Vought F-8 Crusader: Соңғы Оқтұмсықтар

Кіріспе

1955 жылғы Vought әскери-теңіз күштеріне арналған ұшақ

{|Infobox aircraft type
|type= Тұрушы ұшақ
|national origin= Америка Құрама Штаттары
|manufacturer= Vought
|first flight= 25 наурыз 1955
|introduced= 1957 жылдың наурызы
|retired= 1976 (тұрушы, АҚШ Әскери-теңіз күштері) 29 наурыз 1987 (фотобарлау, АҚШ Әскери-теңіз резерві) 1991 (Филиппин) 19 желтоқсан 1999 (тұрушы, Франция Әскери-теңіз күштері)
|primary user= Америка Құрама Штаттары Әскери-теңіз күштері
|more users= Америка Құрама Штаттары Теңіз жаяу әскерлері Франция Әскери-теңіз күштері Филиппин Әуе күштері
|number built= 1,219 американдық Vought ұшақ өндірушісімен жобаланып және өндірілген. Бұл американдықтардың негізгі қару ретінде мылтықтары бар соңғы тұрушы ұшағы болды, осылайша ол "Мылтық шеберлерінің соңғысы" деген аталымды алды. F 8-ді әзірлеу 1952 жылдың қыркүйегінде Америка Құрама Штаттары Әскери-теңіз күштерінің жаңа тұрушы ұшаққа қатысты талабынан кейін басталды. Vought компаниясының дизайнерлік тобы, Джон Рассел Кларк басшылығымен, V 383-ті жасады, бұл салыстырмалы түрде ерекше тұрушы ұшақ, инновациялық жоғары орналасқан өзгермелі инциденциялық қанатқа, аймақты басқару фюзеляжына, толығымен қозғалмалы стабилизаторларға, қанат бүктелуіндегі тісшелерге жақсартылған крен тұрақтылығына және ұшақтың конструкциясының барлық бөліктерінде титанды кеңінен пайдалануға ие болды. 1953 жылдың маусымында Vought өзінің жобасының үш XF8U 1 прототипін өндіруге алғашқы тапсырыс алды. 25 наурыз 1955 күні алғашқы прототип алғашқы ұшуын жасады. Ұшу сынақтары ұшақтың салыстырмалы түрде мәселессіз екенін көрсетті. 21 тамыз 1956 күні АҚШ Әскери-теңіз күштерінің ұшқышы Р. У. Виндзор 1015 миль/сағаттық ең жоғары жылдамдыққа жетті; осылайша F 8 американдық қызметтегі 1000 миль/сағаттық жылдамдыққа жеткен алғашқы реактивтік тұрушы ұшақ болды. 1957 жылдың наурыз айында F 8 АҚШ Әскери-теңіз күштерінің қалыпты операцияларына енгізілді. Әскери-теңіз күштерінен басқа, бұл типті Америка Құрама Штаттары Теңіз жаяу әскерлері (Vought F7U Cutlass-ты алмастыра отырып), Франция Әскери-теңіз күштері және Филиппин Әуе күштері де пайдаланды. Бастапқыда, бұл типтегі апаттар орташадан жоғары болды, оны басқару өте қиын болды. Америкалық F 8 ұшақтары Вьетнам соғысы кезінде белсенді ұрысқа қатысып, Вьетнам Халықтық Әуе күштерінің МиГ-17 ұшақтарымен бірнеше рет қақтығысты, сондай-ақ театрдағы жердегі шабуыл миссияларын орындады. RF 8 Crusader фотобарлау моделі болды. Ол Куба ракеталық дағдарысында маңызды рөл атқарды, сол кезде басқа жолмен алу мүмкін емес болған Кубадағы совет орта қашықтықтағы баллистикалық ракеталарының (MRBM) төмен деңгейдегі суреттерін ұсынды. Корея соғысы кезінде алынған тәжірибе көрсеткендей, .50 калибрлі (12,7 мм) пулеметтер енді жеткілікті қаруланбады және нәтижесінде жаңа тұрушы ұшақ 20 мм (0,79 дюйм) зеңбірекпен қаруланды. 20x110 мм оқ Корей соғысына дейін АҚШ Әскери-теңіз күштерінде кең таралған болды: McDonnell F2H Banshee, F9F, F3D Skyknight, F7U Cutlass және F4D-те қолданылды. Осы талапқа жауап ретінде американдық ұшақ жасаушы Vought компаниясы V 383 деп аталатын жаңа конструкцияны жасауды таңдады. Vought компаниясының дизайнерлік тобын Джон Рассел Кларк басқарды. Бұл тұрушы ұшақ үшін өте ерекше болды, оның жоғары орналасқан қанаты болды, сондықтан фюзеляжда қысқа және жеңіл қону шассин пайдалану қажет болды. Мұндай ықшам негізгі шассиді пайдалануды жеңілдеткен маңызды фактор - өзгермелі инциденциялық қанат (ұқсас мақсаттар үшін жасалған өзгермелі sweep wing, өзгермелі геометриялық қанаттың басқа түрімен шатастырмау керек), бұл төмен жылдамдықпен қону кезінде қажет болатын көтерілуді азайтты, дәуірдің көптеген тұрушы ұшақтарында қолданылатын жоғары көтерілген және төмен қанатты қанаттардың әдеттегі ерекшелігі. Бұл инновациялық қанат ұшу-қону кезінде 7° жоғары қарай бұрылды, осылайша бүкіл ұшақтың көтерілуін қажет етпей қанаттың шабуыл бұрышын арттырды, бұл жақсы алға қарай көрінуді қамтамасыз етті және қолайлы баяу қону жылдамдығына мүмкіндік берді. Талап бойынша айтарлықтай бәсекелестік пайда болды. Бұған Grumman F 11 Tiger, жаңартылған екі қозғалтқышты McDonnell F3H Demon (F3H H, ақырында McDonnell Douglas F 4 Phantom II болады) және Солтүстік Америка F 100 Super Sabre жеделдетіп тасымалдаушы пайдалану үшін бейімделген және "Super Fury" деп аталды. Vought ұшағы V 383-қа қосымша, компания тактикалық барлау нұсқасын ұсынды, ол ішкі V 392 деп аталды.

{|Infobox aircraft type
|type= Fighter aircraft
|national origin= United States
|manufacturer= Vought
|first flight= 25 March 1955
|introduced= March 1957
|retired= 1976 (fighter, U. S. Navy)29 March 1987 (photo reconnaissance, U. S. Naval Reserve)1991 (Philippines)19 December 1999 (fighter, French Naval Aviation)
|primary user= United States Navy
|more users= United States Marine Corps French Navy Philippine Air Force
|number built= 1,219 designed and produced by the American aircraft manufacturer Vought. It was the last American fighter that had guns as the primary weapon, earning it the title "The Last of the Gunfighters". Development of the F 8 commenced after release of the requirement for a new fighter by the United States Navy in September 1952. Vought's design team, led by John Russell Clark, produced the V 383, a relatively unorthodox fighter that possessed an innovative high mounted variable incidence wing, an area ruled fuselage, all moving stabilators, dog tooth notching at the wing folds for improved yaw stability, and liberal use of titanium throughout the airframe. During June 1953, Vought received an initial order to produce three XF8U 1 prototypes of its design. On 25 March 1955, the first prototype performed its maiden flight. Flight testing proved the aircraft to be relatively problem free. On 21 August 1956, U. S. Navy pilot R. W. Windsor attained a top speed of 1,015 mph; in doing so, the F 8 became the first jet fighter in American service to reach 1,000 mph. During March 1957, the F 8 was introduced into regular operations with the US Navy. In addition to the Navy, the type was also operated by the United States Marine Corps (replacing the Vought F7U Cutlass), the French Navy, and the Philippine Air Force. Early on, the type experienced an above average mishap rate, being somewhat difficult to pilot. American F 8s saw active combat during the Vietnam War, engaging in multiple dogfights with MiG 17s of the Vietnam People's Air Force as well as performing ground attack missions in the theatre. The RF 8 Crusader was a photo reconnaissance model. It played a crucial role in the Cuban Missile Crisis, providing essential low level photographs of Soviet medium range ballistic missiles (MRBMs) in Cuba that were impossible to acquire by other means at that time. Experience gained during the Korean War had demonstrated that .50 caliber (12.7 mm) machine guns were no longer sufficient armament and, as a result, the new fighter was to be armed with 20 mm (0.79 in) cannon. The 20x110mm round had become common in the U. S. Navy prior to the Korean conflict: used on the McDonnell F2H Banshee, F9F, F3D Skyknight, F7U Cutlass, and the F4D among others. In response to the requirement, the American aircraft manufacturer Vought opted to produce a new design, internally designated as the V 383. Vought's design team was led by John Russell Clark. It was relatively unorthodox for a fighter, possessing a high mounted wing which necessitated the use of a short and lightweight landing gear in the fuselage. A major contributing factor that facilitated the use of such compact main gear, however, was the variable incidence wing (not to be confused with a variable sweep wing, another form of variable geometry wing designed for similar purposes) which reduced the amount of pitch up required while in landing configuration at low speeds, an extremely nose high attitude being a common characteristic of the highly swept and low aspect ratio wings used on many fighters of the era. This innovative wing pivoted upwards by 7° in takeoff and landing configuration, and by doing so, increased the angle of attack of the wing without requiring the entire aircraft to pitch up, which allowed for greater forward visibility and a suitably slow landing speed. Considerable competition for the requirement also emerged. This included the Grumman F 11 Tiger, the upgraded twin engine McDonnell F3H Demon (the F3H H, which would eventually become the McDonnell Douglas F 4 Phantom II), and the North American F 100 Super Sabre hastily adapted to carrier use and dubbed the "Super Fury". In addition to the fighter orientated V 383 proposal, Vought also presented a tactical reconnaissance version of the aircraft, internally designated as the V 392.

Ұшуға

1953 жылдың мамыр айында Vought компаниясының ұсынысы жеңімпаз деп жарияланды; бір айдан кейін компания үш XF8U 1 прототипіне бастапқы тапсырыс алды (1962 жылдың қыркүйегінде бірыңғай белгілеу жүйесі қабылданғаннан кейін F8U, F-8 болып өзгерді). 1955 жылдың 25 наурызында алғашқы прототип Джон Конрад басқаруымен алғашқы ұшуын жасады; сенімділік соншалық болды, алғашқы ұшу кезінде-ақ дыбыс жылдамдығын асып түсуге шешім қабылданды. F8U 1 фотоэскери ұшақ ретінде модификацияланды, осылайша алғашқы F8U 1P пайда болды. Кейіннен RF-8A ұшағына қару мен зымырандардың орнына камералар орнатылды. 1957 жылдың 16 шілдесінде АҚШ Теңіз корпусының майоры Джон Х. Гленн кіші F8U 1P ұшағымен алғашқы суперқауырттық континенттік ұшуды аяқтады, ол Калифорния штатының Лос-Аламитос әскери-теңіз базасынан Нью-Йорк штатының Флойд Беннет Филд әуежайына үш сағат, 23 минут және 8,3 секунд ішінде жетті. F8U 1 және 2 ұшақтарымен қатар, Crusader жобалау тобы ішкі тағайындамасы V-401 болған, ал кейін ресми түрде Vought XF8U 3 Crusader III деп аталған, одан да үлкен, жақсырақ сипаттамалары бар ұшақпен де жұмыс істеді. Ол сыртқы түрімен Crusader ұшағына ұқсас болды және өзгермелі бұрыштың қанаты сияқты бірнеше дизайн элементтерін бөлісті, бірақ айтарлықтай үлкен болды, салыстырмалы түрде аз компоненттерді бөлісті және басқа мүмкіндіктермен қатар жоғары жылдамдыққа ие болды.

Дизайн

Vought F 8 Crusader – бір қозғалтқышты, дыбыс жылдамдығынан асып түсетін, авиациялық тасымалдағышта негізделген әуе үстемдігі жойғышы. Ол көбінесе кез келген ауа-райы жағдайында қолданылатын жойғыш ретінде сипатталған, бірақ бастапқыда шығарылған ұшақтар тек қана қарулары үшін қашықтық өлшеуге арналған радиолокациялық құралмен жабдықталғандықтан, жауға бағытталу үшін толығымен сыртқы платформаларға тәуелді болды. F 8B-ден бастап, ұшаққа ауадағы нысананы анықтау радары орнатылды; кейінгі үлгілерде одан да қабілетті және сенімді радарлар қолданылды. Сол кездегі ұшқыштарды даярлауда радарды пайдалануға көп көңіл бөлмегендіктен, оның тиімділігі күтілгендей болмады. Кейінгі үлгілерде, әсіресе F 8J-де, озық авиациялық құралдардың қосылуы жиі сынға ұшырады, себебі бұл ұшақтың салмағын айтарлықтай арттырды және оның тиімділігі күмәнді болды. Ұшқыштар көбінесе F 8 ұшақтарының алғашқы үлгілерге қарағанда нашар бұрылатынын, қонуға кезінде қиындықтар туындайтынын және тропикалық аймақтарда радардың жақсы жұмыс істемейтінін айтады. F 8 ұшағының ерекшелігі – өзгермелі шанышқы бұрышы болды, ол ұшып көтерілу және қону кезінде фюзеляжбен 7 градусқа бұрылу арқылы көтерілу бұрышын арттырып, алға қарай көру мүмкіндігін сақтап қалды. Егер АҚШ Әскери-теңіз күштері қару-жарақтарды қатаң және шынайы сынақтан өткізген болса, онда қарудың сенімділігі едәуір жақсаруы мүмкін еді.

Кіріспе

VX 3 1956 жылдың желтоқсанында F8U 1 ұшағын алған алғашқы бөлімдердің бірі болды және 1957 жылдың сәуірінде Франклин Д. Рузвельттен осы типтегі ұшақтарды жұмысына ендірген бірінші бөлім атанды. VX 3 авианосецтен ұшу операцияларына бірінші болып лайықты деп танылды, бірақ бірнеше ұшақ апатқа ұшырады, олардың бірнешесі ұшқыштар үшін қасіретті аяқталды. 1957 жылы Флорида штатындағы NAS Cecil Field әскери-теңіз базасында VF 32 эскадрильясы Crusader ұшағын ұшыруды бастады, ол сол жылы Saratoga авианосецімен Жерорта теңізіне жорыққа шықты. VF 32 эскадрильясы Crusader тақырыбына сәйкес келіп, өздерін "Семсерлер" деп атады. Тынық мұхиты флоты алғашқы Crusader ұшақтарын солтүстік Калифорниядағы NAS Moffett Field әскери-теңіз базасында алды, ал VF 154 "Grandslammers" (жаңа 1000 миль/сағ жылдамдықтағы ұшақтардың құрметіне аталған, кейіннен "Қара рыцарьлар" деп аталған) F 8 операцияларын бастады. 1957 жылдың соңында Сан-Диегода VMF 122 теңіз корпусының алғашқы Crusader ұшақтарын қабылдады. 1962 жылы Қорғаныс министрлігі әскери ұшақтардың атауларын Әуе күштерінің жүйесіне сәйкес стандарттады. Осының нәтижесінде F8U ұшағы F 8 деп аталды, ал бастапқы F8U 1 ұшағы F 8A деп қайта аталды. Crusader авианосецтерден ұшып жүретін "күндізгі жойғыш" ұшаққа айналды. Сол кезде АҚШ Әскери-теңіз флотының авиабазалары жылдам қозғалтқыштар мен авиациялық құралдардың жетістіктеріне байланысты күндізгі және түнгі жойғыш ұшақтардың бірнеше түрлерін пайдаланды. Кейбір эскадрильялар жаңа, жоғары өнімді ұшақтармен жабдықталғанға дейін ұшақтарды өте қысқа мерзімде пайдаланды. Crusader Корея соғысынан кейін флотта ұзақ қызмет еткен алғашқы ұшақ болды.

Кубалық зымыран дағдарысы

Қарусыз RF 8A төмен биіктіктен егжей-тегжейлі фотосуреттер түсіруге жарамды болды, нәтижесінде Әскери-теңіз күштерінің VFP 62 және VFP 63 эскадрильялары мен Теңіз жаяу әскерінің VMCJ 2 бөлімдерінен ұшақ тасымалдаушыларға жіберілді. 1962 жылғы 23 қазанда Куба зымыран дағдарысы кезінде RF 8A Куба үстінен өте қауіпті жағдайда фотоэлектрлік барлау миссияларын орындады, бұл F 8 үшін нағыз операциялық ұшулардың бастауы болды. RF 8A ұшақтары екі топқа бөлініп, күн сайын екі рет Ки-Уэсттен Кубаға төмен биіктікте ұшып, содан кейін Джексонвиллге қайта оралып, түсірілген пленканы ашатын және дамытатын болды, одан әрі Пентагонға жедел жіберілді. Осы ұшулар Кеңес Одағының Кубада орташа қашықтықтағы баллистикалық зымырандарды (MRBM) орнатып жатқанын растады. RF 8A сонымен қатар кеңестік зымырандардың алынып тасталуын қадағалады. Әрбір ұшудан кейін ұшаққа өлген тауықтың суреті салынды. Ұшулар шамамен алты аптаға созылды және барлығы 160 000 сурет алынды. Миссияларды орындаған ұшқыштар Ұшқыштардың Ерен Еңбегі үшін ордендерімен марапатталды, ал VFP 62 және VMCJ 2 Әскери-теңіз күштерінің бірлігіне көрсеткен еңбегі үшін мақтауға ие болды.

Қателік деңгейі

Crusader ұшағы басқаруға оңай болмады және әсіресе кемеге қонғанда көп жағдайда кешірімсіздік танытты. Ол жоғары жылдамдықпен құлаудан нашар қалпына келтірілді, ал дұрыс емес жасалған, мұрын доңғалағы кеме палубасында басқаруды қиындатты. Қауіпті қону үшін кемелер Crusader пилоттарының қону жылдамдығын төмендету үшін толық жылдамдықпен жүруге мәжбүр болды. Crusader қызмет еткен жанар майды жаққан кемелердің түтін шығаратын қондырғыларынан қалың қара түтін шығып, кейде ұшу палубасын жасырып, Crusader пилотын қону сигналы офицерінің радиоарқылы берген нұсқауларына сүйенуге мәжбүр етті. Ол қызметке енгізілген алғашқы кезеңдерде "жаңа лейтенанттарды қабылдамайтын" ұшақ ретінде танымал болды.

Вьетнам соғысы

Солтүстік Вьетнам аспанында қақтығыс басталғанда, 1965 жылғы 3 сәуірде АҚШ-тың «Хэнкоктан» шыққан әскери-теңіз күштерінің «Крестоносецтері» алғаш рет Вьетнам Халық Әуе Күштерімен (Солтүстік Вьетнам Әуе Күштері) МиГ-17 ұшақтарымен кездесті. МиГтер F-8 ұшағын түсіргенін мәлімдеді, ал лейтенант Фам Нгок Ланның қару камерасы оның пулеметтері F-8 ұшағын өртеп жібергенін көрсетті, бірақ лейтенант-коммандер Спенс Томас өзінің зақымдалған F-8 ұшағын Дананг әуе базасына қондырып, қалған F-8 ұшақтары қауіпсіз түрде тасымалдаушысына оралды. Келесі жылдары F-8 салыстырмалы түрде маневрлі Солтүстік Вьетнам МиГтерімен бірнеше рет кездесті, бірақ бұл кездесулердің ешқайсысында F-8 радар арқылы бірінші болып анықтамады. Оның орнына F-8 ұшқыштары жауды табу және тиімді ату позициясына бағытталу үшін жер бақылаушыларына сүйенді. Типик күндізгі миссия екі F-8 ұшағымен орындалатын, бірі радар мен навигация функцияларына, екіншісі көзбен аспанды қарауға шоғырланған; жер бақылаушылары оларды МиГтерді байқағанда ескертіп, оларға жылдамдықпен артынан жақындауға бағыттайтын, өз радарына сүйенбей жау ұшағын анықтауға тырысатын. АҚШ-тың жер-әуе зымырандарының (SAM) болуы МиГтерді төменгі биіктікте ұшуға мәжбүр етті, онда F-8 маневрлеуге қолайлырақ болды және артықшылыққа ие болды. АҚШ Әскери-теңіз күштері әуе қанатындағы «түнгі күресші» рөлін барлық жағдайға сәйкес келетін ұстағыш F-4 Phantom II-ге өзгертіп, AIM 7 Sparrow сияқты зымырандармен алыс қашықтықтан келетін бомбалаушыларды ұшырып түсіруге жабдықталды, маневрлеуге баса назар аударылмады. Кейбір сарапшылар әуе шайқасы дәуірі аяқталды деп сенді, өйткені әуеден әуеге зымырандар қарсыластарды жақынға келмей тұрып-ақ түсіре алады. Бірақ 1965 жылдан 1968 жылға дейін Солтүстік Вьетнамдағы әуе шайқасы кезінде әуе шайқасы аяқталмағаны анық болды. 1968 жылғы 1 тамызда USN F-8 және VPAF МиГ-21 арасындағы қаһарлы әуе шайқасында, аса қабілетті ұшқыш Нгуен Хонг Нхи екі F-8 ұшағына R-3S зымыранымен оқ жаудырды, екінші R-3S сәтті соққы беріп, бір F-8 ұшағын түсірді, ал екінші F-8 ұшағымен қысқаша шайқасқаннан кейін, тағы екі F-8 ұшағы ұрысқа қосылып, Нгуен Хонг Нхиге екі Sidewinder зымыранымен оқ жаудырды, ол жараланып, зардап шеккен МиГ-21 ұшағынан қауіпсіз секірді. Аса қабілетті ұшқыш Нгуеннің түсірілуі VF-51 ұшқышы, USS Bon Homme Richard кемесінің лейтенанты Маккойға есептелді. Соғыс барысында Солтүстік Вьетнам МиГ-21 ұшақтарын алды, олар F-8 үшін күшті қарсылас болды, бірақ жақсы командалық жұмыс және МиГ-21 әлсіз жақтарын пайдалану арқасында тиімді болды. 1968 жылғы қарашада «Роллинг Тандер» операциясы аяқталғаннан кейін американдық ұшақтар МиГтер кездесетін әуе кеңістігінде ұшуын тоқтатты, соның салдарынан әуе шайқасына түсу мүмкіндігі азайды. Осыған сәйкес, «Крестоносецтер» көбінесе «бомба тасымалдаушы» ретінде пайдаланылды, АҚШ Әскери-теңіз күштерінің кемедегі бөлімдері мен АҚШ Теңізшілер корпусының құрлықтағы эскадрильялары Солтүстік және Оңтүстік Вьетнамдағы коммунистік күштерге шабуыл жасады. АҚШ Теңізшілер корпусының «Крестоносецтері» тек оңтүстікте ғана ұшып, көбінесе жақыннан қолдау және қиылыс миссияларын орындады. 1972 жылғы желтоқсандағы «Лайнбеккер II» операциясы кезінде көптеген Әскери-теңіз күштерінің F-8 ұшақтары әуедегі басымдықты қамтамасыз ету миссияларына тағайындалды, бірақ олар көбінесе қарсылыққа ұшырамады; МиГтермен нақты шайқас осы кезде өте сирек болды. Әскери-теңіз күштерінің «Крестоносецтері» тек Essex класындағы ұшақ тасымалдағыштарынан ұшып жүрді. «Соңғы ұрысшы» деген атауға қарамастан, F-8 өз пулеметтерімен тек төрт жеңіске жетті; қалғандары Sidewinder зымырандарымен орындалды, себебі 20 мм Colt Mk 12 пулеметтерінің оқтандыру механизмі жоғары жылдамдықтағы маневрлер кезінде G күшінің әсерінен жиі тоқтап қалатын. 1966 жылғы маусым мен шілде айлары аралығында Солтүстік Вьетнамдағы 12 шайқаста «Крестоносецтер» төрт МиГ-17 ұшағын түсіріп, екі ұшақты жоғалтты. «Крестоносецтер» ұшқыштары Вьетнам соғысындағы американдық ұшақтардың арасында ең жақсы нәтиже көрсетті, 19:3 қатынасында. Әуе шайқасында түсірілген 19 ұшақтың 16-сы МиГ-17, ал үш ұшағы МиГ-21 болды. Соғыс кезінде барлығы 170 F-8 ұшағы түрлі себептерге байланысты жоғалды – көбінесе жерден атылған оқтардан және апаттардан.

When conflict erupted in the skies over North Vietnam, it was US Navy Crusaders from Hancock that first engaged with Vietnam People's Air Force (the North Vietnamese Air Force) MiG 17s, on 3 April 1965. The MiGs claimed the downing of a F 8 and Lt Pham Ngoc Lan's gun camera revealed that his cannons had set an F 8 ablaze, but Lieutenant Commander Spence Thomas had managed to land his damaged F 8 at Da Nang Air Base, the remaining F 8s returning safely to their carrier. The F 8 repeatedly encountered the relatively nimble North Vietnamese MiGs over the following years, yet the F 8 never made first contact via radar detection in any of these engagements. Instead, F 8 pilots were reliant on ground control intercept controllers to find enemies and be guided towards a favorable firing position. A typical day mission would be performed using a pair of F 8s, one pilot concentrated on radar and navigation functions while the other searched the skies with their eyes; ground controllers would alert and direct them towards any MiGs spotted, which they'd approach at speed from behind, not relying on their own radar to detect the hostile aircraft. The presence of US surface to air missiles (SAMs) usually compelled MiGs to fly at lower altitudes, where the F 8 was more maneuverable and thus would have an advantage. The US Navy had evolved its "night fighter" role in the air wing to an all weather interceptor, the F 4 Phantom II, equipped to engage incoming bombers at long range with missiles such as AIM 7 Sparrow as their sole air to air weapons, and maneuverability was not emphasized in their design. Some experts believed that the era of the dogfight was over as air to air missiles would knock down adversaries well before they could get close enough to engage in dogfighting. As aerial combat ensued over North Vietnam from 1965 to 1968, it became apparent that the dogfight was not over. In one pitched air battle between USN F 8s and VPAF MiG 21s on 1 August 1968, ace fighter pilot Nguyen Hong Nhi fired a pair R 3S AAMs at a pair of F 8s, the second R 3S making a successful hit, claiming one F 8 shot down, and following a brief dogfight with the other F 8, another pair of F 8s entered into the fray and fired two Sidewinder AAMs at Nguyen Hong Nhi, who was hit, and safely ejected from his stricken MiG 21; the downing of ace fighter pilot Nguyen credited to F 8H pilot Lt. McCoy of VF 51, USS Bon Homme Richard. As the conflict progressed, North Vietnam received MiG 21s, which proved to be a more capable opponent for the F 8, yet it still proved to be effective with good teamwork and exploiting the MiG 21's weaknesses. Following the end of Operation Rolling Thunder in November 1968, American aircraft stopped flying in airspace in which MiGs encounters were expected and thus there were less opportunities for aerial engagements to occur. Accordingly, the Crusader became increasing used as a "bomb truck", with both ship based U. S. Navy units and land based US Marine Corps squadrons attacking communist forces in both North and South Vietnam. US Marine Crusaders flew only in the south, where they largely performed close air support and interdiction missions. During December 1972's Operation Linebacker II, numerous Navy F 8s were assigned to fly aerial superiority missions, yet these were largely unopposed; actual combat with MiGs had become exceeding rare by this point of the conflict. Navy Crusaders flew only from the small Essex class carriers. Despite the "last gunfighter" moniker, the F 8s achieved only four victories with their cannon; the remainder were accomplished with Sidewinder missiles, partly due to the propensity of the 20 mm (.79 in) Colt Mk 12 cannons' feeding mechanism to jam under G loading during high speed dogfighting maneuvers. Between June and July 1966, during 12 engagements over North Vietnam, Crusaders claimed four MiG 17s for two losses. Crusader pilots would claim the best kill ratio of any American type in the Vietnam War, 19:3. Of the 19 aircraft claimed during aerial combat, 16 were MiG 17s and three were MiG 21s. A total of 170 F 8s would be lost to all causes – mostly ground fire and accidents – during the war.

Алдыңғы желідегі операциялардан шығу

LTV 1964 жылғы 3 қыркүйекте NAS Miramar-да VF 124 эскадрильясына 1219-шы (және соңғы) АҚШ Әскери-теңіз күштерінің "Crusader" ұшағын жасап, тапсырды. АҚШ Әскери-теңіз күштерінің соңғы активті қызметте болған "Crusader" истребительдерінің түрлері 1976 жылы "Орискани" кемесіндегі VF 191 және VF 194 эскадрильяларынан демалысқа шықты, бұл теңіз күштерінің истребителі үшін бірінші рет болды. Фотоэскери барлау түрі тағы 11 жыл бойы активті Әскери-теңіз күштерінде қызмет етті, VFP 63 эскадрильясы RF 8G ұшақтарымен 1982 жылға дейін, ал Әскери-теңіз резерві екі эскадрильяда (VFP 206 және VFP 306) RF 8G ұшақтарын пайдаланды. "Crusader" – Sidewinder әуе-әуе ракетасының радармен басқарылатын AIM 9C нұсқасын қолданған жалғыз ұшақ. 1969 жылы АҚШ Әскери-теңіз күштері AIM 9C-ді оның шектеулі ұшыру мүмкіндіктеріне, сондай-ақ жоғары техникалық қызмет көрсету талаптарына және осыған байланысты логистикалық қиындықтарға байланысты қолдануды тоқтатты. "Crusader" ұшағы демалысқа шыққаннан кейін, бұл ракеталар АҚШ шабуылдық тікұшақтарымен қарсы радарларға қарсы қолданылатын AGM 122 Sidearm ракеталарына айналдырылды.

NASA-ның

1970 жылдардың басында NASA бірнеше өзгертілген F-8 ұшақтарын пайдаланды, олар цифрлық басқару жүйесінің (Аполлон басқару компьютерінен бейімделген деректерді өңдеу құралдарын қолдана отырып) және суперкритикалық қанат конструкциясының тиімділігін көрсетті.

Француз теңіз флоты

1960 жылдардың басында француз теңіз күштерінің әуе күштері, Aéronavale, жаңа авианосецтерде қызмет ету үшін палубалық истребительге мұқтаж болды. Clemenceau және Foch француз авианосецтері үшін, сол кезде АҚШ теңіз күштерінде пайдалануға кіріскен F-4 Phantom, француз кемелері үшін тым ірі болып шықты. 1962 жылдың 16 наурызында Clemenceau авианосецінде американдық USS Saratoga авианосецінен келген екі VF-32 F-8 ұшағымен жүргізілген сынақтардан кейін Crusader таңдалды және 42 F-8 ұшағына тапсырыс берілді; бұл Crusader ұшақтарының соңғы партиясы болды. Француздық Crusader ұшақтары F-8E негізінде жасалды, бірақ француз авианосецтерінің шағын өлшемдеріне сәйкес операцияларды жүзеге асыруға мүмкіндік беру үшін модификацияланды; осыған байланысты ұшақтың қанатының максималды көтерілу бұрышы бес градустан жеті градусқа дейін арттырылды және ауа соққыштары орнатылды. Қару жүйесі Sidewinders зымыранына балама ретінде екі француздық Matra R.530 радарлық немесе инфрақызыл зымыранын тасымалдау үшін модификацияланды, бірақ американдық зымыранды тасымалдау мүмкіндігі сақталды. F-8E(FN) деп аталған бұл ұшақтардың жеткізілімі 1964 жылдың қазан айында басталды және 1965 жылдың ақпанына дейін жалғасты. Aéronavale әуе күштерінің бірінші эскадрильясы, Flotille 12F, 1964 жылдың 1 қазанында қайта жандандырылды. 1974 жылдың қазанында (Clemenceau авианосецінде) және 1977 жылдың маусымында (Foch авианосецінде) 14.F эскадрильясы Джибутидегі Saphir миссиясына қатысты. 1977 жылдың 7 мамырында екі Crusader ұшағы жеке-жеке Джибутиде орналасқан француз әуе күштерінің (4/11 Jura эскадрильясы) F-100 Super Sabre истребительдеріне қарсы патрульдеуге шықты. Эскадрилья басшысы екі истребительді ұстап алып, жаттығу ретіндегі соғысқа қатысты, бірақ ол шын мәнінде екі йемендік МиГ-21 ұшағын ұшырғанын білген соң көмекшісін шақырып алды. Екі француз ұшағы қару жүйесін "қосу" күйіне ауыстырды, бірақ ақырында барлығы өздерінің базаларына оралды. Бұл француздық Crusader ұшақтарының жасаған жалғыз жауынгерлік ұшып өтуі болды. Aéronavale Crusader ұшақтары 1983 жылы Ливан үстінде Dassault Breguet Super Étendard шабуылдық ұшағын сүйемелдеп, жауынгерлік миссияларды орындады. 1984 жылдың қазанында Франция 12.F эскадрильясымен Foch авианосецін Ливия жағалауында полковник Каддафидің жағдайды ушықтыруына жол бермеу мақсатында Mirmillon операциясын жүргізу үшін жіберді. Персия шығанағындағы аймақтық шиеленістер, негізінен Иран-Ирак қақтығысына байланысты, Clemenceau авианосеці басқаратын күштердің орналасуына себеп болды, оның құрамында 12.F эскадрильясы болды. 1993 жылы бұрынғы Югославия аспанында жауынгерлік миссиялар басталды; екі француз авианосецінен Crusader ұшақтары Адриатика теңізінде орналасқан жерге жіберілді. Бұл миссиялар 1999 жылдың маусымында Косово үстіндегі Trident операциясымен аяқталды. Француздық Crusader ұшақтары өмірлік циклы бойында бірнеше модификацияларға ұшырады, 1969 жылы жаңа F-8J типті қанаттармен жабдықталды және 1979 жылы модификацияланған форсаждық қозғалтқыштар орнатылды. 1973 жылы R550 Magic инфрақызыл басқарылатын зымырандарымен қарулану жақсартылды, ал 1988 жылдан бастап жақсартылған, барлық аспектілі Magic 2 зымыраны орнатылды. Ескірген R.530 зымыраны 1989 жылы пайдаланудан шығарылды, Crusader ұшақтары радарлық басқарылатын зымырансыз қалды. 1989 жылы Rafale ұшағының дамуының кешігуіне байланысты Crusader ұшағы бірнеше жылға ауыстырылмайтыны анықталғанда, олардың қызмет ету мерзімін ұзарту үшін Crusader ұшақтарын қайта жаңарту туралы шешім қабылданды. Әрбір ұшақтың электрлік жүйесі қайта сымдалды және гидравликалық жүйесі жаңартылды, ал ұшақ корпусының шаршаудан қорғалуын ұзарту үшін нығайтылды. Навигациялық жиынтық және жаңа радарлық ескерту қабылдағышымен жабдықталған электрондық жүйелер жақсартылды. 17 жаңартылған ұшақ F-8P деп қайта аталды (P – "Prolongé" – ұзартылғанды білдіреді және филиппин F-8P ұшағымен шатастырылмауы керек). Француз теңіз күштері 1991 жылы Шөл даулы операциясы және 1999 жылы Косово үстіндегі жауынгерлік операцияларға қатысқанмен, Crusader ұшақтары артта қалды және 2000 жылы әскери қызметтегі соңғы типті Dassault Rafale M ұшағымен ауыстырылды.

During the early 1960s, the French Navy's air arm, the Aéronavale, required a carrier based fighter to serve aboard the new carriers French aircraft carrier Clemenceau and French aircraft carrier Foch, the F 4 Phantom, then entering service with the United States Navy, proved to be too large for the small French ships. Following carrier trials aboard Clemenceau on 16 March 1962, by two VF 32 F 8s from the American carrier USS Saratoga, the Crusader was chosen and 42 F 8s were ordered; these would be the last Crusaders produced. The French Crusaders were based on the F 8E, but were modified in order to allow operations from the compact French carriers; accordingly, the maximum angle of incidence of the aircraft's wing increased from five to seven degrees and blown flaps fitted. The weapon system was modified to carry two French Matra R.530 radar or infra red missiles as an alternative to Sidewinders, although the ability to carry the American missile was retained. Deliveries of these aircraft, dubbed the F 8E(FN), started in October 1964 and continued until February 1965, with the Aéronavales first squadron, Flotille 12F reactivated on 1 October 1964. During October 1974, (on Clemenceau) and June 1977 (on Foch), Crusaders from 14. F squadron participated in the Saphir missions over Djibouti. On 7 May 1977, two Crusaders went separately on patrol against supposedly French Air Force (4/11 Jura squadron) F 100 Super Sabres stationed at Djibouti. The leader intercepted two fighters and engaged a dogfight (supposed to be a training exercise) but quickly called his wingman for help as he had actually engaged two Yemeni MiG 21s. The two French fighters switched their master armament to "on" but, ultimately, everyone returned to their bases. This was the only combat interception to be performed by French Crusaders. The Aéronavale Crusaders flew combat missions over Lebanon in 1983 escorting Dassault Breguet Super Étendard strike aircraft. In October 1984, France sent Foch with 12. F squadron to conduct Operation Mirmillon off the coast of Libya, intended to deter Libyan ruler Colonel Gaddafi from escalating. Regional tensions around the Persian Gulf, largely related to the Iran Iraq conflict, triggered the deployment of a task force headed by Clemenceau, which included 12. F squadron in its air way. During 1993, combat missions commenced over the skies of the former Yugoslavia; Crusaders were launched from both French carriers, which were stationed in the Adriatic Sea. These missions ceased in June 1999 with Operation Trident over Kosovo. The French Crusaders were subject to a series of modifications throughout their life, being fitted with new F 8J type wings in 1969 and having modified afterburners fitted in 1979. Armament was enhanced by the addition of R550 Magic infra red guided missiles in 1973, with the improved, all aspect Magic 2 fitted from 1988. The obsolete R.530 was withdrawn from use in 1989, leaving the Crusaders without a radar guided missile. In 1989, when it was realized that the Crusader would not be replaced for several years due to delays in the development of the Rafale, it was decided to refurbish the Crusaders to extend their operating life. Each aircraft was rewired and had its hydraulic system refurbished, while the airframe was strengthened to extend fatigue life. Avionics were improved, with a modified navigation suite and a new radar warning receiver. The 17 refurbished aircraft were redesignated as F 8P (P used for "Prolongé" extended and not to be confused with the Philippine F 8P). Although the French Navy participated in combat operations in 1991 during Operation Desert Storm and over Kosovo in 1999, the Crusaders stayed behind and were eventually replaced by the Dassault Rafale M in 2000 as the last of the type in military service.

Филиппиннің Әуе күштері

1977 жылдың соңында Филиппин үкіметі АҚШ Әскери-теңіз күштерінің 35 қолданылған F 8H ұшағын сатып алды, олар Аризона штатындағы Дэвис-Монтан әуе базасында сақтаулы тұрған. Олардың 25-і Vought компаниясымен жөнделді, ал қалған 10-ы запасқа пайдаланылды. Бірақ, жеткіліксіз запас бөліктері мен ұшақтардың жылдам тозуына байланысты, қалған F 8 ұшақтары 1988 жылы жерге отырғызылды және Баса әуе базасындағы ашық алаңда қалдырылды. Олар үш жылдан кейін Пинатубо тауының жарылуынан ауыр зақымданғаннан кейін қызметтен алынып, содан бері металл терісі ретінде сатылуда. Кейбір қолданысқа жарамсыз ұшақтар 2000 жылы түсірілген "Тринадцать дней" фильмінде, Куба зымырандық дағдарысын бейнелейтін реквизит ретінде пайдаланылды, бұл фильм Кубадағы советтік баллистикалық зымырандарының фотоға түсірілуіне қатысқан RF 8A ұшақтарын көрсету үшін жөнделді.