Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уитни Калифорнияға қарсы, 274 U. S. 357 (1927), – АҚШ Жоғарғы Сотының қоғамға нақты және жақын қауіп тудыратын сөздер айтқан адамның сотталғанын қолдаған шешімі. Жоғарғы Сот судьяларының көпшілігі сот шешімін қолдаса да, бұл үкім Луис Брандейс судьясының азаматтардың үкіметті сынау құқығына жаңаша қарауды ұсынған қосымша пікірінің арқасында сөз бостандығы саласындағы маңызды прецедентке айналды. Бұл шешім 1969 жылы «Бранденбург Огайоға қарсы» ісінде күшін жойды.
Whitney v. California, 274 U. S. 357 (1927), was a United States Supreme Court decision upholding the conviction of an individual who had engaged in speech that raised a clear and present danger to society. While the majority of the Supreme Court Justices voted to uphold the conviction, the ruling has become an important free speech precedent due a concurring opinion by Justice Louis Brandeis recommending new perspectives on criticism of the government by citizens. The ruling was explicitly overruled by Brandenburg v. Ohio in 1969.
Өмірбаян
Анита Уитни, Калифорнияның беделді әулетінің мүшесі, 1919 жылғы Калифорнияның қылмыстық синдикализм туралы заңы бойынша Американың коммунистік еңбек партиясын құруға көмектескені үшін айыпталып сотталды, бұл партия мемлекет тарапынан американдық үкіметті күшпен құлатуға шақырды деп айыпталды. Уитни 1919 жылдың қараша айында Окленд қаласында партияның Калифорниялық бөлімшесіне қаржылық көмек көрсету мақсатында сөз сөйлегеннен кейін тұтқындалды. Уитни өзінің немесе басқа ұйымдастырушылардың партияны зорлық-зомбылық құралына айналдыру ниеті болмағанын жоққа шығарды. 1920 жылдың ақпан айында Уитни Аламида округінің жоғарғы сотында сотталып, қылмыстық синдикализмнің төрт бапсы бойынша кінәлі деп танылды. Ол Сан-Квентин түрмесінде бір жылдан он төрт жылға дейін жазаға кесілді, бірақ он бір күннен кейін кепілдік төлегеннен және денсаулығының нашар екенін дәлелдегеннен кейін босатылды. Уитни Калифорнияның сот жүйесінде бірнеше шағымдануға тырысты, бірақ 1919 жылғы штат заңының қолданылуына қарсы аргументтері қабылданбады. Калифорнияның жоғарғы сотына берген өтініші де қабылданбады. Уитни АҚШ Конституциясының он төртінші түзетуінің тең қорғау және заңмен қамтамасыз етілу қағидаларына негізделген аргументтерді қабылдады, оның сөзі басқалардың сөзінен өзгеше жазаланғанын мәлімдеді. Санфорд Уитни ісіне қатысты нақты және қазіргі қауіп сынағын кеңейтіп, қылмыстық айыпталудың нақты жағдайларын және мазмұнын қарастырды. Соттың пікірінше, полициялық билігін жүзеге асыруда штат, сөз бостандығы құқығын теріс пайдаланғандарды "қоғамдық игілікке зиян келтіретін, қылмысқа итермелейтін, қоғамдық тәртіпті бұзатын, ұйымдасқан үкіметтің негіздеріне қауіп төндіретін және оны құлатуға бағытталған сөздері үшін" жазалауға құқылы. Басқаша айтқанда, "жаман салдарға" әкелетін сөз жазалануы мүмкін. Осылайша, штаттың осы типтегі сөздерге қатысты полициялық билігі он төртінші түзетуге қайшы келмейді. Брандейс Бірінші түзету бойынша қалыптасқан сот тәжірибесінен айтарлықтай алшақтады және сөз бостандығын демократиялық процеске қатысты қарастырды. Ол азаматтардың басқару процесіне қатысуға міндетті екенін, олар үкіметтік саясатты толық және қорқынышсыз талқылап, сынау мүмкіндігіне ие болмаса, мұны істей алмайтынын айтты. Егер үкімет танылмаған пікірлерді жазалай алса, ол еркіндікті шектейді. Ұзақ мерзімде бұл демократиялық процестерді құрылытады. Осылайша, сөз бостандығы абстрактілі құндылық емес, сонымен қатар демократиялық қоғамның маңызды құралы болып табылады. Брандейстің сөздерімен айтқанда:
Anita Whitney, a member of a distinguished California family, was convicted under the 1919 California Criminal Syndicalism Act for allegedly helping to establish the Communist Labor Party of America, a group accused by the state of advocating the violent overthrow of the American government. Whitney was arrested in November 1919 after giving a speech in Oakland to attract financial support for the California chapter of the party. Whitney denied that it had been the intention of her or other organizers for the party to become an instrument of violence. In February 1920, Whitney was tried at the Alameda County Superior Court and was found guilty of four counts of criminal syndicalism. She was sentenced to one to fourteen years at San Quentin Penitentiary, but was released after eleven days upon posting a bond and presenting evidence of poor health. Whitney attempted several appeals within the California state court system, arguing against the applicability of the state's 1919 statute, but without success. Her petition to the California Supreme Court was denied. Whitney then adopted an argument based on the due process and equal protection clauses of the Fourteenth Amendment to the U. S. Constitution, claiming that her speech was punished differently than the speech of others due to the subject matter. Sanford expanded the clear and present danger test to address the specific circumstances and content of Whitney's criminal conviction. The court held that the state, in exercising its police power, has the power to punish those who abuse their rights to freedom of speech "by utterances inimical to the public welfare, tending to incite crime, disturb the public peace, or endanger the foundations of organized government and threaten its overthrow." In other words, speech with a "bad tendency" can be punished. Thus, the state's police power toward this type of speech did not conflict with the Fourteenth Amendment. Brandeis deviated significantly from prevailing judicial thought on the First Amendment, and applied free speech to the democratic process. He held that citizens have an obligation to take part in the governing process, and they cannot do so unless they can discuss and criticize governmental policy fully and without fear. If the government can punish unpopular views, it cramps freedom. In the long run, that will strangle democratic processes. Thus, free speech is not only an abstract virtue but also a key element at the heart of a democratic society. In Brandeis's words:
Бірақ олар [Аталар] тәртіпті тек жазалаудан қорқу арқылы қамтамасыз етуге болмайтынын білді; ой-өріс, үміт және қиялға кедерес келтірудің қауіпті екенін; қорқыныш қуғын-сүргінді тудырады; қуғын-сүргін жек көруді тудырады; жек көру тұрақты үкіметке қауіп төндіреді; қауіпсіздіктің жолы күмәнді наразылықтар мен ұсынылған шешімдерді еркін талқылау мүмкіндігінде жатыр және жаман кеңестерге ең тиімді қарсы шара - жақсы кеңестер екенін білді. Олардың ой-өрістің күшіне қоғамдық талқылау арқылы сенім білдіргендіктен, заңмен мәжбүрленген үнсіздіктен, күштің ең нашар түріндегі дәлелден аулақ болды. Үстем көпшіліктің кейде тирандығын мойындап, сөз бостандығы мен жиналыс бостандығын қамтамасыз ету үшін Конституцияға түзетулер енгізді.
But they [the founding fathers] knew that order cannot be secured merely through fear of punishment for its infraction; that it is hazardous to discourage thought, hope and imagination; that fear breeds repression; that repression breeds hate; that hate menaces stable government; that the path of safety lies in the opportunity to discuss freely supposed grievances and proposed remedies, and that the fitting remedy for evil counsels is good ones. Believing in the power of reason as applied through public discussion, they eschewed silence coerced by law the argument of force in its worst form. Recognizing the occasional tyrannies of governing majorities, they amended the Constitution so that free speech and assembly should be guaranteed.
Тиісті әсерлер мен кейінгі оқиғалар
Жоғарғы Соттың шешімінен кейін көп ұзамай Анита Уитни Калифорния губернаторымен, судья Брандейстің қосымша пікіріне сүйене отырып кешірілді. Вудро Вильсонның халықаралық ғалымдар орталығынан Филиппа Стром Уитнидің Америка саяси жүйесінде жұмыс істеуге сенетін бейбітшіл екенін мәлімдеді. Уитни, шын мәнінде, еңбек ұйымдарымен байланысы үшін және өзінің реформалық қызметі үшін сотқа тартылды, оның ішінде теңдік үшін күресу және әділ саяси және экономикалық жүйеге қолдау көрсету. Брандейстің Уитни ісі бойынша берген қосымша пікірі көпшілік пікірден гөрі ықпалдырақ болды және «адамдарға қауіпті жағдай» тестісін қабылдамауға ишара жасады. Бұл 1950-60 жылдары орын алды, АҚШ сот жүйесі үкімет шенеуніктерінің қолайсыз деп табатын сөздерден туындаған дереу заңсыз әрекеттер қаупіне көшті. Бұл доктрина 1969 жылы «Бранденбургке қарсы Огайо» ісі бойынша Жоғарғы Соттың шешімімен бекітілді, ол «Уитниге қарсы Калифорния» ісін прецедент ретінде нақты жоққа шығарды. Конституциялық сарапшылар Брандейстің қосымша пікірін «сөз бостандығы құқығындағы маңызды кезең» деп атады, ол «қоғамның негізгі тірегін» сақтайды.
Shortly after the Supreme Court's ruling, Anita Whitney was pardoned by the Governor of California based on Justice Brandeis' concurring opinion. Philippa Strum, oft the Woodrow Wilson International Center for Scholars, asserted that Whitney was a pacifist who believed in working within the American political system. Whitney was, in effect, put on trial for her association with labor groups as well as her own reform activities, which included fighting for equality and advocating for a more equitable political and economic system. Brandeis's concurrence in the Whitney ruling eventually became more influential than the majority opinion, and hinted toward the rejection of the clear and present danger test. This indeed happened by the 1950s 60s, as the American judiciary transitioned to a focus on the risk of imminent lawless action caused by speech that government officials find inappropriate. This doctrine was solidified by the Supreme Court ruling in Brandenburg v. Ohio in 1969, which explicitly overturned Whitney v. California as a precedent. Constitutional experts have called Brandeis's concurrence a "milestone" for free speech jurisprudence, that upholds "the basic stanchion of our society."