сапфодан бері "қазіргі батыс әлеміндегі лесбияндық мәдениеттің дерлік жалғыз көрінісі" деп сипаттады. Барнстың өмірбаяндық жазбалары мен қолжазбалар жинағы Дада тарихының шетінде қалған баронша Эльза фон Фрейтаг-Лорингховенді таныстыруға көмектескен ғалымдар үшін маңызды дереккөз болды. Олар бароншаның өлеңдерінің тұңғыш ағылшын тіліндегі жинағы – Body Sweats: The Uncensored Writings of Elsa von Freytag Loringhoven (2011) және «Баронша Эльза: Гендер, Дада және күнделікті заманауилық» (2002) атты өмірбаянды жариялауда маңызды рөл атқарды.

Шығармалық бейнелер

Синтия Грант пен Светлана Зиллин Барнстың өмірі мен шығармаларына негізделген "Джуна: What of the Night" пьесасын бірлесіп жазды. Пьесаның премьерасы 1991 жылы өтті. Эммануэль Узан Вуди Алленнің 2011 жылғы "Парижде түн ортасы" фильмінде диалогсыз, қысқа ғана камео рөлінде Барнсты сомдады.