Остин Стьюард: Құлдықтан бостандыққа дейінгі өмір жолы

Кіріспе

Аболиционист және автор (1793–1869)

Остин Стюард (1793 – 15 ақпан 1869) – африкалық американдық аболиционист және автор. Ол Вирджинияда құл ретінде дүниеге келді, содан кейін 7 жасында Хелм отбасымен бірге 1800 жылы Нью-Йорк штатына көшіп келді. 1803 жылы отбасы Нью-Йорк штатының Бат қаласына қоныстанды. Ол шамамен 21 жасында құлдықтан қашып, Нью-Йорк штатының Рочестер қаласына, содан кейін Британдық Солтүстік Америкаға қоныстанды. Оның "Құлдықтан жиырма екі жыл" атты автобиографиясы 1857 жылы жарық көрді.

Өмір

Остин Стюард 1793 жылы Вирджиния штатының Принс-Уильям округінде Роберт пен Сьюзан Стюардтардың отбасында дүниеге келді. Оның Мэри деген әпкесі болған. Олар плантатор капитан Уильям Хелмге құл болып өткен. Стюард жеті жасында Хелмтің үй шаруасы қызметкері ретінде алғашқы міндеттерін атқара бастады. Стюард жасырын түрде оқуға үйренді, бірақ оны тауып алып, қатты ұрып-соқты. Қатыгездікпен жұмыс істеген шаруаға жалданғаннан кейін, Стюард қашуға бел буды және 1814 жылы, шамамен 21 жасында қашып кетті. Стюард Нью-Йорк штатының Рочестер қаласына келді. Алғашқыда ол Манумиссия қоғамының президенті Дариус Комстокпен жұмыс істеді және білімін арттыру үшін сабақтар алды, содан кейін өз ет дүкені мен жалпы мақсаттағы дүкенін ашты. Ол біртіндеп көп мүлікті жинады. Өмірбаянында айтылғандай, ол 1827 жылдың 5 шілдесінде Нью-Йоркте құлдардың толық азаттығы тойланған күні сөз сөйледі және осы оқиға туралы баспасөз жариялымдары жарық көрді. 1831 жылы Стюард Британдық Солтүстік Америкаға барып, қашқан құлдарға көмектесумен айналысты. Ол қазіргі Онтарио штатының Лондон қаласының солтүстігінде орналасқан Уилберфорс колониясына (Уильям Уилберфорстың құрметіне аталған) қызығушылық танытты. Колония 1829 жылы Огайо штатының қара кодтарынан және Цинциннатидегі тәртіпсіздіктерден қашқан афроамерикандықтар тарапынан құрылған. Стюард келгеннен кейін бірден Колония басқармасының президенті болып тағайындалды. Алайда Уилберфорс колониясы ішкі даулармен және қаржылық қиындықтармен күресті, соңында ол 1837 жылы Рочестерге мүсіркеусіз жағдайда қайтып келді. Оның "Құлдықта өткен жиырма екі жыл және бостандыққа жеткен қырық жыл" атты мемуары 1857 жылы Уильям Эллинг тарапынан жарияланды. Бұл оның құлдықтағы және қашудағы ерте өмірін, сондай-ақ бостандық жылдарын және Уилберфорс колониясындағы жұмысын егжей-тегжейлі баяндайтын құлдың тарихы ретінде қарастырылады. Америка Азамат соғысына дейінгі жылдары мұндай кітаптар Солтүстікте бестселлерге айналды, ал құлдықты жоюшылар құлдықтың қатыгездігіне қарсы аргументтерінде олардан пайдаланды. Стюард 1869 жылдың 15 ақпанында ішек қызбасынан қайтыс болды және Нью-Йорктің Канандаигуа қаласында жерленді.

Austin Steward was born in Prince William County, Virginia, in 1793 to Robert and Susan Steward. He had a sister, Mary. They were enslaved by planter Capt. William Helm. Steward was seven years old when he was assigned his first duties as a house servant to Helm. Steward taught himself to read in secrecy, but he was discovered and severely beaten. After continued abuse when hired out to a brutal taskmaster, Steward determined to escape, which he did in 1814 at about age 21. Steward made his way to Rochester, New York. Initially he worked for Darius Comstock, president of the Manumission Society, and took classes to increase his education. opening his own meat market and general store. He gradually acquired considerable property. According to his autobiography, he gave a speech on July 5, 1827, the celebration of final emancipation of slaves in New York, and gained press coverage of the event. In 1831, Steward went to British North America, devoting himself to aiding fugitive slaves. He was interested in a new settlement, the Wilberforce Colony (named in honor of William Wilberforce), located north of present day London, Ontario. The Colony had been founded in 1829 by African Americans fleeing the Ohio Black Codes, as well as rioting in Cincinnati. Almost immediately upon his arrival, Steward was named president of the Colony's board of managers. Wilberforce Colony struggled, however, with internal divisions and financial difficulties, and he eventually returned, nearly destitute, to Rochester in 1837. His memoir, Twenty Two Years a Slave, and Forty Years a Freeman, was published by William Alling in 1857. It is considered a slave narrative, detailing his early life of enslavement and escape, as well as his years of freedom and work at Wilberforce Colony. In the years before the American Civil War, such books sometimes became bestsellers in the North, and abolitionists drew from them in their arguments against the cruelties of slavery. Steward died of typhoid fever on February 15, 1869, and was buried in Canandaigua, New York.