Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Лондондағы XII ғасырдағы сарай, Гэмпширдегі бұрынғы патша сарайы – Винчестер.
Twelfth century palace in London
the former royal palace at Winchester, Hampshire
Винчестер сарайы – 12 ғасырдағы епископ сарайы, ол Винчестер епископтарының Лондон қалалық үйі ретінде қызмет еткен. Ол Суррейдегі Саутварк приходында, Теміз өзенінің оңтүстік жағалауында (Лондон қаласының қарсы жағында), қазіргі Лондонның Саутварк ауданындағы Клинк-стритте, Сент-Сейвиор шіркеуінің (кейіннен Саутварк соборы болған) жанында орналасқан. Бүгінде бұрынғы сарайдың II санаттағы тізімге енген қалдықтары сақталған, ол Англия мұрасының қамқорлығындағы Ежелгі ескерткіш ретінде тағайындалған.
Winchester Palace was a 12th century bishop's palace that served as the London townhouse of the Bishops of Winchester. It was located in the parish of Southwark in Surrey, on the south bank of the River Thames (opposite the City of London) on what is now Clink Street in the London Borough of Southwark, near St Saviour's Church (which later became Southwark Cathedral). Grade II listed remains of the demolished palace survive on the site today, designated a Scheduled Ancient Monument, under the care of English Heritage.
Тарих
Суррей графтығындағы Саутварк бұрын Винчестер епархиясының ең ірі усадьбасы болған және Винчестер епискобы аймақтағы маңызды жер иесі болған. Ол елде үлкен билікке ие болды және дәстүрлі түрде патшаның қазынашысы қызметін атқарып, қазіргі заманғы Қаржы министрінің (Chancellor of the Exchequer) функциясын орындады. Сондықтан ол патшаның Вестминстердегі сарайына, Лондон мұнарасына жиі барып, Парламентте басқа епископтар мен ірі аббаттармен бірге қатысуға міндетті болды. Винчестер қаласы Англияның саксон патшаларының астанасы болған. Осы мақсатта Генрих Блуа өзінің Лондондағы ыңғайлы және жоғары мәртебелі резиденциясын – сарайды салған. Англияның көптеген епископтары да Лондонда епископтық сарайларға ие болды, ең танымалдарының бірі – Кентербери архиепискобының резиденциясы – Ламбет сарайы. 1682 жылдан 1686 жылға дейін сарай жаңартылып, оған коринфтік бағаналар мен пилястрлар қосылды, бұл оған заманауи Ренессанс стилін берді. Мүсіндеме және тас жұмыстарын Эдуард Стронг аға жасаған. Сарай шамамен 1700 жылға дейін пайдаланылды, содан кейін ол қайта жаңартылып, пәтерлер мен қоймаларға бөлінді. Бұл ғимараттардың көпшілігі 1814 жылы өрттен қирады. 19 ғасырдағы өрттен және 20 ғасырғы қайта құрудан кейін сарайдың үлкен залының бір бөлігі және оның розеткалы терезесі бар батыс жағы көріне бастады. Үлкен залдың шамамен 1136 жылы салынған деп саналады. Зал 14 ғасырда кеңейтілді, ал розеткалы терезе, мүмкін, епископ Уильям Уикехам (1367–1398 жылдары қызмет еткен) салған. Залдың астында Теміз өзеніне тікелей қол жеткізетін, әшекейленген күмбезді жертөле орналасқан, ол жабдықтама әкелуге арналған. Сарайда патшалық қонақтарға той-думандар ұйымдастырылды, соның ішінде Шотландия королі Джеймс I 1424 жылы Джоан Бофортқа (сол кездегі епископ, кардинал Генри Бофорттың немересі) үйленген кезде. Сарай екі ауланың төңірегінде орналасқан. Ғимараттардың ішінде түрме, сыра қайнатушылық және етхана болды. Сарайдың маңында бақ, теннис корты және боулинг алаңы орналасқан. Азамат соғысы кезінде сэр Томас Огл мұнда тұтқындалды, сол кезде ол Джон Гудвиннің тәуелсіз қауымының мүшесі Томас Девеништі парламенттегі Чарльз I-нің күштерін арттыру үшін пресвитериандардан тәуелсіздерді бөлуге бағытталған патшалық қастандыққа тартуға тырысты.
Southwark in the county of Surrey was formerly the largest manor in the Diocese of Winchester and the Bishop of Winchester was a major landowner in the area. He was a great power in the land, and traditionally served as the king's royal treasurer, performing the function of the modern Chancellor of the Exchequer. He thus frequently needed to attend the king both at his court in Westminster, at the Tower of London and also was required to attend Parliament with other bishops and major abbots. The city of Winchester had been the capital of the Saxon kings of England. For that purpose, Henry of Blois built the palace as his comfortable and high status London residence. Most of the other English bishops similarly had episcopal palaces in London, most notably Lambeth Palace, residence of the Archbishop of Canterbury. From 1682 to 1686 the palace was remodelled adding Corinthian columns and pilasters, to give a more contemporary Renaissance look the sculpture and masonry being by Edward Strong the Elder. The palace remained in use until around 1700, when it was converted and divided into tenements and warehouses. These were mostly destroyed by fire in 1814. Part of the great hall, and the west gable end with its rose window became more visible after a 19th century fire and 20th century redevelopment. It is believed that the great hall was built in about 1136. The hall was enlarged and the rose window built in the 14th century, possibly by Bishop William of Wykeham (reigned 1367–1398). Below the hall was a richly decorated vaulted cellar with direct access to a wharf on the River Thames for bringing in supplies. Royal visitors were entertained at the palace, including King James I of Scotland on his wedding to Joan Beaufort (niece of the then bishop, Cardinal Henry Beaufort) in 1424. The palace was arranged around two courtyards. Other buildings within the site included a prison, a brewery and a butchery. The palace environs comprised a garden, a tennis court and a bowling alley. During the Civil War Sir Thomas Ogle was imprisoned here, during which time he tried to draw Thomas Devenish, a member of John Goodwin's Independent Congregation, into a royalist plot to split the Parliamentarian Independents from the Presbyterians in order to assist Charles I's numbers in Parliament.
"Либерти" клиникасы
Сарайға байланысты Клинк еркіндігі болды, ол да Темза өзенінің оңтүстік жағалауында, Лондон қаласының билігінен тыс аймақта орналасқан. Сондықтан, қалада тыйым салынған қызметтер осы жерде ашық түрде дамыды. Осылайша, құмар ойын үйлері, боулинг орталықтары, театрлар және борделдер көптеп ашылды. Ол өз атын Клинк түрмесінен алған, ол Клинк еркіндігінің ішінде орналасқан және «клинкте» (яғни түрмеде) деген сленгтік тіркес пайда болуына себеп болды. Винчестер епископтары көптеген борделдерден түсім алды, осының салдарынан жергілікті әйелдер «Винчестер қаздары» деп аталды.
Associated with the palace was the Liberty of the Clink which also lay on the south bank of the River Thames, an area free from the jurisdiction of the City of London. It therefore became an area where activities which were suppressed in the City could flourish openly. Thus gaming houses, bowling alleys, theatres and brothels abounded. It took its name from the notorious Clink prison which lay within the Liberty and gave rise to the slang expression "in the clink" (i. e. in prison). The Bishops of Winchester received rents from the numerous brothels, leading to the local prostitutes being known as "Winchester geese".
Қазіргі күн
Винчестер сарайының қиратындары мемлекеттік қорғауға алынған ескерткіштер тізіміне енгізілген және Англия мұрасымен басқарылады.
The remains of Winchester Palace are listed as a Scheduled Monument and are managed by English Heritage.