Шервуд Андерсон: Американ жазушысының өмірі мен шығармалары

Кіріспе

Американдық жазушы

Шервуд Андерсон (13 қыркүйек 1876 – 8 наурыз 1941) – американдық романист және әңгімеші, субъективті және жеке өмірін ашып көрсететін туындыларымен танымал. Өзіне білім берген ол Кливленд пен Элирия, Огайода сәтті копирайтер және кәсіпкер болып өсті. 1912 жылы Андерсон нервтік күйзеліске ұшырап, осыдан кейін бизнесі мен отбасын тастап, жазушы болуға бел буды. Ол сол кезде Чикагоға көшіп, кейін тағы үш рет үйленді. Оның ең мәшһүр туындысы – «Уайнсбург, Огайо» әңгімелер жинағы, ол оның мансабын бастауға көмектесті. 1920 жылдары Андерсон бірнеше әңгіме жинақтарын, роман, мемуарларын, эсселер жинағын және өлеңдер кітабын жариялады. Оның кітаптары жақсы сатылғанымен, Андерсонның 1920 жылдары Жаңа Орлеанда өткізген уақытынан шабыттанған «Қара күлкі» (1925) романы ғана бестселлер болды.

Ерте өмір

Шервуд Бертон Андерсон 1876 жылдың 13 қыркүйегінде Огайо штатының Камден қаласындағы 142 S. Лафайетт көшесінде, шаруашылықпен айналысатын, шамамен 650 тұрғыны бар қалашықта (1870 жылғы санақ бойынша) дүниеге келді. Ол Эмма Джейннің (құрмет аты Смит) және бұрынғы Одақ армиясының сарбазы, шестеу жасаушы Ирвин Маклейн Андерсонның жеті баласының үшіншісі болды. Андерсоннің әкесі қаржылық жағдайы жақсы деп есептелді, оның Камдендегі замандастары немесе ағасы Бенжамин оны өркендеп келе жатқан адам ретінде қарады. Каледонияда өткен бес жыл Андерсонның ең алғашқы естеліктерін қалыптастырды. Бұл кезең кейіннен оның жартылай өмірбаяндық романы "Тар: Орта Батыс балалық шағы" (1926) романына шабыт берді. Каледонияда Андерсоннің әкесі шектен тыс ішімдік ішуге көшті, бұл қаржылық қиындықтарға әкеп соқты, нәтижесінде отбасы қаладан кетуге мәжбүр болды. Бұл жұмыс ұзаққа соқпады, Шервуд Андерсонның балалық шағының қалған бөлігінде әкесі отбасын сирек-сирек суретші және қағаз жапсырушы ретінде ғана асырады, ал анасы кір жуу арқылы күнкөрісін қамтамасыз етті. Осындай қиындықтардың нәтижесінде жас Шервуд отбасына көмектесу үшін түрлі жұмыстар іздеуге бейімделді, соның салдарынан "Жобби" деген лақап атқа ие болды. Ол оқуда жақсы болғанымен, жұмысқа орналасқаннан кейін мектепке бару жиілігі азайды және 14 жасында, жоғары сыныпты толықтырмай, мектепті тастап кетті. Оқудан қашуды бастағаннан қаладан кеткенге дейін Андерсон "газет сатушы, шаруашылық жұмысын жасаушы, су тасушы, мал айдаушы, ат бақташысы, және мүмкін баспахана жұмыскері, сондай-ақ Ирвин Андерсонның суретші-көмекшісі" болып жұмыс істеді. Газет сатушы ретінде ол шаршаған шаруаға бір кешкі газеттің екі данасын сатып алуға көндіргендігі айтылады. Андерсон 1895 жылы 18 жасқа толғанда, оның отбасының жағдайы қиын болды. Әкесі апталар бойы жоғалып кететін. Екі жыл бұрын, 1893 жылы, Шервудтың ағасы Карл Клайдтан Чикагоға кеткен еді. 1895 жылдың 10 мамырында анасы туберкулезден қайтыс болды. Шервуд, енді дерлік жалғыз қалған, Харви мен Еттердің ат тұрағындағы жұмысына орналасты, онда ол ат бақты – бұл тәжірибе оның ең танымал әңгімелерінің біріне айналды. (Ирвин Андерсон 1919 жылы ұлынан жиырма жылдан астам уақыт бөлек болғаннан кейін қайтыс болды.) Анасы қайтыс болғанға екі ай бұрын, 1895 жылдың наурыз айында Андерсон Огайо Ұлттық гвардиясына бес жылдық мерзімге тіркелді, ол Берта Бэйнспен кездесіп жүргенде, ол тартымды қыз болды және мүмкін, Уайнсбург, Огайо романындағы Хелен Уайттың прототипі болды, сонымен қатар велосипед фабрикасындағы тұрақты жұмысы болды. Бірақ анасының өлімі оның Клайдтан кетуіне себеп болды. немесе 1897 жылдың көктемінде немесе жазында, жол бойында бірнеше шағын қалалардағы фабрикаларда жұмыс істеді.

Sherwood Berton Anderson was born on September 13, 1876, at 142 S. Lafayette Street in Camden, Ohio, a farming town with a population of around 650 (according to the 1870 census). He was the third of seven children born to Emma Jane (née Smith) and former Union soldier and harness maker Irwin McLain Anderson. Considered reasonably well off financially, Anderson's father was seen as an up and comer by his Camden contemporaries, or his brother Benjamin. or five years were spent in Caledonia, years that formed Anderson's earliest memories. This period later inspired his semi autobiographical novel Tar: A Midwest Childhood (1926). In Caledonia Anderson's father began drinking excessively, which led to financial difficulties, eventually causing the family to leave the town. That job was short lived, and for the rest of Sherwood Anderson's childhood, his father barely supported the family as an occasional sign painter and paperhanger, while his mother took in washing to make ends meet. Partly as a result of these misfortunes, young Sherwood became adept at finding various odd jobs to help his family, earning the nickname "Jobby". Though he was a decent student, Anderson's attendance at school declined as he began picking up work, and he finally left school for good at age 14 after about nine months of high school. From the time he began to cut school to the time he left town, Anderson worked as a "newsboy, errand boy, waterboy, cow driver, stable groom, and perhaps printer's devil, not to mention assistant to Irwin Anderson, Sign Painter", Even in his teens, Anderson's talent for selling was evident, a talent he would later draw on in a successful career in advertising. As a newsboy he was said to have convinced a tired farmer in a saloon to buy two copies of the same evening paper. By Anderson's 18th year in 1895, his family was on shaky ground. His father had started to disappear for weeks. Two years earlier, in 1893, Karl, Sherwood's elder brother, had left Clyde for Chicago. On May 10, 1895, his mother succumbed to tuberculosis. Sherwood, now essentially on his own, boarded at the Harvey & Yetter's livery stable where he worked as a groom—an experience that would translate into several of his best known stories. (Irwin Anderson died in 1919 after having been estranged from his son for two decades.) Two months before his mother's death, in March 1895, Anderson had signed up with the Ohio National Guard for a five year hitch, while he was going steady with Bertha Baynes, an attractive girl and possibly the inspiration for Helen White in Winesburg, Ohio, and he was working a secure job at the bicycle factory. But his mother's death precipitated his leaving Clyde. or the spring or summer of 1897, having worked a few small town factory jobs along the way.

Чикаго және соғыс

Андерсон Чикагода Клайдтың бұрынғы мэріне тиесілі пансионатқа көшті. Оның інісі Карл қалада тұрып, Өнер институтында оқыды. Андерсон онымен бірге тұрып, тез арада суық қойма зауытында жұмыс тапты. 1897 жылдың соңында Карл көшіп кетті, ал Андерсон әпкесі мен екі кіші інісімен бірге Клайдтан жаңадан келген екі бөлмелі пәтерге көшті. Ақша тар болды – Андерсон «он сағаттық жұмыс күніне екі доллар табады» еді, бірақ Карлтың көмегімен күнін көріп келді. Клайдтағы серігі және өмір бойы досы Клифф Паден (кейін Джон Эмерсон ретінде танымал болды) мен Карлдың үлгісімен Андерсон Льюис институтының кешкі мектебіне түсіп, білімін жетілдіруді жөн көрді. Ол «Жаңа бизнес арифметикасы» сияқты бірнеше сабаққа тұрақты қатысып, сыныпта екінші орынды иеленді. Сондай-ақ, ол Роберт Браунинг туралы лекцияларды тыңдап, мүмкін алғаш рет Уолт Уитменнің поэзиясымен танысты. Үйге келген соң, ол қосылған ротасы 1898 жылдың 12 мамырында Огайо штатындағы Бушнел лагерінде әскерге шақырылды. Одан кейін бірнеше ай бойы Оңтүстіктегі әскери лагерьлерде оқытылды, содан соң 1899 жылдың басында ротасы Кубаға жіберілді. Олар келгенге дейін төрт ай бұрын шайқас тоқтаған еді. 1899 жылдың 21 сәуірінде олар ешқандай шайқасқа қатыспай Кубадан кетіп қалды. Ирвинг Хоудың сөзінше, «Шервуд әскери жолдастары арасында танымал болды, олар оны көбінесе уестерн мен тарихи романдарды ұзақ оқитын, және қалағанда қыз табуға шебер адам ретінде еске алатын. Оның оқуға құштарлығы үшін оны жиі мазақтап, бірақ екінші қабілеті оған әскердегідей құрмет әкелді». Соғыстан кейін Андерсон қысқа уақыт Клайдта тұрып, шаруашылық жұмыстарымен айналысты, бірақ содан кейін оқуын жалғастыруға шешім қабылдады. 1899 жылдың қыркүйегінде Андерсон ағалары Карл мен Стеллаға қосылып, Огайо штатының Спрингфилд қаласына келді, онда жиырма үш жасында Виттенберг университетінің кампусында орналасқан Виттенберг академиясының соңғы курсына түсті. Ол оқуда жақсы нәтижелер көрсетіп, жақсы бағалар алып, түрлі қосымша іс-шараларға қатысты. 1900 жылдың көктемінде Андерсон академияны бітіріп, сионизм тақырыбында сөз сөйледі, ол бітірушілердің арасынан баяндама жасауға таңдалған сегіз студенттің бірі болды.

Anderson moved to a boardinghouse in Chicago owned by a former mayor of Clyde. His brother Karl lived in the city and was studying at the Art Institute. Anderson moved in with him and quickly found a job at a cold storage plant. In late 1897, Karl moved away, and Anderson relocated to a two room flat with his sister and two younger brothers newly come from Clyde. Money was tight—Anderson earned "two dollars for a day of ten hours"— but with occasional support from Karl, they got by. Following the example of his Clyde confederate and lifelong friend Cliff Paden (later to become known as John Emerson) and Karl, Anderson took up the idea of furthering his education by enrolling in night school at the Lewis Institute. He attended several classes regularly including "New Business Arithmetic" earning marks that placed him second in the class. It was also there that Anderson heard lectures on Robert Browning and was possibly first introduced to the poetry of Walt Whitman. Once home, the company he joined mustered into the army at Camp Bushnell, Ohio on May 12, 1898. Several months of training followed at various southern encampments until early in 1899, when his company was sent to Cuba. Fighting had ceased four months prior to their arrival. On April 21, 1899, they left Cuba having seen no combat. According to Irving Howe, "Sherwood was popular among his army comrades, who remembered him as a fellow given to prolonged reading, mostly in dime westerns and historical romances, and talented at finding a girl when he wanted one. For the first of these traits he was frequently teased, but the second brought him the respect it usually does in armies." After the war, Anderson resided briefly in Clyde performing agricultural work before deciding to return to school. In September 1899 Anderson joined his siblings Karl and Stella in Springfield, Ohio where, at the age of twenty three he enrolled for his senior year of preparatory school at the Wittenberg Academy, a preparatory school located on the campus of the Wittenberg University. In his time there he performed well, earning good marks and participating in several extracurricular activities. In the spring of 1900 Anderson graduated from the academy, offering a discourse on Zionism as one of the eight students chosen to give a commencement speech.

Бизнес, неке және отбасы

Спрингфилдте болған кезінде Андерсон "Окс" атты пансионатта "жұмысшы бала" ретінде жұмыс істеді. Бұл жерде бизнесмендер, педагогтар және басқа да шығармашылық адамдар тобы болды, соның ішінде кейіпкерлерінің кейбіріне, оның ішінде Уайнсбургтағы (Огайо штаты) мұғалім Кейт Свифтке шабыт берді. Соңғысы Маст, Кроуэлл және Киркпатрик (кейіннен "Короэлл Кольер" баспасы, "Жұмыс серігі" журналының баспашылары) жарнама менеджері болып жұмыс істеді және кейде "Окс" пансионатында тамақтанатын. Андерсонның басталу баяндамасына қатты таңданыс білдірген ол, компанияның Чикагодағы кеңсесінде жарнамалық өкіл ретінде жұмыс ұсынды. Жұмысы жақсы болғанымен, басшысымен араздасу және кеңседегі күнделікті жұмыс пен хат алмасу стиліне наразылық тудырып, 1901 жылдың ортасында Андерсон Кроуэллден Марко Марроудың көмегімен Франк Б. White Advertising Company (кейіннен Long Critchfield Agency) компаниясына ауысты. Ол 1906 жылға дейін жарнама сатумен және ауыл шаруашылығы құралдарын өндірушілерге жарнамалық мәтін жазумен айналысты, сондай-ақ "Ауыл шаруашылығы жарнамасы" журналы үшін мақалалар жазды. Осы журналда Андерсон өзінің алғашқы кәсіби туындысын жариялады – 1902 жылғы ақпан айындағы "Фермер киім киеді" атты мақаласын. Одан кейін компаниясы үшін 29 мақала мен очерк жазды, ал Бобс Меррилл компаниясы басып шығарған "The Reader" әдеби журналында екі мақаласы жарық көрді. Ғалым Уэлфорд Дунавей Тейлордың айтуынша, Андерсонның "Ауыл шаруашылығы жарнамасы" үшін жазған екі айлық бағанасы ("Rot and Reason" және "Business Types") кейінірек автордың "Уайнсбург, Огайо" және басқа да туындыларындағы "кейіпкерді сомдау" (немесе кейіпкер эскиздерін) көрсететін ерекше стильдік ерекшелігіне айналды. Мансабының алғашқы жылдары Андерсонның жұмысының бір бөлігі потенциалды клиенттерді іздеу үшін сапарлар жасау болды. 1903 жылғы мамырдағы сапарының бірінде ол Клайдтан келген досы Джейн "Дженни" Бемистің үйіне тоқтады, ол сол кезде Огайо штатының Толедо қаласында тұрды. Сол жерде ол Огайодағы бай кәсіпкер Роберт Лейннің қызы Корнелия Пратт Лейнмен (1877–1967) танысты. Бір жылдан кейін, 16 мамырда, олар Огайо штатының Лукас қаласында үйленді. Олардың үш баласы болды: Роберт Лейн (1907–1951), Джон Шервуд (1908–1995) және Марион (Мими, 1911–1996). Ұзаққа соқпай, үйлену тойынан кейін олар Чикагоның оңтүстік жағындағы пәтерге көшіп барды. Екі жыл бойы Андерсон Лонг Кричфилдте жұмыс істеді, содан кейін басқарған шоттарының бірінен ұсыныс келіп, 1906 жылғы Еңбек күнінде Шервуд Андерсон Чикагодан Кливлендке кетіп, United Factories Company компаниясының президенті болды – бұл компания айналасындағы фирмалардан әртүрлі тауарларды сататын пошта арқылы тапсырыс берумен айналысты. Жаңа жұмысы, сату менеджері лауазымына тең болғанымен, стресстік болуы мүмкін болғанымен, Корнелия Чикагода құрған бақытты отбасылық өмір Кливлендте де жалғасты. "Олар әйелімен жиі көңіл көтеріп, жексенбі күндері шіркеуге баратын, Андерсон таңертеңгі киіммен және цилиндрмен сәнделген. Кейде Корнелия оған француз тілін үйрететін. Ол оның жарнамалық жұмысына да көмектесетін". Үй шаруасындағы жағдайы оны ұстап тұра алмады, себебі United Factories компаниясы көптеген ақаулы инкубаторларды өндірді. Көп ұзамай Андерсонға (сатылған барлық өнімге жеке кепілдік берген) үмітсіз және ашулы клиенттерден хаттар келіп түсе бастады. Жұмыстағы және үйдегі талапты жұмыс кестесін сақтай отырып, бірнеше ай бойы жүздеген хаттарға жауап берудің қысымы 1907 жылдың жазында жүйке бұзылуына әкеліп соқты, нәтижесінде ол компаниядан кетті. Бірақ Кливлендтегі сәтсіздік оны ұзаққа тоқтатпады, өйткені 1907 жылдың қыркүйегінде Андерсондар шамамен он мың тұрғыны бар Элирияға (Огайо штаты) көшіп барды. Ол теміржолға қарайтын қойманы жалға алып, "Roof Fix" деп аталатын сақтағыш бояуды (500% үстемемен) сататын пошта арқылы тапсырыс беру бизнесін бастады. Элириядағы алғашқы жылдар Андерсон мен оның отбасы үшін өте жақсы болды; ата-аналарының белсенді әлеуметтік өміріне қоса, үш балаға тағы екі бала қосылды. Шындығында, Андерсон өндіріс компаниясының табысы соншалықты жоғары болды, ол бірнеше ұқсас бизнесті сатып алып, өзіне сіңіре алды және фирмасының өнімдерін Андерсон бояу компаниясы деген атпен кеңейтті. Осы серпінді жалғастыра отырып, 1911 жылдың соңында Андерсон компанияларын Америка саудагерлері компаниясына біріктіру үшін қаржылық қолдау алды – бұл компания пайданы бөлісу/инвестициялық фирма болып табылды және сол кезде ол "Коммерциялық демократия" деп аталатын схема бойынша жұмыс істеді.

During his time in Springfield, Anderson stayed and worked as a "chore boy" in a boardinghouse called The Oaks among a group of businessmen, educators, and other creatives types many of whom became friendly with the young Anderson. and would later serve as inspiration for a number of his characters including the teacher Kate Swift in Winesburg, Ohio. The latter, who worked as the advertising manager for Mast, Crowell, and Kirkpatrick (later Crowell Collier Publishing Company, publishers of the Woman's Home Companion) and occasionally took meals at The Oaks, was so impressed by Anderson's commencement speech that he offered him a job on the spot as an advertising solicitor at his company's Chicago office. Though he performed well, problems with his boss and a dislike for the office routine and for the style of correspondence, which caused the ultimate rift, caused Anderson to leave Crowell in mid 1901 for a position set up for him by Marco Marrow, another friend from The Oaks, at the Frank B. White Advertising Company (later the Long Critchfield Agency). There the author stayed until 1906, selling ads and writing advertising copy for manufacturers of farming implements and articles for the trade journal, Agricultural Advertising. In this latter magazine Anderson published his first professional work, a February 1902 piece called "The Farmer Wears Clothes." What followed were approximately 29 articles and essays for his company's magazine, and two for a small literary magazine published by the Bobbs Merrill Company called The Reader. According to scholar Welford Dunaway Taylor, the two monthly columns ("Rot and Reason" and "Business Types") Anderson wrote for Agricultural Advertising exemplified the "character writing" (or character sketches) that would later become a notable part of the author's approach in Winesburg, Ohio and other works. Part of Anderson's job in those early years of his career was making trips to solicit potential clients. On one of these trips around May 1903 he stopped in the home of a friend from Clyde, Jane "Jennie" Bemis, then living in Toledo, Ohio. It was there that he met Cornelia Pratt Lane (1877–1967), the daughter of wealthy Ohio businessman Robert Lane. The two were married a year later, on the 16th of May, in Lucas, Ohio. They would go on to have three children—Robert Lane (1907–1951), John Sherwood (1908–1995), and Marion (aka Mimi, 1911–1996). After a short honeymoon, the couple moved into an apartment on the south side of Chicago. For two additional years, Anderson worked for Long Critchfield until an opportunity came along from one of the accounts he managed and so on Labor Day 1906, Sherwood Anderson left Chicago for Cleveland to become president of United Factories Company, a mail order firm selling various items from surrounding firms. While his new job, which amounted to the position of sales manager, could be stressful the happy home life Cornelia had fostered in Chicago continued in Cleveland; "his wife and he entertained frequently. They went to church on Sundays, with Anderson decked out in morning clothes and top hat. On occasional Sunday afternoons Cornelia taught him French. She also helped with his advertising work." His home life could not sustain him when one of the manufacturers United Factories marketed produced a large batch of defective incubators. Soon, letters addressed to Anderson (who personally guaranteed all products sold) began to arrive from customers both desperate and angry. The strain from months of answering hundreds of these letters while continuing his demanding schedule at work and home led to a nervous breakdown in the summer of 1907 and eventually his departure from the company. His failure in Cleveland did not delay him for long, however, because in September 1907, the Andersons moved to Elyria, Ohio, a town of approximately ten thousand residents, where he rented a warehouse within sight of the railroad and began a mail order business selling (at a markup of 500%) a preservative paint called "Roof Fix". The first years in Elyria went very well for Anderson and his family; two more children were added for a total of three in addition to a busy social life for their parents. So well, in fact, did the Anderson Manufacturing Co. do that Anderson was able to purchase and absorb several similar businesses and expand his firm's product lines under the name Anderson Paint Company. Carrying on that momentum, in late 1911 Anderson secured the financial backing to merge his companies into the American Merchants Company, a profit sharing/investment firm operating in part on a scheme he developed around that time called "Commercial Democracy".

Жүйкелік күйзеліс

Сол кезде, оның іскерлік жетістіктерінің шыңындай көрінген сәтте, Андерсонның кәсіби өмірінің тудырған стресі әлеуметтік міндеттерімен және жазу ісімен қатар келгенде, Андерсон өмірінің "аңызында" немесе "легендасында" ең маңызды орын алған күйзеліске ұшырады. 1912 жылдың 28 қарашасында, бейсенбі күні Андерсон кеңсесіне аздап алаңдаған күйде келді. Оның хатшысы айтқанынша, ол бірнеше хат ашып, іскерлік хатты диктанттағанда, ойы шашырап кетті. Әйеліне хат жазып, ол шамамен былай деді: "Менің аяқтарым ылғалданғандай, олар одан әрі ылғалданып бара жатыр". Содан кейін ол кеңседен шығып кетті. Төрт күннен кейін, 1 желтоқсанда, жексенбі күні, адасқан Андерсон Кливлендтегі 152-ші Шығыс көшедегі дәріханаға кіріп, фармацевтке өзінің кім екенін анықтауға көмектесуін сұрады. Фармацевт Андерсонның сөзін түсіне алмағандықтан, оның кітапшасынан телефон кітабын тауып, Эдвин Бакстерге қоңырау шалды, ол Элирия Сауда-өнер палатасының мүшесі еді. Бакстер келіп, Андерсонды танып, оны Кливленд қаласының орталығындағы Хьюрон-роуд ауруханасына жатқызды. Андерсонның әйелі, оны мүңкін танымайтын болса, оны күтіп алуға келді. Бірақ үйіне қайтпастан бұрын, Андерсон өзінің күйзелісінің тарихын қайта қарастыруды өмірлік әдетке айналдырды. Ауруханаға түскеннен кейін "Элирия кешкі телеграфы" мен "Кливленд пресс" газеттерінде жарияланған хабарларда күйзелістің себебі "шамадан тыс жұмыс" деп айтылып, Андерсонның оқиғаны есінде қалдыра алмағаны туралы мәлімделгеніне қарамастан, 6 желтоқсанда жағдай өзгерді. Кенеттен, күйзеліс ерікті болып шықты. "The Evening Telegram" газеті (мүмкін жалған) "Шервуд Андерсон өзіне-өзі салған маусымнан оянғаннан кейін, ел аралап көшпендінің өмірін кешіп, бастан өткерген сезімдері туралы кітап жазады" деп хабарлады. Осы жеке таңдау сезімі отыз жылдан кейін Шервуд Андерсонның "Естеліктер" (1942) кітабында да айтылады, онда автор сыртқа шығу алдындағы ойларын былай деп жазды: "Мен кеткім келді, бизнестен қашып кеткім келді. Тағы да айлакерлікке, қулыққа жүгіндім. Егер адамдар мені аздап естен жаңылыпты деп ойласа, мені кешіретін шығар деген ой келді". Алайда, Андерсонның 28 қарашада отбасы мен бизнестен түгелдей үзіліс жасау туралы саналы шешім қабылдағаны күмәнді. Біріншіден, Андерсон кейінірек айтқандай, оның жазуы құпия емес еді. Оның әйелі, хатшысы және кейбір бизнес серіктестеріне бірнеше жылдан бері Андерсон түнде және кейде фабрикадағы кеңсесінде жеке жазу жобаларымен айналысып жатқаны белгілі болды. Андерсонның төрт күндік сарсаңы ретіндегі жағдайына "амнезия", "жеке басын жоғалту" немесе "нервтік күйзеліс" сияқты диагноз қойылғанмен, қазіргі таңда "ашу жағдайы" деп сипатталады. Андерсон өзі бұл оқиғаны "материалдық өмірінен қашу" деп сипаттады және көптеген жас жазушылар оның әрекетіне риза болды, олар одан шабыттанды. Герберт Голд былай деп жазды: "Ол өзін табу үшін қашып кетті, содан кейін өзінің осы ауруынан құтылуға, "әдемі және таза" болуға дұға етті". Чикагоға қайтып келгеннен кейін Андерсон Корнелиядан ресми түрде ажырасты.

It was then, at what seemed the pinnacle of his business achievements, when the stresses of Anderson's professional life collided with his social responsibilities and his writing, that Anderson suffered the breakdown that has remained paramount in the "myth" or "legend" of his life. On Thursday, November 28, 1912, Anderson came to his office in a slightly nervous state. According to his secretary, he opened some mail, and in the course of dictating a business letter became distracted. After writing a note to his wife, he murmured something along the lines of, "I feel as though my feet were wet, and they keep getting wetter." He then left the office. Four days later, on Sunday, December 1, a disoriented Anderson entered a drug store on East 152nd Street in Cleveland and asked the pharmacist to help figure out his identity. Unable to make out what the incoherent Anderson was saying, the pharmacist discovered a phone book on his person and called the number of Edwin Baxter, a member of the Elyria Chamber of Commerce. Baxter came, recognized Anderson, and promptly had him checked into the Huron Road Hospital in downtown Cleveland, where Anderson's wife, whom he would hardly recognize, went to meet him. But even before returning home, Anderson began his lifelong practice of reinterpreting the story of his breakdown. Despite news reports in the Elyria Evening Telegram and the Cleveland Press following his admittance into the hospital that ascribed the cause of the breakdown to "overwork" and that mentioned Anderson's inability to remember what happened, on December 6 the story changed. All of a sudden, the breakdown became voluntary. The Evening Telegram reported (possibly spuriously) that "As soon as he recovers from the trance into which he placed himself, Sherwood Anderson will write a book of the sensations he experienced while he wandered over the country as a nomad." This same sense of personal agency is alluded to thirty years later in Sherwood Anderson's Memoirs (1942) where the author wrote of his thought process before walking out: "I wanted to leave, get away from business. Again I resorted to slickness, to craftiness The thought occurred to me that if men thought me a little insane they would forgive me if I lit out " This idea, however, that Anderson made a conscious decision on November 28 to make a clean break from family and business is unlikely. In the first place, contrary to what Anderson later claimed, his writing was no secret. It was known to his wife, secretary, and some business associates that for several years Anderson had been working on personal writing projects both at night and occasionally in his office at the factory. While diagnoses for the four days of Anderson's wanderings have ranged from "amnesia" to "lost identity" to "nervous breakdown", his condition is generally characterized today as a "fugue state." Anderson himself described the episode as "escaping from his materialistic existence," and was admired for his action by many young male writers who chose to be inspired by him. Herbert Gold wrote, "He fled in order to find himself, then prayed to flee that disease of self, to become 'beautiful and clear.'" After having moved back to Chicago, Anderson formally divorced Cornelia.

Роман жазушысы

Андерсонның алғашқы романы, «Винди Макферсонның ұлы», 1916 жылы Джон Лейнмен жасалған үш кітаптық келісімнің аясында жарық көрді. Бұл кітап, оның екінші романы «Марш түскен ерлер» (1917) сияқты, көбінесе оның «оқушылық романдары» деп есептеледі, себебі олар Андерсонның «Уайнсбург, Огайо» (1919) романымен танымал болуына дейін жазылған және әдетте одан кейінгі туындыларына қарағанда нашар сапалы деп саналады. Андерсонның ең белгілі туындысы – өзара байланысты қысқа әңгімелер жинағы, «Уайнсбург, Огайо» (1919). Ол өзінің естеліктерінде «Қолдар» әңгімесінің өзінің алғашқы «шынайы» әңгімесі екенін жазды. «Андерсон сюжет пен оқиғаны баса көрсетудің орнына, қарапайым, нақты, сезімталдықтан алыс стильде кейіпкерлерінің өміріндегі көңілсіздік, жалғыздық және құштарлықты ашты. Бұл кейіпкерлер Орта Батыстың шағын қалаларының шеңберімен және өздерінің кемшіліктерімен шектелген». Оның қысқа әңгімелері үлкен жетістікке ие болғанымен, Андерсон роман жазуды қалаған, өйткені ол олардың ауқымды болуына мүмкіндік береді деп ойлаған. 1920 жылы ол «Кедей ақтар» романын жариялады, ол үлкен сәттілікке жетті. 1923 жылы Андерсон «Көп неке» романын шығарды, онда ол жаңа сексуалдық еркіндікті зерттеді, бұл тақырыпты ол «Қараңғы күлкі» және одан кейінгі шығармаларында да жалғастырды. 1924 жылдан бастап Шервуд пен Элизабет Пралл Андерсон Жаңа Орлеан қаласына көшіп, Француз кварталының ортасындағы Джексон алаңының жанында орналасқан тарихи Понталба үйлерінде (540 B Сент-Питер көшесі) тұрды. Олар бір кезде Уильям Фолкнер, Карл Сэндберг, Эдмунд Уилсон және басқа да жазушыларды қабылдады, олар үшін Андерсон үлкен әсерге ие болды. Андерсонның маңыздылығын анықтауға тырысқан сыншылар оның өзінің туындыларынан гөрі осы жас буынға көбірек әсер еткенін айтады. Андерсон мүсінші Теннесси Клэфлин Митчеллге (1874–1929) үйленді, бірақ 1924 жылы Невада штатының Рино қаласында одан ажырасты. 1924 жылы Андерсон Фолкнердің досы Элизабет Норма Праллға (1884–1976) үйленді, ол Митчеллден ажырасқаннан бұрын Нью-Йоркте танысқан болатын. Бірнеше жылдан кейін бұл неке де ажырасып, олар 1932 жылы ажырасты. 1928 жылы Андерсон Элеонора Глэдис Копенхавермен (1896–1985) танысты, оған 1933 жылы үйленді. Олар бірге саяхаттап, оқыды және кәсіби одақ қозғалысында белсенді қатысты. Андерсон Копенхавердің анасы Лорамен да жақын қарым-қатынаста болды.

Anderson's first novel, Windy McPherson's Son, was published in 1916 as part of a three book deal with John Lane. This book, along with his second novel, Marching Men (1917), are usually considered his "apprentice novels" because they came before Anderson found fame with Winesburg, Ohio (1919) and are generally considered inferior in quality to works that followed. Anderson's most notable work is his collection of interrelated short stories, Winesburg, Ohio (1919). In his memoir, he wrote that "Hands", the opening story, was the first "real" story he ever wrote. <blockquote>"Instead of emphasizing plot and action, Anderson used a simple, precise, unsentimental style to reveal the frustration, loneliness, and longing in the lives of his characters. These characters are stunted by the narrowness of Midwestern small town life and by their own limitations." Although his short stories were very successful, Anderson wanted to write novels, which he felt allowed a larger scale. In 1920, he published Poor White, which was rather successful. In 1923, Anderson published Many Marriages; in it he explored the new sexual freedom, a theme which he continued in Dark Laughter and later writing. Beginning in 1924, Sherwood and Elizabeth Prall Anderson moved to New Orleans, where they lived in the historic Pontalba Apartments (540 B St. Peter Street) adjoining Jackson Square in the heart of the French Quarter. For a time, they entertained William Faulkner, Carl Sandburg, Edmund Wilson and other writers, for whom Anderson was a major influence. Critics trying to define Anderson's significance have said he was more influential through this younger generation than through his own works. Anderson quickly married the sculptor Tennessee Claflin Mitchell (1874–1929), obtaining a divorce from her in Reno, Nevada in 1924. In 1924, Anderson married Elizabeth Norma Prall (1884–1976), a friend of Faulkner's whom he had met in New York before his divorce from Mitchell. After several years that marriage also failed, and they divorced in 1932. In 1928 Anderson became involved with Eleanor Gladys Copenhaver (1896–1985), whom he married in 1933. They traveled and often studied together, and were both active in the trade union movement. Anderson also became close to Copenhaver's mother, Laura.

Кейінгі жұмыстар

Андерсон газеттерге жиі мақалалар жазатын. 1935 жылы ол Вирджиния штатының Франклин округіне барып, контрабандашылар мен бандиттердің үлкен федералдық сотын, «Ұлы ай шамы құпиясы» деп аталған іс бойынша жариялады. 30-дан астам адам сотқа тартылды. Мақаласында ол Франклинді «дүниедегі ең ылғалды округ» деп атады, бұл фраза Мэтт Бондюранттың 21-ғасырдағы романының тақырыбы ретінде қолданылды. 1930 жылдары Андерсон «Ормандағы өлім» (әңгімелер жинағы), «Таңғажайып Америка» (эсселер) және «Кит Брэндон: Портрет» (роман) кітаптарын жариялады. 1932 жылы Андерсон «Күштің шегінен асып» романын Копенгаверге арнады. Ол бұл кезде американ әдебиетінде бұрынғыдан аз ықпалды болса да, оның ең көп цитаталанған сөздері осы кейінгі туындыларында жарық көрді. Алайда, бұл кітаптар оның бұрынғы кітаптарынан нашар деп есептелді. «Күштің шегінен асып» романы кәсіби одақ қозғалысына деген оның қызығушылығын көрсетеді және 1929 жылы Солтүстік Каролина штатының Гастония қаласындағы Лорей-Милл ереуілі кезінде өтеді. Хемингуэй оны өзінің «Барың да бар, барың да жоқ» (1937) романында сатиралық түрде еске алады, онда ол Гастония туралы роман жазатын авторды екінші дәрежелі кейіпкер ретінде енгізеді. Өмірінің соңғы жылдарында Андерсон мен Копенхавер 1927 жылы жазда пайдалану үшін сатып алған Вирджиния штатының Троутдейл қаласындағы Рипшин шаруашылығында тұрды. Ол жерде тұрғанда, ол жергілікті газетке мақалалар жазды, олар оның өлімінен кейін жиналып, жарияланды.

Өлім

Андерсон 1941 жылғы 8 наурызда 64 жасында Оңтүстік Америкаға круиз барысында ауырып қайтыс болды. Бірнеше күн бойы ішінде дискомфорт сезінген, кейіннен перитонит диагнозы қойылды. Андерсон және оның әйелі Santa Lucia лайнерінен түсіп, Панаманың Колон қаласындағы ауруханаға барып, 8 наурызда қайтыс болды. Дәрігерлер жасаған сараптама көрсеткендей, жұтқан тіс тазалағыш ішкі органдарға зақым келтіріп, перитонитке әкелген. Андерсонның денесі АҚШ-қа жеткізіліп, Вирджиния штатының Марион қаласындағы Раунд Хилл зиратына жерленді. Оның қабір тасында: "Өмір, өлім емес, – ұлы саяхат" деп жазылған.

Мұра мен құрмет

1971 жылы Андерсонның Вирджиния штатының Троутдейл қаласындағы соңғы үйі, Рипшин фермасы деп белгілі болған, Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. 2012 жылы Андерсон Чикаго әдеби даңқ залына енгізілді. 1988 жылы автордың балалары мен немерелері Шервуд Андерсон қорын құрды. Ол жаңағы жазушыларға гранттар ұсынады. Олардың ең танымал сыйлығы – жыл сайынғы Шервуд Андерсон қорының жазушылар сыйлығы. 2009 жылы Қордың бірлескен президенттері Андерсонның немерелері Дэвид М. Спир және Майкл Спир болды, ал Андерсонның немересі Карлин Спир Шенкланд хатшы қызметін атқарды. Сонымен қатар, Андерсонның кейбір шөберелері S. A. F. ұйымында офицерлер мен басқарма мүшелері болып қызмет етті: Типп Миллер, Пол Шенкленд, Сюзи Спир, Анна МакКин, Марго Росс Сирс, Эйб Спир.