Оукварт Холл: Англиядағы тарихи сарай. 1066 жылдан бергі тарихы, көрнекті ойлап табушы Исаак Холденмен байланысы, және көркі жарасымды Уэст-Йоркшир аймағы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оукуорт Холл Англияның Батыс Йоркшир графтығындағы Оукуорт қаласында орналасқан. Мырза үйі 17 ғасырда қайта салынған, бірақ тарихы 1066 жылға дейін жетеді. Ғимарат Уорт аңғарына қарайды және оңтүстікке қарай Хавортқа бұрысқан. Жанында Олден паркі орналасқан, ол бір кезде сэр Исаак Холденге тиесілі болған Оукуорт үйі мен оның жерлерінің орны. Ол люцифер спичкасын ойлап тапқан және жүнді кардтау процесінде революция жасаған делінеді. Ол сонымен қатар Оукуорт Холлдың да иесі болды.
Oakworth Hall is located in Oakworth, West Yorkshire, England. The manor house was rebuilt in the 17th century, but has a history dating back to 1066. The building overlooks the Worth Valley, facing south towards Haworth. Nearby is Holden Park, which was the site of Oakworth House and its grounds, once owned by Sir Isaac Holden, an inventor who is said to have invented the lucifer match and revolutionised the process of carding wool. He also owned Oakworth Hall.
Сыртқы ерекшеліктері
Зал бір кезде залының ауласынан өткен Провиденс-Лейн көшесінің бұрышында орналасқан. Фермалық үйдің есігінің үстіндегі солтүстік жақтағы бұрыш тасы 1843 жылдың шілде айында Джон Крейвен тапсырысымен ауданда табылған төрт тастың бірі. Тарихи маңызы бар нәрсе – біздің заманымыздың бірінші ғасырларындағы кельт немесе римдік-британдықтардың атқа мінген аңшысының бейнесі салынған тас панель. Аңшымен бірге үш кішкентай жануар бейнеленген, оларды иттер деп қабылдауға болады, бірақ Кейли тарихында олар «үш ешкі» деп сипатталған. Копли отбасының бір тармағының елтаңбасында ешкі суреті бар. Бұл панель тіпті ежелгі, мүмкін Рим темір дәуірінен бұрынғы болуы мүмкін. Ою-өрнекті екі жақтан екі дөңгелек бас, олардың да сол дәуірге жататыны айтылады, қаптаған. Фермалық үйдің солтүстік жағындағы есіктің үстіндегі тас қоршауда үш дөңгелек аркасы мен екі спиральдік сәндік мотивтері бар ерекше оюлы тас. Бұл тас пен панельдің екеуі де айналағы сорталдардан алынған, және олар ғимаратқа бақыт әкелу үшін қосылған деп есептеледі.
The Hall is located on the corner of Providence Lane, which once ran through the Hall's farmyard. The cornerstone on the north rear wall, above the door of the farm cottage, is one of four found in the district commissioned by John Craven in July 1843. Of important historical interest is a carved stone panel of a mounted huntsman of either Celtic origins or Romano British of the first centuries CE. Accompanying the huntsman there are three small animals which might be taken to be dogs, but in the History of Keighley they are described as "three goats trippant". A goat is featured on the coat of arms on one branch of the Copley family who were early residents of the Hall. The panel may be even earlier, perhaps pre Roman Iron Age. Two crude heads, which are thought to be of the same period, flank the carving. The lintel above the door on the north side of the farm cottage is a curiously carved stone with triple rounded arches and double spiral decorative motifs. Both this stone and the panel came from the surrounding moors and it is believed they were incorporated into the building for good luck.
Ішкі ерекшеліктері
Барлық түпнұсқа ошақтар сақталған. Асханада он фут ені бар үлкен ошақ бар. Ошақтың жанында тұз сақтау ыдысы орналасқан. Тұз тағамды сақтау үшін өте маңызды болғандықтан, оны ғимараттың ең құрғақ жерінде сақтау қажет болды. Бүгінде тұз сақтау ыдысында қалпына келтіру жұмыстары кезінде табылған өте кішкентай, былғары, балалар аяқ киімдері сақталған. Орта ғасырларда аяқ киімдер жаман рухтарды күштен шығарып, Залда тұратындарға бақыт әкелу үшін жасырын түрде сақтауға болған. Асханадағы екі емен бұтағы 18 дюймға 10 фут көлемде және іс жүзінде Залдың бойымен созылады. Түпнұсқа балта іздері анық көрінеді. Ас үйде ескі пеш бар. Оның ішкі жағы шойыннан жасалған және ірі тастармен қоршалған. Бұл Йоркширдегі әлі күнге дейін қолданысқа жарамды ең көне пеш деп есептеледі. Ас үйден төмен қарай баспалдақпен жертөлеге түсесіз. Бірінші қабаттағы алты жатын бөлменің екеуінде жарық түсіру үшін қас тәрізді готикалық үлгідегі терезелер бар. Терезелерде тас қаптамалар бар. Барлық есіктер берік ағылшын еменінен жасалған, ал әдемі кіреберіс есігі ғимараттың сол бөлігі 1702 жылы қайта салынған кезден басталады. Кабинетте түпнұсқа ошақ және шойын пеш орналасқан. Бұл жақын жердегі Хаворттағы кейінірек салынған Бронте Пасторлар мұражайындағы пештен дерлік еш айырмайды. Зал (қазіргі 69 және 71 Colne road) ІІ санаттағы ескерткіш және оны сақтау туралы жарлық қолданылады.
All the original fireplaces have been preserved. There is a large inglenook fireplace, ten feet across, in the dining room. Next to the fireplace is a salt cellar. Salt was very important for the preservation of food and had to be stored in the driest place in the building. Stored in the salt cellar today is a pair of very small, leather, children's shoes which were discovered during restoration work on a chimney. Shoes were traditionally secreted away in the Middle Ages to ward off evil spirits and to bring good fortune to the residents of the Hall. Two oak beams in the dining room are 18 inches by 10 feet and actually extend throughout the Hall. The original adze marks are clearly in evidence. In the kitchen there is an old oven. It has a cast iron interior and is surrounded by large stones. It is reputed to be the oldest oven in Yorkshire that is still capable of use. From the kitchen, steps lead down to a cellar. On the first floor, two of the six bedrooms have arched gothic style windows to provide light on the landing. The windows have stone mullions. All the doors are constructed of solid English oak and the handsome front door dates from when that part of the building was rebuilt in 1702. In the study there is an original fireplace and cast iron stove. This is almost identical to the one in the later built Brontë Parsonage Museum in nearby Haworth. The Hall (now numbers 69 and 71 Colne road) is a Grade II listed building and is subject to a Preservation Order.
Залдың тарихы
1066 жылы «Домсдей кітабында» Оукуорт сарайы ретінде тілге алынған. Оны Жеңімпаз Уильям Гилберт Тайсонға сыйлаған. 1366 жылы Тайсон отбасының, мүмкін, ұрпақтары болған де Во отбасының меншігіне көшкен. Де Во отбасының негізгі резиденциясы Воксхолл (Оңтүстік-Шығыс Лондон) болды. Олардың Солтүстік Англияда, Оңтүстік Йоркширден бастап Адриан қабырғасына дейін кең аумақтары болды. Томас де Во Ричард I-нің Киелі жерге жасаған алғашқы крест жорықтары кезінде канцлері болды. 1598 жылы де Во отбасының соңғы өкілі Альвери Копли қайтыс болды, ал жерді өңдеген 32 шаруа Оукуорт сарайының иелері атанды. Оукуорт сарайының алғашқы құрылысын де Во отбасы салған деп саналады. 1662 жылы белгілі баптист пасторы Джон Мур Оукуорт Холлде дүниеге келді. Ол 1687 жылы уағыз айтқаны үшін түрмеге қамалған Уильям Митчеллдің досы және жақын әріптесі болды. Екеуі де Пеннин тауларын жасырын түрде кезіп, Ланкашир мен Батыс Йоркширдегі түрлі жасырын үйлерге барып қайтты. Оукуорт Холлдың бұрынғы ғимараты осындай «жасырын үйлердің» бірі болған деп есептеледі. Оукуорт Холлдың бұрынғы ғимаратының қирауы діни қуғын-сүргіннің салдарынан болды деген болжам бар. Сондай-ақ, ескі ғимарат Реформациядан бері Холлдің астында болған «пастыр ойығын» түтінмен шығару үшін өртелген болуы мүмкін. 1691 жылы Оукуорт Холл Киглидегі жазбаларда 1691 жылдың 12 желтоқсанында тілге алынған. Кейбір саяхатшылар Оукуорт Холлдегі Энтони Мур атты помещикке қонаққа барды. 1702 жылы Уильям Клау Холлды қазіргі түрінде қайта жаңартқан болуы мүмкін. 1702 жылғы жазу ферма үйінің оңтүстік жағындағы есіктің үстінде сақталған. 1708 жылы Оукуорт Холлдың Уильям Клауға тиесілі екені Хауорт сот жазбаларында көрсетілген. 1715 жылы Ямас Хаггас Оукуорт Холлдан Галифакс тоқымашысының шәкірті ретінде шықты. Кейін ол Линкольнширден ұзын жүн сатып алып, ұлымен бірге Оукуорт Холлде жүн сұрыптады. Бұл құжаттар Холлдың иелік құқығына қатысты құжаттарда сақталған. Холл Хиттонның Йоркшир жүн және Ворстед өнеркәсібі туралы еңбегінде де айтылған. 1883 жылы Хаггас отбасының ұрпақтары (Бламир мен Крейвен) оны Ричард Лонгдон Хаттерслиге сатты. 1913 жылы Хаттерсли отбасының сенімділері Холлды сантехниктер Бенджамин, Уильям және Джон Спейтке сатты. (Клау, Хаггас және Хаттерсли отбасылары Йоркширдің Батыс Ридингіндегі тоқыма және тоқу өнеркәсібінде ірі кәсіпкерлер болды. Клаулар мохер жіптерін тігуші және тоқымашы болды, ал фирма бүгінгі күнге дейін Британдық мохер жіптерін тігушілер ретінде жұмыс істеп келеді. Хаггас аймақтағы ең ірі сорщ тігіс фабрикасына айналды және Киглиде әлі де ірі өндіріс орны бар. Хаттерслилер бірнеше сорщ және жүн диірмендері мен тоқыма және тоқу өнеркәсібін дамытуға арналған фабрикаларға ие болды. Киглиде әлі де Хэттерсли Тар маталар зауыты бар.) 1936 жылы Спейт отбасы Холлды Йоркшир Пенни Банкіне сатты. 1945 жылы Банк Оукуорт бөлімшесін жапқаннан кейін Холлды банк менеджерінің көмекшісі сатып алды. Ол тағы да жеке тұрғын үйге айналды. Холл бірнеше рет қожайынын ауыстырды және 1979–2002 жылдар аралығында қонақ үй ретінде пайдаланылды. 2003 жылы Холл жеке меншікте.
1066 Mentioned in the Domesday Book as the Manor of Oakworth. It was given by William the Conqueror to Gilbert Tyson. 1366 Property of the de Vaux family who were probably descendants of the Tyson family. The de Vaux families' main seat was Vauxhall (Vaux Hall, in south east London). They had large properties in northern England from South Yorkshire up to Hadrian's Wall. Thomas de Vaux was Chancellor of Richard I during the earlier Crusades to the Holy Land. 1598 Alvery Copley, the last member of the de Vaux family, died and the 32 tenants who farmed the lands were constituted Lords of Oakworth Manor. It is believed that the first building which stood on the site was built by the de Vaux family. 1662 The famous Baptist Minister John Moore was born at Oakworth Hall. He was a friend and close colleague of William Mitchell who was imprisoned for preaching in 1687. Together they clandestinely crisscrossed the Pennines visiting various safe houses in both Lancashire and West Yorkshire. It is thought that the previous building of Oakworth Hall was one of those "safe houses". It is advanced that the destruction of the previous building of Oakworth Hall was as a result of the turbulent period of religious persecution. It is also suggested that the old building was burned down to smoke out a "priest hole" that had existed beneath the Hall since the Reformation. 1691 Oakworth Hall is mentioned in the Keighley Rolls in the entry for 12 December 1691. Some travellers visited the Squire, Anthony Moore, at Oakworth Hall. 1702 The rebuilding of the Hall was probably completed by William Clough in its present form. The date 1702 is over the door on the south side of the Farm Cottage. 1708 William Clough of Oakworth Hall is mentioned in the Haworth Court Rolls. 1715 Jamas Haggas of Oakworth Hall bound as an apprentice to a Halifax weaver. Later, he bought long wool in Lincolnshire and sorted wool with his son at Oakworth Hall. These documents are in the deeds of the Hall. The Hall is mentioned in Heaton's Yorkshire Woollen and Worsted Industries. 1883 Sold by the descendants of the Haggas family, (Blamire and Craven) to Richard Longdon Hattersly. 1913 Trustees of the Hattersly family sold the Hall to Benjamin, William and John Speight who were plumbers. (The families Clough, Haggas and Hattersly all became large textile manufacturers in the spinning and weaving industries in the West Riding of Yorkshire. The Cloughs became mohair spinners and weavers and the firm still exists today as British Mohair Spinners. Haggas became the largest worsted spinners in the area and there is still a large manufacturing plant in Keighley. The Hattersleys owned a number of worsted and woollen Mills and factories producing textile and weaving booms. There is still today Hattersley Narrow Fabrics Mill in Keighley.) 1936 The Speight family sold the Hall to the Yorkshire Penny Bank. 1945 When the Bank closed its Oakworth branch the Hall was bought by the Assistant Manager of the bank. It became a private residence once again. It changed hands a number of times and was a guest house from 1979–2002. 2003 The Hall is now a private residence.