Кіріспе

Славян және Балтық мифологиясындағы айтылатын құдайша

Лада мен Ладо – славян мифологиясындағы айтылатын құдайлар. Лада алғаш рет 1405-1412 жылдар аралығында Лукас Великий Козьминнің уағыздарында еске алынған, онда көктемгі рәсімдер мен халықтық өнерде Ладаға және басқа да құдайларға табынуға қарсы ескерту жасалған. Олар өз танымалдылығын Ян Длугошқа қарызды, ол өзінің бір дерегінде Ладаны құдайша ретінде, ал екіншісінде – соғыс құдайы ретінде таныған, бұл римдік Марс құдайының поляк тіліндегі баламасы, Александр Фаминстинге, ол орыс халық әндеріндегі «Лада» сөзін неке құдайшасы ретінде таныған, және оның тарихилығын мойындауға талап еткен ғалым Борис Рыбаковқа борышкер. Дегенмен, дінтанушылар мен славистердің көпшілігі осы құдайлардың тарихилығын жоққа шығарады, олардың құдайлық статусын ортағасырлық көшірушілердің ән шыршаларын дұрыс түсінбеуіне байланысты деп санайды. Балтық мифологиясының кейбір зерттеушілері Ладаға балтық тайпаларының да табынғаны туралы пікір білдірген, бірақ бұл көзқарас та даулы болып саналады. (2832) Лада аталған планетоид оның құрметіне аталған.

Шығыс славян тілі

Ладо құдайы шығыс дереккөздерінде екі рет кездеседі. Біріншісі – 17 ғасырдан бастап жазылған, нақты жазылған күні және авторы белгісіз шіркеу славян тіліндегі Хюстин жылнамасы. Бұл дереккөз Ладоны неке мен қуаныш құдайы деп таниды және оны грек құдайы Дионис (Бахус)пен салыстырады:

Сонымен қатар, 1674 жылғы Иннокентий Гизелдің «Киев синопсисі» еңбегінде де ұқсас ақпараттар кездеседі, онда Ладо бақыт құдайы ретінде айтылады, оған үйленуге дайындық кезінде құрбандық шалынған. Лели мен Полели және олардың анасына «ладо, ладо, ладо» деп ән айтып табыну керек болған.