Даниил Шафран – советский виолончелист, родившийся в Санкт-Петербурге в 1923 г. в музыкальной семье. Отец – главный виолончелист Ленинградской филармонии.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Даниил Борисович Шафран (Даниил Борисович Шафран, 13 қаңтар 1923 – 7 ақпан 1997) – советтік ресейлік виолончельші.
Daniil Borisovich Shafran (Даниил Борисович Шафран, January 13, 1923February 7, 1997) was a Soviet Russian cellist.
Алғашқы жылдар
Даниил Шафран 1923 жылы Петроградта (кейіннен Ленинград, содан кейін Санкт-Петербург) еврей отбасында дүниеге келді. Ол тіпті туылмас бұрын музыкамен қоршалып өсті. Оның анасы мен әкесі ол дүниеге келген кезде музыка студенттері болған. Оның әкесі Борис Шафран Ленинград филармониясының бас виолончельшісі болса, анасы Фрида Моисеевна пианист еді. Ол анасы босануға кіріскенде, әкесі Хайднның D мажорлық концертінің бөліктерін рециталға дайындалып жатқанда ойнағанын, ал ол қиын техникалық бөлімді меңгермейінше ауруханаға баруға құштар болмағанын айтты. Сегіз жарым жасқа келгенде, "әкем мені қолында кішкентай виолончельмен күтіп алды. 'Саған виолончель сатып алдым', - деп шақырып айтты ол. 'Отыр, сабақ бастайық'. Басты қағида – жұмыстың талаптарынан әлдеқайда жоғары деңгейде ойнау арқылы техникалық қиындықтарды жеңу еді, және Шафран жаттығу кезінде өзіне "аса қатаң болуға" үйренді. Содан кейін Шафран ұлттық деңгейде танымал болды. Алайда, ол КСРО-дан және Шығыс блогынан тыс жерлерде сирек гастрольдік сапарлар жасады, ал оның барлық жазбалары Melodiya лейблі үшін жасалғандықтан, оның халықаралық беделі өте шектеулі болды. Пианист Свиатослав Рихтер былай деді: "Челлист Даниил Шафранмен болған қысқа ғана қарым-қатынас маған көп қуаныш сыйлаған жоқ. Ол ерекше тембрмен ұлы виолончельші еді, бірақ ол ойнаған сайын, ол әдемі дыбыс шығару үшін ұстап тұра алатын қызықты биік нота туралы ғана ойлап отырғандай сезім туды. Ол сонымен қатар жүйкеге толып жүрді. 1951 жылы онымен бірге өнер көрсетуді тоқтаттым, содан кейін ол Григорий Гинцбургпен бірікті. Музыкант ретінде, емес, челлист ретінде, Ростропович өте қызықты, әлдеқайда зор тұлға болды. Ол оны толығымен басып тастады."
Daniil Shafran was born in Petrograd (later Leningrad, then Saint Petersburg) in 1923 to a Jewish family. Even from before his birth he was surrounded by music. His mother and father were music students when he was born. His father, Boris Shafran, went on to be principal cellist of the Leningrad Philharmonic Orchestra and his mother, Frida Moiseyevna, was a pianist. He recounted how, as his mother went into labour, his father was practicing passages from Haydn's D major Concerto in preparation for a recital, and was reluctant to go to the hospital until he had mastered a difficult technical passage. When aged eight and a half, "my father met me brandishing a small cello. 'I bought you a cello', he cried. 'Sit down and we'll start studying. A key principle established was to overcome technical obstacles by learning to play far beyond the demands of the work, and Shafran learned to be "mercilessly strict with myself when practicing". and Shafran achieved national prominence. However, he rarely toured outside the Soviet Union and the Eastern bloc, and virtually all his recordings were for the Melodiya label, so his international reputation was very limited. The pianist Sviatoslav Richter stated:"a brief association with the cellist Daniil Shafran gave me little pleasure. He was a great cellist, with a distinctive tone, but whenever he played, you always had the impression that he was thinking only of the moment when he would have an interesting high note that he could hold on to and produce an attractive sound. He also suffered from nerves. I stopped performing with him in 1951 and he then joined up with Grigory Ginzburg As a musician, if not a cellist, Rostropovitch was incomparably more interesting, an artist of far greater stature. He dwarfed him completely."
Шафранның Амати виолончелі
Шафранның өмір бойы бір виолончельде ойнауы, көрнекті виолончельші үшін ерекше жағдай. Ол 14 жасында жеңіп алған Антонио Амати виолончелімен тығыз байланыс орнатты және оны өмірінің соңына дейін пайдаланды. Виолончельдің 1630 жылға қатысты екені айтылады. Антонио Аматидің (Андреа Аматидің ұлы және екі Амати бауырдың үлкені) нақты туған-өлген күндері белгісіз, олар 1540-1607 және 1555-1640 жылдар аралығында әртүрлі дереккөздерде кездеседі. Коцио сияқты мәліметтер Антонио Аматинің еңбек өмірінің 1588-1628 жылдар аралығында болғанын көрсетеді. Аспап керемет сапаға ие, бірақ стандартты өлшемнен сәл кішкентай. "Кез келген Амати, өте жақсы болса да, мансабының шыңындағы солист-виолончельшіге жеткілікті күш бере ала ма?" деген мәселе туындайды. Сол кезеңнің барокко аспаптары кейінгі шеберлердің аспаптарындай күшті болмаған.
Unusually for a major cellist, Shafran played the same instrument throughout his life. He formed an unbreakable bond with the Antonio Amati cello that he won at the age of 14, and always played on it. The cello is described as dating from 1630. The exact dates of Antonio Amati (son of Andrea Amati, and the elder of the two Brothers Amati) are not known for certain, being variously reported between 1540 and 1607 and 1555 to 1640. Sources such as Cozio report that the entire span of Antonio Amati's working life was 1588–1628. It is by all accounts a magnificent instrument, though somewhat smaller than full size. It has been questioned whether "any Amati, no matter how fine, is sufficiently powerful for a solo cellist at the summit of his career. Baroque instruments of that period would not normally have the power of a later master."