Кіріспе
1862 жылғы Тынық мұхиты темір жолы туралы заңдар – АҚШ-та "трансконтиненттік темір жол" (Тынық мұхиты темір жолы) құрылысын мемлекеттік облигациялар шығаруға және темір жол компанияларына жер беруге рұқсат беру арқылы қолдаған Конгресс актілерінің сериясы. 1853 жылы, сол кездегі Соғыс министрі Джефферсон Дэвис басқарған Соғыс департаменті, Конгресс тарапынан Миссисипиден бастап солтүстікке және оңтүстікке қарай өтетін бес түрлі трансконтиненталды маршруттарды зерттеуге уәкілеттік алды. Ол 1855 жылдың басында Конгресске нәтижелерін 12 томдық үлкен есеп түрінде ұсынды. Дегенмен, оңтүстік штаттарының 1861 жылы бөлініп кетуіне дейін үкіметтің қаржылық қолдауы мен жер беруді реттейтін ешбір маршрут немесе заң жобасы келісілмеді және қабылданбады. 1862 жылғы Тынық мұхиты темір жолы туралы заң – бастапқы заң болды. Оның кейбір ережелері кейіннен төрт түзету актісімен өзгертілді, кеңейтілді немесе күштен шығарылды: 1863 жылғы Тынық мұхиты темір жолы туралы заң, 1864 жылғы Тынық мұхиты темір жолы туралы заң, 1865 жылғы Тынық мұхиты темір жолы туралы заң және 1866 жылғы Тынық мұхиты темір жолы туралы заң. 1862 жылғы Тынық мұхиты темір жолы туралы заң федералды үкіметке тиесілі жерлерді корпорацияларға тікелей беруді енгізді; осы заңға дейін жерлер корпорациялардың игілігі үшін штаттарға берілетін.
The Pacific Railroad Act of 1862 began the practice of granting federal government owned lands directly to corporations; before that act, land grants were made to the states, for the benefit of corporations.
1862 жылғы Заң, 1864 жылы өзгертілген
1862 жылғы түпнұсқалық заңның ұзын атауы Миссури өзенінен Тынық мұхитына дейінгі темір жол және телеграф желісін салуға көмек көрсету және оны пошта, әскери және басқа да мақсаттар үшін үкімет пайдалануына қамтамасыз ету туралы заң болды. Ол негізінен алты жыл бұрын, 1856 жылғы 16 тамызда 34-ші Конгресске Тынық мұхиты темір жолы және телеграф жөніндегі арнайы комитет ұсынған заң жобасына негізделген. 1862 жылғы 1 шілдеде президент Авраам Линкольн заңға қол қойды. 1862 жылғы заң АҚШ-тың батыс бөлігінде кең көлемде жер беруді және 30 жылдық мемлекеттік облигациялар (6 пайыздық үлемімен) шығаруды бекітті. Заңның 2-бабы әр компанияға өз темір жол желілері үшін үздіксіз өту құқығын, сондай-ақ жолдың екі жағында 100 фут (30 метр) аралығындағы барлық мемлекеттік жерлерді берді. 3-бабында әрбір шақырымға 10 шаршы шақырым (26 км²) мемлекеттік жер берілді, бірақ темір жолдар қалалар арқылы немесе өзендерді кесіп өтетін жерлерден басқа. Бұл қосымша жер берудің тәртібі Заңда «желіжолдың әр жағында, оның бойында және әр жағында он шақырымдық шекте» бір шақырымға бес кезектесті учаске түрінде көрсетілген, бұл компанияларға теміржолдың әр шақырымы үшін жалпы сомасы үшін 10 мың теңге берді. (Берілмеген жерлер АҚШ Жер басқармасының бақылауында және қамқорлығында мемлекеттік жерлер болып қалды.) АҚШ үкіметінің Тынық мұхиты темір жолы облигацияларын 5-бабы бойынша компанияларға Сиерра-Невада тауларының белгіленген негізінен батысқа және Роки тауларының белгіленген негізінен шығысқа (UPRR) аяқталған әр шақырымға 16 000 доллар мөлшерінде беруге рұқсат берілді. Заңның 11-бабында екі тау жотасының үстінен және ішінде аяқталған жолдар үшін облигациялар шығару «бір шақырымға үш есеге» (48 000 долларға дейін) (бірақ осы мөлшерде жалпы 300 шақырым (483 км) дейін шектелген) және екі тау жотасының арасында салынған аяқталған жолдың бір шақырымы үшін екі есеге (32 000 долларға дейін) көзделген. Актінің 12-бабында Балтимор және Огайо темір жолының ең жоғары бұрылыстары мен қисықтарынан аспауы тиіс деп белгіленген. Заңмен рұқсат етілген 30 жылдық АҚШ мемлекеттік облигацияларын АҚШ үкіметі шығарып, қолдап отыратын болады, содан кейін темір жол компанияларына темір жол учаскелерін аяқтау кезінде жиналған капиталды сол учаскеге кепілдік беру үшін береді. Кепілдік темір жолға және оның барлық жабдықтарына қатысты болды, ал барлық қарыздар компаниялар бойынша толық (өсімдіктерімен) өтелді. 1864 жылғы түзету актісінің 10-бабында (13 Statutes at Large, 356) екі жарғылық компанияға АҚШ облигацияларына дейін (бірақ одан аспайтын) сомада өздерінің «Бірінші ипотекалық облигацияларын» шығаруға рұқсат берілді және мұндай компанияның бағалы қағаздары бастапқы мемлекеттік облигацияларға қарағанда басымдыққа ие болады. 1865 жылғы 3 наурыздағы түзету актісі Орталық Тынық мұхиты темір жолының Батыс Тынық мұхиты темір жолына Сакраментодан Сан-Хосеге дейінгі Тынық мұхиты темір жолының батыс бөлігін салуға берілген тапсырманы ратификациялады және растады және Батыс Тынық мұхитын чартерлік компаниялардың бірі ретінде бекітті. 1850 жылдан 1871 жылға дейін темір жолдар 175 миллион акрдан астам (71 миллион гектар) мемлекеттік жер алды – бұл бүкіл АҚШ-тың оннан бір бөлігінен астам және Техастан да үлкен аумақ. Темір жолдың кеңеюі Американың ішкі аймағына көшіп-қонудың жаңа жолдарын ашты. Темір жолдар өздерінің жерлерін қоныс аударушыларға жақсы пайдаға сатып жіберді. Темір жолға жақын жерлердің бағасы жоғары болды, өйткені фермерлер мен малшылар темір жол станцияларына жақын орналасуды қалаған.
1863 жылғы акт
1863 жылғы 3 наурыздағы акт (12 Ста. 807) болды: Тынық мұхиты темір жолының және оның тармақтарының рельс енін белгілеу туралы АКТ. Америка Құрама Штаттарының Сенаты мен Өкілдер Палатасы Конгресс отырысында келісіп, Тынық мұхиты жағалауынан Миссури өзеніне дейінгі барлық учаскеде Тынық мұхиты темір жолының және оның тармақтарының рельс ені төрт фут сегіз жарым дюйм деп белгіленсін. Бұл акт темір жолдар қолданатын рельс енін төрт фут және сегіз жарым дюймге бекітті, бұл өлшем бұрын Джордж Стивенсон Англияда 1830 жылы Ливерпуль мен Манчестер темір жолы үшін қолданған және Солтүстік-Шығыс штаттарындағы темір жолдарда кеңінен таралған болатын. 1863 жылғы актінің нәтижесінде бұл рельс ені Америка Құрама Штаттарында кеңінен (бірақ барлық жерде емес) қабылданып, стандартты рельс ені ретінде танылды. Ортақ рельс ені таңдауы әртүрлі темір жол компаниялары арасында вагондарды оңай алмасуға және компаниялар арасындағы жол пайдалану құқықтарын жеңілдетуге мүмкіндік берді.
AN ACT to establish the gauge of the Pacific railroad and its branches. Be it enacted by the Senate and House of Representatives of the United States of America in Congress assembled, That the gauge of the Pacific railroad and its branches throughout their whole extent, from the Pacific coast to the Missouri river, shall be, and hereby is, established at four feet eight and one half inches. This act set the gauge to be used by the railroads at four feet and eight and one half inches, a gauge that had previously been used by George Stephenson in England for the Liverpool and Manchester Railway (1830) and was already popular with railroads in the Northeastern states. Due in part to the 1863 Act the gauge would come to be widely (but not universally) adopted in the United States and is known as standard gauge. A common gauge choice allowed easy transfer of cars between different railroad companies and facilitates trackage rights between companies.
Тюрман заңы
Конгресс актісі (7 мамыр 1878, 20 Stat. 56), кейіннен Тюрман заңы деп аталған, бастапқы актінің нәтижесінде туындаған темір жол субсидиялары, кірістері және қарызды қайтару мәселелеріндегі дауларды шешу мақсатымен жасалған түзету болды.