Мина Лой: Британдық суретші, ақын және лампа дизайнері

Кіріспе

Британдық жазушы және шамдар дизайнері (1882–1966)

Мина Лой (туған Мина Гертруда Лёви; 27 желтоқсан 1882 – 25 қыркүйек 1966) – британдық суретші, жазушы, ақын, драматург, романист, суретші, шамдар дизайнері және богемия өкілі. Ол өлімінен кейін танылған алғашқы буын модернистерінің соңғыларының бірі болды. Оның поэзиясын Т. С. Элиот, Езра Паунд, Уильям Карлос Уильямс, Базил Бантинг, Гертруда Стайн, Фрэнсис Пикабия және Ивор Винтерс сияқты көптегендер бағалаған. Нью-Йорк Таймс газетінде Николас Фокс Вебер айтқандай: "Бұл батыл жан өзіндік ойлауға және тапқырлыққа ие болды. Мина Лой есімі көпке мәлім болмаса да, ол өзі таңдаған орбитада жарқырады".

Ерте өмір және білім

Лой Лондонның Хэмпстед қаласында дүниеге келді. Ол Будапешттегі антисемитизмнен қашу үшін Лондонға көшіп келген венгр еврей тігіншісі Зигмунд Феликс Лоуи мен ағылшын христиан анасы Джулия Брайанның қызы еді. Лой олардың қарым-қатынасын және өз жеке басын қалыптастыруын өзінің «Anglo Mongrels and the Rose» (1923–1925) атты мақал-дастанында егжей-тегжейлі сипаттады. Лоуи мен Брайанның некесі қиындыққа толы болды. Лойға беймәлім, биограф Каролин Берк жазғандай, анасы ұяттан туған қысыммен әкесіне тұрмысқа шықты, себебі ол Мина болатын балаға жеті айлық жүкті еді; осы жағдай кейінірек Лой өмірінде, ол күйеуі Стивен Хавейске жүкті болғаннан кейін асығыс үйленген кезде қайталанды. Лоуи мен Брайанның барлығы үш қызы болды, Мина ең үлкені. Лой өзінің өлеңдерінде де, жазбаларында да, «Anglo Mongrels and the Rose» шығармасынан бастап, кейінгі прозалық туындыларына дейін анасын үстем евангелистік викториялық әйел ретінде бейнелейді. Берк жазғандай: «Көптеген евангелистер сияқты, олар үшін қиял – күнәның көзі болғандықтан, Джулия баласының ойлап табу қабілетіне сенбеді». Лой анасы туралы еске алғанда, «Менің өмірге келтірушім, сонымен бірге менің қорқынышымның авторы» болғаны оны мазалады. Лой анасымен бірлік табуды қиындықпен кездестірді, ол оны «күнәсі» үшін үнемі жазалап қана қоймай, сонымен қатар Британ империясын ынтамен қолдады, антисемитизмді (оның ішінде күйеуін де) және ұлтшылдық джингвизмді жақтады. Лойдың ресми өнер білімі 1897 жылдың соңында Сент-Джонс Вуд мектебінде басталды, онда ол шамамен екі жыл оқыды. Кейін Лой оны «Лондонның ең нашар өнер мектебі» және «көңіл көшірудің панасы» деп атады. Лойдың әкесі оны осы өнер мектебіне баруға ынталандырды, өйткені ол оның тұрмысқа шығу мүмкіндігін арттырады деп ойлады. Осы шарада Лой Данте Габриэль Россетти мен Кристина Россеттиге қызығушылық танытты және көптеген әрекеттерден кейін әкесін Дантенің толық шығармаларын, оның картиналарының көшірмелерін, сондай-ақ Кристинаның өлеңдерінің қызыл марокколық былғарыдан жасалған басылымын сатып алуға көндірді. Ол сонымен қатар Прерафаэлиттерге құштарлық танытты, бастапқыда Вильям Морристің туындыларымен танысып, кейін Эдвард Берн-Джонсқа (сол кездегі сүйікті туындысы – «Қираған үйінділер арасындағы махаббат») көшті.

Loy was born in Hampstead, London. She was the daughter of a Hungarian Jewish tailor, Sigmund Felix Lowy, who had moved to London to evade persistent antisemitism in Budapest, and a Christian, English mother, Julia Bryan. Loy reflected on their relationship, and the production of her identity, in great detail in her mock epic Anglo Mongrels and the Rose (1923–1925). The marriage of Lowy and Bryan was fraught. Unknown to Loy, as biographer Carolyn Burke records, her mother married her father under the pressure of disgrace as she was already seven months pregnant with the child that would be Mina; this situation was mirrored later in Loy's life when she rushed into a marriage with Stephen Haweis after becoming pregnant out of wedlock. Lowy and Bryan had three daughters in total, with Mina being the oldest. As recorded extensively in both her poetry and writing, from Anglo Mongrels and the Rose to late prose pieces, Loy describes her mother as overbearingly Evangelical Victorian. As Burke records: "Like most Evangelicals, for whom the imagination was a source of sin, Julia distrusted her child's ability to invent." In reference to her mother, Loy recalled that she was troubled by the fact of "the very author of my being, being author of my fear." Loy found it hard to identify with her mother, who not only punished her continually for her "sinfulness," but also espoused fervent support of the British Empire, rampant antisemitism (which included her husband), and nationalistic jingoism. Loy's formal art education began late in 1897 at St. John's Wood School where she remained for about two years. In retrospect, Loy called it "the worst art school in London" and "a haven of disappointment". Loy's father pushed for her to go to the art school in the hope that it would make her more marriageable. Around this time, Loy became fascinated with both Dante Gabriel Rossetti and Christina Rossetti, and after much convincing was able to persuade her father to purchase her Dante's Complete Works and reproductions of his paintings as well as a red Moroccan leather bound version of Christina's poems. She also became passionate about the Pre Raphaelites, starting first with the work of William Morris before then turning to Edward Burne Jones (her favourite work of which, at the time, was Love Among the Ruins).

Германия мен Парижде оқу

1900 жылы Лой Мюнхен университетінің көркемсурет мектебімен байланысты Мюнхендегі Künstlerinnenverein немесе Әйел суретшілер мектебінің қоғамына қатысты. Ол сол жерде сурет салуды үйренгенін мәлімдеді. Мюнхенде тапқан салыстырмалы еркіндіктен кейін, Лондондағы отбасылық үйінің қысылған ортасына оралғаннан кейін, Лой "басқару, тыныс алу жолдарымен байланысты проблемалар және жалпы әлсіздік" деп диагноз қойылды. Ол кезде неврастения деп диагноз қойылды. Он сегіз жасында Лой ата-анасын Парижге барып, миссис Найт есімді әйелмен бірге білім алуына рұқсат беруге көндірді. Көптен бері көндіргеннен кейін, оған 1902 жылы әлі қалаға айналмаған Монпарнас қаласына көшіп баруға және Академия Колароссиге өнер студенті ретінде қатысуға рұқсат етілді. Мюнхендегі Künstlerinnenverein-дегі жеке кластардан айырмашылығы, бұл өнер сыныптары аралас болды. Бұл жерде, Мадлен Боулс есімді ұқсас әлеуметтік мәртебелі ағылшын досы арқылы, Лой алғаш рет ағылшын суретшісі Стивен Хавейспен байланысқа келді, кейінірек Лой "өзінің өмірлік батареясын зарядтау үшін, өз өмірінің энергиясын паразиттік түрде алу" деп сипаттады. Берк өмірбаянына сәйкес, Хавайс өзінің студенттері арасында танымал емес еді, оны "позер" деп санады, ал Боулз оны өз қанаты астына алды. Бір күні түнде ол оны түнде қалуға көндірді және кейіннен ол гипноз күйінде сипаттағандай, ол оны азғырып жіберді. Келесі күні Лой жартылай жалаңаш күйінде өз төсегінде оянғанда, қорқып, қатты ренжіді. Бірнеше айдан кейін ол жүкті екенін түсінді, бұл оны қорқытты, өйткені ол кейіннен сипаттағандай, оны "жер бетіндегі ең аз таңдаған адамға" жақындатты. Тек жиырма бір жасында ол қиын жағдайға тап болды және отбасының бас тартуынан және мұрадан айырылып, ақшасыз қалады деп қорқып, ол ата-анасының Хавейске үйлену туралы келісімін сұрады, олар оның ізгі әлеуметтік мәртебесіне байланысты келісті. Бұл туралы ой жүгіртіп, кейіннен өмірде, және оның тәрбиелеу оған шешім қабылдауға әсер етті, Лой былай деп атап өтті: "Егер мен ұнатпайтын біреу менің өзімді қорғауға деген инстинктімді жүйелі түрде бұзған болса, мен өзімді қорғауға қарсы болатын нәрсені істеуге мәжбүр ететінімді айттым".

In 1900 Loy attended the Munich Künstlerinnenverein, or the Society of Female Artists' School, which was connected with the fine art school of Munich University, it was there that she claimed she learned draughtsmanship. Upon returning to the stifling environment of her family home in London, after the relative freedom she found in Munich, Loy suffered from "headaches, respiratory problems, and generalized weakness" which was then diagnosed as neurasthenia – "a catch all term for a variety of psychosomatic complaints suffered by artistic or intellectual women and a few sensitive men" during that time period. Around the age of eighteen, Loy convinced her parents to allow her to continue her education in Paris with a chaperone – a woman called Mrs. Knight. After much persuasion, she was allowed to move to Montparnasse, which in 1902 had not yet been urbanised, and attend the Académie Colarossi as an art student. Unlike the segregated classes at the Munich Künstlerinnenverein, these art classes were mixed. It was here, through an English friend of a similar social standing named Madeline Boles, that Loy first came into contact with the English painter Stephen Haweis who Loy later described as enacting the "parasitic drawing out of one's vitality to recharge, as it were, his own deficient battery of life." According to Burke's biography, Haweis was unpopular with his fellow students, being considered a "poseur," and Boles in particular took him under her wing. One night he convinced her to stay over and, in what she would later describe as a state of hypnosis, she was seduced by him. Waking up next morning in his bed, semi naked, Loy was horrified and repulsed. A few months after this, she realised that she was pregnant, something which terrified her as it bound her, as she later described, even closer to "the being on earth whom she would have least chosen." Being only twenty one, she faced a difficult situation and, fearing rejection from her family and disinheritance, which would leave her penniless, she sought her parents' approval to marry Haweis, which they agreed to due to his respectable social status as the son of a preacher. Reflecting on this in later life, and how her upbringing influenced her in the decisions she made, Loy remarked that "If anyone I disliked insisted upon my doing anything I was averse to I would automatically comply, so systematically had they obfuscated my instinct of self preservation."

Флоренция, 1906-1916 жылдар

Алғашында Лой мен Хавейс Арцетридегі виллиноға көшіп, көптеген эмигранттардың қатарына қосылды. 1907 жылдың көктемінде Хавейс Ольтрарнодағы Сан-Джорджо жағалауында студия тапты. 1907 жылдың 20 шілдесінде Лой Джоэлла Синара дүниеге келді. Жоэлланың бірінші туған күніне бірнеше ай қалғанда Лой тағы жүкті болды, бұл жолы Хавейстің баласынан, және ол 1909 жылдың 1 ақпанында Джон Стивен Джайлс Масгроув Хавейс есімді ұлды дүниеге әкелді. Жоэлла жүріп-тұруды кеш үйренді, кейін бұл оның бұлшық еттерінің атрофиясына әкелген балалар параличіне ұшырағаны анықталды. Жоэлланың жағдайы Оданы өлтірген менингитке ұқсап кетпесінен қорқып, Лой медициналық және рухани көмек іздеді. Осылайша ол христиан ғылымымен алғаш рет және маңызды кездесуін жасады, емші іздеді, ол ем тағайындады және Лойға Джоэллаға сиыр етінің сорпасы мен есек сүті беруді кеңес берді. Жоэлланың денсаулығы жақсарғаннан кейін Лой шіркеуге жүйелі түрде бара бастады. 1909 жылы Лойдың әкесі қаржылай көмек көрсеткеннен кейін, Лой мен Хавейс Коста-Сан-Джорджодағы үш қабатты үйге көшіп барды. Гертруда кейін Лойдың, сондай-ақ Хавейстің сол кезде оның туындыларына қызығушылық танытқан санаулы адамдардың бірі болғанын еске түсірді (ол әлі әдеби жетістіктері үшін танылмаған еді). Бірақ Гертруда Хавейстің суретке екі үтір қосуын өтінгенін, бірақ ол кейін оларды алып тастағанын еске алады; керісінше, Гертруда "Мина Лой да қызығушылық танытып, үтірсіз түсіне алды. Ол әрқашан түсінеді" деді. Қызы Жоэлла (туған есімі Синара) Байердің естеліктерінде, қазір Мина Лой мұрасының бөлігінде, ол ата-анасы туралы ойларын былай жеткізді: Менің анам, биік бойлы, иілген, ерекше әдемі, өте талантты, тәртіпсіз, еркін рух иесі, тым күшті эгоның бастамасымен; әкем, аласа бойлы, қара шашты, орташа суретші, жаман мінезді, әдепті әлеуметтік әдет-ғұрыптары мен отбасының маңыздылығы туралы шексіз әңгімелерімен. Джиллиан Ханскомб пен Вирджиния Л. Смайерс былай деп жазады: <blockquote>Флоренциядағы он жылдықтарында Мина мен Хавейс екеуі де ғашықтар тауып, жеке өмірлерін дамытты. 1913 және 1914 жылдары ана болу, некедегі қиындықтар, ғашықтар мен өзінің көркемдік талпыныстарымен күресіп жүргеніне қарамастан, Мина Филиппо Маринетти басқаратын Италияның жаңадан пайда болған футуристік қозғалысына назар аударуға және оған қатысуға уақыт тапты, сонымен қатар Лой осымен қатар Маринеттимен қысқа ғашықтыққа да барып, Штайннің "Америка жасалуы" қолжазбасын оқыды. Лой тіпті өзінің кейбір өнерлерін Римдегі алғашқы еркін футуристік халықаралық көрмеде көрсетті. Ол осы уақытта өмір бойына христиан ғылымына адалды. Соффичи кейінірек Лой мен Стивенсті Римдегі Спривьери галереясында өтетін бірінші еркін футуристік халықаралық көрмеге өздерінің жұмыстарын көрсетуге шақырды – Лой Ұлыбританияны, ал Стивенс Солтүстік Американы бейнелеген жалғыз суретші болды. 1914 жылдан бастап 1916 жылы Америкаға кеткенге дейін Лой Папини мен Маринетти арасындағы күрделі махаббат үшбұрышына қатысты – ол бұл туралы өзінің поэзиясында кеңінен жазды.</blockquote>

At first, Loy and Haweis moved into a villino located in Arcetri, finding themselves in a large expatriate community. In the Spring of 1907 Haweis found a studio on the Costa San Giorgio in Oltrarno. On 20 July 1907, Loy gave birth to Joella Sinara. A few months before Joella's first birthday Loy was pregnant again, this time with the child of Haweis, and she was to give birth to a son named John Stephen Giles Musgrove Haweis on 1 February 1909. Joella was late learning to walk, which was later diagnosed as a type of infantile paralysis which caused her muscles to atrophy. Dreading that Joella's condition might be like the meningitis that killed Oda, Loy sought medical and spiritual support. This was one of her earliest, critical encounters with Christian Science as she sought out a practitioner, who prescribed a treatment and told Loy to feed Joella beef broth and donkey's milk. After this succeeded in improving Joella's health, Loy began to attend church regularly. Around 1909, with the financial support of Loy's father, Loy and Haweis moved into a three storey home on the Costa San Giorgio. Gertrude would later recall that Loy, as well as Haweis, were amongst the few at that time who expressed serious interest in her work (she had not yet been widely recognised for her literary achievement). However, Gertrude recalls an incident where Haweis begged her to add two commas in exchange for a painting, which she did, but then later removed them; contrarily, Gertrude noted that "Mina Loy equally interested was able to understand without the commas. She has always been able to understand." In daughter Joella (née Sinara) Bayer's memoir, now part of the Mina Loy Estate, she reflected on her parents, saying: My mother, tall, willowy, extraordinarily beautiful, very talented, undisciplined, a free spirit, with the beginning of too strong an ego; my father, short, dark, a mediocre painter, bad tempered, with charming social manners and endless conversation about the importance of his family. According to Gillian Hanscombe and Virginia L. Smyers:<blockquote>During their ten years in Florence, both Mina and Haweis took lovers and developed their separate lives. In 1913 and 1914, though she was coping with motherhood, a soured marriage, lovers, and her own artistic aspirations, Mina found time to notice and take part in the emerging Italian Futurist movement, led by Filippo Marinetti, whom Loy had a brief affair with, and to read Stein's manuscript: The Making of Americans. Loy even showed some of her own art at the first Free Futurist International Exhibition in Rome. She became, also, at this time, a lifelong convert to Christian Science. Soffici would later invite Loy and Stevens to exhibit their work in the First Free Futurist International Exhibition, to be held in Rome at the Sprovieri Gallery – Loy was the only artist representing Britain and Stevens the only North American. From 1914 until her departure for America in 1916, Loy was involved in a complicated love triangle between Papini and Marinetti – which she was to write about extensively in her poetry.

Феминисттік манифест (1914 ж.

1914 жылы Италияның Флоренция қаласында эмигранттар қауымдастығында тұрғанда Лой өзінің Феминисттік манифестін жазды. Қоғамдағы әйелдердің бағынышты екендігіне қарсы күшті наразылық тудырған, шағын мәтін Лой тірілігінде жарияланбады.

Нью-Йорк, 1916 жыл

Футуризмдегі еркектік пен құрылыс-бұзушылық элементтеріне көңілі толып, сонымен қатар тәуелсіздікке ұмтылып, модернистік өнер қауымдастығына қатысуды қалаған Лой балаларын тастап, 1916 жылдың қысында Нью-Йоркке көшіп кетті. Нью-Йоркке келгенге дейін Лой 1915 жылы «Others» журналының бірінші санында жарияланған «Махаббат әндері» туындысымен қызығушылық тудырған еді. Ол «Others» журналының айналасында біріккен топтың маңызды мүшесіне айналды, оған Ман Рэй, Уильям Карлос Уильямс, Марсель Дюшан және Марианна Мур да кірді. Лой Гринвич-Виллидж богемиялық айналымының белгілі бір мүшесіне айналды. Флоренцияда бұрын Лоймен бірге тұрған Франсис Стивенс, Лойға Батыс Елу жетінші көшеде шағын пәтер табуға көмектесті. Нью-Йоркке келгеннен кейін бірнеше күн өткен соң Стивенс Лойды Уолтер мен Луиза Аренсбергтердің 33-ші Батыс Алпыс жетінші көшедегі дуплекс пәтеріндегі кешкі жиынға алып барды. Лойдың өмірбаясын жазған Каролин Берк былай деп сипаттайды: «Аренсбергтердің қонақтарының арасында кейде Парижден келген Дюшанның достары: суретшілер Альберт Глейз, оның әйелі Джульетта Рош, Жан және Ивонн Кроти, сондай-ақ Франсис Пикабия және оның әйелі Габриэль Буффе Пикабия, композитор Эдгард Варзе, романист және дипломат Пьер Анри Роше болар еді. Америка өнері мен әдебиетінің жаңа тұлғалары да өкілдік етілді: әртүрлі уақытта салон суретшілер Ман Рэй, Беатрис Вуд, Чарльз Шилер, Кэтрин Драйер, Чарльз Демут, Клара Тайс және Франсис Стивенс, сондай-ақ ақындар Уоллес Стивенс, Альфред Креймборг, Уильям Карлос Уильямс, жазушылар Аллен және Луиза Нортон, Боб Браун және өнер сыншысы Генри Макбрайдты тартып алды. Ал баронша Эльза фон Фрейтаг Лорингховен – суретшінің моделі, ақын және өте эксцентрикалық тұлға еді». 1917 жылдың басында Лой Уильям Карлос Уильямспен бірге әйел және күйеу ретінде Альфред Креймбордың «Провинстаун ойыншылары» ұйымдастырған «Лима бұршағы» атты бір актілік пьесасында ойнады. Лой 1917 жылдың 10 сәуірінде ашылған Нью-Йорктегі Grand Central Palace-тегі Тәуелсіз суретшілер қоғамының (1916 жылдың желтоқсанында құрылған) алғашқы көрмесіне «Лампа жасау» (қазіргі кезде жоғалған) суретін қосты. Уолтер Аренсберг директоры, Марсель Дюшан аспаптарды орнату комитетінің төрағасы болған көрме Америкада жаңа белеске көтерілді, өйткені олар «Төрешілер жоқ, жүлделер жоқ» деген ұранды қолданды, сонымен қатар беделге мән бермей, суреттерді әліпби бойынша орналастырып, дәстүрді бұзды және кез келген адамға 6 доллар төлеу арқылы қатысуға мүмкіндік берді. 1917 жылы ол Оскар Уайльдтың әйелі Констанс Ллойдтың туысы, «ақын-боксшы» Артур Крейванмен танысты. Крейван әскерге шақырудан қашу үшін Мексикаға қашты; Лойдың ажырысуы аяқталғаннан кейін ол оның соңынан еріп, 1918 жылы Мексика қаласында үйленді. Крейванның жоғалуы туралы әңгіме Лойдың өмірбаясын жазған Каролин Берк айтқандай, анекдотқа толы. Олардың қызы Фабиан 1919 жылдың сәуірінде Англияда дүниеге келді. Лой өзінің көптеген жарияланбаған мемуарларының «Колосс» атты тарауында Крейванмен қарым-қатынасы туралы жазады, ол оған «жүлделі боксшы, өлең жазатын» адам ретінде таныстырылды. Айрин Гаммель олардың қарым-қатынасы «авангардтық қызметтің [бокс пен поэзияны қоса алғандағы] ортасында болды» деп санайды. Лой өзінің мемуарларында Крейванмен қарым-қатынасының шарттарын анықтау үшін бокс терминологиясын пайдаланады.

Disillusioned with the macho and destructive elements in Futurism, as well as craving independence and participation in a modernist art community, Loy left her children, and moved to New York in winter 1916. Before arriving in New York Loy had already created a stir – most notably with the 1915 publication of her Love Songs in the first edition of Others. She became a key figure in the group that formed around Others magazine, which also included Man Ray, William Carlos Williams, Marcel Duchamp, and Marianne Moore. Loy soon became a well known member of the Greenwich Village bohemian circuit. Frances Stevens, who had stayed with Loy previously in Florence, helped Loy get a small apartment on West Fifty seventh Street. Within days of being in New York Stevens took Loy to an evening gathering at Walter and Louise Arensberg's 33 West Sixty seventh Street duplex apartment. As Loy's biographer Carolyn Burke describes: 'On any given evening the Arensbergs’ guests might include Duchamp’s friends from Paris: the painters Albert Gleizes; his wife, Juliette Roche; Jean and Yvonne Crotti; and Francis Picabia, as well as his wife, Gabrielle Buffet Picabia; the composer Edgard Varèse; and the novelist and diplomat Henri Pierre Roché. The new figures in American art and letters were also represented: at various times the salon attracted the artists Man Ray, Beatrice Wood, Charles Sheeler, Katherine Dreier, Charles Demuth, Clara Tice, and Frances Stevens, as well as poets Wallace Stevens, Alfred Kreymborg, William Carlos Williams, writers Allen and Louise Norton and Bob Brown, and art critic Henry McBride. And then there was the Baroness Elsa von Freytag Loringhoven – artist’s model, poet, and ultra eccentric.' Early in 1917, Loy starred alongside William Carlos Williams, as wife and husband, in Alfred Kreymborg's one act play Lima Beans produced by the Provincetown Players. Loy contributed a (since lost) painting entitled Making Lampshades to the first exhibition of the Society of Independent Artists (formed in December 1916) at the Grand Central Palace New York which opened on 10 April 1917. With Walter Arensberg acting as the director and Marcel Duchamp as the head of the hanging committee, the show broke new ground in America as they ran with the slogan 'No jury, no prizes' as well as flouting tradition by displaying art works alphabetically, with no regard to reputation, and allowing anyone to enter for the price of $6. In 1917 she met the "poet boxer" Arthur Cravan, a nephew of Oscar Wilde's wife, Constance Lloyd. Cravan fled to Mexico to avoid the draft; when Loy's divorce was final she followed him, and they married in Mexico City in 1918. although some mistakenly claim that his body was found later in the desert (post mortem, his life acquired even more epic proportions and dozens of stories proliferated). The tale of Cravan's disappearance is strongly anecdotal, as recounted by Loy's biographer, Carolyn Burke. Their daughter, Fabienne, was born in April 1919 in England. In a chapter of her largely unpublished memoir entitled Colossus, Loy writes about her relationship with Cravan, who was introduced to her as "the prizefighter who writes poetry." Irene Gammel argues that their relationship was "located at the heart of avant garde activities [which included boxing and poetry]." Loy draws on the language of boxing throughout her memoir to define the terms of her relationship with Cravan.

Еуропаға және Нью-Йоркке оралу

Крэванның өлімі / жоғалуынан кейін Лой Англияға қайтып келді, онда ол қызы Фабиенді дүниеге әкелді. Нью-Йоркте ол шам көлеңкесі шеберханасында жұмыс істеді, сонымен қатар Провинстаун театрында актерлік өнер көрсетті. Ол бұрынғы Гринвич-Виллидж өміріне оралып, театрмен айналысты немесе басқа жазушылармен араласты. Осы кезеңде Лойдың бірнеше өлеңдері Little Review және Dial сияқты кішкентай журналдарда жарияланды. Лой Флоренцияға, содан кейін Нью-Йоркке, содан кейін Флоренцияға қайта оралды, "Хавейстің Джайлзбен бірге Кариб теңізіне көшкені туралы жаңалықты естіген соң".

Жарықтарды жобалау

1936 жылы Лой Нью-Йоркке оралып, Манхэттенде қызымен бірге тұрды. Ол Боуэриге көшіп, онда кедей адамдармен кездесіп, өлеңдерге шабыттанды және табылған заттардан жасалған өнер тудырды. 1946 жылдың 15 сәуірінде ол «Гертруда Мина Ллойд» деген атпен Америка Құрама Штаттарының азаматтығын алды, Нью-Йорк қаласының 302 East 66 Street мекенжайында тұрды. Оның екінші және соңғы кітабы – «Lunar Baedeker & Time Tables» 1958 жылы жарық көрді. 1953 жылы Лой қыздары тұратын Колорадо штатының Аспен қаласына көшіп барды. Оның қызы Джоэлла, бұрын Нью-Йорктегі сюрреализм өнерінің сатушысы Джулиен Левиге үйленген болатын, кейін Баухаус суретшісі және типографы Герберт Байерге үйленді. Ол 1951 жылы Нью-Йоркте және 1959 жылы Бодли галереясында «Конструкциялар» атты көрмеде табылған заттардан жасалған өнер туындыларын көрсетті, бірақ оған жеке қатыспады.

Баспа ісі

Лойді Рейчел Поттер мен Сюзанна Хобсон "ұлы әдеби жұмбақ" деп сипаттайды және оның географиялық және әдеби өзгерістерінің хронологиялық картасын көрсетеді. Лойдың өлеңдері кітап түрінде жарыққа шығар алдында бірнеше журналдарда жарияланды. Ол жарияланған журналдардың ішінде Camera Work, Trend, Rogue, Little Review және Dial бар. Оның жалғыз романы "Insel" 1991 жылы, оның өлімінен кейін жарық көрді. Роман неміс суретшісі Инсель мен өнер сатушы, миссис Джонс арасындағы қарым-қатынас туралы. Кейбір сыншылар бұл роман Лойдың Ричард Оэльземен болған қарым-қатынасына негізделгенін айтады. Дегенмен, Сандип Пармар бұл романның Лойдың өзінің шығармашылық жанымен араласуы туралы екенін мәлімдейді.

Балалар

Лойдың төрт баласы болды; Хавейстен болған балалары – Ода Джанет Хавейс (1903–1904), Джоэлла Синара Хавейс Леви Байер (1907–2004) және Джон Джайлс Стивен Мусгроув Хавейс (1909–1923). Краваннан болған жалғыз баласы Джемима Фабиен Краван Бенедикт (1919–1997) болды.

Мұра

Лойдың аты актриса Мирна Лойдың (шын аты Мирна Уильямс) сахналық атына түрткі болған болуы мүмкін; бұл идея, көрінетіндей, сценарист Питер Рурикке, сондай-ақ қылмыстық романдар авторы Пол Кейнге қатысты. Жақында Аргентинада Камила Эвия «Феминистік манифест» пен Мина Лойдың көптеген өлеңдерін қамтитын басылымды аударып, дайындады, осылайша оның мұрасын Латын Америкасы бойынша кеңінен таныстырды.

Өлең кітаптары

Айлық Бедекер (Париж: Contact Publishing Co., 1923)
Айлық Бедекер және кестелер (Highlands, N. C.: Jonathan Williams Publisher [Jargon 23], 1958)
Соңғы Айлық Бедекер, Роджер Коновер ред. (Highlands: Jargon Society [Jargon 53], 1982)
Жоғалған Айлық Бедекер, Роджер Коновер ред. (Carcanet: Манчестер, 1997)

Жарияланған проза

Инсель, Элизабет Арнольд, редактор. (Black Sparrow Press, 1991)
Әңгімелер мен эсселер, Сара Крангл, редактор. (Dalkey Press Archive [Британ әдебиеті сериясы], 2011)