Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық заңгер және мемлекет қайраткері (1690–1764)
British lawyer and statesman (1690–1764)
Филипп Йорк, 1-ші Хардвик графы (1 желтоқсан 1690 – 6 наурыз 1764) – Ұлыбританияның Лорд-канцлері қызметін атқарған ағылшын заңгері және саясаткер. Ол 1754-1756 жылдар аралығында және 1757-1762 жылдар аралығында премьер-министр болған Ньюкасл герцогының жақын досы болды.
Philip Yorke, 1st Earl of Hardwicke, (1 December 16906 March 1764) was an English lawyer and politician who served as Lord High Chancellor of Great Britain. He was a close confidant of the Duke of Newcastle, Prime Minister between 1754 and 1756 and 1757 until 1762.
Бас прокурор
Кристофер Лейерді якобит ретінде мемлекетке опасыздық жасады деген айыппен соттауы Йорктің шешендік өнердегі сарапшы ретіндегі беделін арттырды; және 1723 жылы ол бұған дейін бас прокурор болғаннан кейін, Фрэнсис Аттербериге қарсы жазалар мен айыптар туралы заң жобасын Парламент арқылы қабылдады. Ол 1725 жылы Макклсфилд графына қарсы қозғалған сот процесінде патша атынан іс жүргізуден жеке достығының арқасында босатылды; ол көп ұзамай Ньюкасл герцогының жаңа демеушісін тапты. Лорд Хардвик сондай-ақ 1729 жылы патшаның бас заңгері қызметін атқарып жүргенде Йорк-Талботтың құлдыққа қатысты пікірлерінің екі авторының бірі ретінде танылды. Бұл пікір құлдықтың заңдылығын анықтау үшін сұралған еді және Хардвик (содан кейін Филип Йорк) мен Чарльз Талбот оның заңды екенін айтты. Бұл пікір кеңінен таратылып, көптеген адамдар оған сенеді. Лорд Хардвик кейіннен Pearne v Lisle (1749) Amb 75, 27 ER 47 ісіндегі сот шешімінде осы пікірдегі көзқарастарды қолдады. Ол Уолпол үкіметіне шетелдік державаларға қарыз беруге тыйым салатын заң жобасын (1730), әскер санын арттыруды (1732) және акциз туралы заң жобасын (1733) қолдауы арқылы қызмет етті.
The prosecution of Christopher Layer for treason as a Jacobite raised Yorke's reputation as a forensic orator; and in 1723, having already become attorney general, he passed through the House of Commons the bill of pains and penalties against Francis Atterbury. He was excused, on the ground of his personal friendship, from acting for the crown in the impeachment of the Earl of Macclesfield in 1725; he soon found a new patron in the Duke of Newcastle. Lord Hardwicke is also remembered as one of the two authors of the Yorke–Talbot slavery opinion whilst he was a crown law officer in 1729. The opinion was sought to determinate the legality of slavery and Hardwicke (then Philip Yorke) and Charles Talbot opined that it was legal. The opinion was disseminated and relied upon widely. Lord Hardwicke would subsequently endorse the views in the opinion in a judicial capacity in Pearne v Lisle (1749) Amb 75, 27 ER 47. He rendered valuable service to Walpole's government by his support of the bill for prohibiting loans to foreign powers (1730), of the increase of the army (1732) and of the Excise Bill (1733).
Уолпол үкіметі
1733 жылы Йорк корольдің сот алқасының бас судьясы, Лорд Хардвик титулымен тағайындалды және құпия кеңеске мүше болып ант берді; ал 1737 жылы ол Лорд Талботтан кейін Лорд-канцлер болды, осылайша Уолпол кабинетінің құрамына кірді. Оның алғашқы ресми қадамдарының бірі – ақын Джеймс Томсонды Талботтың бұрын берген шағын лауазымынан айыру болды.
In 1733 Yorke was appointed lord chief justice of the king's bench, with the title of Lord Hardwicke, and was sworn of the privy council; and in 1737 he succeeded Lord Talbot as Lord Chancellor, thus becoming a member of Walpole's cabinet. One of his first official acts was to deprive the poet James Thomson of a small office conferred on him by Talbot.
Лордтар палатасы
Хардвиктің саяси маңызы Лордтар палатасына көшкенімен одан да артты, онда Ньюкаслдың тиімсіздігі үкімет шараларын қорғау міндетін канцлерге жүктеді. Ол 1738 жылы армияны қысқарту жөніндегі Картереттің ұсынысына, сондай-ақ капитан Дженкинстің құлақтарына байланысты Испанияға қарсы қабылданған қарарларға қарсы шықты. Бірақ Уолпол қысымға көніп, Испанияға соғыс жариялағанда, Хардвик оның жүргізілуі үшін белсенді шараларды жақтады; сондай-ақ Ньюкасл мен Уолпол арасында бейбітшілікті сақтауға тырысты. Гораций Уолполдың сэр Роберттің құлауына Хардвиктің опасыздығы себеп болды деген айыптамаларының негізі жоқ.
Hardwicke's political importance was greatly increased by his move to the House of Lords, where the incompetency of Newcastle threw on the chancellor the duty of defending the measures of the government. He resisted Carteret's motion to reduce the army in 1738, and the resolutions hostile to Spain over the affair of Captain Jenkins's ears. But when Walpole bent before the storm and declared war against Spain, Hardwicke advocated energetic measures for its conduct; and he tried to keep the peace between Newcastle and Walpole. There is no sufficient ground for Horace Walpole's charge that the fall of Sir Robert was brought about by Hardwicke's treachery.
Уилмингтон үкіметі
Келесі әкімшілікте канцлер лауазымын сақтап қалғанына ешкім одан артық таңқалған жоқ, және ол 1742 жылдың мамыр айындағы ең сәтті сөздерінің бірінде Уолполға қарсы куәгерлерге өтемақы төлеу туралы ұсынысқа қарсылық көрсетті. Ол Уилмингтон кабинетінде маңызды ықпалға ие болды; ал 1743 жылдың тамызында Уилмингтон қайтыс болған соң, Пултенейдің талаптарына қарамастан, бос қызметке Генри Пелхэмді ұсынған Хардвик болды. Осы кезден бастап көп жылдар бойы ол үкіметтегі басты күш болды. Патшаның континентте болмаған кезінде Хардвик регенттік кеңесінің төрағасы қалды; осылайша 1745 жылғы якобит көтерілісіне қарсы шаралар қабылдау оның міндетіне кірді. Куллоденнен кейін ол шотландтық якобит пэрлерінің сот отырысын басқарды, оның әрекеттері әділеттік тұрғысынан бейтарап болғанымен, құрметті де, мейірімді де емес еді; және ол бүлікшілерге көрсетілген қатыгездікке, әсіресе Шарль Рэдклифтің және (1753 жылы) Арчибальд Камерон Лохейлдің ескірген айыптамалары бойынша өлім жазасына кесілуіне жартылай жауапты деп есептелуі керек. Ол 1746 жылы маңызды реформа жасады, ол Шотландиядағы жер иелерінің қолындағы жеке мұрагерлік сот билігі түрінде сақталған феодалдық билікті жойды. Екінші жағынан, 1748 жылы жоғарғы таулықтарды қарусыздандыру және олардың киімдерінде тартанның қолданылуын тыйым салу туралы заңдары тиімді болмай, керісінше, ашу-ыза тудырды. Хардвик 1751 жылы Честерфилдтің күнтізбені реформалауын қолдады; 1753 жылы Англиядағы еврейлерді натурализациялауды заңдастыру туралы заң жобасы, оның қоздырған халықтың наразылығына байланысты тоқтатылды; бірақ ол кейінгі заңнаманың негізі болған Неке туралы заңды сәтті қабылдады.
No one was more surprised than himself when he retained the chancellorship in the following administration, and he resisted the proposal to indemnify witnesses against Walpole in one of his finest speeches in May 1742. He exercised a leading influence in the Wilmington Cabinet; and when Wilmington died in August 1743, it was Hardwicke who put forward Henry Pelham for the vacant office against the claims of Pulteney. For many years from this time he was the controlling power in the government. During the king's absences on the continent Hardwicke was left at the head of the council of regency; it thus fell to him to concert measures for dealing with the Jacobite rising in 1745. After Culloden he presided at the trial of the Scottish Jacobite peers, his conduct of which, though judicially impartial, was neither dignified nor generous; and he must be held partly responsible for the severity meted out to the rebels, and especially for the executions on obsolete attainders of Charles Radclyffe and (in 1753) of Archibald Cameron of Locheil. He carried out a major reform in 1746 which swept away the feudal power surviving in Scotland in the form of private heritable jurisdictions in the hands of the landed gentry. On the other hand, his legislation in 1748 for disarming the Highlanders and prohibiting the use of the tartan in their dress was vexatious without being effective. Hardwicke supported Chesterfield's reform of the calendar in 1751; in 1753 his bill for legalizing the naturalization of Jews in England had to be dropped on account of the popular clamour it excited; but he successfully carried a Marriage Act which became the basis of subsequent legislation.
Ньюкасл үкіметі
1754 жылы Пелхам қайтыс болғаннан кейін Хардвик Ньюкасл үшін премьер-министр лауазымын қамтамасыз етті, ал оған сыйлық ретінде Хардвик графы және Ройстон виконты атағы берілді. 1756 жылы қарашада министрліктің әлсіздігі мен сыртқы саясаттағы қауіпті жағдай Ньюкаслды отставкаға кетуге мәжбүр еткенде, Хардвик онымен бірге қызметтен кетті. Ол 1757 жылы Ньюкасл мен Питт арасындағы одаққа келіссөздер жүргізуге қатысты, сонда Питттің кабинетіне оралды, бірақ жүн қапқа қайта оралмады. Георг III таққа отырғаннан кейін Хардвик 1762 жылы Франциямен жасалған бейбіт келісімге және келесі жылы алма суына салынған салыққа қарсы шықты. Уилкс ісінде Хардвик жалпы жарлықтарды және парламент мүшелері тарапынан жарияланған бүлікшіл жалалар парламенттік иммунитетпен қорғалады деген қағиданы айыптады. Ол 1764 жылғы 6 наурызда Лондонда қайтыс болды.
On the death of Pelham in 1754 Hardwicke obtained for Newcastle the post of prime minister, and for reward was created earl of Hardwicke and Viscount Royston; and when in November 1756 the weakness of the ministry and the threatening aspect of foreign affairs compelled Newcastle to resign, Hardwicke retired with him. He played a part in negotiating the coalition between Newcastle and Pitt in 1757, when he accepted a seat in Pitt's cabinet without returning to the woolsack. After the accession of George III Hardwicke opposed the ministry of Lord Bute on the peace with France in 1762, and on the cider tax in the following year. In the Wilkes case Hardwicke condemned general warrants, and also the doctrine that seditious libels published by members of parliament were protected by parliamentary privilege. He died in London on 6 March 1764.
Ықпал
1736 жылы Корольдік сот, оның төрағалығымен, Миддлтонның Крофтске қарсы ісі бойынша 2 Atk 650 нөмірімен маңызды шешім шығарды, онда провинциялық дін қызметкерлерінің съездерінде қабылданған канондар өздігінен мирянға міндетті емес екені белгіленді. Ол Лорд-канцлер қызметін бір ғана ерекше жағдайды қоспағанда, барлық алдыңғылардан ұзақ атқарды. Оның шешімдері әділдік шектерін анықтады және қағидаларын орнатып берді. Оның ықпалы Стюарт монархиясы кезеңіндегі сот төрелігінің дәстүрлерін жоюда және ағылшын судьяларының міндеттері мен сыртқы келбеті туралы қазіргі заманғы көзқарасты қалыптастыруда зор болды. Әлі адвокаттық практикада жүрген кезінде Лорд Честерфилд оның патшалық қылмыстық істерін жүргізуін бұрынғы патшалықтың қанымен қуатын адамдардан өзгеше деп бағалады және сэр Филип Йоркті жарасымды, шамалы және әдепті деп сипаттады.
In 1736 the King's Bench, under his presidency, delivered the seminal judgment in Middleton v. Crofts 2 Atk 650, which held that canons made in the provincial clergy convocations could not, by themselves, bind the lay faithful. He held the office of Lord Chancellor longer than any of his predecessors, with a single exception. His decisions fixed limits and established principles of Equity. His influence was powerful in obliterating the traditions of the judicial bench under the Stuart monarchy, and in establishing the modern conception of the duties and demeanour of English judges. While still at the bar Lord Chesterfield praised his conduct of crown prosecutions as a contrast to the former bloodhounds of the crown; and he described Sir Philip Yorke as naturally humane, moderate and decent.