Кіріспе
Кең ауқымды ішкі коммуникативтік білім
Лингвистикада дамыған коммуникативтік құзыреттілік ұғымы, тілдік құзыреттілік ұғымының жеткіліксіздігіне жауап ретінде туындады. Яғни, коммуникативтік құзыреттілік тіл пайдаланушының синтаксис, морфология, фонология сияқты салалардағы грамматикалық білімін қамтиды, бірақ бұл білімді сөйлемдерді қалай және қашан тиімді қолданудың функционалдық, әлеуметтік түсінігі ретінде қайта қарастырады. Коммуникативтік тілді оқыту – коммуникативтік құзыреттіліктің педагогикалық қолданысы. Коммуникативтік құзыреттілікті түсінуге прагматика және тіл философиясы, оның ішінде сөйлеу актілері туралы зерттеулер әсер етті.
The concept of communicative competence, as developed in linguistics, originated in response to perceived inadequacy of the notion of linguistic competence. That is, communicative competence encompasses a language user's grammatical knowledge of syntax, morphology, phonology and the like, but reconceives this knowledge as a functional, social understanding of how and when to use utterances appropriately. Communicative language teaching is a pedagogical application of communicative competence. The understanding of communicative competence has been influenced by the field of pragmatics and the philosophy of language, including work on speech acts.
Шығу тегі
Бұл терминді 1966 жылы Делл Хаймс ойлап тапты, ол Ноам Чомскидің (1965) лингвистикалық құзыреттілік пен қолданыс арасындағы айырмашылығының жеткіліксіздігіне қарсылық білдірді. Чомскидің құзыреттілік туралы абстрактілі ұғымын толықтыру үшін Хаймс "бір-бірімен тығыз байланыстағы коммуникативтік форма мен функцияны" қамтитын коммуникативтік құзыреттіліктің этнографиялық зерттеуін жүргізді. Хаймс ұсынған бұл тәсіл қазір коммуникация этнографиясы деп аталады.
Қолданбалар
Коммуникативтік құзыреттілік ұғымы – шет тілдерін оқытудың коммуникативтік тәсіліне негіз болатын теориялардың бірі. Кем дегенде үш негізгі модель бар. Бірінші және ең көп қолданылатын модель – Канал мен Суэйннің моделі, содан кейін Каналдың жаңартқан нұсқасы. Екінші модельде Селсе-Мурсия, Дорньей және Тюррелл 1995 жылы әлеуметтік-мәдени мазмұнды одан да нақтырақ сипаттайды. Олар коммуникативтік құзыреттілікті тілдік құзыреттілік, стратегиялық құзыреттілік, әлеуметтік-мәдени құзыреттілік, іс-қимыл құзыреттілігі және тілдесу құзыреттілігі деп қарастырды. Үшінші модель, Канададағы мемлекеттік тілдерді оқытуда кеңінен қолданылады, ол – Бахман мен Палмердің моделі.