Кіріспе

Кең ауқымды ішкі коммуникативтік білім
Лингвистикада дамыған коммуникативтік құзыреттілік ұғымы, тілдік құзыреттілік ұғымының жеткіліксіздігіне жауап ретінде туындады. Яғни, коммуникативтік құзыреттілік тіл пайдаланушының синтаксис, морфология, фонология сияқты салалардағы грамматикалық білімін қамтиды, бірақ бұл білімді сөйлемдерді қалай және қашан тиімді қолданудың функционалдық, әлеуметтік түсінігі ретінде қайта қарастырады. Коммуникативтік тілді оқыту – коммуникативтік құзыреттіліктің педагогикалық қолданысы. Коммуникативтік құзыреттілікті түсінуге прагматика және тіл философиясы, оның ішінде сөйлеу актілері туралы зерттеулер әсер етті.

Шығу тегі

Бұл терминді 1966 жылы Делл Хаймс ойлап тапты, ол Ноам Чомскидің (1965) лингвистикалық құзыреттілік пен қолданыс арасындағы айырмашылығының жеткіліксіздігіне қарсылық білдірді. Чомскидің құзыреттілік туралы абстрактілі ұғымын толықтыру үшін Хаймс "бір-бірімен тығыз байланыстағы коммуникативтік форма мен функцияны" қамтитын коммуникативтік құзыреттіліктің этнографиялық зерттеуін жүргізді. Хаймс ұсынған бұл тәсіл қазір коммуникация этнографиясы деп аталады.

Қолданбалар

Коммуникативтік құзыреттілік ұғымы – шет тілдерін оқытудың коммуникативтік тәсіліне негіз болатын теориялардың бірі. Кем дегенде үш негізгі модель бар. Бірінші және ең көп қолданылатын модель – Канал мен Суэйннің моделі, содан кейін Каналдың жаңартқан нұсқасы. Екінші модельде Селсе-Мурсия, Дорньей және Тюррелл 1995 жылы әлеуметтік-мәдени мазмұнды одан да нақтырақ сипаттайды. Олар коммуникативтік құзыреттілікті тілдік құзыреттілік, стратегиялық құзыреттілік, әлеуметтік-мәдени құзыреттілік, іс-қимыл құзыреттілігі және тілдесу құзыреттілігі деп қарастырды. Үшінші модель, Канададағы мемлекеттік тілдерді оқытуда кеңінен қолданылады, ол – Бахман мен Палмердің моделі.