Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австралиялық саясаткер (1929 жылы туған)
Australian politician (born 1929)
Иан МакКахон Синклер (1929 жылдың 10 маусымында туған) – 1984 жылдан 1989 жылға дейін Ұлттық партияның төрағасы болған австралиялық бұрынғы саясаткер. 1965 жылдан 1989 жылға дейін ол дерлік барлық уақытта министр немесе оппозициялық жетекші болып қызмет етті, ал кейін 1998 жылдың наурыз айынан тамызына дейін Өкілдер палатасының спикері болды. Синклер Сиднейде дүниеге келді және Сидней университетінде заңды оқыды. Кейін ол Тамворт маңында шаруашылыққа жер сатып алды. Синклер 1963 жылы парламентке сайланды және 1965 жылы Мензис үкіметінің құрамына министр ретінде кірді. Келесі алты жылда ол Гарольд Холт, Джон Макьюэн, Джон Гортон және Уильям МакМахон басшылығымен түрлі лауазымдарды атқарды. Синклер 1971 жылы партияның төрағасының орынбасары болып сайланды. Ол Фрейзер үкіметінің жетекші мүшесі болды, бірінші кезектегі өнеркәсіп министрі (1975–1979), байланыс министрі (1980–1982) және қорғаныс министрі (1982–1983) қызметтерін атқарды. 1984 жылы Синклер Энтониді Ұлттық партияның төрағасы ретінде алмастырды. Ол партияны 1984 және 1987 жылдары өткен екі федералды сайлауға жетектеді, бірақ 1989 жылы оның орнына Чарльз Блант келді. Синклер 1990 жылдан 1998 жылғы сайлауда зейнеткерлікке шыққанға дейін парламенттегі тәжірибелі мүше болды. Ол парламенттегі соңғы айларын Боб Халверсонның кенеттен отставкасынан кейін Өкілдер палатасының спикері ретінде өткізді; ол осы лауазымды атқарған партиясының жалғыз өкілі. Ол сондай-ақ Барри Джонспен бірге 1998 жылғы конституциялық конвенцияның тең төрағасы болды. Питер Никсонмен бірге Синклер 1960 жылдары сайланған екі елдік/ұлттық депутаттың бірі болып табылады және ол Мензис үкіметінде және Бірінші Холт министрлігінде қызмет еткен соңғы тірі министр. Ол Ұлыбританияның құпия кеңесінің азаматтарының санатындағы сирек кездесетін австралиялық мүшелерінің бірі болғандықтан «Құрметті» атағына ие.
Ian McCahon Sinclair (born 10 June 1929) is an Australian former politician who served as leader of the National Party from 1984 to 1989. He served as either a minister or opposition frontbencher for all but a few months from 1965 to 1989, and later Speaker of the House of Representatives from March to August 1998. Sinclair was born in Sydney and studied law at the University of Sydney. He later bought a farming property near Tamworth. Sinclair was elected to parliament in 1963, and added to the ministry in 1965 as part of the Menzies Government. Over the following six years, he held various portfolios under Harold Holt, John McEwen, John Gorton and William McMahon. Sinclair was elected deputy leader of his party in 1971. He was a senior member of the Fraser government, spending periods as Minister for Primary Industry (1975–1979), Minister for Communications (1980–1982), and Minister for Defence (1982–1983). In 1984, Sinclair replaced Anthony as leader of the Nationals. He led the party to two federal elections, in 1984 and 1987, but was replaced by Charles Blunt in 1989. Sinclair was father of the parliament from 1990 until his retirement at the 1998 election. He spent his last months in parliament as Speaker of the House of Representatives, following the sudden resignation of Bob Halverson; he is the only member of his party to have held the position. He also served as co chair of the 1998 constitutional convention, alongside Barry Jones. Along with Peter Nixon, Sinclair is one of two Country/Nationals MPs elected in the 1960s still alive, and he is the last surviving minister who served in the Menzies Government and the First Holt Ministry. He is entitled to the Right Honourable prefix as one of the few surviving Australian members of the Privy Council of the UK.
Ерте өмір
Синклер 1929 жылғы 10 маусымда Сиднейде дүниеге келген. Ол Гертруда Хейзел (құрметті әкесі Смит) мен Джордж Маккаон Синклердің ұлы болған. Оның әкесі тікелей есепші, сонымен қатар Ку-ринг-гай кеңесінің вице-мэрі, Нокс грамматикалық мектебінің төрағасы және Пресвитериан шіркеуінің қарттарының бірі болды. Синклер Нокс грамматикалық мектебінде оқығаннан кейін Сидней университетіне түсіп, 1949 жылы бакалавр, ал 1952 жылы заң бакалавры дәрежесін алды. Ол 1950 жылдан 1952 жылға дейін №22 эскадрильясының Әуе күштерінде, Азаматтық Әуе күштерінің құрамында қызмет етті. Синклер Norton Smith & Co компаниясында кеңсе тақырыптары бойынша стажерлік өтті, бірақ заңгерлік мансабын жалғастырмады. Оның орнына Бендемер маңындағы мал жаю жерін сатып алып, Синклер мал шаруашылық компаниясын құрды және оның басқарушы директоры болды. 1962 жылдан 1965 жылға дейін «Фермерлер мен малшылар кооперативі» компаниясының директоры болды. 1970 жылғы 14 ақпанда 1960 жылы «Мисс Австралия» атанған Розмари Фентонға үйленді; олардың бір ұлы болды.
Sinclair was born in Sydney on 10 June 1929. He was the son of Gertrude Hazel (née Smith) and George McCahon Sinclair. His father was a chartered accountant who also served as deputy mayor of Ku ring gai Council, chairman of Knox Grammar School, and an elder of the Presbyterian Church. Sinclair attended Knox Grammar before going on to the University of Sydney, where he graduated Bachelor of Arts in 1949 and Bachelor of Laws in 1952. He served in the No. 22 Squadron RAAF from 1950 to 1952, as part of the Citizen Air Force. Sinclair served his articles of clerkship with Norton Smith & Co., but did not pursue a legal career. He instead took up a grazing property near Bendemeer and set up the Sinclair Pastoral Company, of which he became managing director. He was a director of the Farmers and Graziers' Co operative Limited from 1962 to 1965. He remarried on 14 February 1970 to Rosemary Fenton, who had been Miss Australia in 1960; they had one son together.
Саяси мансап
Кантри партиясының мүшесі Синклер 1961 жылы Жаңа Оңтүстік Уэльс заң шығарушы кеңесіне тағайындалды. 1963 жылғы федералды сайлауда Өкілдер палатасына сайлауға түсу үшін ол отставкаға кетті және Дэвид Драммонд зейнеткерлікке шыққаннан кейін Контри партиясы үшін Жаңа Англия округін сақтап қалды. 1966 жылғы федералды сайлаудан кейін ол Контри партиясы басшылығының орынбасары лауазымына кандидат болды, бірақ Дуг Энтонидан жеңілді. 1968 жылы Гортон үкіметінде Кеме қатынасы және көлік министрі болды. 1971 жылдың ақпанында Контри партиясының лидері Джон Макьюэн зейнеткерлікке шыққанда Энтони оның орнына сайланды, ал Синклер Питер Никсонды жеңіп, басшының орынбасары болды. Ол Бастапқы өнеркәсіп министрі болып тағайындалды. Бір айдан кейін Уильям МакМахон Джон Гортонның орнын либералдық партияның лидері және премьер-министр лауазымында басты. МакМахон Синклерді Сыртқы істер министрі етіп тағайындауды қалады, бірақ түрлі себептермен оны бастапқы өнеркәсіп саласында қалдырып, оның орнына Лес Бьюриді сыртқы істер министрі етіп тағайындады. Кейін Синклер Бьюри болмаған кезде сыртқы істер министрінің міндетін атқарушы болып қызмет етті. 1973 жылы Синклер гомосексуализмді қылмыс деп санамау туралы Джон Гортонның ұсынысын қолдаған алты елдік депутаттың бірі болды. Уитлэм лейбористік үкіметінің үш жыл оппозицияда болғаннан кейін, ол 1975 жылы Фрейзер үкіметінде қайтадан Бастапқы өнеркәсіп министрі болды. 1977 жылы Синклер Ұлыбританияның құпия кеңесіне тағайындалды. Осыған байланысты Синклер министрліктен кетті. Оның жақтастары есепті бірнеше себеппен сынады, оның ішінде тергеу құпия түрде жүргізілді, оның жариялануы Синклердің әділ сотқа құқығын шектеді және оның құрамындағы Уокер мен Финнайн екеуі де Лейбористік партияның мүшелері болғандықтан саяси жағынан бейтарап болмады. 1980 жылдың сәуірінде Синклер компания есептерін жалғандау, қол қою және жалған мәлімдемелер жасау фактілері бойынша тоғыз қылмыстық іс бойынша айыпталды. 1980 жылдың 15 тамызында, Жаңа Оңтүстік Уэльс округтік сотында 23 күндік сот процесінен кейін ол барлық айыптаулар бойынша кінәсіз деп танылды. Синклер 1980 жылдың тамызында арнайы сауда өкілі министрі болып қайтадан қызметке кірді. 1980 жылғы сайлаудан кейін ол Байланыс министрі болды. 1982 жылдың мамырында ол Қорғаныс министрі болып тағайындалды және 1983 жылғы сайлауда үкімет жеңілгенге дейін осы лауазымда қалды. 1984 жылдың шілдесінде Австралиялық Playboy журналына берген сұхбатында Синклер бұрын Глен Мари Нортпен некеден тыс қарым-қатынаста болғанын мойындады. Сұхбаттың көшірмелері 1984 жылғы сайлау науқаны кезінде оның сайлау округінде таратылды. Сайлау алдында Синклер Австралиядағы ЖҚТБ/АИТС таралуын Лейбористік партияның фактілік қатынастарды мойындауымен және гомосексуализмді қалыпқа келтіруімен байланыстырды. Ол ВИЧ-пен ластанған қан құюдан үш нәресте өлгеннен кейін: "Егер лейбористер гомосексуализмді норма ретінде жарияламағанда, мен осы үш жасөсперімге АИТС ауруының өте қайғылы және қасіретті таралуы болмас еді деп сенемін" деді. 1985 жылы Синклер ұйымның фермерлердің қолдауына ие еместігі туралы талаптарына байланысты Ұлттық фермерлер федерациясымен қақтығысқа түсті. Ол сондай-ақ бірнеше рет Либералдық партиямен қақтығысты. Ол Либералды-Ұлттық партияның консервативтілігі мен Либералды партияның "кіші либералды" қанатының үйлеспеушілігін келтіре отырып, Либералды-Ұлттық партияның бірігуіне шақыруларды ашық түрде қабылдамады. 1986 жылдың наурыз айында ол либералдыларды Джон Говардтың басшылығын әлсіретуде және осылайша Коалицияның жеңіске жету мүмкіндігін бұзуда деп айыптады. Ол бұрынғы либералды премьер-министр Малкольм Фрейзердің апартеидтік Оңтүстік Африкаға қарсы санкцияларды қолдағанын айыптап, оны "Оңтүстік Африкаға және ондағы ақ нәсілділерге қарсы алалаушылық" деп айыптады. Синклер апартеидті "теңізден жек көретінін" жариялады, бірақ санкциялар тым "қатаң" деп сенді. Ол Оңтүстік Африканың Біріккен Ұлттар Ұйымына қайта қабылдануын, спорттық бойкотты алып тастауды, Австралия сауда комиссиясын қайта құруды және Австралия мен Оңтүстік Африка арасындағы тікелей рейстерді қолдады. Ұлттық партияның басшылығымен қатар Синклер оппозицияның қорғаныс жөніндегі өкілі болды. 1986 жылдың тамызында ол Сиднейде өткен Халықаралық демократиялық одақтың кездесуінде Тынық мұхит сауда блогын құруды ұсынды. Бұл ұсынысты сыртқы істер министрі Эндрю Пикок та қолдады. Оның мақсаты - АҚШ және Еуропалық қоғамдастық сияқты "үлкен сауда протекционистерінің зиянды саясатын азайту" болды. Жыл соңында Синклер ANZUS-тың құндылығына күмән келтірді, Австралияның Жаңа Зеландияға қатысты міндеттемелерін қайта қарастыру керектігін айтты, өйткені ол тым оқшаланған болып кеткен. Ол сондай-ақ Австралияның Дибб есебінде қарастырылғаннан гөрі белсенді рөлді қабылдауы керек деп сенді. Ол 1987 жылғы төңкерістен кейін Фиджиге сауда санкцияларын қабылдауға қарсы болды және сыртқы істер министрі Билл Хейден төңкерістің жасаушыларына көңіл білдіргені үшін айыпталды. 1987 жылғы сайлауға дейін Синклер Квинсленд премьер-министрі және штаттық Ұлттық партияның лидері Джо Бжелке Петерсеннің федералды саясатқа кіріп, премьер-министр болуға бағытталған "Джо Канберраға" науқанымен айналысты. Науқан "1987 жылдың басынан бастап еңбек емес бірліктің кез келген түрін жойды" және Коалицияның бөлінуіне әкелді. Сайлаудан кейін Квинсленд филиалы Синклерді басшылықтан қуу әрекеттерін жалғастырды. 1980-жылдардың соңында Синклер Австралияға азиялық иммиграция деңгейі туралы пікірталасқа тартылды, елге кіретін азиялықтар санын азайтуды жақтады. 1988 жылдың тамызында ол былай деді:
A member of the Country Party, Sinclair was appointed to the New South Wales Legislative Council in 1961. He resigned in order to seek election to the House of Representatives at the 1963 federal election, retaining the Division of New England for the Country Party after the retirement of David Drummond. He stood for the deputy leadership of the Country Party after the 1966 federal election, but was defeated by Doug Anthony. In 1968, he became Minister for Shipping and Transport in the Gorton government. When Country Party leader John McEwen retired in February 1971, Anthony was elected as his replacement and Sinclair defeated Peter Nixon for the deputy leadership. He was appointed Minister for Primary Industry. A month later, William McMahon replaced John Gorton as Liberal leader and prime minister. McMahon wanted Sinclair to become Minister for Foreign Affairs, but for various reasons had to keep him in the primary industry portfolio and appoint Les Bury as foreign minister instead. Sinclair did later serve as acting foreign minister in Bury's absence. In 1973, Sinclair was one of the six Country MPs to vote in favour of John Gorton's motion calling for the decriminalisation of homosexuality. After spending the three years of the Whitlam Labor government in opposition, he again became Minister for Primary Industry in 1975, in the Fraser government. In 1977, Sinclair was appointed to the Privy Council of the United Kingdom. As a result, Sinclair resigned from the ministry. His supporters criticised the report on several grounds, including that the inquiry was conducted in secret, that its release prejudiced Sinclair's right to a fair trial, and that it was politically biased as both Walker and Finnane were members of the ALP. In April 1980, Sinclair was charged with nine counts of fraud, relating to forging, uttering, and making false statements on company returns. He was found not guilty on all charges on 15 August 1980, following a 23 day trial in the District Court of New South Wales. Sinclair returned to the ministry in August 1980 as Minister for Special Trade Representations. After the 1980 election he was made Minister for Communications. He was finally made Minister for Defence in May 1982, holding the position until the government's defeat at the 1983 election. In an interview with Australian Playboy in July 1984, Sinclair acknowledged a previous extramarital relationship with socialite Glen Marie North. Copies of the interview were distributed in his electorate during the 1984 election campaign. In the lead up to the election, Sinclair controversially attributed the spread of HIV/AIDS in Australia to the Labor Party's recognition of de facto relationships and normalisation of homosexuality. After the deaths of three babies from HIV contaminated blood transfusions, he stated that "if it wasn't for the promotion of homosexuality as a norm by Labor, I am quite confident that the very tragic and sad passing on of the AIDS disease [ ] to those three poor babies would not have occurred. In 1985, Sinclair came into conflict with the National Farmers' Federation over his claims that the organisation did not have the support of farmers. He also came into conflict with the Liberal Party on a number of occasions. He publicly rejected calls for a Liberal–National party merger, citing the incompatibility of the National Party's conservatism and the "small l liberal" wing of the Liberal Party. In March 1986, he accused Liberals of undermining the leadership of John Howard and thereby harming the Coalition's chances of victory. He denounced former Liberal prime minister Malcolm Fraser's support of sanctions against apartheid South Africa, accusing him of "prejudice against Southern Africa and the whites there". Sinclair proclaimed a "deep abhorrence" of apartheid, but believed the sanctions were too "heavy handed". He supported the re admission of South Africa to the United Nations, the lifting of the sporting boycott, the re establishment of an Australian trade commission, and direct flights between Australia and South Africa. In addition to his leadership of the National Party, Sinclair continued to be the opposition spokesman on defence. In August 1986, he suggested the formation of a Pacific trade bloc at a meeting of the International Democrat Union in Sydney. The proposal, also supported by shadow foreign minister Andrew Peacock, was designed to "minimise the harmful policies of major protectionist trading nations" like the U. S. and the European Communities. Later in the year, Sinclair questioned the value of ANZUS, stating that Australia should reconsider its commitments to New Zealand as it had become too isolationist. He also believed Australia should adopt a more assertive role than provided for in the Dibb Report. He opposed trade sanctions on Fiji following the 1987 coups d'état and was accused by foreign minister Bill Hayden of sympathising with the perpetrators. In the lead up to the 1987 election, Sinclair dealt with the "Joh for Canberra" campaign, an ambitious bid by Queensland premier and state National leader Joh Bjelke Petersen to enter federal politics and become prime minister. The campaign "derailed any semblance of non Labor unity from the beginning of 1987", and resulting in the Coalition splitting. After the election, the Queensland branch continued its efforts to oust Sinclair from the leadership. In the late 1980s, Sinclair was drawn into the debate over the levels of Asian immigration to Australia, favouring a reduction in the number of Asians allowed into the country. In August 1988, he said:
"Біздің айтқанымыз – егер қоғамда азиялықтардың басқаларға қарағанда артық жиналу қаупі болса, оны бақылау керек. Мен қазір азиялықтардың санын азайту қажет деп сенемін. Біз Оңтүстік Африканың бөлінуін, Лондонның бөлінуін қаламаймыз. Біз АҚШ-тың түс бөлінуін де қаламаймыз." Бірнеше күннен кейін ол Говардтың өтініші бойынша "мәлімдемелерін жұмсартты" және ол азиялықтарды арнайы мақсат тұтқанын жоққа шығарды. Келесі айда Говардтың қысымымен ол ұқсас пікір білдіргені үшін Ұлттық Сенат лидері Джон Стоунды көлеңкелі министрліктен "өкінішпен" қуып шықты. Бұл оның партиясының көпшілігі үшін либералдықтарға бағыну ретінде қарастырылды. 1989 жылдың мамырында Коалициялық партиялардың екеуінде де басшылыққа шақырулар бірдей уақытта болды, Пикок Говардты либералдық партияның лидері ретінде ығыстырды, ал Чарльз Блант Синклерді ауыстырды. Синклердің жеңілісінің тікелей себебі Хоук үкіметінің бидай өнеркәсібін реттеуіне шартты қолдауы болды. Алайда, партия басшылығында жаңа буынның келу уақыты келді деген де сезім болды. Блант 1990 жылғы сайлауда өзінің мандатын жоғалтқаннан кейін Синклер NPA басшылығын қайтаруға тырысты, бірақ Тим Фишерден жеңілді және артқа отырып қалды. Осылайша ол Коалиция құрылғаннан бері Австралияның премьер-министрінің орынбасары болмаған алғашқы NPA лидері болды.
"What we are saying is that if there is any risk of an undue build up of Asians as against others in the community, then you need to control it I certainly believe, that at the moment we need to reduce the number of Asians We don't want the divisions of South Africa, we don't want the divisions of London. We really don't want the colour divisions of the United States." A few days later he "toned down his statements" at the request of Howard and denied that he had specifically targeted Asians. The following month, following pressure from Howard, he sacked National Senate leader John Stone from the shadow ministry for making similar comments, "with regret". This was seen by many in his party as a capitulation to the Liberals. In May 1989, there were simultaneous leadership challenges in both Coalition parties, with Peacock displacing Howard as Liberal leader and Charles Blunt replacing Sinclair. The immediate trigger for Sinclair's defeat was dissatisfaction with his conditional support for the Hawke government's deregulation of the wheat industry. However, there was also a sense that it was time for a generational change in the party leadership. When Blunt lost his seat at the 1990 election, Sinclair made an attempt to regain the NPA leadership, but was defeated by Tim Fischer, and retired to the back bench. He was thus the first NPA leader since the formation of the Coalition to have never served as Deputy Prime Minister of Australia.
Басшылықтан кейінгі кезең
1991 жылдың қыркүйегінде Синклер екі жүрек айналма операциясынан өтті. 1993 жылдың 23 наурызында, Коалиция 1993 жылғы федералды сайлауда жеңілгеннен кейін он күн өткен соң, Синклер партия басшылығы үшін Тим Фишерге қарсы күресті, бірақ жеңіліске ұшырады. 1993 жылға қарай Синклер Палатаның ең тәжірибелі депутаты атанды, Роберт Мензиспен бірге қызмет өткерген жалғыз депутат және "Соңғы құрметтілердің" бірі (Парламент мүшелері, Ұлыбританияның Жеке кеңесіне мүше). Егер Коалиция 1993 жылғы сайлауда жеңіске жетсе, ол спикерлікке үміткер ретінде қарастырылды, алайда бұл орындалмады. 70 жасқа жуық Синклер 1998 жылғы сайлауда парламенттен зейнеткерлікке шығу ниетін жариялады. 1998 жылдың ақпан айында Говард Синклерді Конституциялық конвенцияның төрағасы етіп тағайындады, онда Австралияның республика болу мүмкіндігі талқыланды. Наурыз айында спикер Боб Халверсон күтпеген жерден отставкаға кеткен кезде, Синклер оның орнына сайланды. Ол өзінің мерзімінің соңғы жеті айында спикер болып қызмет етті, бұл кезде ол көбінесе академиялық стильдегі халат киіп жүрді. Синклер спикерлігін сақтап қалу үшін, Говард үкіметі қайта сайланған жағдайда парламентте қалуға ниеттенді. Алайда, Синклер Халверсон спикерліктен кеткенге дейін зейнеткерлік туралы жариялаған еді, және Стюарт Сент-Клэр бұрыннан-ақ Жаңа Англияда оның орнына алдын ала таңдалған болатын. Нәтижесінде, Синклер зейнеткерлігін кері қайтара алмады, ал Сент-Клэр оның орнына бас тартудан бас тартты. Сент-Клэр 1998 жылғы сайлауда Синклерден кейін парламентке өтті. Зейнеткерлікке шыққан кезде ол Мензис, Холт және Гортон үкіметтерінің соңғы тірі қалған парламент мүшесі болды.
Sinclair underwent a double heart bypass surgery in September 1991. On 23 March 1993, ten days after the Coalition lost the 1993 federal election, Sinclair unsuccessfully challenged Tim Fischer for the party leadership. By 1993, Sinclair was the Father of the House, the only sitting MP to have served with Robert Menzies, and "the last of the Right Honourables" (MPs with membership in the Privy Council). He was seen as a candidate for the speakership if the Coalition won the 1993 election, however this did not eventuate. Aged nearly 70, Sinclair announced his intention to retire from parliament at the 1998 election. In February 1998 Howard appointed Sinclair as Chairman of the Constitutional Convention, which debated the possibility of Australia becoming a republic. When Speaker Bob Halverson suddenly resigned in March, Sinclair was elected to replace him. He served as speaker for the last seven months of his term, during which he usually wore an academic style gown. As a result of his election as Speaker, Sinclair wanted to remain in Parliament, in order to stay on as Speaker if the Howard government were to be re elected. However, Sinclair had announced his retirement before Halverson's resignation as Speaker, and Stuart St. Clair had already been preselected as his replacement in New England. Ultimately, Sinclair was unable to reverse his retirement, and St. Clair refused to stand aside for him. St. Clair ultimately succeeded Sinclair at the 1998 election. At the time of his retirement, he was the last parliamentary survivor of the Menzies, Holt and Gorton governments.
Саясатта
2001 жылдың қаңтар айында ол Австралия орденінің серігі (AC) болып тағайындалды. 2009 жылға қарай Синклер халықаралық, коммерциялық емес, тәуелсіз көмек көрсету ұйымы AUSTCARE президенті болды. 2000 жылдың 1 наурызында Синклер өңірлік және ауылдық жаңару қорының (FRRR) тұңғыш төрағасы болды, бұл қоры өңірлік қауымдастықтарға гранттар беретін коммерциялық емес ұйым. Ол 2019 жылдың 30 маусымында зейнетке шықты, ал оның орнын Тим Фэрфакс басты. Синклер сондай-ақ бірнеше жыл Австралия Скауттар қауымдастығының Жаңа Оңтүстік Уэльс бөлімшесінің құрметті президенті қызметін атқарды және 2019 жылы зейнетке шықты. 2020 жылғы Әлемдік скаут күнінде ол Скауттардың Ұлттық президенттері сыйлығымен марапатталды.
In January 2001, he was appointed a Companion of the Order of Australia (AC). As of 2009, Sinclair was the President of AUSTCARE, an international, non profit, independent aid organisation. On 1 March 2000, Sinclair became the inaugural chairman of the Foundation for Rural and Regional Renewal (FRRR), a non profit organisation which issues grants to regional communities. He retired on 30 June 2019 and was succeeded by Tim Fairfax. Sinclair also served for several years as the Honorary President of the Scout Association of Australia, New South Wales Branch, retiring in 2019. He received Scouts’ National Presidents Award on World Scout Day 2020.