Локхид F-94 Starfire: Бірінші буынғы барлық ауа-райы жағдайындағы ұрыс қимылына қабілетті ұшақ
Lockheed F-94 Starfire
Lockheed F-94 Starfire: бірінші реактивтік, тәулік бойы ұшатын ұрыс ұшағы. Корея соғысында қолданылды, кеңейтілген радар және автоматты ату жүйесімен жабдықталған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Барлық ауа райындағы ұрыс ұшақтары сериясы
Series of all weather interceptor aircraft
Lockheed F-94 Starfire – Lockheed Corporation компаниясы жасаған және өндірген бірінші буын реактивті, күндіз/түнде барлық ауа райында жұмыс істейтін ұрыс ұшағы. Бұл Корей соғысы кезінде қолданысқа түскен алғашқы реактивті ұшақ болды. F-94 1948 жылы АҚШ Әскери-әуе күштері (USAF) берген талапнамаға сәйкес жасалды. Бұл талапнама Совет Одағының соңғы әскери жетістіктерін ескере отырып, поршеньді қозғалтқыштарды ауыстыруға қабілетті, күндіз және түнде жұмыс істей алатын жаңа ұрыс ұшағын іздеуге бағытталған болатын. F-94 сәтті Lockheed T-33 Shooting Star оқу ұшағының негізінде құрастырылды. Қалыптасқан ұшақтың қарапайым түрлендірілуі USAF шенеуніктері оны аз тәуекелдік нұсқа деп қарауына және осы үлгіні сатып алуды шешуіне себеп болды. F-94-тің көптеген бөліктері алдыңғы ұшақпен ортақ болды, ал сыртқы өзгерістердің көп бөлігі көп қару, радар және автоматты атыс басқару жүйесі орналасқан үлкен мұрын бөлігін қабылдаумен байланысты болды. Allison J33 қозғалтқышына форсаждық камера қосылып, қуаты арттырылды. 1949 жылдың 16 сәуірінде YF-94 прототипі алғашқы ұшуын жасады. Бастапқы қиындықтарға қарамастан, олар тез шешілді. 1950 жылдың мамыр айында F-94A Әуе қорғанысы басқаруының (ADC) негізгі операторымен бірге операциялық қызметке кірді, онда бұл үлгі барлық ауа райындағы ұрыс ұшағы ролінде поршеньді қозғалтқышты North American F-82 Twin Mustang ұшағын ауыстырды. Одан кейін F-94B жетілдірілген үлгі пайда болды, ол жоғары қозғалтқыш сенімділігімен және кеңірек кабинасымен ерекшеленді. Сондай-ақ, жұқарақ қанаттары, қуатты Pratt & Whitney J48 қозғалтқышы және жаңа Hughes E-5 атыс басқару жүйесімен жабдықталған F-94C пайда болды. Арнайы әуеде барлау нұсқасы да қоса алғанда, тағы да бірнеше үлгілер ұсынылды, бірақ олардың ешқайсысы іске асырылмады. Ұрыс ұшағы ролінде F-94 кейбір поршеньді қозғалтқыштармен жасалған алдыңғы үлгілеріне қарағанда аз ұшу қабілетіне және Жер үстіндегі басқаруға көбірек тәуелділікке ие болды. ADC-нің пайдалануынан басқа, ол 1950 жылдардың басында Корея соғысы кезінде түрлі советтік ұшақтарына қарсы қолданылған Қиыр Шығыс Әуе күштерімен де пайдаланылды. Аляска Әуе командасы (AAC) және Ұлттық әуе күзеті (ANG) де F-94 ұшағын пайдаланды. Оның қызмет ету мерзімі салыстырмалы түрде қысқа болды, 1950 жылдардың ортасында Northrop F-89 Scorpion және North American F-86D Sabre сияқты жаңа ұшақтар пайда болғандықтан, оларды ауыстыру процесі басталды. Соңғы ұшақ 1958 жылы USAF қызметінен алынды, ал ANG бір жылдан кейін F-94 ұшақтарын зейнеткерлікке шығарды.
The Lockheed F 94 Starfire is a first generation jet powered all weather day/night interceptor aircraft designed and produced by Lockheed Corporation. It was the first operational United States Air Force (USAF) fighter equipped with an afterburner as well as being the first jet powered all weather fighter to enter combat during the Korean War. The F 94 was developed to fulfil a specification issued by the USAF in 1948, seeking a new interceptor capable of day and night operations to replace its piston engined types in light of recent military advances made by the Soviet Union. The F 94 was derived from the successful Lockheed T 33 Shooting Star trainer; being a relatively simple conversion from an established aircraft led to USAF officials viewing it as a low risk option and opting to procure the type. Maintaining a high level of parts commonality with the preceding aircraft, the majority of the F 94's external changes were related to the adoption of a larger nose that accommodated multiple guns, radar, and an automatic fire control system. Engine thrust was also bolstered by adding an afterburner to the Allison J33 powerplant used. On 16 April 1949, the prototype YF 94 conducted its maiden flight. While teething problems were encountered, these were overcome relatively quickly. During May 1950, the F 94A reached operational service with Air Defense Command (ADC), its principal operator, where the type soon replaced the piston engined North American F 82 Twin Mustang in the all weather interceptor role. It was soon followed by the F 94B, a refined model that proved to have greater engine reliability and a more spacious cockpit; the F 94C equipped with a thinner wing, a more powerful Pratt & Whitney J48 engine, and a new Hughes E 5 fire control system also followed. Further models, including a dedicated aerial reconnaissance variant, were proposed but ultimately not pursued. In the interceptor role, the F 94 proved to have less endurance and greater reliance upon Ground Control Interception methods than some of its piston engined predecessors. Beyond its use by ADC, it was also operated by the Far East Air Force, which used the type against various Soviet supplied aircraft during the Korean War of the early 1950s. The Alaskan Air Command (AAC) and the Air National Guard (ANG) also operated the F 94. It had a relatively brief operational life, the replacement process commencing in the mid 1950s in favor of more advanced fighters such as the Northrop F 89 Scorpion and North American F 86D Sabre. The last aircraft was withdrawn from USAF service in 1958, while the ANG opted to retire its F 94s only one year later.
Өмірбаян
1948 жылғы 8 қазанда АҚШ Әуе күштері (USAF) жаңа жалпы операциялық талаптарды жариялады, онда ескірген Northrop F-61 Black Widow және North American F-82 Twin Mustang ұшақтарын ауыстыру үшін радармен жабдықталған жойғыш ұшақ қажет екені айтылды. Бұл жаңа жойғыш ұшақ, ең алдымен, Туполев Ту-4 бомбалаушысы сияқты жаңа советтік ұшақтардың пайда болуына тойтарыс беру үшін жобаланды. Curtiss Wright XF-87 Blackhawk ұшағы USAF-тың алғашқы реактивтік түнгі жойғышы болу ниетімен жасалған, бірақ оның көрсеткіштері қанағаттандырмайтын болды. Сондықтан Lockheed компаниясына жеделдетілген бағдарлама бойынша түнгі жойғыш ұшақты жобалау туралы өтініш жіберілді. Дамуды үдету үшін бұл алғашқы сынақ ұшақтары қолданыстағы T-33 ұшақтарынан қайта жабдықталды; олардың компоненттерінің 75% дерлік үлесі бұрынғы F-80 және T-33A ұшақтарында қолданылғандармен сәйкес келді. Ұшу сынақтары сынақ ұшағының жеткілікті көрсеткіштерге ие екенін анықтады. 1949 жылдың соңына қарай бағдарлама USAF тарапынан күштірек жойғыштарға қатысты қысымға байланысты қайта құрылды; F-94A моделі ең жылдам жеткізілетін болса, ал F-94C моделі мүмкіндіктері жағынан күштірек және амбициялырақ болды. F-94 үшін таңдалған атыс басқару жүйесі Hughes E-1 болды; бұл құрылғы AN/APG 33 радарын (Convair B-36 Peacemaker ұшағының құйрық пулеметтерін бағыттаған AN/APG 3 радарын негізге алған) және Sperry A-1C есептегіш нысанасын қамтыды. Осы бортындағы радар жүйесінің қысқа қашықтығына байланысты ол тек ұшу миссиясының соңғы кезеңінде ғана пайдалы болды; керісінше, F-94 көбінесе алдыңғы ұшақтарды ауыстырғандай, дәстүрлі жерден басқарылатын ұшу арқылы бағытталды. Қосымша электрондық жабдықтар ұшақтың салмағын арттырды, сондықтан оған қуаттырақ қозғалтқыш қажет болды. T-33A ұшағына стандартты орнатылған Allison J33A-35 центробегтік турбореактивтік қозғалтқышы, J33A-33 моделімен – жану камерасымен жабдықталған күштірек нұсқамен ауыстырылды. F-94 – АҚШ-та жасалған жану камерасы бар алғашқы реактивтік ұшақ болуға тиіс болды. J33A-33 қозғалтқышының стандартты итерілу күші , ал су инъекциясымен бұл көрсеткіш дейін, ал жану камерасын қосу арқылы максималды итерілу күші дейін артты. Салмақтың артуы және жану камерасын пайдалану F-94 ұшағының ішкі жанар май сыйымдылығын айтарлықтай төмендетті. YF-94A ұшағының жану камерасы көптеген бастапқы проблемаларға тап болды, олар көбінесе тұтандырғышымен және жалынды тұрақтандыру жүйесімен байланысты болды. 109 F-94A ұшағы жасалды. Бұл модель ұшақ экипаждары тарапынан жақсы қабылданалмағандықтан, қызметке қысқа ғана уақытқа енгізілді. Басты шағымдардың бірі – оның сенімді емес J33 қозғалтқышы болды, ол жиі жердегі тоқтатуға себеп болды және көптеген экипаждар оны қауіпсіз деп санамады. Ұшу кезінде ұшақ тұрақсыз және жоғары биіктікте ұшқанда маневрлеу қиын деп бағаланды. Ұшқыштар мен радар операторлары пилот кабинасының өте тар екенін анықтады, бұл оларға ескертулер мен шабуылдар кезінде күтілетіндей, жылдам кіруге және шығуға мүмкіндік бермеді. Сонымен қатар, катапульдік креслоларға арналған кеңістік тым тар болды, нәтижесінде авариялық катапульта жасау кезінде бірнеше қайғылы оқиғалар орын алды.
On 8 October 1948, the United States Air Force (USAF) issued a new general operating requirement that called for a radar equipped interceptor to replace the aging Northrop F 61 Black Widow and North American F 82 Twin Mustang. This new interceptor was specifically designed to counter the emergence of new Soviet aircraft such as the Tupolev Tu 4 bomber (reverse engineered from the Boeing B 29 Superfortress). The Curtiss Wright XF 87 Blackhawk had been developed with the intention of becoming the USAF's first jet powered night fighter, but its performance was subpar. Accordingly, Lockheed was approached by the service with a request to design a jet night fighter on a crash program basis. To accelerate development, these early test aircraft were converted from existing T 33s; they maintained roughly 75% commonality in terms of components with those used in the earlier F 80 and T 33As. Flight testing determined the test aircraft to possess adequate performance. By the end of 1949, the program had been restructured to fulfil pressure from the USAF for more capable fighters; an more austere model, the F 94A, would be delivered quickest while a more capable and ambitious model, the F 94C, was produced. The fire control system selected for the F 94 was the Hughes E 1; this unit incorporated an AN/APG 33 radar (derived from the AN/APG 3, which directed the Convair B 36 Peacemaker's tail guns) and a Sperry A 1C computing gunsight. Due to the short range of this onboard radar system, it was useful only during the terminal phases of the interception mission; instead, the F 94 would largely be directed through traditional ground controlled interception, akin to the preceding aircraft that it would replace. The additional electronic equipment increased the weight of the aircraft, thus it required a more powerful engine. The Allison J33A 35 centrifugal turbojet engine, which had been installed as standard on the T 33A, was replaced with a more powerful afterburner equipped model, the J 33 A 33. The F 94 was to be the first US production jet with an afterburner. The J33 A 33 had standard thrust of , and with water injection this was increased to and with afterburning a maximum of thrust. The combination of added weight and the use of an afterburner considerably reduced the F 94's internal fuel capacity. The YF 94A's afterburner suffered numerous teething problems, typically related to its igniter and the flame stabilization system. 109 F 94As were produced. This model was only in operational service for a brief time as it was originally built and was not received well by its aircrews. The main source of complaints was its somewhat unreliable J33 engine, which frequently necessitated ground aborts and had been deemed by many crews to be unsafe. In flight, the aircraft was often judged to be unstable and difficult to maneuver when flown at high altitude by its pilots. The pilot and radar operator commonly found that the cockpit was too narrow for them to be able to quickly enter and exit the aircraft, which was routinely expected during alerts and scrambles. Furthermore, the clearance for the ejection seats was too small, resulting in several tragic accidents during emergency ejections.
F-94B
1951 жылдың қаңтарында жетілдірілген F 94B қызметке түсті; ол сыртқы түрінен F 94A-дан дерлік еш айырмашылығы жоқ болатын. Allison J33 қозғалтқышына бірнеше өзгерістер енгізіліп, оның сенімділігі артырылды. 356 F 94B ұшағы құрастырылды. Бұл ұшақ, әсіресе алдыңғы үлгісімен салыстырғанда, өте сенімді болып шықты және қызмет ету кезінде аздаған мәселелерге ғана тап болды. Бұл жетілдірілген модель F 94A-ны жедел міндеттегі эскадрильяларда тез арада алмастырды, содан кейін бұл ескі ұшақтар уақытша Lockheed компаниясына қайтарылды, олар қайта жабдықталып, F 94B стандартына сәйкес қайта құрастырылды. Сол кезде АҚШ Әскери-әуе күштерінің ұшаққа деген қызығушылығы төмен болғандықтан, Lockheed компаниясы екі F 94B ұшағын YF 94C прототиптеріне айналдырып, бағалау мақсатында өз қаражатымен дамытуды шешті. Оның өнімділігін арттыру үшін толығымен жаңа және әлдеқайда жұқа қанат, сондай-ақ қапталды құйрық бөлігі жасалды. J33 қозғалтқышы Rolls Royce Tay-дің лицензиялық нұсқасы болып табылатын, қуаты жоғары Pratt & Whitney J48 қозғалтқышымен ауыстырылды, бұл J33-ке қарағанда қуатын едәуір арттырып, құрғақ итеру күшін және кейіннен жану кезінде шамамен күшін қамтамасыз етті. Өртке бақылау жүйесі жаңа Hughes E 5 және AN/APG 40 радарымен жаңартылды, бұл өзгеріс үлкен мұрын бөлігін пайдалануды талап етті. Барлық зеңбіректер алынып тасталды және олардың орнына мұрын бөлігінің айналасында орналасқан алты ракетадан тұратын төрт топтан құралған зымыран қару-жарағы орнатылды. Бұл ракеталар жерде қайта жүктеу үшін жоғары және сыртқа қарай иілмелі төрт панельде тасымалданды. Ұшу кезінде бұл ракеталар әдетте мұрын бөлігін қоршап тұрған төрт ішкі жабылатын есіктің артында жасырылатын. Lockheed компаниясының сынақ ұшқышы Тони ЛеВирдің сөзіне сәйкес, F 94C тік құлау кезінде және соңынан жануды қосып, дыбыс жылдамдығынан асып кетуге қабілетті болған. F 94C – ресми түрде Starfire деп аталған жалғыз модель болды. 100-ші ұшақтан кейін ортаңғы қанатқа алдыңғы жиектеріне ракеталық контейнерлер қосылды, бұл бұрынғы зеңбірек контейнерлеріне ұқсас, әрқайсысы 12 ракетаға арналған және ракеталарды ату кезінде тасталатын, сымбатты аэродинамикалық мұрындық қақпақпен жабдықталған. Көбінесе мұрындық ракеталар орнатылмайтын, ал ортаңғы қанаттағы ракеталар жалғыз қару болып табылатын. Ұшақтың бұл нұсқасы Жартылай Автоматты Жердегі Орта (SAGE) әуе қорғанысы жүйесінде кеңінен қолданылды.
During January 1951, the improved F 94B entered service; it was outwardly virtually identical to the F 94A. The Allison J33 engine had received several modifications to make it considerably more reliable. 356 F 94Bs were completed. It proved to be a fairly reliable aircraft, particularly in comparison to its predecessor, and encountered relatively few problems during its service life. This improved model quickly replaced the F 94As in service with the active duty squadrons, after which these older aircraft were temporarily returned to Lockheed to be re engined and rebuilt to F 94B standards. At the time, USAF interest in the aircraft was allegedly lukewarm, thus Lockheed opted to fund development themselves, converting two F 94B airframes into YF 94C prototypes for evaluation. To improve performance, a completely new and much thinner wing was designed, along with a swept tail surface. The J33 engine was replaced with a more powerful Pratt & Whitney J48, a license built version of the afterburning Rolls Royce Tay, which dramatically increased power over the J33, producing a dry thrust of and approximately with afterburning. The fire control system was upgraded to the new Hughes E 5 with an AN/APG 40 radar, a change which required the use of a much larger nose. All of the guns were removed and replaced with all rocket armament consisting of four groups of six rockets in a ring around the nose. These rockets were carried in four panels that could be hinged upwards and outwards for ground reloading. In flight, these rockets were normally hidden aft of four inwards folding doors that surrounded the nose cone. According to Lockheed test pilot Tony LeVier, the F 94C was capable of supersonic flight in a steep dive with afterburner engaged. The F 94C was the only variant to be officially named Starfire. After the 100th aircraft, mid wing rocket pods were added to the leading edges, similar in concept to the previous gun pods, holding 12 rockets apiece and fitted with a frangible aerodynamic nose cap which was discarded when firing the rockets. Most of the time, the nose rockets were not fitted, and the mid wing pod rockets were the sole armament. This version of the aircraft was extensively used within the Semi Automatic Ground Environment (SAGE) air defense system.
F-94D
F 94D моделі бір орындық истребитель-бомбардировщик ретінде ұсынылды, қанаттарының астына бомбалар мен ракеталар орнатылып, сондай-ақ алдыңғы бөлігіне сегіз пулемет орнатылды. Ол 317-ші, 318-ші және 319-шы эскадрильяларда қолданылып келген винтті F 82F Twin Mustang ұшақтарын алмастырды. 1949 жылы Кеңес Одағының Туполев Ту-4 стратегиялық бомбалаушысын көрсеткеннен кейін F-82 ұшақтары ішкі кеңістіктегі ұшуды ұстау қызметіне жұмылдырылды, оның кейбір үлгілері Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Кеңес Шығысында қонудан кейін тәркіленген B-29 Superfortress ұшағының кері инженериялық нұсқасы болды. F 82F ұшақтары күндіз де, түні де, кез келген ауа-райы жағдайында тиімді ұшуды ұстауға қабілетті, ұзақ қашықтыққа ұша алатын, бірақ бөлшектердің жетіспеушілігіне себеп болатын логистикалық қолдаудың жетіспеушілігі байқалды. Дегенмен, реактивті F 94A ұшақтары F 82 ұшақтарына қарағанда аз қашықтыққа ұшатын және жақын жердегі бақылау радарын (GCI) пайдаланып, жау ұшақтарына бағытталды. Бірақ канатының соңғы эскадрильясы 1952 жылдың мамырына дейін "Sabre" ұшақтарын алмастырмады. Корея соғысы кезінде активтенген үш Федералдық Әуе Ұлттық гвардия бөлімшесі – 121-ші FIS (DC ANG), 142-ші FIS (Maine ANG) және 148-ші FIS (Pennsylvania ANG) F 94B ұшақтарын алды, Вашингтон қаласының ауа кеңістігін қорғау үшін. Алайда, бұл F 94 ұшақтары 1952 жылы бұл ANG эскадрильялары штаттық басқаруға қайтарылғанда АҚШ Әуе күштерінде сақталды. Lockheed компаниясынан жеті эскадрилья тағы F 94B ұшақтарын алды.
An F 94D model was proposed as a single seat fighter bomber, being armed with both bombs and rockets under the wings as well as eight nose mounted machine guns. It replaced the propeller driven F 82F Twin Mustangs that were in use by its 317th, 318th, and 319th squadrons. The F 82s had been pressed into interceptor service in 1949 after the Soviet Union displayed the Tupolev Tu 4 strategic bomber, a reversed engineered version of the B 29 Superfortress, some of which had landed and were impounded in the Soviet Far East during World War II. The F 82Fs proved to be an excellent day/night all weather interceptor, with long range, but it lacked any logistics support which resulted in a chronic shortage of parts. The jet powered F 94As, however, had shorter legs than the F 82s and relied more on Ground Control Interception Radar (GCI) sites to vector them to intruding aircraft. although the last squadron of the wing didn't replace its Sabres until May 1952. Three Federalized Air National Guard units, the 121st FIS (DC ANG), 142nd FIS (Maine ANG), and 148th FIS (Pennsylvania ANG), received F 94Bs while they served on active duty during the Korean War call up to defend the airspace over Washington, D. C. However, these F 94s were retained by the USAF when these ANG squadrons returned to State control in 1952. Also seven more squadrons received F 94Bs as part of the roll out from Lockheed.
Қиыр Шығыс әуе күштері
Тынық мұхитында, Қиыр Шығыс Әуе күштері (FEAF) үш эскадрильяны F-94B ұшақтарымен жабдықтады, ал Әуе қорғанысы бас қолбасшылығы Сеул аймағындағы әуе қорғанысын қамтамасыз ету үшін 319-шы истребитель-перехватчик эскадрильясын Оңтүстік Кореяға орналастырды. F-94B-дің алғашқы партиясы 1951 жылдың наурыз айында Жапонияға жеткізіліп, Джонсон әуе базасындағы 339-шы барлық жағдайға арналған истребитель эскадрильясына бекітілді. Сонымен қатар, Иллинойс штатындағы Чанут әуе базасынан F-82G Twin Mustang ұшқыштарын жаңа реактивтік перехватчикке оқыту үшін мобильді оқу бөлімі келді. Мамыр айында F-94B ұшақтары Итазуке әуе базасында 68-ші FAWS эскадрильясын қайта жарақтандыруға кірісті, сондай-ақ ұшқыштар мен радар операторларын Оңтүстік Кореядағы Сувон әуе базасына ауыстырды, онда олар F-82G ұшақтарымен Солтүстік Кореяда жауынгерлік тапсырмаларды орындады, сонымен қатар Сеул үстіндегі әуе қорғанысы ескертулерін ұшырды. Шілдеде 4-ші FAWS Окинавадағы Наха әуе базасында F-94A ұшақтарын ала бастады. Эскадрильялар үшін оқу жаз бойы жалғасты, ал тамыз айында 339-шы FAWS эскадрильясы F-94 ұшағымен Бірінші Әуе күштерінің алғашқы жедел дайындық тестін өткізді. Ұшақтармен байланысты түрлі мәселелер, сондай-ақ Жердегі басқарудың тосқауылдау радары тестіні "қанағаттанарлық" деп бағалады. 68-ші эскадрилья ауыстырылып, Жапонияға қайта орналастырылды, бірақ Кореядағы ұрысқа қатысу мүмкіндігіне байланысты бір сағаттық дайындық күйінде қалды. Маусым айында F-94 ұшақтарымен жаудың ұшақтарымен алғашқы байланыс жасалды, сондай-ақ экипаждар сол кезде коммунистер радарлық ескерту құралдарын сынап жатыр деп сенді. Бірнеше рет олар жау ұшағына оқ атуға дайын болғанда, МиГ-терде ескерту радиолокаторы бар екенін көрсететін қашқыштық әрекеттер басталды (F-94 сияқты). Бір F-94 Po-2 бипланының қуып жету кезінде жылдамдығын төмендеткенде жоғалды. 1953 жылдың маусымында Кореядағы қару тоқтату туралы келісімге қол қойылғаннан кейін F-94 ұшақтары Жапония мен Оңтүстік Корея үстінен әуе қорғанысын іске асыруды жалғастырды. 1954 жылдан бастап F-86D Sabre оны операциялық қызметте алмастыра бастады. 1954 жылдың соңына қарай "Жұлдызды оттар" Ұлттық әуе күзетінің міндеттері үшін АҚШ-қа қайтарылды.
In the Pacific, Far East Air Force (FEAF) equipped three squadrons with F 94Bs, and Air Defense Command deployed the 319th Fighter Interceptor Squadron to South Korea to provide a jet air defense umbrella over the Seoul area. The first shipment of F 94Bs arrived in Japan in March 1951, being assigned to the 339th Fighter All Weather Squadron at Johnson Air Base. Also arriving was a mobile training unit from Chanute AFB, Illinois to provide transition training for the F 82G Twin Mustang pilots into the new jet interceptor. In May, F 94Bs began to re equip the 68th FAWS at Itazuke Air Base, while rotating pilots and radar operators to Suwon Air Base in South Korea where they flew combat missions over North Korea with the F 82Gs as well as air defense alert over Seoul. In July, the 4th FAWS began receiving the F 94As at Naha Air Base, Okinawa. Training for the squadrons proceeded through the summer and in August, the first Fifth Air Force Operational Readiness Test was held by the 339th FAWS with the F 94. Various issues with the aircraft, as well as issues with the Ground Control Interception radar graded the test as "fair". The 68th was relieved and reassigned to Japan, but would remain on one hour alert for possible combat duty over Korea. In June, the first F 94 contacts against enemy jets was made and the interceptor crews believed at the time that the communists were testing radar warning equipment. On several occasions just when they were ready to fire on the enemy aircraft, it would start evasive action that indicated the MiGs were equipped with a form of warning radar (as the F 94s were). One F 94 was lost when it slowed to during pursuit of a Po 2 biplane. Following the Armistice in Korea in June 1953, the F 94s continued to fly air defense missions over Japan and South Korea. Beginning in 1954, the F 86D Sabre began replacing it in operational service. By the end of 1954, the Starfires had been returned to the United States for Air National Guard duty.
Алясканың әуе командалығы
Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, Аляскадағы 11-ші әуе күшінің көп бөлігі кері тартылды, ал оның күштері екі базада шоғырландырылды: Фэрбанкс маңындағы Ладд әуе базасы және Анкоридж маңындағы Элмендорф әуе базасы. Советтердің Ту-4 ұшағы мен атом бомбасына қол жеткізгеннен кейін, АҚШ-тың әуе қорғанысы күштері Аляскаға, Сибірден АҚШ-қа болатын советтердің шабуылына қарсы қорғану үшін орналастырылды. Аляска әуе командалығының (AAC) басшылығымен, 11-ші әуе күшінің соғыстан кейінгі жалғасы ретінде, жердегі бақылау радиолокациялық станциялар желісі құрылды, ал 1948 жылы P-61 Black Widow ұшақтары ұзақ қашықтықтағы ұрысқа түсу үшін жіберілді. 1949 жылы F-82H Twin Mustang ұшақтары соғыстан шаршаған P-61 ұшақтарын алмастырды. Бұл поршендік ұрыс ұшақтары 1950 жылы Ладд әуе базасындағы 449-шы барлық ауа-райы жағдайындағы истребитель эскадрильясы F-94A ұшақтарын алуды бастағанда күшейтілді. Анкориджде 57-ші истребитель тобы өздерінің F-80C Shooting Star ұшақтарын төрт немесе бес ұшақтан жинап, АҚШ-қа қайтара бастады, олар F-94A ұшақтарымен алмастырылды. 1952 жылы F-94B ұшақтары Массачусетс штатындағы Отис әуе базасынан Гус әуе базасындағы 59-шы истребитель-перехватчик эскадрильясына жіберілді. Сонымен қатар, 59-шы эскадрильяның бір бөлігі Гренландиядағы Туле әуе базасына жіберілді, ол құрылысы әлі аяқталмаған DEW желісін қолдау үшін ауа қорғанысын қамтамасыз етуге келді. Туле сол кезде SAC B-36 Peacemaker стратегиялық бомбалаушы ұшағының базасы болды, ол соғыс кезінде Солтүстік полюс арқылы өтетін ең қысқа жолмен Кеңес Одағындағы нысандарға баратын. Бұл Канадаға тағайындалған алғашқы F-89 эскадрильясы және сонымен қатар NEAC-ке тағайындалған алғашқы эскадрилья болды. Корея соғысы аяқталғаннан кейін, 1952 жылы ADC-ден Жапонияға жөнелтілген 319-шы FIS 1953 жылдың маусым айында NEAC-ке ауыстырылды және Туледегі 59-шы FIS жасағының орнын алды. Қолданыстан алынған ұшақтар әдетте әртүрлі Ұлттық гвардия (ANG) бөлімшелеріне жіберілді, онда олар F-80C Shooting Star және F-51D/H Mustang ұшақтарын алмастырды, бұл көп жағдайда АҚШ әскери қызметіндегі Mustang ұшағының операциялық қолданысын аяқтады.
Immediately after World War II ended, most of the Eleventh Air Force in Alaska was withdrawn, and its assets were concentrated at two bases, Ladd AFB near Fairbanks and Elmendorf AFB near Anchorage. With the advent of the Soviet Tu 4 and its possession of the atomic bomb, US air defense assets were deployed to Alaska to guard against a Soviet attack on the United States coming from Siberia. Chains of Ground Control Radar sites were established under Alaskan Air Command (AAC), the postwar successor to Eleventh Air Force, and P 61 Black Widows were sent in 1948 as long distance interceptor aircraft. The F 82H Twin Mustang replaced the war weary P 61s during 1949. These propeller driven interceptors were augmented in 1950 when the 449th Fighter All Weather Squadron at Ladd AFB began receiving F 94As in mid 1950s. In Anchorage, the 57th Fighter Group at Elmendorf AFB began sending its F 80C Shooting Stars back to the Continental United States in batches of four or five as they were replaced by the F 94As. During 1952, F 94Bs were sent to the 59th Fighter Interceptor Squadron at Goose AFB, Labrador from Otis AFB, Massachusetts; furthermore, a detachment of the 59th was sent to Thule Air Base, Greenland to provide air defense of the area, although it was still under construction to back up the DEW Line. Thule was a staging base at the time for the SAC B 36 Peacemaker intercontinental bomber, which would proceed from there in wartime to targets in the Soviet Union using the great circle route over the North Pole. This was both the first F 89 squadron assigned to Canada and also the first squadron assigned to NEAC. After the end of the Korean War, the 319th FIS, which was deployed from ADC to Japan in 1952, was transferred to NEAC in June 1953 and replaced the detachment of the 59th FIS at Thule. Withdrawn aircraft were typically sent to various Air National Guard (ANG) units where they replaced F 80C Shooting Stars and F 51D/H Mustangs, which in most cases marked the end of operational use for the venerable Mustang in United States military service.